Σύµφωνα µε τον Τρότσκι ο φασισµός είναι ένα αντιδραστικό κοινωνικό κίνηµα. Αναπτύσσεται σε περιόδους καπιταλιστικής κρίσης. Κοινωνικά στηρίζεται στα µεσοστρώµατα (εµπόρους, µικροϊδιοκτήτες, αγρότες, αυτοαπασχολούµενους µικροεπιχειρηµατίες κ.λ.π.). Έλκει τµήµατα του πληθυσµού που είναι χτυπηµένα από το σύστηµα, εξατοµικευµένα και περιθωριοποιηµένα (ανέργους, περιθωριακά και λούµπεν στοιχεία, ασυνδικάλιστους εργάτες). Η αντιδραστική ιδεολογία του φασισµού δεν είναι αυτοτελής αλλά δανεισµένη από την αστική τάξη: εθνικισµός, ρατσισµός, σεξισµός. Κατά περίπτωση παίρνει διάφορες συγκεκριµένες µορφές (π.χ. αντισηµιτισµός στον µεσοπόλεµο στη Γερµανία). Στόχος του φασισµού είναι η διάλυση των οργανώσεων της εργατικής τάξης (συνδικάτα και οργανώσεις της αριστεράς). Για να το κάνει αυτό, απαραίτητο εργαλείο του φασισµού είναι το φασιστικό κόµµα: µε οργανώσεις βάσης στις γειτονιές και µε τάγµατα εφόδου (παραστρατιωτικές συµµορίες µε στρατιωτική δοµή και οργάνωση).

Ο φασισµός στον µεσοπόλεµο, ξεπήδησε µέσα από τον µονοπωλιακό καπιταλισµό, σε µια φάση που οι κανονικές – µέχρι τότε – µέθοδοι της κοινοβουλευτικής διακυβέρνησης δεν µπορούσαν να αντιµετωπίσουν την συγκυρία. Σε µια φάση που – όπως έλεγε ο Τρότσκι – «ακόµα και η πιο περιορισµένη δυνατότητα οργάνωσης των εργατών γίνεται ανυπόφορη για τους µεγάλους καπιταλιστές». Τηρουµένων των αναλογιών αντίστοιχες οικονοµικές συνθήκες υπάρχουν σήµερα µετά τη µεγάλη κρίση του 2008 και συντηρούνται από τις αρνητικές προβλέψεις για τη διεθνή οικονοµία στο ορατό µέλλον. Όµως η οικονοµική κρίση δεν είναι η µόνη αιτία ανάπτυξης του φασισµού. Υπάρχουν πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες που παίζουν ρόλο: 1) η κατάσταση της εργατικής τάξης και της αριστεράς και οι συνεπαγόµενοι κίνδυνοι που απορρέουν για την κυριαρχία της αστικής τάξης από το εργατικό κίνηµα και 2) η πιθανότητα ύπαρξης κοινού σχεδίου ξεπεράσµατος της κρίσης τόσο για την αστική τάξη όσο και για τα φασιστικά κινήµατα.

Η αστική τάξη λοιπόν ενδέχεται να επιλέξει τον φασισµό ως µορφή διακυβέρνησης, αν εκτιµά ότι αποτελεί αποτελεσµατικό και χρήσιµο καθεστώς για τη συνέχιση και επέκταση της κυριαρχίας της. Για να συµβεί κάτι τέτοιο, χρειάζεται να συνυπάρχουν δύο προϋποθέσεις: Πρώτο, να είναι δύσκολες έως αδύνατες οι προηγούµενες µορφές διακυβέρνησης (ρεφορµιστικά και αστικά κοινοβουλευτικά κόµµατα), καθώς πλέον είναι περιορισµένες για τους αστούς οι δυνατότητες έστω και µικρών παραχωρήσεων στην εργατική τάξη ή είναι δύσκολο να παρθούν πίσω διαφορετικά κατακτήσεις και δικαιώµατα της εργατικής τάξης. Και δεύτερο, ο φασισµός να έχει ήδη αποδείξει τη χρησιµότητά του για την αστική τάξη, επικρατώντας στο δρόµο, διαλύοντας απεργίες και τροµοκρατώντας τους πολιτικούς του αντιπάλους. Με άλλα λόγια ο φασισµός δεν αποτελεί «πραξικόπηµα των καπιταλιστών», παρά το γεγονός ότι για να καταλάβει την εξουσία απαιτείται το χρίσµα της αστικής τάξης. Είναι αυτόνοµο αντιδραστικό κίνηµα που υπό προϋποθέσεις µπορεί να έχει κοινούς στόχους µε τους καπιταλιστές. ∆εν είναι όµως η πρώτη επιλογή του συστήµατος, ακόµα και σε περιόδους οικονοµικής κρίσης. Κι’ αυτό γιατί η φασιστική εξουσία συνεπάγεται και ρίσκα για τους µεγάλους καπιταλιστές, εξ’ αιτίας της πίεσης παραχωρήσεων υπέρ των µεσοστρωµάτων που εκπροσωπεί πολιτικά ο φασισµός. Για παράδειγµα στο πρόγραµµα των Ναζί στη Γερµανία υπήρχαν µια σειρά σηµεία που είχαν κόστος για το σύστηµα και τους µεγάλους καπιταλιστές, όπως «η κατάργηση της σκλαβιάς των τόκων για τους µικρέµπορους, η εθνικοποίηση πολλών επιχειρήσεων, η διανοµή µερισµάτων από τα κέρδη των µεγάλων βιοµηχανιών, η «δηµοτικοποίηση» των αποθηκών χονδρικής και η ενοικίασή τους σε χαµηλή τιµή σε µικρούς εµπόρους, η κατάργηση τόκου στις υποθήκες των αγροτών, η θανάτωση των τοκογλύφων». Βέβαια κάτω από την πίεση της αστικής τάξης τα περισσότερα από αυτά έµειναν κενό γράµµα όταν οι ναζί ανέλαβαν την κρατική εξουσία, όµως η εφαρµογή τους ή µη αποτέλεσε περιεχόµενο συνεχούς διαπραγµάτευσης του ναζιστικού κράτους µε τους καπιταλιστές.

Φασισµός και ακροδεξιά σήµερα

Σήµερα ο καπιταλισµός βρίσκεται σε διαφορετική φάση από εκείνη του µεσοπολέµου. Ήδη εδώ και πολλές δεκαετίες, η διεθνοποιηµένη του µορφή επιβάλλει υπερεθνικές αστικές οικονοµικές και πολιτικές συµµαχίες. Στο οικονοµικό πεδίο το πολυεθνικό κεφάλαιο και το χρηµατοπιστωτικό σύστηµα λειτουργούν σε διεθνές επίπεδο µε παγκοσµιοποιηµένο τρόπο. Από την άλλη µεριά η διεθνής οικονοµική κρίση έχει επανεισάγει µεθόδους εθνικού προστατευτισµού ιµπεριαλιστικών οικονοµικών µπλοκ και έντασης των στρατιωτικών ανταγωνισµών (όπως ο εµπορικός πόλεµος των ΗΠΑ κατά της Κίνας, της ΕΕ κατά της Ρωσίας, η νέα ανάφλεξη στη Μέση ανατολή µε επίκεντρο το Ιράν επιπρόσθετα της Συρίας, η ΕλληνοΤουρκική διαµάχη για τις ΑΟΖ µε διεθνείς συµµάχους, οι αλλαγές στο γεωστρατηγικό πεδίο µε ρήξη των κλασσικών συµµαχιών, η σταδιακή αυτονόµηση περιφερειακών δυνάµεων όπως η Τουρκία από τη ΝΑΤΟϊκή συµµαχία, κ.λ.π.). Η κρίση του 2008 έχει εντείνει τους ανταγωνισµούς και µια νέα επιδείνωση της κατάστασης στο ορατό µέλλον κλιµακώνει την αβεβαιότητα, παρά τη σηµερινή σχετική οικονοµική σταθεροποίηση.

Στο στρατόπεδο της ακροδεξιάς και του φασισµού, η ιδεολογία του εθνικο-σοσιαλισµού της κρατικοµονωπωλιακής δεκαετίας του ’30 έχει αντικατασταθεί από τον εθνικο-φιλελευθερισµό της παγκοσµιοποιηµένης καπιταλιστικής στασιµότητας. Σε αυτές τις συνθήκες είναι δύσκολο ο κλασσικός φασισµός να αποκτήσει σοβαρές ρίζες στην κοινωνία και κάποιο σχέδιο εξόδου από την κρίση που να βολεύει ταυτόχρονα την αστική τάξη, όπως συνέβη σε κάποιες χώρες τη δεκαετία του ‘30. Για την ακρίβεια είναι πολύ δύσκολο γενικότερα για την αστική τάξη να αποκτήσει οποιοδήποτε νέο σχέδιο διεξόδου από την κρίση και κινείται στην πεπατηµένη του ακραίου χρηµατοπιστωτικού νεοφιλελευθερισµού ενισχύοντας τους ενδοϊµπεριαλιστικούς ανταγωνισµούς και συσσωρεύοντας τα υλικά για µια νέα κρίση. Ο εθνικός προστατευτισµός της νέας ακροδεξιάς του Τραµπ, του Τζόνσον και του Σαλβίνι, λογοδοτούν στη στήριξη τµηµάτων της αστικής τάξης προς προστατευτικές (ακρο)δεξιές πολιτικές στο φόντο µιας νέας οικονοµικής επιδείνωσης. Σε καµία περίπτωση όµως δεν πρόκειται για ανάδυση φασιστικών δυνάµεων µε αξιώσεις, τέτοιων όπως η φασιστική Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα, η Casa Pound στην Ιταλία, το Jobbik στην Ουγγαρία ή το ΕΛΑΜ στην Κύπρο. Στην Ελλάδα η Χρυσή Αυγή υποσκελίζεται από τον Βελόπουλο, στην Ιταλία η Casa Pound από τον Σαλβίνι, στην Ουγγαρία το Jobbik από τον Ορµπάν, ενώ στην Κύπρο το ΕΛΑΜ κινείται κάτω από τη σκιά του (ακρο)δεξιού κυβερνητικού ∆ΗΣΥ.

Η ήττα της µνηµονιακής διαχείρισης του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα, η πολιτική υποχώρηση των Podemos στην Ισπανία ή η συνθηκολόγηση κυβερνήσεων τύπου Λούλα στη Βραζιλία δεν στοιχειοθετούν ιδιαίτερο κίνδυνο ανάτασης της κινητοποίησης της εργατικής τάξης τέτοιο που να απειλεί πολιτικά την αστική διαχείριση και να επιταχύνει την ανάγκη σοβαρής ενίσχυσης φασιστικών οργανώσεων και κοµµάτων από τους αστούς. Η ανάδυση νέων κινηµάτων σε µια σειρά από χώρες όπως η Χιλή, το Ιράκ, το Χονγκ Κονγκ κ.λ.π. υπογραµµίζει τα αδιέξοδα και τους κινδύνους του διεθνούς καπιταλισµού και αντιµετωπίζεται από τα καθεστώτα αυτά µε ακραίο αυταρχισµό και καταστολή, παρά µε τη µέθοδο του φασισµού. Περισσότερο ανησυχητική για το σύστηµα ήταν η απεργιακή κλιµάκωση στη Γαλλία, τη χώρα που το ακροδεξιό κόµµα της αντικοµµουνίστριας Λεπέν διατηρεί υψηλά ποσοστά. Κάτι που επιβεβαιώνει την εκτίµηση πως η ακροδεξιά µπορεί να αντλεί εκλογική πελατεία στη βάση του ρατσισµού και της εθνικής προτίµησης/εθνικισµού, παρόλα αυτά δεν είναι σε θέση να καταστείλει ή να διαβρώσει το εργατικό κίνηµα σε µεγαλύτερο βαθµό από αυτόν που τα «καταφέρνουν» οι γραφειοκρατικές συνδικαλιστικές ηγεσίες από µόνες τους τις τελευταίες δεκαετίες.

