Το Al Jazeera επικοινώνησε με τον ισραηλινό στρατό προκειμένου να σχολιάσει τις καταγγελίες του κ. Βραδή αλλά μέχρι τη δημοσίευση της ιστορίας δεν έλαβε καμία απάντηση.
Της έγνεψα μόνο, πριν με περιστρέψουν περίπου 90 μοίρες για να βρεθώ απέναντι από κάποιον που πληκτρολογούσε σε έναν υπολογιστή.
Το άτομο απέναντί μου φορούσε κουκούλα, όπως όλοι τους. Ήταν ένας «κομάντο γραφείου» που ήθελε να μάθει το όνομα, το επώνυμό μου, την ημερομηνία γέννησής μου και τον αριθμό του διαβατηρίου μου.
Όμως δεν είχα το διαβατήριό μου. Είχε μείνει στο ιστιοπλοϊκό μας μαζί με τα υπόλοιπα πράγματα. Οι κομάντος που μας επέβλεπαν υπό την απειλή όπλων ήταν απολύτως σαφείς: κανένα προσωπικό αντικείμενο, κανένα παπούτσι, κανένα διαβατήριο.
Ήμασταν μέλη του Global Sumud Flotilla, ενός στόλου με περισσότερα από 50 ιστιοπλοϊκά σκάφη «επανδρωμένα» με ακτιβιστές και φορτωμένο με ανθρωπιστική βοήθεια για τον παλαιστινιακό λαό.
Αναχωρήσαμε την Πέμπτη 14 Μαΐου από τη Μαρμαρίδα της Τουρκίας με προορισμό τη Γάζα, σε μια προσπάθεια να αμφισβητήσουμε τον παράνομο ναυτικό αποκλεισμό του Ισραήλ. Όμως, το απόγευμα της επόμενης Δευτέρας, 18 Μαΐου, ισραηλινές ναυτικές δυνάμεις αναχαίτισαν το σκάφος μας, το La Sirena, σε διεθνή ύδατα κοντά στην Κύπρο.
Τις επόμενες δύο ημέρες επιβιβάστηκαν σε όλα τα σκάφη μας, συλλαμβάνοντας 428 ακτιβιστές από περισσότερες από 45 χώρες. Οι επτά από εμάς που βρισκόμασταν στο La Sirena μεταφερθήκαμε υπό την απειλή όπλων στο Nahshon, ένα από τα δύο ισραηλινά αποβατικά σκάφη που είχαν μετατραπεί σε πλωτές φυλακές για την επιχείρηση.
Το όνομα Nahshon συνδέεται μερικές φορές με την εβραϊκή λέξη για το φίδι και ανήκει σε μια μορφή της Εξόδου -τον ηγέτη που, σύμφωνα με το Μιντράς, ξεκίνησε τη διάβαση των Εβραίων από την Ερυθρά Θάλασσα. Έτσι, είχαμε γίνει κρατούμενοι σε ένα πλοίο που έφερε το όνομα ενός ανθρώπου που μπήκε στη θάλασσα για να ελευθερώσει τον λαό του -αιχμάλωτοι στο όνομα της απελευθέρωσης από εκείνους που είχαν μετατρέψει αυτή την κληρονομιά σε εργαλείο πολιορκίας.
Ο «κομάντο γραφείου» απέναντί μου δεν φαινόταν να ενδιαφέρεται για τον συμβολισμό. Ήθελε απλώς τον αριθμό του διαβατηρίου μου. Δεν μπορούσα όμως να τον θυμηθώ και τελικά αρκεστήκαμε στο όνομά μου και την εθνικότητά μου.
Υπήρχε κάτι σχεδόν γραφειοκρατικό στον τρόπο με τον οποίο καταγραφόμουν εκείνη τη στιγμή. Αυτό που δεν γνώριζα ήταν ότι επρόκειτο να είναι η τελευταία στιγμή αυτής της δοκιμασίας -διάρκειας άνω των 50 ωρών συνολικά- που δεν θα διέπεται από σκόπιμη σκληρότητα.
