Ισλαμοφοβία και τρομοκρατία

Ισλαμοφοβία και τρομοκρατία

Screen Shot 2015-03-25 at 11.49.54 PM…ή πως να “φτιάξετε τον δικό σας” τρομοκράτη

Του Κώστα Διαλυνά

Ομολογουμένως, κάθε φορά που ακούμε (ή διαβάζουμε) τη λέξη “τρομοκράτης”, στο μυαλό μας έρχεται -μεταξύ άλλων- το κράτος των ΗΠΑ, ή εκείνο του Ισραήλ. Κι όμως, στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα, η λέξη “τρομοκράτης” χρησιμοποιείται για να χαρακτηρίσει -συχνά με εντελώς αυθαίρετο τρόπο- κάποια Ισλαμική ομάδα (είτε εκείνη μετέχει είτε όχι στην “ένοπλη βία”) ή ακόμα και το Ισλάμ στο σύνολό του. Ως ουσιαστικό μέρος της αστικής προπαγάνδας, η τρομοκρατία έχει αναδειχθεί σε πολιτισμικό στοιχείο, χαρακτηριστικό (σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα) του “Ισλάμ” (και λιγότερο συχνά των αναρχικών ή αριστερών). Άραγε, είμαστε εμείς εκτός πραγματικότητας, ή μήπως η “πραγματικότητα” των ΜΜΕ κ.α. είναι -απλά- εκτός της κοινωνικής ζωής ή/και της απλής λογικής;   

 

Ο εξ ανατολής τρομοκράτης και η έβδομη σφραγίδα της Αποκάλυψης…  

Σήμερα, θα λέγαμε πως σε παγκόσμια κλίμακα το ζήτημα του αντιαραβικού και αντιισλαμικού ρατσισμού -γενικά- αποτελεί μια μορφή “θεμιτού” ρατσισμού: από την εκ συστήματος συνεχή καλλιέργεια κλίματος φόβου για τον αραβικό κόσμο συνολικά, τους τίτλους στις καθημερινές εκδόσεις των εφημερίδων που μας προκαλούν/προσκαλούν να “ξετρυπώσουμε” τον επήλυδα τζιχαντιστή της γειτονιάς μας, μέχρι και την τραγελαφική Χολιγουντιανή απεικόνιση του άραβα-τρομοκράτη που απειλεί τις πέντε ηπείρους με πυρηνικά όπλα ανά χείρας κ.λπ. Η δικαιολογία είναι πως οι άραβες/Ισλαμιστές είναι εξ ορισμού τρομοκράτες, μισάνθρωποι, ψεύτες, κλέφτες και αγύρτες, ενώ η ανθρώπινη ζωή (ούτε καν η δική τους) δεν έχει καμία αξία για εκείνους. Και η πιο τρανή απόδειξη του παραπάνω ισχυρισμού, σύμφωνα με τους επαγγελματίες ισλαμοφοβικούς της αστικής προπαγάνδας, είναι η επίθεση της 11ης Σεπτ. 2001 στους δίδυμους πύργους (WTC).

Σήμερα, ο φόβος της ισλαμικής τρομοκρατίας έχει αναθερμανθεί, ιδιαίτερα ύστερα από τη βομβιστική επίθεση στην εφημερίδα Charlie Hebdo στο Παρίσι, που παρουσιάστηκε και υπεραπλουστεύθηκε, λίγο έως πολύ, ως ένα ζήτημα «κριτικής (και καταδίκης) των όπλων», ενάντια «στο όπλο της κριτικής». Και ένας τέτοιος προβληματισμός θα ήταν (και) σήμερα γόνιμος και έγκυρος, αν δεν γινόταν με λαθροχειρία εκ μέρους των Κυβερνήσεων των Ευρωπαϊκών χωρών και δεν εγκόλπωνε, έτσι, όλη την υποκρισία των –υποτίθεται- ευαισθητοποιημένων ηγετών (που πασχίζουν -δήθεν- για την ελευθερία του λόγου)[1], την επικινδυνότητα της έξαρσης του ρατσιστικού λόγου και της ισλαμοφοβίας στον Δυτικό κόσμο (που αποτελεί στρατηγικό στόχο των εν λόγω ηγετών), αλλά και τον ιδιαίτερο ρόλο του Δυτικού ιμπεριαλισμού στη Μέση Ανατολή[2].