Όλα αυτά δεν σηµαίνουν πως οι φασιστικές οργανώσεις απώλεσαν τους δεσµούς που διατηρούσαν µε το βαθύ κράτος ή πως δεν αντλούν δυνάµεις στο έδαφος του εθνικισµού και του ρατσισµού που δηµιουργούν οι αστικές τάξεις και οι ακροδεξιές διαχειρήσεις. Αποτελούν χρήσιµες εφεδρείες του αστικού κράτους που συντηρούνται προληπτικά για µελλοντική χρήση παρά άµεσα για να αντιµετωπίσουν υπαρκτούς σηµερινούς κινδύνους. Η πρόσφατη επανεµφάνιση  ρατσιστικών ακροδεξιών και παραστρατιωτικών οµάδων στα νησιά του Αιγαίου και στον Έβρο υπό τη σκέπη δεξιών πολιτευτών και κυβερνητικών παραγόντων, στο έδαφος του κελισίµατος των συνόρων για τους πρόσφυγες, αναδεικνύει πως οι αιτίες ανάπτυξης του φασισµού παραµένουν ζωντανές και απειλητικές. Η αντιµετώπιση του φασισµού από το κίνηµα και την αριστερά παραµένει εποµένως επίκαιρη για να µην αποκτήσει δυναµική αντίστοιχη µε του 2010-2013 και να µην αποτελέσει όχηµα ενός νέου αντιδραστικού κύκλου επίθεσης σε δηµοκρατικές ελευθερίες και δικαιώµατα συµπληρωµατικού του αυταρχικού κράτους έκτακτης ανάγκης της Ν∆.

Φασισµός και ακροδεξιά στην Ελλάδα

Η Ελλάδα το 2015 πέρασε στην φάση της «αριστερής» µνηµονιακής διαχείρισης του ΣΥΡΙΖΑ. Οι κοινωνικές συµµαχίες του ΣΥΡΙΖΑ µε την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώµατα στο έδαφος της ανατροπής των µνηµονίων µεταλλάχθηκαν σε πελατειακές εκλογικές σχέσεις στη βάση του «µικρότερου κακού». Η πέραν του ΣΥΡΙΖΑ αριστερά απέτυχε να συγκροτήσει αξιόµαχη πολιτική δύναµη µε κοινοβουλευτική παρουσία. Το κίνηµα που είχε αναπτυχθεί για την ανατροπή του µνηµονίου υποχώρησε αισθητά στην περίοδο διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή η εξέλιξη επέτρεψε τη µερική ανάκαµψη των παλιών συστηµικών δυνάµεων της Ν∆ και του ΠΑΣΟΚ και έδωσε τη δυνατότητα στη δεξιά να ξαναγίνει κυβέρνηση το 2019. Στο δεξιό/ακροδεξιό στρατόπεδο, ο ακροδεξιός «αντισυστηµικός» ριζοσπαστισµός που είχε εκφραστεί στα εκλογικά ποσοστά και την κοινωνική δυναµική της Χρυσής Αυγής, σε συνδυασµό µε το Μακεδονικό, πριµοδότησε τη δυναµική της επανόδου της δεξιάς στην κυβέρνηση ως άµεση απάντηση στον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ένα άλλο τµήµα της ενίσχυσε το νέο «κόµµα» Βελόπουλου, αντίστοιχο του παλαιότερου ακροδεξιού σχηµατισµού του ΛΑΟΣ.

Η αποδυνάµωση της Χρυσής Αυγής, πέρα από την εκλογική δυναµική της Ν∆, εδράζεται στη συνεχιζόµενη δίκη της ναζιστικής συµµορίας και στην κινητοποίηση του αντιφασιστικού κινήµατος. Μπορεί η καύσιµη ύλη του εθνικισµού και του ρατσισµού να συνεχίζει να τροφοδοτεί την ακροδεξιά, όµως έχει υποχωρήσει η ελκτική δύναµη των ταγµάτων εφόδου ως όχηµα για την επιβολή φασιστικής δυναµικής που µπορεί ταυτόχρονα να µεταφράζεται σε κοινωνικές ρίζες και πολιτική επιρροή στο κεντρικό πολιτικό πεδίο. Άλλωστε η ίδια η Χρυσή Αυγή έχει αποδυναµωθεί σε µεγάλο βαθµό οργανωτικά και πολιτικά µετά τις συνεχείς της  διασπάσεις και δεν είναι προς το παρόν σε θέση να πείσει για τη χρησιµότητά της στο πεδίο του δρόµου και να ξαναγοητεύσει παλιότερους υποστηρικτές της. Επιπρόσθετα εµφανίζεται µια υποχώρηση του ακροδεξιού ριζοσπαστισµού στο έδαφος της νέας «κανονικότητας» του συστήµατος που υπόσχεται οικονοµική ανάπτυξη στο έδαφος της σχετικής σταθεροποίησης και της «µεταµνηµονιακής περιόδου». Επίσης οι αστοί δεν χρειάζονται πλέον σε τέτοιον βαθµό όπλα τύπου ΧΑ. Θυµίζουµε ότι η ΧΑ άρχισε να τροφοδοτείται από την αστική τάξη µετά το 2008 (εξέγερση ∆εκέµβρη), όταν οι αστοί τροµάξανε µπροστά στις «εικόνες από το µέλλον» και  η τροφοδότηση των Ναζί κορυφώθηκε το 2011-2012 (όταν υπήρξαν γιγάντιες απεργίες και διαδηλώσεις που αποσταθεροποίησαν το αστικό καθεστώς). Τέτοιες προϋποθέσεις για την ώρα έχουν εκλείψει.

Αυτές οι εξελίξεις µετατοπίζουν τµήµα του ακροδεξιού ακροατηρίου σε επιλογές κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης από τους φασίστες µε γραβάτα τύπου Βελόπουλου, αντί για τους φασίστες των ταγµάτων εφόδου της ΧΑ. Η παρουσία του ακροδεξιού σχηµατισµού του Βελόπουλου στο κεντρικό πολιτικό  σκηνικό επισηµαίνει τη δυναµική της ακροδεξιάς, παρά την υποχώρηση της Χρυσής Αυγής. Πρόκειται για κυριλέ φασίστες που διατηρούν όλη την ακραία εθνικιστική και ρατσιστική πολιτική επιχειρηµατολογία της ΧΑ στα δεξιά της Ν∆ και θα µετατοπίζονται σε ολοένα και πιο ακραίες θέσεις όσο δεξιότερα θα µετατοπίζεται η ρητορική και η πολιτική της Νέας ∆ηµοκρατίας. Αποτελεί επικίνδυνο  πολιτικό µόρφωµα συµπληρωµατικό στην ακροδεξιά διαχείριση της Ν∆ που είναι απαλλαγµένο από τη ρετσινιά του µαχαιροβγάλτη. Πρόκειται ωστόσο για συγκοινωνούν δοχείο τόσο µε την ακροδεξιά πτέρυγα της Ν∆ όσο και µε τη ναζιστική συµµορία. Γι’ αυτό είναι απαραίτητη η πολιτική αντιµετώπισή του ως δεκανίκι του συστήµατος στην άσκηση πολιτικών λιτότητας και καταστολής σε βάρος της εργατικής τάξης. Η ανάδειξη ενός µαζικού λαϊκού αντιρατσισµού ως ταξική επιλογή των εργατών και της νεολαίας στην πάλη τους µε το σύστηµα που παράγει λιτότητα και ρατσισµό. Χρειάζεται επίσης µε κάθε ευκαιρία η αποκάλυψη των σχέσεων του κόµµατος Βελόπουλου µε πρώην και νυν Χρυσαυγίτες σε κεντρικό και τοπικό επίπεδο.

Μπορεί η Χρυσή Αυγή να ξαναγεννηθεί από τις στάχτες της;

Η εισαγγελική πρόταση για αθώωση της Χρυσής Αυγής από την κατηγορία της εγκληµατικής οργάνωσης υπενθυµίζει πως η Χρυσή Αυγή δεν είναι ξοφληµένη. ∆ιατηρεί ακέραιες τις στενές της σχέσεις µε το βαθύ κράτος. Εξακολουθεί να συντηρείται από δυνάµεις του συστήµατος για να µπορεί να παίξει το ρόλο συµπληρωµατικής κατασταλτικής δύναµης του κρατικού µηχανισµού σε µελλοντικές συνθήκες ανάτασης του λαϊκού κινήµατος στο ενδεχόµενο µιας νέας κρίσης. Γι’ αυτό παρότι η Χρυσή Αυγή εµφανίζεται αποδυναµωµένη, θα χρειαστεί να εντείνουµε τον αντιφασιστικό αγώνα, τόσο µέχρι να τελειώσει η δίκη της εγκληµατικής οργάνωσης όσο και µετά από το δικαστήριο. Η απαίτηση να καταδικαστούν τα ηγετικά στελέχη των ναζί για διεύθυνση εγκληµατικής οργάνωσης θα είναι στο επίκεντρο του αντιφασιστικού κινήµατος τους επόµενους µήνες. Τυχόν αθώωση των πρωτοκλασσάτων στελεχών της ΧΑ θα σηµαίνει ηρωοποίησή τους στα µάτια των απογοητευµένων οπαδών της, οικονοµική ανάσα από την απόδοση της κρατικής επιχορήγησης που είχε παρακρατηθεί κατά τη διάρκεια της δίκης και πιθανή ανασυγκρότηση των ταγµάτων εφόδου της. Σε κάθε περίπτωση, είτε αθωωθεί είτε καταδικαστεί ο Μιχαλολιάκος, ο αγώνας ενάντια στο φασισµό στην Ελλάδα θα εξακολουθήσει να αφορά την περιθωριοποίηση της ΧΑ που αποτελεί τον µεγαλύτερο κίνδυνο για τις δηµοκρατικές ελευθερίες και την ασφάλεια προσφύγων/µεταναστών-τριών και ντόπιων αγωνιστώνιτριών. Η βάση της αντιφασιστικής πάλης παραµένει η ταξική απάντηση στο φασισµό που αποτελεί δεκανίκι του συστήµατος για να συγκρούονται οι φτωχοί µε τους φτωχότερους αντί για τα αφεντικά και τις κυβερνήσεις που παράγουν δεινά για όλους, ντόπιους εργάτες, πρόσφυγες και µετανάστες.