Η λευκή πόρτα
Λίγο αργότερα με πέταξαν μέσα σε ένα μεταλλικό κοντέινερ μεταφοράς εμπορευμάτων.
Ύστερα ένα πόδι — ίσως ένα γόνατο — με έριξε στα δικά μου γόνατα. Καθώς έπεφτα, δέχτηκα ένα δυνατό χτύπημα στο αριστερό μου αυτί και άκουγα μόνο ένα βουητό.
Με χτυπούσαν.
Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα περιστρεφόμουν προς μια λευκή πόρτα στα δεξιά, ακόμη γονατιστός, σαν ανθρώπινο φλίπερ.
Πέρασα εκσφενδονισμένος από την πόρτα και προσγειώθηκα σε έναν περιφραγμένο χώρο. Στην αρχή πρέπει να είχα το ίδιο τρομοκρατημένο βλέμμα που είδα στα πρόσωπα όσων βγήκαν μετά από μένα. Ήμασταν όλοι πεπεισμένοι ότι είχαμε μόλις εισέλθει στο επόμενο επίπεδο αυτού του εφιάλτη.
Αμέσως με υποδέχθηκαν παρηγορητικές αγκαλιές, γουλιές νερού και τα ζεστά βλέμματα όσων είχαν περάσει από το κοντέινερ πριν από μένα.
Μαζί περάσαμε λεπτά που μετατράπηκαν σε ώρες, ακούγοντας την επαναλαμβανόμενη κακοφωνία ήχων που ερχόταν πίσω από τη λευκή πόρτα.
Κλωτσιές και ουρλιαχτά ακολουθούνταν από τον χαρακτηριστικό ήχο των Taser, περισσότερες κραυγές, χτυπήματα πάνω στο μεταλλικό κοντέινερ και ακόμη περισσότερες κραυγές.
Στο τέλος κάθε κύκλου, η λευκή πόρτα άνοιγε διάπλατα αποκαλύπτοντας έναν σύντροφο να κυλά ή να κουτσαίνει, κρατώντας το στήθος ή το κεφάλι του, ή τραβώντας το παντελόνι του προς τα πάνω, πάντα με το ίδιο βλέμμα τρόμου.
«Σε ποιο επίπεδο της κόλασης μόλις μπήκα;» έμοιαζε να αναρωτιέται.
Ο χώρος στον οποίο καταλήξαμε ήταν εκτεθειμένος στα στοιχεία της φύσης. Οριζόταν από έξι κοντέινερ τοποθετημένα σε ορθογώνιο σχήμα. Τα τέσσερα ήταν προσβάσιμα σε εμάς, δύο σε κάθε μακριά πλευρά, ενώ τα άλλα δύο σχημάτιζαν τις μικρές πλευρές και παρέμεναν κλειστά. Ένα προοριζόταν για τους τραυματίες, ένα άλλο ήταν ήδη ασφυκτικά γεμάτο, και ένα τρίτο ήταν αυτό που κατάλαβα πως λειτουργούσε ως «κοντέινερ βασανιστηρίων».
Για να προστατευτούμε από το κρύο, κινηθήκαμε προς το τέταρτο κοντέινερ, εκείνο που βρισκόταν απέναντι από τη λευκή πόρτα από την οποία είχαμε όλοι εκτοξευθεί, περνώντας προσεκτικά τη μαύρη ταινία στο πάτωμα λίγο μετά την είσοδό του. Σύντροφοι που είχαν περάσει πριν από εμάς μάς προειδοποίησαν ότι οι δεσμοφύλακές μας δεν ήθελαν να περάσουμε αυτή τη γραμμή· ήθελαν να μείνουμε έξω, στριμωγμένοι όσο το δυνατόν πιο μακριά από τη λευκή πόρτα. Παρ’ όλα αυτά, καταφέραμε να μπούμε.
Από εκεί μπορούσα να δω ένα αυτοκόλλητο στην πόρτα του κοντέινερ. Έγραφε: «Γ*** τη Χαμάς», συνοδευόμενο από ισραηλινές και αμερικανικές σημαίες.