 

Αντίφασις […] μέγεθος εχούσης, ηδυσμένω λόγω […] τοιούτων καθαρμάτων κάθαρσιν… Τι είναι, όμως, Τρομοκρατία; Σύμφωνα με τον αρχικό ορισμό του Κώδικα των ΗΠΑ, η τρομοκρατία ορίστηκε ως “η συνειδητή χρήση βίας, ή απειλή της βίας για να επιτευχθούν σκοποί θρησκευτικής, πολιτικής ή ιδεολογικής φύσης […] μέσω του εκφοβισμού, του καταναγκασμού ή της ενστάλαξης φόβου”[3]. Αυτός ο ορισμός, μάλιστα, υιοθετήθηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου και από το Βρετανικό κράτος.

Η καταδίκη του εγκλήματος της τρομοκρατίας από τα Ηνωμένα Έθνη, ψηφίστηκε κατά πλειοψηφία το 1987, με τους συνήθεις ύποπτους να ψηφίζουν κατά της πρότασης: ΗΠΑ και Ισραήλ… Στην αιτιολογική τους έκθεση, τόσο οι ΗΠΑ, όσο και το Ισραήλ, αρνήθηκαν να συνυπογράψουν την διατύπωση του ψηφίσματος για την καταδίκη των “αποικιακών και ρατσιστικών καθεστώτων” (βλ. απαρτχάιντ Ν. Αφρικής που, τόσο οι ΗΠΑ αλλά και το Ισραήλ, παρείχαν τεχνική και ουσιαστική υποστήριξη κ.α.) αλλά και την καταδίκη της “ξένης κατοχής” (βλ. Παλαιστινιακό ζήτημα στη Γάζα και Ισραηλινή κατοχή). Είναι προφανές πως η αποδοχή μια τέτοιας απόφασης, όπως εκείνης των Η.Ε. όχι μόνο τους ενέτασσε με σαφή και κατηγορηματικό τρόπο στην κατηγορία του “τρομοκράτη”, αλλά τους έφερνε και στην άβολη θέση της αυτοκαταδίκης τους. Υπό αυτήν την έννοια, το βέτο που άσκησαν στην απόφαση των Η.Ε. ήταν -πράγματι- μονόδρομος.

Στην συνέχεια, ο ορισμός της τρομοκρατίας τόσο στον κώδικα των ΗΠΑ (Κώδικας 18 §2331)[4], αλλά και εκείνος της Ευρωπαϊκής Ένωσης (2002/475/JHA)[5], έλαβε ακόμα αυστηρότερο περιεχόμενο για να περιλάβει ειδικούς χαρακτηρισμούς στα ζητήματα της “διεθνούς”, αλλά και “εσωτερικής” τρομοκρατίας, διατηρώντας όμως το πνεύμα του αρχικού ορισμού και επεκτείνοντας τους “ύποπτους ως τρομοκράτες” ή (σκέτο) “τρομοκράτες” σε μια μεγάλη γκάμα παντός είδους ακτιβιστών (π.χ. παγκόσμιας δικαιοσύνης, ανθρωπίνων δικαιωμάτων, προστασίας περιβάλλοντος κ.α.), χωρίς φυσικά οι τελευταίοι να κατονομάζονται επακριβώς στον επίσημο ορισμό.

