Όταν ο Τζόναθαν είδε τους νεκρούς και την καταστροφή που άφησε πίσω της επίθεση της Χαμάς τον Οκτώβριο του 2023, «για πρώτη φορά ένιωσα ότι η στρατιωτική θητεία μου είχε νόημα. Ενιωσα ότι δεν είχαμε άλλη επιλογή από το να πολεμήσουμε στη Γάζα, ότι αυτός ήταν ο πιο δικαιολογημένος πόλεμος στην Ιστορία». Αλλά με την πάροδο του χρόνου, τις διαταγές που έπαιρναν, τα όσα έκαναν, το αίσθημα πατριωτικής έξαρσης μεταμορφώθηκε σε ντροπή για τα εγκλήματα που διέπραξαν, όπως λέει σε μια καθηλωτική συζήτησή του με τη Γουέντελ Στίβενσον στο 1843 Magazine του The Economist.

Μιλώντας στα γραφεία της οργάνωσης «Breaking the Silence», που ιδρύθηκε από Ισραηλινούς πρώην στρατιωτικούς και καταγράφει μαρτυρίες για τη δράση τους σε επιχειρήσεις κατά της κατεχόμενης Δυτικής Οχθης και της Γάζας, διέψευσε το αφήγημα της ισραηλινής κυβέρνησης ότι φρικαλεότητες και εγκλήματα πολέμου γίνονται μόνο σαν εξαίρεση από προβληματικά άτομα. «Διαπράττουμε εγκλήματα συστηματικά» λέει ο Ναντάβ Βάιμαν, διευθυντής της οργάνωσης.

Ολοι ήταν «νόμιμοι στόχοι»

Οταν η μονάδα του μπήκε στη Γάζα πίστευε πως θα δρούσαν με βάσει τους κανόνες εμπλοκής, αλλά, όπως λέει, «εκεί δεν υπήρχαν». Για τον ισραηλινό στρατό όλοι οι άντρες σε ηλικία να πολεμήσουν θεωρούνταν στόχοι. «Αυτή η ηλικία επιδέχεται διάφορες ερμηνείες, μπορεί να είναι από 16 ή και νεότεροι. Οι περισσότεροι άντρες που σκότωσε η μονάδα μου ήταν άοπλοι. […] Δεν ξέρω ποια είναι η λύση, αλλά ξέρω ότι το να σκοτώσουμε κάθε άντρα σε στρατεύσιμη ηλικία, και μερικές φορές όχι μόνο άντρες, δεν είναι λύση. Είναι παράνομο, είναι ανήθικο, είναι λάθος».