Σε κάθε μία από τις τέσσερις γωνίες του καταστρώματος πάνω από εμάς στεκόταν ένας φρουρός, με το όπλο του μονίμως στραμμένο προς το μέρος μας. Σε όλη τη διάρκεια της αιχμαλωσίας μας πάνω στο πλοίο, αυτοί οι φρουροί δεν είπαν ούτε μία λέξη.
Δίπλα στον φρουρό που βρισκόταν απέναντι από το κοντέινερ βασανιστηρίων υπήρχε ένας μεταλλικός σωλήνας που υψωνόταν και καμπύλωνε σε σχήμα «L», καταλήγοντας να δείχνει κατευθείαν προς τον χώρο όπου βρισκόμασταν.
Όλη τη νύχτα, οι φρουροί απέναντι από το κοντέινερ μας αναβόσβηναν τα φώτα και στόχευαν με τις ακτίνες λέιζερ των όπλων τους όσους είχαν την ατυχία να είναι στριμωγμένοι κοντά στο άνοιγμα.
Οι εκκωφαντικοί ήχοι και οι κραυγές όσων έβγαιναν από τη λευκή πόρτα συνεχίζονταν για ώρες. Κάποιοι από εμάς αποσύρθηκαν μέσα στο κοντέινερ, ενώ άλλοι παρέμειναν στον ανοιχτό χώρο.
Προς το τέλος εκείνης της πρώτης ημέρας — αν μπορεί κανείς να μιλήσει για «ημέρα» ή «τέλος» υπό τέτοιες συνθήκες — έφτασαν κάποια νέα.
Μερικοί σύντροφοί μας είχαν δει πουλιά, πιθανότατα περιστέρια.
Από αυτό συμπεράναμε ότι, αφού τα περιστέρια είναι χερσαία πουλιά που δεν απομακρύνονται πολύ από τις ακτές, θα πρέπει να πλησιάζαμε σε στεριά.
Λίγο αργότερα, μια Γαλλίδα συναγωνίστρια μπήκε στο κοντέινερ μας. Ήταν συγκρατημένα αισιόδοξη χωρίς ωστόσο να μπορέσει να κρύψει το χαμόγελό της.
Δεν ήταν μόνο τα περιστέρια. Κάποιος είχε επίσης δει μερικούς φρουρούς να δοκιμάζουν τα σωσίβια.
Πλησιάζαμε σε στεριά, αυτό ήταν πλέον σαφές.
Μας πρότεινε να αρχίσουμε να μαζεύουμε τα πράγματά μας και να ετοιμαζόμαστε διακριτικά χωρίς να το καταλάβουν οι δεσμοφύλακές μας. Οι περισσότεροι όμως δεν είχαμε σχεδόν τίποτα μαζί μας.
Το μήνυμά της ήταν απλό: «Μην ενθουσιάζεστε υπερβολικά, αλλά επιτρέψτε στον εαυτό σας μια μικρή ανακούφιση και ένα διακριτικό χαμόγελο.»
Οι δεσμοφύλακές μας εισέβαλαν αρκετές φορές στον χώρο για να μας τρομοκρατήσουν, κάθε φορά με έναν εκκωφαντικό κρότο.
Η πόρτα άνοιγε απότομα και χειροβομβίδες κρότου-λάμψης εκτοξεύονταν τυχαία προς το μέρος μας — μέσα σε ανοίγματα, πάνω σε σώματα, χωρίς καμία διάκριση.
Οι Ισραηλινοί ναυτικοί κομάντος σχημάτιζαν ένα τείχος με τις ασπίδες τους, με τα όπλα τους στραμμένα προς εμάς, και ακολουθούσε άλλη μία χειροβομβίδα κρότου-λάμψης και μετά άλλη μία.
Μαζευόμασταν όλοι στη γωνία που βρισκόταν πιο μακριά από τη λευκή πόρτα, προσπαθώντας να προστατευτούμε και να κρατήσουμε όσο μεγαλύτερη απόσταση γινόταν από τους δεσμοφύλακές μας.