Αντιφασιστική ενότητα

Η αντιµετώπιση του φασισµού αφορά τόσο την προπαγάνδα, όσο και τη µαζική δράση στο δρόµο. Συνδέεται στενά µε την κινητοποίηση της εργατικής τάξης και της αριστεράς για να αντικρουστούν τα µέτρα λιτότητας, η καταστολή, ο πόλεµος, ο σεξισµός και ο ρατσισµός. Εµπεριέχει την καταγγελία του φασισµού ότι υπερασπίζεται τις πολιτικές λιτότητας ενάντια στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώµατα. Επίσης την καταγγελία του φασισµού για περιθωριοποίηση µεγάλων τµηµάτων του πληθυσµού, όπως οι γυναίκες, τα lgbt άτοµα, οι αναπηροι, οι µειονότητες, οι µετανάστες. Όµως εµπεριέχει επιπλέον και µια αυτόνοµη προσπάθεια να περιθωριοποιηθούν οι φασιστικές οργανώσεις. Ένα αντιφασιστικό κίνηµα είναι άρρηκτα συνδεδεµένο µε την κίνηση της εργατικής τάξης και των κινηµάτων αντίστασης και ταυτόχρονα «ειδικού σκοπού»: Αυτόν της διάλυσης των φασιστικών οργανώσεων πριν καταφέρουν να σπείρουν τον τρόµο στο δρόµο, στους κοινωνικούς και πολιτικούς τους αντιπάλους και στην πλειοψηφία της κοινωνίας.

Για να συγκροτηθεί το µεγαλύτερο δυνατό αντιφασιστικό δυναµικό, δεν αρκούν οι αντιφασιστικές και οι αντιρατσιστικές οργανώσεις, η άκρα αριστερά και οι ορκισµένοι αντιφασίστες. Απαιτείται η συσπείρωση του µεγαλύτερου δυνατού αριθµού εργαζόµενων, νεολαίων, µεταναστών και προσφύγων, αγωνιστών των κινηµάτων και των κοινωνικών χώρων. Απαραίτητη είναι η απεύθυνση σε συνδικάτα που δίνουν τη µάχη της υπεράσπισης των εργατικών κατακτήσεων µε τα πιο ενεργά από αυτά σε πρώτη προτεραιότητα. Χρειάζεται επίσης η πλατύτερη δυνατή απεύθυνση σε κόσµο της ευρύτερης κοινωνικής αριστεράς, ανεξαρτήτως των πολιτικών του προτιµήσεων, µε κριτήριο τη συµµετοχή του στην αντιφασιστική κινητοποίηση στο δρόµο. Για να γίνει αυτό εφικτό, θα χρειαστεί η αντιφασιστική απεύθυνση να είναι πλατιά και να µην αποκλείει π.χ. ψηφοφόρους της αριστεράς και της ευρύτερης κεντροαριστεράς.

Παρόλα αυτά το αντιφασιστικό ενιαίο µέτωπο στην Ελλάδα σήµερα δεν είναι πολιτικά αναγκαίο και πρακτικά αποτελεσµατικό έχει στο ρόλο συνδιοργανωτή την ηγεσία µνηµονιακών σοσιαλ-φιλελεύθερων κοµµάτων που άσκησαν αντιλαϊκές και αντι-προσφυγικές κυβερνητικες πολιτικές όπως ο ΣΥΡΙΖΑ. Πρώτο γιατί δεν υπάρχουν οργανωµένοι δεσµοί των κοµµάτων αυτών µε την εργατική βάση που τους ψηφίζει αντίστοιχοι µε τη δεκαετία του ’30 όταν η σοσιαλδηµοκρατία στη Γερµανία είχε στις τάξεις της εκατοµµύρια συνδικαλισµένους εργάτες και εκατοντάδες χιλιάδες οργανωµένα µέλη. Σήµερα πρόκειται για κόµµατα που δεν είναι σε θέση να κινητοποιήσουν τους ψηφοφόρους τους καθώς οι σχέσεις τους µε αυτούς είναι ιδιαίτερα χαλαρές και κυρίως εκλογικές. Και δεύτερο γιατί η αντικαπιταλιστική αριστερά στην Ελλάδα είναι σε θέση να κινητοποιήσει ένα πρώτο κρίσιµο δυναµικό στην αντιπαράθεση µε τον φασισµό, που µπορεί να γίνει πόλος έλξης για ευρύτερα αντιφασιστικά ακροατήρια, συµπεριλαβανόµενης της πολιτικής επιρροής της κεντροαριστεράς. Η συνέχεια θα κριθεί στους δρόµους και τα στοιχήµατα είναι ανοιχτά.

Θανάσης Κούρκουλας

Μάριος Λώλος

Το προσφυγικό, τα εθνικιστικά συλλαλητήρια και οι φασιστικές φιέστες µέσα από τη φωτογραφική µατιά του πρώην προέδρου της Ένωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδας, Μάριου Λώλου.

Τη συνέντευξη πήρε η Φιλάνθη Μιχάλακα

Ποια πιστεύεις πως είναι η συµβολή των φωτορεπόρτερ στη διαµόρφωση της συνείδησης του κόσµου σχετικά µε το προσφυγικό;

Η συµβολή των φωτορεπόρτερ ήταν ένα λιθαράκι στην πληροφόρηση και την ευαισθητοποίηση του κόσµου για το προσφυγικό. Στη συνέχεια, όταν οι πρόσφυγες πήγαν στα camp, αυτή η αλληλεγγύη τελείωσε. ∆εν έπαιζε πια το προσφυγικό στα mainstream media, οι ξένοι φωτορεπόρτερ φύγανε και έτσι άρχισε να τελειώνει και αυτό το τεράστιο κύµα αλληλεγγύης που είδαµε στην αρχή. Αναφέροµαι στο 2015, στη Μυτιλήνη, στην Ειδοµένη, στο Σύνταγµα, όπου συγκεντρώθηκαν πάρα πολλά τρόφιµα, ρούχα κ.λπ. Φυσικά, υπήρξαν και διάφοροι επιτήδειοι. Έβγαινε µια βάρκα, την έπαιρναν, τη διαλύανε -τα ξύλα, το πλαστικό-, έπαιρναν τις µηχανές και έκαναν µπίζνα. Σαφέστατα υπήρχε και η µπίζνα των 5 ευρώ ένα µπουκάλι νερό ή των 5 ευρώ για να φορτίσεις το κινητό σου. Παρόλα αυτά, η αρχική αντιµετώπιση του κόσµου ήταν ένα κύµα αλληλεγγύης απέναντι στους πρόσφυγες.

Η δηµοσιοποίηση των φωτογραφιών µας, είτε στα mainstream media είτε στα social media, συνέβαλε στη συνειδητοποίηση του κόσµου. Έχουµε κάνει διάφορα για το προσφυγικό, όπως το No Direction Home, που χρηµατοδοτήθηκε από το Ίδρυµα Ρόζα Λούξεµπουργκ, µε τη βασική προϋπόθεση αυτό το άλµπουµ να µοιράζεται δωρεάν. ∆εν θέλαµε το προσφυγικό να έχει αντίτιµο έστω κι ένα ευρώ, άσχετα εάν αυτό το ένα ευρώ θα δινόταν κάπου. Πιστεύουµε πως ο κόσµος της ξενιτιάς, που εµείς τον καλύπτουµε φωτογραφικά, δεν πρέπει να έχει αντίτιµο. Έχει συµβολή στα µάτια των ανθρώπων που είδαν τις φωτογραφίες µας, αλλά και σε εµάς τους ίδιους, στο πόσο µας έκανε καλύτερους.

Πόσο πιστεύεις πως άλλαξαν οι ίδιοι οι φωτορεπόρτερ, έχοντας άµεση επαφή τα τελευταία χρόνια µε το προσφυγικό;

Είµαι περήφανος για τον τρόπο που οι συνάδελφοι αντιµετώπισαν το προσφυγικό, γιατί η συντριπτική πλειονότητα το αντιµετώπισε µε τροµερή ευαισθησία. Είναι ένα θέµα που θέλει πολλή προσοχή στον τρόπο που το προσεγγίζεις και το φωτογραφίζεις. Μπορείς δηλαδή να το δραµατοποιήσεις πολύ εύκολα. ∆εν το κάναµε αυτό, καταγράψαµε αυτό που είδαµε.

Το προσφυγικό θεωρώ ότι έχει αφήσει ανοιχτές πληγές σε όλους τους συναδέλφους. Για εµάς η Ειδοµένη είναι τρύπα στη γεωγραφία. Όταν γύρισα από εκεί και έκατσα να µαζέψω τη δουλειά µου, δεν µπορούσα, έκανα ενάµιση µήνα, γιατί δεν άντεχα. Θυµόµουν πως σε αυτήν τη φωτογραφία ήταν ο Μοχάµεντ, που τώρα δεν ξέρω πού βρίσκεται γιατί έφτασε στην πηγή και νερό δεν ήπιε, καθώς η ελληνική κυβέρνηση τήρησε την απαράδεκτη συµφωνία Ε.Ε. – Τουρκίας και έκλεισαν τα σύνορα.

Και οι φωτορεπόρτερ ευαισθητοποιήθηκαν πολιτικά απέναντι στο προσφυγικό. Ειδικά κάποιοι ξένοι συνάδελφοι που µίλαγαν για ουδετερότητα, παρατήρησα πως ο λόγος τους µετέπειτα έγινε πιο πολιτικός, πιο αλληλέγγυος. Ως φωτορεπόρτερ-παρατηρητής, όταν φωτογραφίζεις τέτοιες καταστάσεις έχεις το πλεονέκτηµα της φωτογραφικής µηχανής στη µέση, που αυτό λειτουργεί σαν ένα γυαλί. Σκέφτεσαι, «Τώρα εγώ δουλεύω. Όσο φωτογραφίζω πρέπει να είµαι λογικός, νηφάλιος, να καταλάβω και να βοηθήσω εκεί που πρέπει». Την ακούς όµως όταν γυρίσεις. Όλο αυτό αλλάζει τη µατιά σου. Το κακό µε εµάς είναι πως όταν τελειώνει το ένα τρέχουµε για το επόµενο και δεν προλαβαίνει να κάτσει µέσα µας.

Η πρόσβαση σε κάποια προσφυγικά camp είναι πολύ περιορισµένη, πού οφείλεται αυτό;

Για µεγάλο χρονικό διάστηµα, δεν µας άφηναν να µπούµε σε κάποια camp. Στη Μόρια, δεν µπορούσες να µπεις από την αρχή, δεν υπήρχε πιθανότητα να πάρεις άδεια. Εκεί είχα µπει µόνο δύο φορές. Όταν είχε έρθει ο Τσίπρας µε τον Σουλτς και όταν είχε έρθει ο πάπας. Στη Μόρια, καταφέραµε να φωτογραφίζουµε απέξω τα καινούργια camp που έχουν δηµιουργηθεί και αυτό εάν δεν πέφταµε πάνω σε κανέναν µπάτσο ή σε κάτι ΜΚΟ παράξενες, που σου απαγόρευαν να φωτογραφίσεις. Μπαίναµε στα camp που θεωρούσε η κυβέρνηση πως ήταν σε καλό επίπεδο και µας άφηναν να µπούµε. Τελευταία, έχει αλλάξει λίγο αυτό, έχουν δοθεί κάποιες άδειες και έχουν µπει κάποιοι φωτορεπόρτερ στη Μόρια.