Ασφαλώς δεν πάσχουμε από ορισμούς. Η νοηματοδότησή τους, όμως, είναι αμιγώς ζήτημα πολιτικής και κοινωνικής τοποθέτησης, ζήτημα ταξικό. Αν κανείς θα ήθελε να είναι απολύτως τυπικός, θα έπρεπε να αναγνωρίσει πως το περιεχόμενο όλων (ανεξαιρέτως) των “λειτουργικών” ορισμών για την τρομοκρατία, έχει ως εξής: Η τρομοκρατία ορίζεται και υπάρχει μόνο αν ασκείται εναντίον μας. Αν την ασκούμε εμείς εναντίον τρίτων, τότε οφείλει να αναγνωριστεί ως ανθρωπιστική βοήθεια, ειρηνευτική επέμβαση κ.α. είναι ηθική, έχει αγαθούς σκοπούς, εξυπηρετεί τα συμφέροντα του “Πολίτη” (παγκοσμίως) και είναι συμβατή με τις Διεθνείς συμβάσεις δικαίου κ.λπ. 

Ήδη, από τα παραπάνω στοιχεία, χωρίς να απαιτούνται επιπλέον επιχειρήματα, έχει διαφανεί πως δεν είμαστε εμείς εκτός πραγματικότητας. Άλλωστε, η σύγχρονη ιστορία της Μ. Ανατολής, της Ν. Αφρικής, αλλά και των Βαλκανίων εμπίπτει με ακρίβεια στο προαναφερθέν περιεχόμενο… Ας πάμε, όμως, παρακάτω.

 

Πόσες φορές πήρα στο χέρι το φανάρι, να βγω να ψάξω μέρα μεσημέρι… Εύλογα θα ρωτήσει κανείς: Μα καλά, οι Ισλαμιστές δεν κάνουν “τρομοκρατικές ενέργειες” ή μήπως ισχυριζόμαστε πως οι τρομοκράτες είναι καλοί και αγαθοί άνθρωποι; Μήπως αγνοούμε πως οι “δυτικές αξίες” (της ελευθερίας, της ειρήνης, των δικαιωμάτων του ανθρώπου κ.α.) έρχονται σε αντίθεση με την ισλαμική τζιχάντ κ.λπ.;

Δυστυχώς, τέτοιες ερωτήσεις, πέρα από τη σαφή σύγχυση των εκφραστών τους (κυριολεκτικά, τρικυμία εν κρανίο), όχι μόνο τοποθετούν το ζήτημα σε εντελώς λάθος βάσεις, αλλά αποκρύπτουν (συχνά εσκεμμένα) τόσο την ουσία του ζητήματος, αλλά και τις ευθύνες και τη συμβολή της Δύσης στο ζήτημα της “τρομοκρατίας”.

Πρώτα, οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε πως δε μπορούμε να μιλάμε για Ισλαμιστές και να εννοούμε τους φονταμενταλιστές, Ισλαμοφασίστες κ.α. και δε μπορούμε να μιλάμε για τους φονταμενταλιστές και να εννοούμε τους Τζιχαντιστές. Οι συμψηφισμοί τέτοιου είδους, προκαλούν σύγχυση και τσουβαλιάζουν πολιτικές, κοινωνικές και θρησκευτικές ομάδες, συνειδήσεις και ολόκληρους λαούς (που αγωνίζονται ενάντια στην εγχώρια τρομοκρατία που υφίστανται) με φονταμενταλιστές και άλλα υποχείρια ιμπεριαλιστικών συμφερόντων (ή “απλά” ανεγκέφαλους φασίστες), κάτω από την ομπρέλα του a priori τρομοκράτη, ήτοι άδικο και ρατσιστικό. Ας μην ξεχνάμε πως αυτές οι μειοψηφίες “ισλαμοτρομοκρατών” δημιουργήθηκαν εξ αρχής για να αποκεφαλίσουν την Κομμουνιστική αριστερά στη Μ. Ανατολή (π.χ. Σαλαφιστές, Αλ Κάιντα, ISIS) και στην συνέχεια βρέθηκαν υπό τον έλεγχο των Δυτικών δυνάμεων στον πόλεμο του Αφγανιστάν κ.λπ.[6].

