Συγκέντρωση με αφορμή την εξέγερση του πολυτεχνείου. 17/11 ώρα 11πμ στην πλατεία Πτολεμαΐδας

Συγκέντρωση με αφορμή την εξέγερση του πολυτεχνείου. 17/11 ώρα 11πμ στην πλατεία Πτολεμαΐδας

1Το 1973 ήταν ο 6ος χρόνος δικτατορίας της Ελλάδας. Εκείνη την περίοδο η δικτατορία απαγόρευε τις απεργίες, τις πορείες και τις συνελεύσεις, η ασφάλεια παρακολουθούσε τα εργοστάσια, τις σχολές, τα σχολεία και τις γειτονιές. Ο κόσμος υπέφερε ενώ οι εφοπλιστές, οι βιομήχανοι και οι τραπεζίτες έβλεπαν τα κέρδη τους να γιγαντώνονται. Παρόλα αυτά η δικτατορία έφτανε στο τέλος της: στις 17 Νοέμβρη όλη η συσσωρευμένη οργή των καταπιεσμένων εργατών, της νεολαίας , των φτωχών , πήρε την μορφή της εξέγερσης. Το φοιτητικό κίνημα δεν δίστασε: τα έβαλε με την χούντα και έγινε η σπίθα που πέρασε τον αγώνα στα «δυνατά χέρια των εργατών». Η εξέγερση του πολυτεχνείου δεν είχε μόνο φοιτητικό χαρακτήρα. 300.000 άνθρωποι βρέθηκαν το βράδυ 16-17 Νοέμβρη έξω από το Πολυτεχνείο. Για να πνίξει αυτόν τον μαζικό λαϊκό ξεσηκωμό, η χούντα απάντησε με τανκς και πυροβολισμούς και διέλυσε το πλήθος μετά από δεκάδες νεκρούς και πολύ περισσότερους τραυματίες και συλληφθέντες. Όμως ήταν τόσο λαομίσητη που λίγο μετά γκρεμίστηκε.
Πολλά ήταν τα γεγονότα που σημάδεψαν εκείνη την περίοδο, λίγα έως μηδαμινά γνωρίζει η νέα γενιά σήμερα , αφού το σύστημα φροντίζει για την παραποίηση της ιστορίας μέσα στα σχολεία και ευρύτερα για την εξάπλωση της απάθειας μέσα στην κοινωνία. Η αλήθεια είναι επαναστατική λένε- γι αυτό μας την κρύβουν. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να διασφαλίσουν την εμφύτευση του ανταγωνισμού και του εθνικισμού αντί για την καλλιέργεια της κριτικής σκέψης, να διασφαλίσουν απλούστερα τα κέρδη βάζοντάς τα πάνω από τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων . 
Εντός της εξέγερσης τέθηκε και το θέμα «ποια Αριστερά χρειαζόμαστε»: Οι μεγάλες δυνάμεις της Αριστεράς , ΚΚΕ και ΚΚΕεσ. (ο πρόγονος του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή) προσπαθήσανε τότε να περιορίσουν τον αγώνα, να κλείσουν τις καταλήψεις και να πείσουν τον κόσμο πως μέσα από «σταδιακές» μεταρρυθμίσεις μπορούμε να τα βρούμε με τους από πάνω. Αυτό δεν πέτυχε! Οι φοιτητές κατέλαβαν τις σχολές τους σε πολλές πόλεις μέσα από συνελεύσεις και καλούσαν τους εργάτες και τους αγρότες στο Πολυτεχνείο για να πέσει η Χούντα . Τα συνθήματα είχαν πάρει άμεσο πολιτικό χαρακτήρα και εκτός από «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία», ακουγόντουσαν «Απεργία Γενική», «Λαέ πείνας-Μην τους προσκυνάς», «Ζήτω οι εργατικές επιτροπές πάλης φοιτητών και εργαζομένων» . Πράγματι, η κατάληψη του πολυτεχνείου πήρε διαστάσεις λαϊκής εξέγερσης. Για να γίνει αυτό αποδείχθηκαν σημαντικές οι μικρές δυνάμεις της επαναστατικής Αριστεράς . Τάχθηκαν υπέρ των καταλήψεων, ενώ η εργατική συνέλευση που έγινε στο Πολυτεχνείο, που πραγματοποιήθηκε με την πρωτοβουλία και τον καθοριστικό ρόλο της επαναστατικής Αριστεράς, μοίρασε χιλιάδες προκηρύξεις στους χώρους δουλειάς και στους χώρους που σύχναζαν οι εργαζόμενοι καλώντας σε γενική απεργία.