Όμως, λίγο μετά την αισιόδοξη ανακοίνωση της Γαλλίδας συντρόφου μας, η πόρτα άνοιξε ξανά.
Ακούστηκαν δύο εκρήξεις από χειροβομβίδες κρότου-λάμψης και οι δεσμοφύλακές μας πήραν τις συνηθισμένες θέσεις τους πίσω από τις ασπίδες.
Βρισκόμασταν πάλι στη γωνιά μας, αλλά αυτή τη φορά κάτι ήταν διαφορετικό.
Οι φρουροί παρέμειναν στον χώρο και για πρώτη φορά μάς διέταξαν όλους να μπούμε σε ένα κοντέινερ.
Δεν μπορούσα να σταματήσω να χαμογελώ από μέσα μου.
Ένιωθα ότι κάτι είχε αλλάξει.
Σκεφτόμουν τα περιστέρια, τα σωσίβια, το γεγονός ότι μας στοίβαζαν όλους μαζί.
«Σίγουρα πηγαίνουμε σπίτι», σκέφτηκα.
Οι δεσμοφύλακές μας έψαχναν έναν ή δύο εθελοντές για να καθαρίσουν τα σκουπίδια μας. Ήθελαν να σκουπίσουμε και να τακτοποιήσουμε τον χώρο πριν φύγουμε.
Δύο άνθρωποι σήκωσαν το χέρι τους.
Οι υπόλοιποι θα βοηθούσαμε ευχαρίστως αν μας το ζητούσαν ή αν μας δινόταν η ευκαιρία. Γιατί όχι; Επιτέλους θα πηγαίναμε σπίτι.
Οι δύο εθελοντές συγκέντρωσαν όλα τα σκουπίδια και τα στοίβαξαν σε μια γωνία. Εμείς, αντίθετα, στοιβαχτήκαμε μέσα στο κοντέινερ μας, όπου δυσκολευόμασταν να αναπνεύσουμε.
Επινοήσαμε ένα σύστημα όπου εναλλάσσαμε τις θέσεις μας περπατώντας μπροστά από το άνοιγμα του κοντέινερ ώστε να μπορεί ο καθένας να πάρει λίγες ανάσες καθαρότερου αέρα.
Κάποια στιγμή, καθώς περπατούσαμε κυκλικά, δεν πρόσεξα ότι οι δεσμοφύλακές μας είχαν αποχωρήσει από τη συνηθισμένη λευκή πόρτα.
Άφησαν πίσω τους προμήθειες νερού και τροφίμων που θεωρούσαν επαρκείς: άλλοτε 12 λίτρα, άλλοτε 24 λίτρα νερό για περισσότερους από 170 ανθρώπους. Καρβέλια λευκού ψωμιού, μερικά ακόμη παγωμένα, πετιούνταν περιστασιακά κατευθείαν πάνω στο βρεγμένο κατάστρωμα.
Μερικοί από εμάς βρίσκονταν σε απεργία πείνας, κάτι που δεν φαινόταν και τόσο κακή επιλογή δεδομένου του τι προσφερόταν ως φαγητό.
Τώρα όμως πολλοί απογοητευτήκαμε, γιατί αυτές οι νέες προμήθειες σήμαιναν ότι θα μέναμε εκεί τουλάχιστον άλλη μία ημέρα.
Οι ώμοι χαμήλωσαν. Δεν υπήρχαν πλέον αναστεναγμοί ανακούφισης. Τα μικρά χαμόγελα εξαφανίστηκαν.
Παρόλα αυτά, εγώ συνέχισα να πιστεύω το καλύτερο δυνατό σενάριο. Ήμουν πεπεισμένος ότι οι δεσμοφύλακές μας έφεραν αυτές τις πενιχρές προμήθειες μόνο και μόνο για να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι η κράτησή μας θα συνεχιζόταν.
Ήθελαν να νομίζουμε ότι ήμασταν παγιδευμένοι.