Δεύτερο, καθώς γίνεται λόγος για την περίφημη Τζιχάντ, δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει πως ο θρησκευτικός χαρακτήρας του πολέμου στις Ανατολικές χώρες, αποτελεί -πρωτίστως- επιλογή της θρησκευτικής άκρας δεξιάς στη Δύση και όχι -αμιγώς- επιλογή της Ανατολής. Ας θυμηθούμε, τα καλέσματα του George W. Bush σε νέες “σταυροφορίες κατά των αμαρτωλών κακοποιών της Ανατολής” κατά την περίοδο της “παντοκρατορίας” της κυβέρνησής του στις ΗΠΑ [7]. Γι’ αυτό άλλωστε, η “επέλαση των Τχιχαντιστών” ξεκινά πρώτα από τις χώρες που οι κυβερνήσεις-δικτατορίες τους ελέγχονται από τις δυνάμεις της Δύσης (Ιορδανία, Σαουδική Αραβία, Αίγυπτος, Τσετσενία) και ύστερα υπογραμμίζεται η πρόθεσή τους για τρομοκρατικού τύπου επιχειρήσεις στον υπόλοιπο κόσμο[8]. Είναι προφανές, πως αυτές οι ενέργειες ούτε καθρεφτίζουν το πρόσωπο του Ισλάμ συνολικά, ούτε φυσικά εκφράζουν την πλατιά μάζα των αγωνιστών στη Μ. Ανατολή που μάχονται για τις λαϊκές ελευθερίες κατά της ντόπιας και ξένης κατοχής.

Τρίτο, οι υποτιθέμενες δυτικές αξίες που ευαγγελιζόμαστε (ελευθερία, ειρήνη, δικαιώματα κ.λπ.) δε συνιστούν τίποτα παραπάνω από μια απολύτως υποκριτική στάση. Διότι δεν ήταν η ελευθερία που ισοπέδωσε το Ιράκ, το Αφγανιστάν και την Παλαιστίνη και άφησε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, άστεγους, ανάπηρους, απόκληρους, νεκρούς, αλλά η συντριπτική στρατιωτική βία του ΝΑΤΟ, η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, του Ισραήλ, της Μ. Βρετανίας και της Ευρώπης συνολικά[9]. Διότι δεν είναι η ειρήνη που αναγκάζει χιλιάδες ανθρώπους να πνίγονται στις ακτές της Μεσογείου κάθε χρόνο (3,500 καταγεγραμμένοι πνιγμοί, μόνο στο 2014), αλλά ο πόλεμος και οι δικτατορίες στις χώρες του αραβικού κόσμου συνολικά (π.χ. Σαουδική Αραβία, Κατάρ, Ιορδανία, Αίγυπτος κ.α.) που εξυπηρετούν τα επιχειρηματικά συμφέροντα της παγκόσμιας αστικής ελίτ. Ούτε -ασφαλώς- συνιστά σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα η αποστολή στρατευμάτων στο Μάλι και η επιβολή της κατοχής στην Αλγερία από τη Γαλλία.

Τέταρτο, δεν μπορούμε να συμψηφίζουμε τη βία του ισχυρού με την αντίδραση του καταπιεσμένου και να μεροληπτούμε σχεδόν αξιωματικά στο ποιος από τους δύο “τρομοκρατεί” και ποιον. Μήπως οι συνεχείς Ισραηλινές επιθέσεις στην Παλαιστίνη, βομβαρδίζοντας σχολεία, παιδικές χαρές, νοσοκομεία και άλλους μη στρατιωτικού ενδιαφέροντος στόχους δεν συνιστούν “τρομοκρατία”; Μήπως θεωρεί κανείς πως ο Naftali Bennett (Υπουργός Οικονομικών του Ισραήλ σήμερα) έχοντας δηλώσει πως «έχω σκοτώσει πολλούς άραβες στη ζωή μου, και δεν έχω κανένα πρόβλημα με αυτό», προασπίζει τα ιδανικά της «Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη»; Αντίστοιχα, οι πρόσφατες δηλώσεις του σημερινού Υπ. Εξωτερικών του Ισραήλ, Avigdor Lieberman, που καλεί τους Ισραηλινούς να “…υψώσουν ένα τσεκούρι και να κόψουν το κεφάλι (σ.σ. Των Παλαιστινίων)…”, εντάσσονται στο πλαίσιο του ανθρωπισμού;