Θα σου πω µια προσωπική µου εµπειρία. Στην Ειδοµένη, όταν έκαναν επέµβαση οι µπάτσοι, έδιωχναν τους φωτορεπόρτερ, γιατί δεν ήθελε ο ΣΥΡΙΖΑ να υπάρχουν φωτογραφίες που θα δείχνουν έναν πράσινο ΜΑΤατζή να σπρώχνει και να δέρνει έναν πρόσφυγα, ενώ η κυβέρνηση Σαµαρά δεν είχε κανένα τέτοιο θέµα, ήταν ξεκάθαρη. Όταν λοιπόν έγινε η εκκένωση στην Ειδοµένη, απαγόρευσαν σε εµάς τους φωτορεπόρτερ να φωτογραφίσουµε και τράβαγε από πολύ µακριά µόνο ένας συνάδελφος από το Αθηναϊκό Πρακτορείο. Μας άφησαν να µπούµε µόνο την τελευταία µέρα, που θα ερχόταν ο Τόσκας να κάνει δηλώσεις.

Εγώ σε αυτό το camp είχα ζήσει ενάµιση µήνα, άρα ήξερα σκηνές, πρόσωπα, ιστορίες, έπαιζα µε τα πιτσιρίκια, µε έχουν ταΐσει, έχω πιει καφέδες µαζί τους. Μου έκανε τροµερή εντύπωση το ότι δεν είχαν φαΐ, το µαγείρευαν έξω µε ξύλα, και σου έλεγαν «Έλα να φας». Σιγά µην περιµένω λοιπόν εγώ τον Τόσκα, πήδηξα το κάγκελο και άρχισα να κάνω βόλτες µέσα στο camp, στο οποίο φύσαγε ένας δαιµονισµένος αέρας, ήταν εφιαλτικό το τοπίο. Είχα την εντύπωση πως είχε πέσει µια βόµβα, προσφυγοβόµβα, είχε εξαφανίσει τους πρόσφυγες και είχαν µείνει όλα τα υπάρχοντά τους. Μπουγάδες που τις παράσερνε ο αέρας, σκηνές που τις ξερίζωνε, πέρναγα από τις σκηνές και άκουγα τα ονόµατά τους, τις φωνές τους. Αν δεν το έχεις ζήσει, δεν µπορείς να το καταλάβεις, δεν µπορείς να το περιγράψεις σε φωτογραφία. Άρα, πώς γίνεται εµείς αυτό το προσφυγικό να µην το βλέπουµε µε µια µατιά ανθρώπινη.

Μέσα από την εµπειρία σου ως φωτορεπόρτερ που καλύπτεις το προσφυγικό – µεταναστευτικό, τα τελευταία χρόνια πιστεύεις πως οι συνθήκες έχουν βελτιωθεί ή έχουν επιδεινωθεί;

Το προσφυγικό camp δεν έχει happy end. Θεωρούµε πως «καλό» είναι το camp της κυβέρνησης που είναι το ένα container δίπλα στο άλλο και έχει στοιβάξει 2.000 άτοµα εκεί µέσα, δεν κάνουν τίποτα στη ζωή τους, περιµένουν αν θα πάρουν το άσυλο ή όχι και γυρνάνε γύρω-γύρω από τον εαυτό τους. Η ιδιωτικότητά τους σε ένα container είναι µηδαµινή. ∆εν θεωρείται αυτός χώρος ωφέλιµος χώρος ζωής, να ζεις µε την οικογένειά σου σε 5 τ.µ.! Όσο και οι συνθήκες να είναι καλές, αυτά τα camp είναι φυλακές. ∆εν γίνεται τα παιδιά να πηγαίνουν σχολείο µεσηµέρι, λες και είναι λεπρά, ενώ τα παιδιά που φιλοξενούνται σε καταλήψεις, προς τιµήν τους, να πηγαίνουν κανονικά το πρωί σχολείο. Και η κυβέρνηση να στο περνάει ως φοβερή επιτυχία που τα προσφυγόπουλα από τα επίσηµα camp πηγαίνουν σχολείο, δηλαδή το αυτονόητο. Μόρφωση, σαν λεπρός όµως. Οι συνθήκες στο προσφυγικό, δυστυχώς, έχουν επιδεινωθεί. Όταν έχουν περάσει τεράστια κονδύλια, είναι αδιανόητο οι πρόσφυγες να µένουν ακόµα στα camp και να περιµένουν δύο ή τρία χρόνια για να µάθουν αν πήραν το άσυλο ή όχι. Από τη στιγµή που ένας πρόσφυγας πάρει άσυλο, παύει να ισχύει οποιαδήποτε παροχή είχε πριν. Η λογική είναι «Ψάξε βρες δουλειά µόνος σου. ∆εν ξέρεις τη γλώσσα; δεν µας απασχολεί».

Επίσης, είναι αδιανόητο αυτό που γίνεται µε τις ευάλωτες οµάδες. Πλέον το παραµύθι είναι «δήλωσε ευάλωτος». Αυτό που γίνεται µε τα ανήλικα και τους “smugglers”, τους δουλέµπορους, έξω από τα ιδρύµατα είναι τροµακτικό. Τα παιδιά αυτά εγκλωβίζονται εδώ. Αναγκάζονται να εκδίδονται στο Πεδίον του Άρεως, και πιο παλιά στην πλατεία Βικτωρίας, για να µαζέψουν τα δυο-τρία χιλιάρικα που ζητάει ο διακινητής ώστε να φύγουν από την Ελλάδα. Είναι αδιανόητο να δηλώνει η κυβέρνηση «Είµαστε ευχαριστηµένοι που µειώθηκαν οι ροές». Τους στέλνουµε δηλαδή να πνιγούν από αλλού.

∆εν θα ξεχάσω ποτέ όταν στη Μυτιλήνη φωτογράφισα την πρώτη επαναπροώθηση της Frontex στην Τουρκία Πακιστανών δεµένων µε tire up (πλαστικές χειροπέδες). Αισθάνθηκα ντροπή. ∆εν θα µπω ποτέ στη λογική και δεν συµφωνώ µε τον διαχωρισµό πρόσφυγας – µετανάστης. Ο καθένας φεύγει από τη χώρα του για διαφορετικούς λόγους, όµως η Ευρώπη των ανθρωπίνων δικαιωµάτων τους τυποποιεί όλους. Μια τρανς ας πούµε από την Αίγυπτο πήρε άσυλο, ενώ ο σύντροφός της, γκέι από το Ιράκ, δεν πήρε, γιατί έπρεπε να αποδείξει πως είναι γκέι.

Το προσφυγικό είναι ένα από αυτά, έτσι όπως το διαχειρίζεται η κυβέρνηση, που έχει συµβάλει στο να βγουν οι χρυσαυγίτες πάλι από τα αβγά τους. Τελευταία φορά που πήγα στη Μυτιλήνη, έχουµε κάτσει να φάµε σε ένα µαγαζί στο λιµάνι και όταν καταλαβαίνει ο µαγαζάτορας πως είµαστε δηµοσιογράφοι µας πλησιάζει και µας λέει: «Έχουν κάνει το νησί µας αποθήκη ανθρώπινων ψυχών, να τους µαζέψουν να τους πάνε στα ξερονήσια». Όταν έχεις όλον αυτό τον κόσµο σε απάνθρωπες συνθήκες και δηµιουργούνται «παρεµβατικές» συµπεριφορές, είναι λογικό επακόλουθο πως θα ξυπνήσουν οι φασίστες.

Στο τελευταίο εθνικιστικό συλλαλητήριο στο Σύνταγµα υπήρξαν σοβαροί τραυµατισµοί φωτορεπόρτερ, κάνε µας ένα σχόλιο γι’ αυτό.

Tο εθνικιστικό συλλαλητήριο του Συντάγµατος είναι η συνέχεια αυτού που είχε προηγηθεί στη Θεσσαλονίκη. Όταν οι φωτορεπόρτερ πήγαν να γλιτώσουν µια καµεραγούµαν που πήγαν να τη λιντσάρουν, ένας φασίστας έβγαλε από το τσαντάκι του όπλο και τους το έδειχνε. Στο εθνικιστικό συλλαλητήριο του Συντάγµατος, συνάδελφος είδε φωτογραφίες δικές µας τυπωµένες σε χαρτί Α4, άρα µας ψάχνανε και µας έχουν «επικηρύξει».

Οι πρόσφατες επιθέσεις σε φωτορεπόρτερ όπως αυτή στον Κώστα Νταντάµη, που τον ξυλοκόπησαν ή στον Λευτέρη Παρτσάλη, που τον τραυµάτισαν µε αιχµηρό αντικείµενο, δεν είναι καινούργιο φαινόµενο. Να θυµίσω πως είχαµε δεχτεί επίθεση και στο Εφετείο, στη δίκη της Χρυσής Αυγής, από χρυσαυγίτες, γιατί δεν ήθελαν να τους φωτογραφίσουµε. Καταθέσαµε στην ανακρίτρια και ήµασταν µάρτυρες στη δίκη της Χρυσής Αυγής. Η ερώτηση που ακούσαµε, «Πού ξέρετε ότι είναι χρυσαυγίτες;», δεν πείθει κανέναν. ∆ηλαδή, είναι σαν να µου λες πως ξύπνησαν καµιά τριανταριά το πρωί, άγνωστοι µεταξύ τους, και είπαν «δεν δέρνουµε έναν φωτορεπόρτερ στην Αλεξάνδρας;».

Πιστεύεις πως πρέπει οι φωτορεπόρτερ να καλύπτουν τα εθνικιστικά συλλαλητήρια ή τις διάφορες εθνικιστικές συγκεντρώσεις, στις οποίες συµµετέχουν µεταξύ άλλων και φασιστικές-ακροδεξιές οργανώσεις;

Προτιµώ να φωτογραφίσω, γιατί είναι πιο σηµαντική για εµένα, την αντι-εθνικιστική και αντιφασιστική συγκέντρωση στα Προπύλαια, τον κόσµο που διαµαρτύρεται στη λαίλαπα του φασισµού και που σκέφτεται ανθρώπινα. ∆ιαφωνώ µε τη λογική του εθνικιστικού συλλαλητηρίου, δεν µπορώ όµως να παραβλέψω πως αποτελεί ένα γεγονός που ως τέτοιο πρέπει να το καλύπτουµε φωτογραφικά, καθώς δεν συµµετέχουν σε αυτό µόνο δηλωµένοι φασίστες. Αυτό που δεν πρέπει να φωτογραφίσεις είναι τις φασιστικές φιέστες, όπως τρόφιµα ή αιµοδοσία µόνο για Έλληνες, τις συγκεντρώσεις της Χρυσής Αυγής στη Μεσογείων ή αυτές µε πυρσούς στο άγαλµα του Λεωνίδα. ∆εν πρέπει να επικοινωνείς τη φασιστική ρητορική. Αυτό είναι η προσωπική µου άποψη για το πού κρίνω πως πρέπει να είµαι ως επαγγελµατίας και που ως πολιτικά σκεπτόµενος.

Γιατί πιστεύεις πως «η αλληλεγγύη για το προσφυγικό µας τελείωσε»;

Η αλληλεγγύη για το προσφυγικό, µεταξύ άλλων, µας τελείωσε, πρώτον, γιατί οι χιλιάδες κόσµου που βοήθησαν στην αρχή, µετέπειτα σταµάτησαν. Θεώρησαν πως αυτό το πρόβληµα έφυγε, πως το έχει αναλάβει το κράτος και πως αυτοί πρέπει να ασχοληθούν µε τα προσωπικά τους προβλήµατα, όπως το να βρουν δουλειά για να βοηθήσουν τις δικές τους οικογένειες. ∆εύτερον, έχει να κάνει µε τη γενική ήττα της Αριστεράς πολιτικά, των εξωκοινοβουλευτικών ή/και αναρχικών κινηµάτων, τα οποία πια έχουν τεράστιο πρόβληµα διείσδυσης στον κόσµο. Μάλιστα, βλέπεις πως το πράγµα γυρνάει τούµπα και ο κόσµος γίνεται πολύ πιο συντηρητικός. Το ζήτηµα είναι «πώς εµείς αντιδρούµε σε όλη αυτή την κατάσταση;». Ο κόσµος θα πρέπει να αντιδράσει στο συνολικό πλαίσιο, του οποίου ένα µικρό κοµµάτι είναι και το προσφυγικό.