Πίστευα ότι ήταν ένα παιχνίδι.
Πέρασαν ώρες και οι δεσμοφύλακες παρέμεναν μακριά, αλλά ήμουν βέβαιος ότι όλα αυτά ήταν μια παράσταση. Σίγουρα, έλεγα στον εαυτό μου, επρόκειτο για τα τελευταία δευτερόλεπτα αυτού του μαρτυρίου. Σίγουρα θα επέστρεφαν και θα μας ανακοίνωναν ότι ένα ναυτικό άλλης χώρας είχε έρθει να μας παραλάβει.
Όμως πέρασαν κι άλλες ώρες.
Το φως έσβησε.
Και σύντομα έγινε φανερό ότι θα περνούσαμε ακόμη μία νύχτα εκεί.
Μέχρι τότε είχαμε μάθει να αποκωδικοποιούμε τους ήχους.
Ο βόμβος των φουσκωτών σκαφών Zodiac που ανεβάζονταν ξανά στο κατάστρωμα προμήνυε πάντα το ίδιο πράγμα: την άφιξη νέων κρατουμένων.
Και μετά ακολουθούσαν οι κραυγές, οι κλωτσιές, οι μεταλλικοί κρότοι και ο χαρακτηριστικός ήχος των Taser μέσα από το κοντέινερ βασανιστηρίων.
Ο χρόνος που περνούσαν οι άνθρωποι εκεί μέσα φαινόταν να αυξάνεται όσο περνούσαν οι ώρες.
Και είχαμε την εντύπωση ότι ορισμένες εθνικότητες και εμφανίσεις — όσοι έμοιαζαν Τούρκοι ή Άραβες — κρατούνταν εκεί για περισσότερο χρόνο.
Καθ’ όλη τη διάρκεια προσπαθούσαμε να καταλάβουμε προς ποια κατεύθυνση κατευθυνόταν το Nahshon.
Οι καπετάνιοι των ιστιοπλοϊκών μας ξαναβρήκαν τον ρόλο τους, εξηγώντας ότι στο βόρειο ημισφαίριο ο ήλιος ακολουθεί μια ελλειπτική τροχιά προς τον νότο, επομένως το μεσημέρι η πιο κοντή σκιά δείχνει προς τον βορρά.
Ακούγαμε προσεκτικά και κρατιόμασταν από κάθε ίχνος ελπίδας και από κάθε σημείο του ορίζοντα, ενώ ταυτόχρονα φοβόμασταν ότι σύντομα θα αντικρίζαμε τις ακτές του Ισραήλ.
Οι δεσμοφύλακές μας συνέχισαν να εμφανίζονται, πάντα συνοδεία εκκωφαντικών κρότων, και είχα πλέον συνηθίσει τη διαδικασία των χειροβομβίδων κρότου-λάμψης και του στριμώγματος σε μια γωνία.
Μια φορά όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά.
Μπήκαν στον χώρο και άρχισαν να μας πυροβολούν με πλαστικές σφαίρες.
Η όποια αίσθηση εξοικείωσης είχα αποκτήσει εξαφανίστηκε αμέσως, καθώς γεννήθηκε ο φόβος ότι η κατάσταση γινόταν ακόμη χειρότερη.
Κάποια στιγμή, έλεγα μέσα μου, αυτός ο εφιάλτης θα έπρεπε να τελειώσει.
Δεκάδες από εμάς είχαν σπασμένα πλευρά, κατάγματα, εκδορές και εγκαύματα από Taser.
Κάτι θα έπρεπε να σηματοδοτήσει ότι σύντομα θα σταματούσαμε:
- να χρησιμοποιούμε παγωμένο ψωμί ως υποκατάστατο χαρτιού υγείας,
- να φωνάζουμε ζητώντας σερβιέτες,
- να κατασκευάζουμε πρόχειρους νάρθηκες από πλαστικούς δακτυλίους και ετικέτες μπουκαλιών,
- να σκίζουμε τα ρούχα μας για να σταματήσουμε αιμορραγίες.