Πέμπτο, “το κυνήγι του αιμοσταγούς ισλαμιστή” που εσχάτως έχει αναδειχθεί σε ιδιαιτέρως δημοφιλές σπορ για τις Δυτικές κυβερνήσεις, που διαγωνίζονται με αξιώσεις στη ρητορική και τις πρακτικές των φασιστικών κομμάτων ανά την Ευρώπη, είναι κάτι περισσότερο από επικίνδυνο και οφείλουμε να αποτρέψουμε το δηλητήριο αυτού του “θεσμικού” και “ηθικού” ρατσισμού να διαχυθεί στην κοινωνία. Για παράδειγμα, η διαβεβαίωση του François Hollande προς τη Jean-Marie Le Pen του εθνικιστικού κόμματος Front National (FN) πως αν τα μέλη του επιλέξουν να παραστούν στην περίφημη διαδήλωση “ευρωπαϊκής ενότητας και ειρήνης” ενάντια στην ισλαμική τρομοκρατία, εκείνος εγγυάται την ασφάλειά τους, είχε άμεσα τραγικά αποτελέσματα: 54 επιθέσεις κατά μουσουλμάνων (33 φραστικές και 21 με όπλα) αλλά και 15 επιθέσεις κατά ισλαμικών λατρευτικών χώρων, μόνο στο Παρίσι και μόνο σε διάστημα 3 ημερών.

 

Παραδείγματα καθημερινού ρατσισμού… Ίσως το πιο σημαντικό (σε πρώτη -έστω- φάση) είναι να κατανοήσουμε πως οι πλείστοι ρατσιστικοί νόμοι των Ευρωπαϊκών κρατών σε συνδυασμό με την έξαρση του ρατσισμού στις κοινωνίες, μπορούν να λειτουργήσουν εξ ορισμού ως εκκολαπτήρια βίας των καταπιεσμένων κατά των καταπιεστών, καθώς οι μετανάστες, ιδιαίτερα εκείνοι που διατηρούν αραβική καταγωγή, αντιμετωπίζονται συνολικά ως “εκ φύσεως εγκληματίες”, ενώ μέσω γελοίων νομοθετημάτων ή/και επιχειρημάτων αφαιρείται η όποια ελευθερία μπορούν οι τελευταίοι να έχουν, ακόμα και η ανθρώπινη υπόστασή τους.

Όσο απίστευτο κι αν ακούγεται, μόλις το 2005, η Γαλλική κυβέρνηση νομοθέτησε την υποχρεωτική διδασκαλία του «θετικού ρόλου της αποικιοκρατίας» στα Γαλλικά σχολεία και χρειάστηκε ένας χρόνος σκληρού αγώνα της αριστεράς για την απόσυρσή του. Άραγε στο πλαίσιο της ελευθερίας της έκφρασης απαγόρευσε ο Hollande τη διαδήλωση αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη το περασμένο καλοκαίρι; Μήπως η φτώχεια και η δυστυχία δεν βασιλεύουν στα γκέτο των μεταναστών στα προάστια του Παρισιού; Αντιστοίχως στη χώρα μας, οι φράχτες, η Frontex, οι ναζιστικές επιθέσεις της Χρυσής Αυγής και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των μεταναστών συμπυκνώνουν μήπως το savoir vivre της Ευρωπαικής φιλοξενίας ή του Ελληνικού “Ξένιου Δία”;