Ας πούµε, στον χώρο των media θα πρέπει να φτιαχτεί ένα Πρωτοβάθµιο Συνδικάτο Τύπου, που θα τους περιλαµβάνει όλους. Άρα, να µην υπάρχει ΕΣΗΕΑ, Ένωση Φωτορεπόρτερ, τα παιδιά που δουλεύουν στο διαδίκτυο, όσοι/ες δουλεύουν στο µακιγιάζ κ.λπ. Να λειτουργεί µε µηνιαίες συνελεύσεις, κυκλικά προεδρεία και συνελεύσεις από τα κάτω σωµατείων βάσης. Έτσι µόνο µπορείς να διεκδικήσεις συλλογικές συµβάσεις και να προστατέψεις τους εργαζοµένους µέσω απεργιών, στάσεων εργασίας κ.ά. από τις απολύσεις.

 Θέματα:

• Ανοιχτά σύνορα, ανοιχτά κέντρα, ανθρώπινη φιλοξενία

• Η δίκη της Χρυσής Αυγής

• Προεδρικές εκλογές στην Αυστρία: Ήττα της Ακροδεξιάς

• Άσχημα νέα από τις εκλογές στην Κύπρο

• Συνέντευξη του Κώστα Παπαδόπουλου

• Το Πρώτο Φεστιβάλ Υπερηφάνειας στην Πάτρα

• «Ο χώρος μοιάζει με κέντρο κράτησης» Συνέντευξη με εθελοντές στο Ελληνικό Πρόσφυγες και Αλληλεγγύη στο Λαύριο

• Το Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών και οι Πρόσφυγες του Ελαιώνα

• Η κατάληψη του City Plaza και το κίνημα αλληλεγγύης

• Παλεύοντας για αξιοπρέπεια στη Ριτσώνα

• Αντιρατσιστικές δράσεις στην Πάτρα, επίσκεψη στο Κέντρο Προσφύγων στη Μυρσίνη Ηλείας

• Η ισλαμοφοβική ρητορική της Σώτης Τριανταφύλλου

• Βιβλίο: «Σφαγείο Νο 5»

• Θέατρο

Για να το προμηθευτείτε πληροφορίες inbox, στο τραπεζάκι της Κίνησης στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ ή στο τηλ 6974486368

Άρθρο του Γιώργου Κοκκινάρη (δημοσιεύτηκε στο Περιοδικό της «Κίνησης Απελάστε τον Ρατσισμό» τ#19, Νοέμβρης 2015)

Εδώ και χρόνια έχει ανοίξει η συζήτηση για την ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ και την παραχώρηση εμπορικών δραστηριοτήτων του Λιμανιού σε ιδιώτες. Από το 2009 κομμάτια του Λιμανιού έχουν δοθεί σε ιδιώτες (Cosco – ΣΕΠ). Σήμερα η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ φέρνει στο τραπέζι την ολοκλήρωση της πώλησης του Λιμανιού ενός από τα μεγαλύτερα Λιμάνια στην Ευρώπη με τεράστια εμπορική και τουριστική δραστηριότητα. Η «παραχώρηση» του Λιμανιού, των προβλητών, της Ζώνης αποτελεί απ’ ευθείας εκχώρηση οικονομικής αλλά και πολιτικής εξουσίας από το δημόσιο κράτος στα χέρια των Καπιταλιστών. Η Αριστερά, το εργατικό κίνημα έχει ευθύνη να σταματήσει τα σχέδια ξεπουλήματος. Ανάλογες ευθύνες έχει και το αντιφασιστικό κίνημα μιας και η Χρυσή Αυγή διεκδικεί χώρο απεύθυνσης για το θέμα ιδιωτικοποίησης Λιμανιού αποκρύπτοντας τους πραγματικούς της στόχους κατά των συνδικαλιστών, των εργατικών σωματείων και ενώσεων βοηθώντας τους «πατριώτες» Εφοπλιστές. 

Λιμάνια: πυρήνες τεράστιας εμπορικής δραστηριότητας

Η ανάπτυξη των οικονομιών βασίζεται στις διεθνείς μεταφορές. Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ η αξία των παγκόσμιων μεταφορών έχει πολλαπλασιαστεί κατά 20 φορές σε σχέση με την αξία του 1950 ^[1] ενώ οι θαλάσσιες μεταφορές αποτελούν το 80% του διεθνές εμπορίου [2]. Tα λιμάνια κάθε χώρας παίζουν τεράστιο ρόλο ως σταθμοί μεταβίβασης των προϊόντων. Η δυνατότητα μαζικής μεταφοράς κάνει τις θαλάσσιες μεταφορές πρώτη επιλογή για μεταφορά πρώτων υλών και καυσίμων (πετρελαίου, φυσικού αερίου), τροφίμων (δημητριακά φρούτα) και εμπορευματοκιβωτίων (containers) και άλλων αγαθών.

Παράλληλα υπάρχει και η μεταφορά επιβατών. Ιδιαίτερα σε χώρες παραθαλάσσιες όπως η Ελλάδα, τα νησιά εξαρτώνται άμεσα από το κεντρικό λιμάνι της κάθε χώρας. Αποτελεί τον μοναδικό σύνδεσμο με την πρωτεύουσα κάθε χώρας και τον μοναδικό τρόπο για ανεφοδιασμό.

Ο τουρισμός είναι η εμπορική δραστηριότητα των λιμανιών κερδοφόρα. Ενώ στα λιμάνια εμφανίζεται και η ναυπήγηση πλοίων ή επισκευή αυτών.

Ο ρόλος της Ελληνικής Ναυτιλίας. Ψαροκώσταινα ή Πρωταθλητής;;

Την δεκαετία του 2000 έχουν ενισχυθεί οι ναυτιλιακές εταιρείες έχοντας άμεση σχέση με το Λιμάνι του Πειραιά. Υπάρχουν περίπου 1200 – 1300 ναυτιλιακές εταιρείες με έδρα τους στην Ελλάδα. Η Ελλάδα είναι πρωταθλητής στην ιδιοκτησία πλοίων. Χαρακτηριστικά με έρευνα της εταιρείας Clarksons [3] η Ελλάδα βρίσκεται στην 1^η θέση με πλοία συνολικής χωρητικότητας. 314,4 εκ dtw [4] αφήνοντας στην 3^η θέση την Κίνα με 199,6 εκ dtw. Οι παραγγελίες πλοίων των ελλήνων εφοπλιστών φτάνουν συνολική χωρητικότητα  48,5 εκ dwt ενώ της Κίνας 45.9εκ dwt [5].Διαμορφώνεται λοιπόν ένα εφοπλιστικό κεφάλαιο με έλεγχο στο 16,5 του παγκόσμιου και το 40% του Ευρωπαϊκού στόλου και 20δις $ σε επενδύσεις μέχρι το 2016 [6].

Τα κέρδη όμως των εφοπλιστών δεν προέρχονται από την εμπορική δραστηριότητα αλλά και από τις κρατικές ελαφρύνσεις [7]. Η φορολόγηση που επιβάλλεται βάση της χωρητικότητας των πλοίων και όχι βάση των εσόδων και κερδών. Οι εφοπλιστές παρουσιάζουν πλοία σαν offshore «ναυτικά πρακτορεία» πράγμα που σημαίνει μηδενικές ασφαλιστικές υποχρεώσεις προς εργαζόμενους και κράτους.. Το μέγεθος απαλλαγών είναι τόσο μεγάλο που αρκεί να αναφέρουμε ότι οι Έλληνες Ναυτικοί το 2012 πλήρωσαν μέσω φόρων 57 εκ € ενώ οι εφοπλιστές στο σύνολό τους μόλις με 12 εκ € [8][9].

Ο ρόλος του Λιμανιού του Πειραιά

Για τους παραπάνω λόγους αλλά και λόγω γεωγραφικής θέσεις το Λιμάνι του Πειραιά δεν είναι ένα απλό λιμάνι. Σε εκείνο αναπτύσσονται δραστηριότητες κρουαζιέρας, μεταφορών εμπορευματοκιβωτίων, κρουαζιέρας, ακτοπλοΐας (μεταφορές επιβατών σε νησιά), ναυπηγοεπισκευαστικής δραστηριότητας. H δραστηριότητα του Λιμανιού είναι τεράστια: διακίνηση 2 εκ επιβατών ανά χρόνο με κρουαζιέρες, κίνηση 16 εκ επιβατών και 5 εκ οχημάτων ετησίως μέσω των ακτοπλοικών γραμμών, τέρμιναλ αυτοκινήτων, 2 σταθμούς εμπορευματοκιβωτίων [10].

Την διαχείριση του Λιμανιού την έχει αναλάβει ο Οργανισμός Λιμένος Πειραιώς (ΟΛΠ) . «Είναι σημαντικό να γίνει κατανοητό ότι ο ΟΛΠ είναι ένας οργανισμός με διπλή ταυτότητα. Είναι μία επιχείρηση του Δημοσίου με κοινωφελή χαρακτήρα, που παράλληλα αναπτύσσει και εμπορική δραστηριότητα. Σαν τέτοια έχει ρόλο και εξουσίες δημόσιας αρχής, διαχειρίζεται δηλαδή και εγγυάται δημόσια αγαθά που έχουν να κάνουν με ζωτικές λειτουργίες του κράτους όπως η εθνική ασφάλεια, ο έλεγχος των λιμενικών δραστηριοτήτων, η ναυσιπλοΐα, η ανάσυρση ναυαγίων, η σύνδεση των νησιών μας με την ηπειρωτική χώρα, ο τουρισμός, το εισαγωγικό και εξαγωγικό εμπόριο.» [11] Ο ΟΛΠ έχει δικό του ταμείο το οποίο διαχειρίζεται με αποθέματα 54εκ € το 2015 (αύξηση 34,1%) και με μικτό κέρδος +3,3% [12].

Ιδιωτικοποίηση Λιμανιού  – τι σημαίνει

Η ιδιωτικοποίηση του Λιμανιού είναι μία συζήτηση που έχουν ανοίξει οι Κυβερνήσεις από το 2006. Στην Ευρώπη δεν έχει καταγραφεί καμία ιδιωτικοποίηση του Λιμανιού παρά μόνο στην Αγγλία επί Θάτσερ και μάλιστα μόνο εμπορικών λιμανιών. Αυτό το εγχείρημα αποδείχθηκε αποτυχία και χρειάστηκαν αλλεπάλληλες μεταρρυθμίσεις από νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις για να ελεγχθεί η καταστροφή.