Σε εκείνο το σημείο, ακόμη και η προοπτική να βρεθούμε στην ισραηλινή ακτή, που μέχρι τότε μας προκαλούσε τρόμο, έμοιαζε προτιμότερη από αυτό που ζούσαμε.
Τελικά οι δεσμοφύλακές μας μπήκαν ξανά στον χώρο με τη συνηθισμένη σειρά εκρήξεων και ζήτησαν έναν εθελοντή διερμηνέα. Μας φώναξαν να παραταχθούμε σύμφωνα με τους αριθμούς μας και ανά δεκάδες άτομα. Υπακούσαμε γρήγορα και νευρικά, ελπίζοντας ότι οποιαδήποτε είδηση ήταν καλύτερη από την πλήρη άγνοια.
Τότε όμως ένας κομάντο με έντονη βορειοαμερικανική προφορά μάς διέταξε όλους να γονατίσουμε με το κεφάλι σκυμμένο. Απείλησε ότι όποιος σήκωνε το κεφάλι του θα πυροβολούνταν.
Άρχισα να υπολογίζω μέσα μου πόσα λεπτά γονατιστός θα αντάλλασσα με λίγα μόνο δευτερόλεπτα μέσα στο κοντέινερ βασανιστηρίων. Ένιωθα σαν να βρισκόμασταν γονατισμένοι για μια αιωνιότητα.
Ένα drone πετούσε από πάνω μας και από τα μεγάφωνα ακουγόταν συνεχώς, σε έναν εξουθενωτικό επαναλαμβανόμενο βρόχο, ένα τραγούδι με εθνικιστικό ύφος.
Επιχείρησα να βρω ένα ακόμη μικρό τέχνασμα για να αποκτήσω μια αίσθηση ελέγχου και να καταλαβαίνω τον χρόνο που περνούσε. Άρχισα να μετρώ τη διάρκεια του τραγουδιού ξανά και ξανά.
Ένα λεπτό και δέκα δευτερόλεπτα.
Καθώς πλησιάζαμε τελικά σε λιμάνι, αναρωτήθηκα τι είδους δύναμη μάς είχε επιτρέψει να αντέξουμε όλα αυτά. Όλοι αναρωτιόμασταν το ίδιο. Η δύναμή μας προερχόταν από την αλληλεγγύη μας. Από ένα καλοσυνάτο βλέμμα ή μια ζεστή χειρονομία. Από το να σκίζουμε τα ρούχα μας για να φτιάχνουμε επιδέσμους για άλλους.
Από το να χρησιμοποιούμε διακριτικά το σώμα μας για να στηρίζουμε συντρόφους που δυσκολεύονταν να παραμείνουν γονατισμένοι.
Από το να αγκαλιάζουμε αγνώστους για να κρατηθούμε ζεστοί τις παγωμένες νύχτες μέσα στα κοντέινερ.
Τα παλαιστινιακά βάσανα
Αλλά η δύναμή μας προερχόταν και από τη συνειδητοποίηση ότι είχαμε βιώσει μόνο ένα ελάχιστο κλάσμα όσων υφίστανται οι Παλαιστίνιοι κρατούμενοι.
Οι περίπου πενήντα ώρες που περάσαμε ως αιχμάλωτοι στη θάλασσα, μαζί με ακόμη μία ολόκληρη ημέρα στη στεριά, δεν μπορούσαν καν να συγκριθούν με τα ογδόντα χρόνια παλαιστινιακού πόνου — τον ίδιο πόνο για τον οποίο είχαμε ξεκινήσει το ταξίδι μας για να διαμαρτυρηθούμε.
Είχαμε εμπνευστεί από αυτούς.
Και μέσα από αυτή τη διαδικασία βρήκαμε το δικό μας sumud, τη δική μας επιμονή και σταθερότητα απέναντι στις δυσκολίες.