Στο γαλλόφωνο τμήμα του “προοδευτικού” Βελγίου, ο Ρασίντ Μαντράν (υπουργός Αρωγής των Νέων) απέστειλε πρόσφατα εντολή μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου σε 700 υπαλλήλους των “κέντρων Δικαιοσύνης” να συντάξουν (μέσα σε διάστημα 3 ημερών) μια λίστα πιθανών “τρομοκρατών-Τζιχαντιστών” προκειμένου της διερεύνησης του “εύρους του φαινομένου της ριζοσπαστικοποίησης, ώστε να ληφθούν τα κατάλληλα μέτρα”. Μεταξύ άλλων, τα χαρακτηριστικά των υπόπτων περιλαμβάνουν «το να μην θέλει κάποιος να δώσει το χέρι του σε μία γυναίκα, να έχει αφήσει γένια ή να ντύνεται σεβόμενος το Κοράνι, συνήθειες που δεν είχε παλαιότερα και έχει εγκαταλείψει, δραστηριότητες που του άρεσε να κάνει κατά το παρελθόν κ.ά.». Μπορούμε να φανταστούμε τις κοινωνικές συνέπειες μιας τέτοιας (θεσμοθετημένης) εντολής;

Επιπλέον, ας αναρωτηθούμε, τι μπορεί να περιμένει κανείς από τους καταπιεσμένους μουσουλμάνους μετανάστες στην επίσης “προοδευτική” Δανία, που δε μπορούν ούτε να παντρευτούν αν δεν πληρούν συγκεκριμένες οικονομικές και ηλικιακές προϋποθέσεις (κανόνας των “24 ετών”) και αν δεν μπορούν να αποδείξουν πως έχουν -πρακτικά- απαρνηθεί τη χώρα καταγωγής τους. Και σα να μην έφτανε αυτό, οι κρατικοί ρατσιστικοί νόμοι δίνουν το δικαίωμα στο Δανέζικο κράτος να αναλάβει την κηδεμονία των τρίχρονων παιδιών των μεταναστών, αν δεν γνωρίζουν τη γλώσσα…

Τέλος, ας προβληματιστούμε παραπάνω με δύο περιστατικά που (ομολογουμένως) μας συγκλόνισαν: Το ένα αφορά στην πέραν πάσης φαντασίας ακραία βία κατά ενός 9-χρονου Μαροκινού (που έκλαιγε, προσευχόταν και ικέτευε) από έναν ρατσιστή σεκιουριτά στη Σουηδία, επειδή το παιδί ανέβηκε στο τρένο χωρίς εισιτήριο. Το δεύτερο, ο βασανισμός ενός 11-χρονου παιδιού στην Παλαιστίνη από Ισραηλινούς στρατιώτες με τη βοήθεια εκπαιδευμένων σκύλων, επειδή το παιδί ήταν Παλαιστίνιος.

Αν η Ελληνική νεολαία φώναζε κατά του τεντιμποϊσμού: “είμαι δεκαεξάρης, σας γαμώ τα Λύκεια”, οι 15χρονοι μουσουλμάνοι που βιώνουν σήμερα την ακραία καθημερινή βία που περιγράψαμε παραπάνω, τι λέτε να κάνουν σε 5-10 χρόνια;

 

Αναφορές-Βιβλιογραφία

[1] Kimber, C., 2015, Sickening hypocrisy of leaders’ response to Paris attack, Socialist Worker, 13 Jan. 2015.

[2] Callinicos A., 2015, Paris attacks are a legacy of imperialism, Socialist Worker, 13 Jan 2015.

[3] Chomsky, N. and Achcar, G. Επικίνδυνη δύναμη: Η μέση ανατολή και η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, ΠΟΛΥΤΡΟΠΟΝ, 2006.

[4] Definitions of Terrorism in the U.S. Code, 18 U.S. Code § 2331.

[5] Council Framework Decision of 13 June 2002 on combating terrorism, Official Journal L 164 , 22/06/2002 P. 0003 – 0007.

[6] Πέτρου, Π., 2014, Η «νέα Μέση Ανατολή» δεν είναι όπως τη σχεδίαζαν οι ΗΠΑ, Εργατική Αριστερά, 10.09.2014.

[7] Sustar, L., 2013, The lies they tell about Islam, Socialist Worker, April 26 2013.

[8] Cockburn, P., 2014, Η επιστροφή των Τζιχαντιστών, ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ, Νοέμβριος 2014 .

[9] Oakley, C. 2015, Charlie Hebdo and the hypocrisy of pencils, Red Flag, 11 Jan. 2015.

 

 

508

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Γράψτε μια απάντηση