Το Δεκέμβρη του 2009 η θυγατρική εταιρεία της Cosco (ΣΕΠ ΑΕ) αγόρασε την Προβλήτα ΙΙ για 500εκ (τα οποία θα καταβάλλει για 35 χρόνια με μορφή ενοικίου). Τα σχέδια της είναι η εξαγορά και αναβάθμιση των υπόλοιπων προβλητών. Τα χρήματα αυτά δεν δίνονται με συνέπεια [13] και μάλιστα η Cosco απαιτεί να μην καταβάλλει τον ΦΠΑ [14]. Τον Μάρτη του 2015 η Κομισιόν κατήγγειλε την Cosco για τα φορολογικά πλεονεκτήματα από την ελληνική κυβέρνηση (50 εκ € φοροαπαλλαγές στα 5 χρόνια λειτουργίας) ζητώντας εξόφληση των κρατικών ενισχύσεων [15]. Τα κέρδη της Cosco για τα 8 χρόνια στο Λιμάνι του Πειραιά αγγίζουν τα 600 εκ€ με αύξηση 6% για το 2014.[πηγ. Εφημερίδα «ημερησία»].Ο όμιλος της Cosco ανακοίνωσε κέρδη για το 9μηνο του 2015 αυξημένα κατά 2,2 σε σχέση με του 2014. Μάλιστα το λιμάνι του Πειραιά κοντεύει να φτάσει το πρώτο σε διακίνηση εμπορευματοκιβωτίων λιμάνι της Cosco εκτός Κίνας που βρίσκεται στο Σουέζ (2,25 εκ teu στο Πειραιά 2,28 εκ teu στο Σουέζ) [16]

Τα επιχειρήματα ότι οι ιδιωτικοποιήσεις ωφελούν τους πολίτες πέφτουν στο κενό. Τα χρήματα που θα μπορούσαν να δοθούν για δημόσιες επενδύσεις δίνονται για το ξεπούλημα δημόσιου πλούτου και φοροαπαλλαγές στις Επιχειρήσεις. Μάλιστα η Cocso επέβαλλε στην συμφωνία να μην αναπτυχθεί άλλο container Terminal και της δόθηκε δώρο το πελατολόγιο του ΟΛΠ κατά 60 – 70%. [17].

Το επιχείρημα για θέσεις εργασίας επίσης καταρρέει μόνο αν δούμε τις συνθήκες εργασίας στην Cosco. Ημερήσιες συμβάσεις εργασίας μέσω πέντε εργολαβικών εταιρειών για 40€ την ημέρα. Οι εργαζόμενοι προσλαμβάνονται σαν ανειδίκευτοι εργάτες (άρα όχι βαρέα και ανθυειγινά, ιατρική περίθαλψη σε περίπτωση ατυχήματος) υποχρεώνονται να είναι σε αναμονή 24 ώρες και 7 μέρες (καλούνται με sms) ενώ οι εργαζόμενοι αναλαμβάνουν «έναντι της εταιρίες την υποχρέωση της πίστης που από την ανάλυση παραπέμπει σε όρκο σιωπής» για τις συνθήκες κάτεργων. [18]

Η τιμολόγηση των εισιτηρίων μέχρι πριν την ιδιωτικοποίηση είναι ελεγχόμενη από το κράτος. Άρα ας φανταστούμε ότι κινδυνεύουν να αποκλειστούν νησιά αφού χαρακτηριστούν ως «μη κερδοφόρα» και ότι τα εισιτήρια για τους πρόσφυγες και για τους μετανάστες καθώς και η μεταφορά τους από το λιμάνι σε άλλες πόλεις θα είναι στην διαχείριση του Κινέζικου Μονοπωλίου.

Για την ανάπτυξη που κάποια μιλάνε αρκετά έχουν γραφτεί αλλά το ενδεικτικό είναι όλα τα μηχανήματα που θα χρησιμοποιούνται έρχονται κατ ευθείαν από την Κίνα και την Σκανδιναβία.

Τέλος για το λιμάνι του Πειραιά δόθηκαν 2εκ € για να είναι ένα «πράσινο λιμάνι» φιλικό στο περιβάλλον. Με τα περιβαντολογικά σκάνδαλα στον υπόλοιπο κόσμο (Volkswagen, BP) βλέπουμε ότι οι καπιταλιστές δύσκολα την κρατάνε.

Συμφέροντα του Ντόπιου Κεφαλαίου Ιδιωτικοποίησης 

Πίσω από το ξεπούλημα του Λιμανιού στο Κινεζικό Κεφάλαιο υπάρχουν διακρατικές συμφωνίες ελλήνων και ξένων εφοπλιστών. Οι Έλληνες εφοπλιστές σε αντάλλαγμα της γενναιοδωρίας της Ελληνικής Κυβέρνησης εισέπραξαν χρηματοδότηση από Κινέζους επενδυτές για να κατασκευάσουν πλοία στα Κινεζικά Ναυπηγεία. Εκτιμάται ότι 184 πλοία ετοιμάζονται στην Κίνα για Ελληνικά συμφέροντα ενώ το 60% εισαγωγών πετρελαίου της Κίνας γίνονται με την μεταφορά ελληνικών πλοίων. [19] Σίγουρα θα εμφανιστούν εσκεμμένες διαφοροποιήσεις  [20] αλλά το εύρος απόψεων  του Εφοπλιστικού Κεφαλαίου καταλήγουν σε διεύρυνση των ιδιωτικοποιήσεων σε βάρος του κοινωνικού κράτους και των κατοίκων. Με την Cosco άνοιξε και η όρεξη άλλων Εφοπλιστών για αγορά κομματιού του ΟΛΠ (βλ Μελισσανίδης έκταση Λιπασμάτων Δραπετσώνας).

—————————————————————————–

Πέραμα – Ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη

Η ναυπηγοεπισκευαστική δραστηριότητα είχε κέντρο την Ζώνη Περάματος. Αυτή τροφοδοτούσε τα υπόλοιπα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά και Ελευσίνας και τις 600 περίπου μικρομεσαίες επιχειρήσεις στην περιοχή. Το 2002 αρχίζει ο εμπορικός αποκλεισμός της Ζώνης με την συμφωνία της Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και της ΕΕ. Μέσα σε τρία χρόνια οι μόνιμα απασχολούμενοι στη Ζώνη ανέρχονται στους 550 (από 6.000 που είχα καταγραφεί το 2008). Ολόκληρη η περιοχή βασιζόταν στην έντονη δραστηριότητα των Ναυπηγείων και της οικοδομής. Από το 2009 ξεκινά η πτώση. Η ΕΕ τότε επιβάλλει πρόστιμο 230 εκ€ προβάλλοντας σαν αιτία τις παράνομες κρατικές επιχορηγήσεις. Ο πραγματικός λόγος όπως είπαμε και παραπάνω είναι οι διευκολύνσεις στις τιμές των ελλήνων εφοπλιστών στα κινεζικά ναυπηγεία.

Πολλοί θα κατηγορήσουν τους ίδιους τους εργαζόμενους για την αδράνεια των Ναυπηγείων. Θα κατηγορήσουν τους άνεργους εξειδικευμένους τεχνίτες που δεν χαμηλώνουν τα μεροκάματά τους κάνοντας πολύ ακριβή την ναυπήγηση και επισκευή στην Ελλάδα. Αποκρύπτουν όμως ότι οι εργαζόμενοι της Ζώνης όσο δούλευαν δίνουν 18€ εισφορές την ημέρα στα Δημόσια ταμεία ενώ οι εφοπλιστές και οι ναυτιλιακές εταιρείες ξεχνούσαν να πληρώσουν τους εργαζόμενους ή έδιναν «ότι είχαν ευχαρίστηση». Κατηγορούν αυτούς που αρνούνται να δουλέψουν σαν σκλάβοι και όχι αυτούς που προκάλεσαν την ανεργία στο Πέραμα.

——————————————————————————

Χρυσή Αυγή: τα Λιμάνια στους «Έλληνες»

Η Χρυσή Αυγή στα παραδοσιακά σωματεία του ΟΛΠ έχει μία ελάχιστη παρουσία. Ποτέ δεν έχει εκφραστεί (προς το παρών) με ψηφοδέλτιο ούτε με οργανωμένη παρέμβαση στους εργατικούς χώρους. Η δράση της αριστεράς κυρίως στα σωματεία του ΟΛΠ βάζει τεράστια εμπόδια για φασιστική δράση. Μέλη της Χρυσής Αυγής μεμονωμένα προσπάθησαν να παίξουν ρόλο στην Cosco. Στην προσπάθεια ίδρυση σωματείου από τους εργαζόμενους έπαιξαν αντιπαραθετικό ρόλο αλλά παρ’ όλα αυτά δεν τα κατάφεραν. Στο 1^ο σωματείο που σχηματίστηκε και οργάνωσε την 1^η απεργία (Ιούλης 2014) δεν κατάφεραν να εκλεγούν. Πατώντας στις παθογένειες της Αριστεράς για ενιαία δράση (κυρίως του ΚΚΕ) κάποια μέλη τους συμμετέχουν στο 2^ο αντιπαραθετικό σωματείο χωρίς όμως να αποδεικνύουν πολιτική δράση. Η Χρυσή Αυγή έχει κάνει μόλις μία επερώτηση στην βουλή για τις συνθήκες εργασίας [21] αλλά τίποτα παραπάνω. Ο λόγος είναι ότι οι ταξικοί αγώνες θέλουν προτάσεις οι οποίες έρχονται σε αντίθεση με τα συμφέροντα των καπιταλιστών. Η Χρυσή Αυγή όχι μόνο αποφεύγει να δώσει τέτοια αιτήματα αλλά πολλές φορές στο παρελθόν καταδικάζει εργατικούς αγώνες.

Οι επερωτήσεις των Ναζί για το θέμα του ΟΛΠ (έκθεση Κομισιόν για Cosco και ιδιωτικοποίηση ΟΛΠ) αποφεύγουν να δείξουν τις συμφωνίες Ελλήνων και Κινέζων Καπιταλιστών καθώς και τις φοροαπαλλαγές των Ελλήνων [22]. Απέναντι στην ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ, η Χρυσή Αυγή χρησιμοποιεί εθνικιστικά συνθήματα για να κρύψει το πραγματικό της όραμα: μετατροπή του Πειραιά σε παράδεισο Εφοπλιστών, Ντόπιων & ξένων Επιχειρήσεων. Αυτό το έδειξε και ευκολία των εφοπλιστών να προτείνουν για τις βρώμικες δουλειές (μεταφορά με πλοία με 2 τόνους ηρωίνης) τους Χρυσαυγίτες όπως τον Κούζηλο (βλ σκάνδαλο Noor -1) [23]. Αλλά ακόμα και να θεωρήσουμε ότι όλα αυτά αποτελούν μέρος συνωμοσίας (συχνή επιχειρηματολογία της ΧΑ) οι δημόσιες δηλώσεις της πάλι την προδίδουν. Η ΧΑ και στην βουλή έχει κάνει ξεκάθαρη την θέση της υπέρ των εταιρειών με επερωτήσεις όπως του Κούζηλου «αν οι τράπεζες όπως η Εμπορική, η Εθνική και η Marfin διαθέτουν ναυτιλιακά χαρτοφυλάκια αξίας 6 δισ. ευρώ που πρέπει να τα κατευθύνουν για την ενίσχυση των ναυτιλιακών εταιρειών» [24] και του Γ. Λαγού για μείωση γραφειοκρατίας για ίδρυση επιχείρησης και διευκολύνσεις για επισκευή σκαφών κτλ.