Σήμερα, βρισκόμαστε στο σημείο μετά την κωλοτούμπα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ , της οποίας οι προεκλογικές υποσχέσεις έδωσαν τη θέση τους στο 3ο μνημόνιο. Ίσως και πάλι σήμερα να μοιάζει πλειοψηφική η άποψη ότι λίγα μπορούν να αλλάξουν προς το καλύτερο, και ότι όλοι εμείς οι απλοί άνθρωποι δεν μπορούμε να παίξουμε κανέναν ρόλο στην ιστορία . Η εξέγερση του Νοέμβρη όμως μας υπενθυμίζει πως η ανατροπή του συστήματος δεν θα έρθει από κάποιο αστικό κόμμα ή «ηγέτη». Η εξέγερση θα έρθει από όλους εμάς, μέσα από τη δική μας δράση και αυτό-οργάνωση, όταν παψουμε να πιστεύουμε στους δυνάστες μας, όσο δυνατοί κι αν αυτοί μοιάζουν. Η επέτειος της 17ης Νοεμβρίου μας θυμίζει πως σε περιόδους που οι από κάτω ξεσηκώνονται , η μόνη ρεαλιστική λύση γίνεται η ανατροπή και μπαίνουν στην άκρη οι ηττοπάθειες . Τότε η χούντα έπεσε , ενώ οι εργάτες και η νεολαία με απεργίες, διαδηλώσεις και καταλήψεις σε σχολές και εργοστάσια πέτυχαν τα επόμενα χρόνια τις μεγαλύτερες από ποτέ κατακτήσεις, που σήμερα οι κυβερνήσεις ξηλώνουν μία-μία με τα μνημόνια. Συμπέρασμα χρήσιμο για το σήμερα: Οι αγώνες είναι το όπλο μας για να νικάμε κυβερνήσεις και αφεντικά. Το ίδιο πρέπει να το κάνουμε και σήμερα για να ανατρέψουμε τα μνημόνια και τις πολιτικές τους και να διεκδικήσουμε αιτήματα για τη ζωή και το μέλλον μας!
Ο Νοέμβρης έδειξε επίσης ότι δεν αρκεί η ισχυρή Αριστερά, αλλά η Αριστερά που δεν πιστεύει σε συνεργασία με το σύστημα για να το διορθώσει –δήθεν- αλλά στην επανάσταση για να το ανατρέψει. Αν ήταν μεγαλύτερες αυτές οι δυνάμεις, ο Νοέμβρης όχι μόνο θα έριχνε τη χούντα, αλλά θα απειλούσε και το σύστημα που την έφερε στην εξουσία, θα απειλούσε ευθέως την εξουσία των αφεντικών –αυτά ήταν επίσης αιτήματα της εξέγερσης που περιμένουν να τα δικαιώσουμε. Ξεκινώντας από τους σημερινούς αγώνες για «ψωμί-παιδεία-ελευθερία» , έχουμε καθήκον να τους στηρίξουμε, να τους κλιμακώσουμε στην κατεύθυνση της σύγκρουσης, της ανατροπής, της συλλογικής χειραφέτησης. Οι εργάτες, η νεολαία, οι φτωχοί, θα απελευθερωθούμε μόνο μέσα από τη δική μας δράση, για να φτιάξουμε μια κοινωνία ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας . Κι αυτή η κοινωνία δεν είναι άπιαστο όνειρο, είναι αναγκαιότητα και αξίζει να το προσπαθήσουμε.

Μαθητές – μαθήτριες ενάντια στο σύστημα

45

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Γράψτε μια απάντηση