Όταν το τραγούδι επιτέλους σταμάτησε και η σειρά μας άρχισε να κινείται, γνωρίζαμε ότι θα περνούσαμε άλλη μία φορά μέσα από το κοντέινερ βασανιστηρίων και έπειτα θα βγαίναμε στο ισραηλινό λιμάνι του Ασντόντ.
Ενώ αρχικά φοβόμασταν ότι θα μεταφερόμασταν στο Ισραήλ, όταν τελικά φτάσαμε εκεί το μόνο που θέλαμε ήταν να κατεβούμε από το πλοίο.
Παρόλα αυτά, όλοι γνωρίζαμε ότι όσα μας περίμεναν εκεί ίσως να μην ήταν καλύτερα.
Τις ώρες που ακολούθησαν, δεχθήκαμε και πάλι επανειλημμένα χτυπήματα.
Μας ανάγκασαν να παραμείνουμε σε επώδυνες στάσεις.
Μας έσερναν μέσα στον πρόχειρο χώρο καταγραφής του λιμανιού.
Ορισμένοι αναγκάστηκαν να γονατίσουν και να συρθούν.
Κατά τη διαδικασία λήψης δακτυλικών αποτυπωμάτων, φωτογράφισης και μεταφοράς μας στην υπηρεσία φυλακών μέσα σε μια μεγάλη σκηνή καταγραφής, δύο φρουροί με τράβηξαν σε έναν μικρό απομονωμένο χώρο πίσω από μια κουρτίνα.
Ένας από αυτούς έφερε προς το μέρος μου έναν αναδιπλούμενο σουγιά.
Η λεπίδα κατευθυνόταν προς την κοιλιά μου, όμως ενστικτωδώς μετακινήθηκα και χτύπησε το χέρι μου.
Το αποτέλεσμα ήταν ένα τραύμα μήκους περίπου τεσσάρων εκατοστών που άρχισε να αιμορραγεί.
Παρά τον εμφανή τραυματισμό, δεν μου προσφέρθηκε καμία ιατρική βοήθεια.
Το περιστατικό καταγράφηκε αργότερα από ιατρικό προσωπικό στην Αθήνα και πρόκειται να συμπεριληφθεί σε νομικές διαδικασίες που βρίσκονται σε εξέλιξη.
Η επίθεση ήταν εντελώς απρόκλητη.
Στη συνέχεια ο φρουρός συνέχισε να με ταπεινώνει, αναγκάζοντάς με να γδυθώ εντελώς.
Μετά την απελευθέρωσή μας, άλλοι κρατούμενοι μου είπαν ότι όλοι όσοι οδηγούνταν σε εκείνον τον απομονωμένο χώρο υποχρεώνονταν να γδυθούν και αρκετοί ανέφεραν ότι οι φρουροί τους απειλούσαν πως θα τους μαχαίρωναν.
Στη φυλακή Κετζιότ, στο νότιο Ισραήλ, η κακομεταχείριση συνεχίστηκε.
Οι τραυματισμένοι σύντροφοί μας δεν έλαβαν ποτέ ιατρική φροντίδα.
Μας έσερναν από το ένα σημείο στο άλλο και μας στοίβαζαν τριάντα άτομα σε μικρά κελιά για ώρες, σε συνθήκες ασφυξίας λόγω έλλειψης οξυγόνου.
Δεν μας προσφέρθηκε φαγητό ούτε πόσιμο νερό.
Ωστόσο, η εμπειρία της κράτησης πάνω στο πλοίο παρέμεινε το πιο τρομακτικό και οδυνηρό κομμάτι της αιχμαλωσίας.
Είχαμε τοποθετηθεί μέσα σε ένα «μαύρο κουτί» χωρίς δικαιώματα, στο πλαίσιο μιας πράξης πειρατείας από ένα κράτος που φαίνεται αποφασισμένο να δημιουργήσει νέους κανόνες στη θάλασσα, όπως ακριβώς οι συνεχώς επεκτεινόμενοι εποικισμοί στη Δυτική Όχθη και η επέκταση της επιρροής του στη Γάζα δημιουργούν νέα τετελεσμένα επί του εδάφους.