ΠΕΡΑΜΑ – ΖΩΝΗ

Η Χρυσή Αυγή ανέβασε κατακόρυφα τα εκλογικά της ποσοστά με βασική προπαγάνδα την ανεργία στην Ζώνη. Η παρέμβαση της βασίστηκε στη αντικομμουνιστική ρητορική ότι για την ανεργία «φταίει το ΠΑΜΕ (σσ παράταξη του ΚΚΕ) που ζητά υψηλά μεροκάματα». Στο βίντεο της συνάντησης  (8/8/2013) κάποιων εργαζομένων της Ζώνης με τους βουλευτές της ΧΑ Λαγού και Παναγιώταρου  [25] κατηγορούν ευθέως τις απεργίες τους εργατικούς αγώνες και ζητάνε να κάνουν παραχωρήσεις στους Έλληνες εφοπλιστές «γιατί από αυτούς εξαρτιόμαστε» [sic]. Η ΧΑ επιτέθηκε τον Σεπτέμβρη του 2013 ενάντια σε συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ και μέλη του ΚΚΕ και μετά από λίγες μέρες δολοφόνησε τον Παύλο Φύσσα. Η επιρροή της ΧΑ μετά την δολοφονία σίγουρα μειώθηκε αλλά δεν εξαλείφθηκε. Με σκοπό να κερδίσουν την φτώχεια του Περάματος αλλά την υπεράσπιση των επιχειρηματικών συμφερόντων στην περιοχή της Ζώνης συνεχίζουν την παρέβασή τους. Το σχέδιο τους περνά μέσα από το σωματείο Ελλήνων Εργαζομένων Ζώνης «Άγιος Νικόλαος» (ίδρυση 9/2013) με σκοπό να μειώσουν τους μισθούς της Ζώνης όπως παραδέχεται ο Χρυσαυγίτης Χρ. Κυριτσόπουλος [26] «Τα μεροκάματα που παίρναμε πριν δύο, τρία ή τέσσερα χρόνια ήταν πάρα πολύ μεγάλα και υψηλά, σε σχέση με την κρίση» [27]. Στα πρώτα 30 μέλη του σωματείου βρίσκουμε ονόματα από 25 εργολάβους. Σκοπός των γραφείων είναι να βρίσκουν εργασία σε εργαζόμενους ζώνης που χρειάζονται ελάχιστα ένσημα για να βγουν στην σύνταξη ή ακόμα και έναν μισθό 15€ την ημέρα. Αυτή η πολιτική φαίνεται και στην τελευταία επερώτηση του Λαγού ο οποίος δεν ρωτά για τα δικαιώματα των εργαζομένων και για την καταπολέμηση της ανεργίας απλά ανησυχεί για «(..)προτάσεις τόνωσης της ελληνικής επιχειρηματικότητας και συγκεκριμένα υπάρχει σχεδιασμός για τις ναυπηγοεπισκευαστικές ζώνες  της χώρας» [28]

——————————–

Μέτωπο Ενάντια στην Πώληση του ΟΛΠ. Μέτωπο ενάντια σε Εφοπλιστές και Χρυσή Αυγή για την καταπολέμηση της ανεργίας και της φτώχειας

Με την ψήφιση του 3^ου Μνημονίου βρισκόμαστε σε νέα καθήκοντα. Η ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ – Λιμανιού – Ζώνης σε συνδυασμό με την καλπάζουσα λιτότητα θα βάλει την οριστική ταφόπλακα στα λαϊκά στρώματα στην περιοχή του ευρύτερου Πειραιά. Η διευκόλυνση που θα έχουν επιχειρήσεις και εφοπλιστές όχι μόνο δεν θα φέρουν ανάπτυξη αλλά θα προκαλέσουν κατάργηση κάθε εργασιακού δικαιώματος και αξιοπρέπειας. Η ανεργία θα αυξηθεί αφού με ιδιωτικό καθεστώς στο Λιμάνι οι επιχειρηματίες θα αρκούνται σε ελάχιστους εργαζόμενους που θα δουλεύουν 7 μέρες την βδομάδα με εξαντλητικά ωράρια και συνθήκες γαλέρας. Το πείραμα Cosco θέλουν να το επεκτείνουν. Η Χρυσή Αυγή αποτελεί τον διαμεσολαβητή να καρπωθεί την λαϊκή αγανάκτηση και να την στρέψει αλλού: στους μετανάστες και το εργατικό κίνημα.

Για να καταφέρει η Αριστερά και το αντιφασιστικό Κίνημα να έχει νίκες οφείλει να οργανώσει την μάχη ενάντια στην ιδιωτικοποίηση και την βελτίωση Ζωής στο Πέραμα και στον Πειραιά. 

• Ο ΟΛΠ πρέπει να παραμείνει δημόσιος, να επανακρατικοποιηθούν οι παραχωρημένες στην Cosco προβλήτες (με μονιμοποίηση των εργαζόμενων της) και να επιβληθεί γερό χαράτσι στους εφοπλιστές.  Δημόσιες και κρατικές επενδύσεις έχουν βασική προϋπόθεση να μην πηγαίνουν χρήματα για την αποπληρωμή του Χρέους. Μόνο έτσι μπορεί να υπάρχει σχεδιασμός για μαζικές προσλήψεις και νέες θέσεις εργασίας για πραγματική μείωση της ανεργίας.

• Στους εφοπλιστές πρέπει να μπει βαριά φορολογία και ειδικότερα σε αυτούς που κατασκευάζουν πλοία σε άλλες χώρες. 

• Να ιδρυθεί δημόσιος και κρατικός φορέας για την Ναυπηγοεπισκευαστική δραστηριότητα. Οι εργολαβίες να πάψουν και να μονιμοποιηθού οι ΣΣΕ με τους εργαζόμενους στα Ναυπηγεία με πλήρη δικαιώματα. Μέχρι τότε η Κυβέρνηση οφείλει να δώσει πρόωρες συντάξεις στους εργαζόμενους ζώνης που περιμένουν ελάχιστα μεροκάματα για να συμπληρώσουν ένσημα. Παράλληλα μπορούν να φτιαχτούν σχολές μαθητείας με ανθρώπους της Ζώνης ώστε να υπάρχουν θέσεις εργασίες που να μεταλαμπαδεύουν την πολύτιμη τεχνική γνώση των Ελλήνων τεχνιτών. 

Όλα αυτά τα αιτήματα οφείλουν να εκφραστούν από ένα Μέτωπο οργανώσεων της Αριστεράς, σωματεία, αντιφασιστικών οργανώσεων και συλλογικότητων με κέντρο την Ιδιωτικοποίηση. Με εμπλοκή του απλού κόσμου της γειτονιάς και των χιλιάδων ανέργων η φασίστες μπορούν να μπουν στο περιθώριο.

ΠΗΓΕΣ

[1] ΟΟΣΑ Transport Outlook 2009

  http://www.internationaltransportforum.org/jtrc/DiscussionPapers/DP200912.pdf 

σελ. 2

[2] Οργανισμός Εμπορίου και Ανάπτυξης Ηνωμένων Εθνών – UNCTAD

http://unctad.org/en/PublicationChapters/rmt2014ch1_en.pdf

[3] Clarksons PLC – Δημόσια Εταιρεία Περιορισμένης Ευθύνης με έδρα το Λονδίνο. Αντικείμενο Μεταφορές. Είναι ιδιοκτήτρια 35 εταιρειών σε 15 χώρες και ιδρύθηκε το 1852. Ασχολείται κυρίως με έρευνα στις θαλάσσιες μεταφορές.

https://en.wikipedia.org/wiki/Clarkson_plc

[4] Deadweight tonnage ή dwt είναι μονάδα μετρήσεως της μεταφορικής δυναμικότητας του πλοίου η οποία υπολογίζεται από την διαφορά μεταξύ του έμφορτου και άφορτου εκτοπίσματος και δείχνει τους τόνους που δύναται να μεταφέρει το πλοίο σε φορτίο, εφόδια, νερό, επιβάτες, πλήρωμα κ.λπ.

[5]   https://clarksonsresearch.wordpress.com/tag/greek-shipping/ 

[6] εφημερίδα σωματείου ΠΕΜΕΝ «Ναυτεργατική» – φύλλο577 Αύγουστος – Σεπτέμβριος 2014

  http://www.pemen.gr/files/PDF/AYGOYSTOS%20SEPTEMBRIOS%202014.pdf

[7] προσφάτως η πρ. αναπληρώτρια Υπουργός Οικονομικών Νάντια Βαλαβάνη ανέδειξε με δήλωση τους νόμους που απαλλάσσουν από φόρους το εφοπλιστικό κεφάλλαιο. Τέτοιοι είναι ν.δ. 3415/1955, ο ν. 27/1975, ο ν.814/1978, ο ν. 4110/2013, ο ν.4223/2013 κλπ. Για να αλλάξουν απατούν συνταγματική αναθεώρηση. 

[8] πηγή περιοδικό «Ματσακόνι» του σωματείου ΠΕΝΕΝ – φύλλο 236 – Μάιος Ιούνιος » http://penen.gr/images/PDF/MATSAKONI/236_MATSAKONI_2014_MAIOS_IOUNIOS_IOULIOS.pdf

[9] μία ενδεικτική λίστα των φοροαπαλλαγών βρίσκουμε στο περιοδικό «Ματσακόνι» του σωματείου ΠΕΝΕN – φύλλο 237 σελ 2 – Αύγουστος Σεπτέμβριος Οκτώβριος 2014   http://penen.gr/images/PDF/MATSAKONI/237_MATSAKONI_2014_AUGOUSTOS_SEPTEMVRIOS_OCTOVRIOS.pdf

[10] Η ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ είναι εκποίηση εθνικού πλούτου, της Αναστασίας Φραντζεσκάκη

  http://rednotebook.gr/2015/05/i-idiotikopiisi-tou-olp/

[11] όπ

[12] Γ. Ανωμερίτης: Ο ΟΛΠ είναι «μηχανή ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας»

  http://www.capital.gr/story/2298372/g-em-anomeritis-em-o-em-olp-em-einai-em-mixani-em-anaptuxis-tis-ellinikis-oikonomias

[13] «Μόνο ζημιές από την επένδυση της Cosco στον Πειραιά» Συνέντευξη του γραμματέα εργαζομένων ΟΛΠ Γ. Γώγου  (Πριν, 26 Μαΐου 2013)

  https://leonidasvatikiotis.wordpress.com/2013/05/26/%CE%BC%CF%8C%CE%BD%CE%BF-%CE%B6%CE%B7%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%82-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CF%80%CE%AD%CE%BD%CE%B4%CF%85%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-cosco-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD/

[14] τροπολογία Κυβέρνησης Σαμαρά 2013 για μη καταβολή ΦΠΑ. «Δώρο ο ΦΠΑ για Cosco-HP στο λιμάνι». Ελευθεροτυπία 28/2/2013

  http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=347095

[15] Κομισιόν: Παράνομα τα φορολογικά οφέλη που δόθηκαν στην Cosco

  http://tvxs.gr/news/ellada/komision-paranoma-ta-forologika-ofeli-poy-dothikan-stin-cosco

[16] τα στοιχεία δόθηκαν από ανακοίνωση εσόδων της Cosco. Δημοσιεύτηκαν στην τοπική εφημερίδα του Πειραιά «ο Δημότης», τεύχος Παρασκευή 30/10/2015

[17]  http://archive.efsyn.gr/?p=208526

[18] Τι γίνεται πίσω από τις πύλες του Νέου Σταθμού Εμπορευματοκιβωτίων της Cosco; Κυριακάτικη Ελυθεροτυπία 20/6/2014

 http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=225960

[19] όπ «Μόνο ζημιές από την επένδυση της Cosco στον Πειραιά» Συνέντευξη του γραμματέα εργαζομένων ΟΛΠ Γ. Γώγου  (Πριν, 26 Μαΐου 2013)

[20] Β. Μαρινάκης «Παραμένω σταθερός στην θέση μου ενάντια στην πώληση του λιμανιού και υπέρ της τακτικής των συμβάσεων παραχώρησης σε περισσότερους από έναν επενδυτές»   http://www.capital.gr/story/3015676

[21]   http://www.xryshaygh.com/koinovoulio/view/erwthsh-gia-tis-aparadektes-sunthhkes-ergasias-twn-ergazomenwn-sthn-etairei

[22]   http://www.xryshaygh.com/koinovoulio/view/erwthsh-gia-tis-foroapallages-ths-cosco-oi-opoies-krithhkan-paranomes-sumfw

[23] η δημοσιοποίηση των συνομιλιών έγιναν στην εκπομπή «Δίκη του Σκάι». Πληροφορίες όλου του σκανδάλου Noor -1   http://www.skai.gr/news/greece/article/283524/apokalupsi-sti-diki-proedros-megalis-pae-sunadithike-to-2013-sto-doubai-me-3-profulakismenous-tou-narkoploiou/

  http://www.skai.gr/news/greece/article/283060/kai-vouleutis-tis-hrusis-augis-ebleketai-sto-narkoploio/

Όσο περνάει ο καιρός αναβάλλεται εντέχνως η δίκη για το Noor -1. Λίγες ώρες πριν την δίκη της 6 Οκτώβρη παραιτήθηκε η δικαστής αφού επικαλέστηκε «μυϊκούς πόνους».