Εμείς επιζήσαμε για να αφηγηθούμε την ιστορία του ισραηλινού «πλοίου-φυλακή» και να προειδοποιήσουμε τους άλλους ότι, αν δεν υπάρξει δράση, δεν θα είμαστε οι τελευταίοι επιβάτες του.
Αυτό που υπομείναμε επί 72 ώρες στη θάλασσα και στη στεριά είναι κάτι που το Ισραήλ τελειοποιεί εδώ και δεκαετίες μέσω της κράτησης και της αποστέρησης δικαιωμάτων των Παλαιστινίων.
Η συμπαράσταση προς τους Παλαιστινίους αδελφούς και αδελφές μας έχει πλέον μετατραπεί τόσο σε πράξη αλληλεγγύης όσο και σε μέσο αντίστασης απέναντι στη διαρκώς επεκτεινόμενη ισραηλινή επιρροή — σε εδάφη που δεν του ανήκουν, σε διεθνή ύδατα και στα σώματα εκείνων που επέλεξαν να γίνουν μάρτυρες αυτών των γεγονότων.
Πηγή: efsyn.gr
]]>
Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και ο Υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου, Θάνος Πλεύρης, φέρνουν προς ψήφιση ένα νέο νομοσχέδιο που αποτελεί την πιο άγρια, θεσμική επίθεση στα δικαιώματα των προσφύγων και των μεταναστριών που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια. Με πρόσχημα την εναρμόνιση με το νέο Σύμφωνο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη Μετανάστευση και το Άσυλο, η κυβέρνηση επιχειρεί να νομιμοποιήσει τις πιο απάνθρωπες πρακτικές, μετατρέποντας την Ελλάδα σε ένα απέραντο εργαστήριο καταστολής και εγκλεισμού. Αυτό το νομοθέτημα δεν είναι μια απλή διαχειριστική προσαρμογή, αλλά μια καθολική αντιμεταρρύθμιση που καταργεί στην πράξη το δικαίωμα στο άσυλο, ποινικοποιεί την παράτυπη διαμονή και μετατρέπει τους αιτούντες άσυλο σε αντικείμενα γεωπολιτικής διαχείρισης και φτηνής εργατικής εκμετάλλευσης.
της Φωτεινής Λαμπρίδη
Tην εμπειρία του ως κρατούμενος των ισραηλινών, αφού προηγήθηκε η απαγωγή του σε διεθνή ύδατα μαζί με τους υπόλοιπους ακτιβιστές που βρίσκονταν στους στολίσκους της Ελευθερίας, περίγραψε με γλαφυρό τρόπο στο Al Jazeera ο Έλληνας ακτιβιστής και ακαδημαϊκός Αντώνης Βραδής στο Al Jazeera.
Σύμφωνα με τον ιταλικό Τύπο, έγγραφο το οποίο πρόκειται να αποκαλυφθεί απόψε από εκπομπή του δημόσιου ιταλικού τηλεοπτικού καναλιού Rai Tre, αποδεικνύει ότι μετά την εκτέλεση του Μπενίτο Μουσολίνι, τρεις αντάρτες παρτιζάνοι παρέδωσαν τα μυστικά αρχεία του στις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες.
Ξεκάθαρη θέση πήρε ο Μίλτος Πασχαλίδης για την έμφυλη βία και τις γυναικοκτονίες, με αφορμή την υπόθεση της Βασιλικής στην Καλαμάτα την οποία δολοφόνησε ο σύζυγός της μέσα στο σπίτι τους.
Mε καθυστέρηση δύο ετών, στην εκπνοή της προθεσμίας για την εφαρμογή του Ευρωπαϊκού Συμφώνου για τη Μετανάστευση και το Άσυλο σε όλη την Ευρώπη την ερχόμενη Παρασκευή, ξεκινάει αύριο στην Ολομέλεια της Βουλής η συζήτηση για το νομοσχέδιο του 
Το «χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου» της δημόσιας, δωρεάν και ανθρωποκεντρικής θεραπείας.