[24] «Βουλευτές για τη λάντζα εφοπλιστών», Ελευθεροτυπία 9/10/2013

  http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=390928

[25]   https://www.youtube.com/watch?v=AOOACObOBGE

[26] εργοδηγός εργολάβων στο Πέραμα. Υποψήφιος με τα ψηφοδέλτια της ΧΑ Συνελήφθηκε για την εμπλοκή του στις επιθέσεις της ΧΑ.

[27]   http://www.rizospastis.gr/story.do?id=8425600

[28]   http://www.xryshaygh.com/koinovoulio/view/erwthsh-gia-thn-erhmwsh-ths-nauphgoepiskeuastikhs-zwnhs-peramatos1#ixzz3jAlkUM1A

Το κορυφαίο ζήτημα της περιόδου είναι αναμφίβολα το προσφυγικό στο περιοδικό μας υπάρχει φάκελος για το θέμα αυτό με άρθρα για τη στάση της Ευρώπης φρούριο, για τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης που εναρμονίζεται πλήρως με τις επιταγές της ευρωπαϊκής ένωσης, για την αλληλεγγύη που είναι συγκλονιστική τόσο στην Ελλάδα όσο και σε άλλες χώρες της Ευρώπης και τα χαρακτηριστικά που πρέπει να έχει για να είναι πιο αποτελεσματική καθώς και τις αιτίες που αναγκάζουν τους πρόσφυγες να φεύγουν από τις πατρίδες τους και να αναζητούν με κάθε τρόπο να βρεθούν σε έναν ασφαλή τόπο για να ζήσουν με την οικογένεια τους.

Πολύ χρήσιμο είναι και το άρθρο που αναφέρεται στις συνήθεις παρανοήσεις που υπάρχουν σχετικά με τους μουσουλμάνους και επιχειρεί να δώσει απαντήσεις με στοιχεία.

Σε μία περίοδο που ο κόσμος έχει να αντιμετωπίσει τις συνέπειες του τρίτου μνημονίου και την διαρκή υποβάθμιση της ζωής του η χρυσή Αυγή επιχειρεί να παίξει το ρόλο του προστάτη και του αντισυστημικού.

Το πόσο μακριά από την πραγματικότητα είναι αυτό ξεδιπλώνεται σε δύο άρθρα: για το λιμάνι του Πειραιά και τη δράση των φασιστών εκεί και για την κοινοβουλευτική τους δράση και το πρόγραμμα τους.

Ακόμα υπάρχει άρθρο για τους φασίστες στην Ουγγαρία και ιστορική αναφορά στο ολοκαύτωμα της Σεμπρένιτσα και τέλος ένα σχόλιο περί γενοκτονίας ή εθνοκάθαρσης των Ποντίων.

Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό»

του Στέλιου Φαζάκη

Και ξαφνικά, το καλοκαίρι του 2014, μάθαμε την ύπαρξη ενός αντάρτικου στρατού που με θεαματικό τρόπο προσπαθεί να δημιουργήσει ένα νέο κράτος, το «Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε». Ένας στρατός Τζιχαντιστών μαχητών που σε πολύ λίγο χρόνο κατάφερε να θέσει υπό τον έλεγχό του τα βόρεια τμήματα του Ιράκ και της Συρίας, τμήμα του Ιρακινού Κουρδιστάν, ενώ στις 10 Ιουνίου, μετά από σύντομη πολιορκία, κατέλαβε τη Μοσούλη, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Ιράκ μετά τη Bαγδάτη. Στη Συρία το Ισλαμικό Κράτος βρίσκεται προ των πυλών του Χαλεπίου, της μεγαλύτερης πληθυσμιακά πόλης. Την ίδια ώρα που το Ισλαμικό κράτος σαρώνει τις δύο χώρες οι οποίες δε φαίνονται ικανές να το αντιμετωπίσουν, επιδίδεται σε μία προπαγάνδα ανελέητης βίας με σφαγές αιχμαλώτων και αμάχων και αποκεφαλισμούς δυτικών ομήρων. Εικόνες και βίντεο που μέσα από το διαδίκτυο και την τηλεόραση δημιουργούν τρόμο και δέος, τόσο στους ντόπιους πληθυσμούς, όσο και στη διεθνή κοινή γνώμη. Η αγριότητα όμως αυτή για κάποιους, που είναι πολλοί και από πολλές χώρες, σημαίνει και αποφασιστικότητα για οριστική ρήξη με όλους όσοι μέχρι τώρα καθόριζαν τις ισορροπίες στην ευρύτερη περιοχή. Επίσης, η συμμετοχή στις δυνάμεις του Ι.Κ. είναι για πολλούς εγκλωβισμένους ο μοναδικός τρόπος να σώσουν τη ζωή τους και την οικογένειά τους.

Ο Patrick Cockburn, δημοσιογράφος, ανταποκριτής του “Independent” στη Μέση Ανατολή, στο βιβλίο του «Η επιστροφή των Τζιχαντιστών», από τις εκδόσεις «Μεταίχμιο», προσπαθεί να εξηγήσει το «φαινόμενο Ισλαμικό Κράτος», το οποίο είναι για εκείνον αποτέλεσμα των πολιτικών και στρατηγικών επιλογών των χωρών της περιοχής και της Δύσης.

Το Ι.Κ. φαίνεται ότι είναι «παιδί» της μακροχρόνιας διαμάχης ανάμεσα στους Σουνίτες και Σιίτες Μουσουλμάνους, η οποία οργανώθηκε πιο συστηματικά με τον εμφύλιο πόλεμο στο Ιράκ, αλλά κυρίως είναι απόρροια των επεμβάσεων των ΗΠΑ, ιδιαίτερα μετά τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» που ξεκίνησαν με αφορμή την επίθεση της 11^ης Σεπτεμβρίου 2001. Οι ΗΠΑ τότε βρήκαν την ευκαιρία να επιτεθούν στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, δημιουργώντας ένα μόνιμο χάος που μέχρι σήμερα όχι μόνο συντηρείται, αλλά επιδεινώνεται, σε βάρος πάντα των λαών της Μέσης Ανατολής.

Ενώ λοιπόν οι ΗΠΑ και οι δυτικοί σύμμαχοί τους όλα τα προηγούμενα χρόνια προσποιούνταν ότι κυνηγούσαν και νικούσαν τους Ταλιμπάν και την Αλ Κάιντα, κάποιοι άλλοι σύμμαχοί τους με προεξέχουσα τη Σαουδική Αραβία, βοηθούσαν εντατικά στον εξοπλισμό Σουνιτικών οργανώσεων, όπως της «Αλ Κάιντα του Ιράκ» και διαφόρων άλλων. Με την έκρηξη της «Αραβικής Άνοιξης» αυτή η βοήθεια εντάθηκε ακόμα περισσότερο, ακόμα και από τις ίδιες τις ΗΠΑ, προς τα ισλαμικά κινήματα, σαν φραγμός των δημοκρατικών αλλαγών που θα μπορούσαν να επιφέρουν οι εξεγέρσεις των λαών σε πολλές χώρες της Μέσης Ανατολής. Οι δυνάμεις του Ισλαμικού Κράτους, αν και βομβαρδίζονται μερικές φορές από τους Αμερικανούς, πολεμούν με όπλα και πολεμοφόδια που οι ίδιοι οι Αμερικανοί στέλνουν στην αντιπολίτευση του Άσαντ. Παράλληλα, κυρίως μέσω των Τουρκοσυριακών συνόρων οργιάζει το λαθρεμπόριο πετρελαίου και συνεχίζεται η εισροή μαχητών εθελοντών στο Ισλαμικό κράτος.

Ο Cockburn στο βιβλίο του περιγράφει με πολλές λεπτομέρειες την τυχοδιωκτική πολιτική των ΗΠΑ και όλων των άλλων που προσπαθούν με κάθε τρόπο να επηρεάσουν την κατάσταση προς όφελός τους. Όμως δεν καταλογίζει ξεκάθαρα στις ΗΠΑ τις ευθύνες που τους αναλογούν. Θεωρεί ότι είναι ένα «παιχνίδι» στο οποίο, χωρίς να το επιθυμούν, χάνουν συνεχώς τον έλεγχο, αν και θα ήθελαν τον τερματισμό της έντασης. Δεν αναγνωρίζει ότι όλη αυτή η καταστροφή είναι ευπρόσδεκτη αν όχι κατευθυνόμενη· μια ανωμαλία που δημιουργείται από τον ιμπεριαλισμό και συντηρείται διαχρονικά για να τον ενισχύει. Οι εχθροί της Αμερικής αυτή τη στιγμή πολεμούν με Αμερικάνικα όπλα και οι γύρω χώρες πρέπει να εξοπλιστούν ακόμα περισσότερο αγοράζοντας κι εκείνες Αμερικάνικα όπλα. Οι συνθήκες γίνονται όλο και πιο περίπλοκες ανοίγοντας νέες ευκαιρίες για επάλληλες επεμβάσεις.

Παρ’ όλα αυτά, πρόκειται για ένα καλό βιβλίο το οποίο δίνει μια συνοπτική αλλά αρκετά ολοκληρωμένη άποψη μιας εξαιρετικά σύνθετης και διαρκώς μεταβαλλόμενης κατάστασης. Απευθύνεται σε ένα ευρύ κοινό, χωρίς να απαιτούνται ειδικές γνώσεις για τις μόνιμες και πολύπλοκες αντιπαραθέσεις της Μέσης Ανατολής.

Συμπληρωματικά λειτουργεί η μεθοδευμένη και συστηματική παρουσίασή τους από την πλευρά της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ ως αντιμνημονιακών, η ταύτισή τους με το κίνημα των αγανακτισμένων των πλατειών 2011, έτσι ώστε συνδυαστικά η κοινή γνώμη να δέχεται το ερέθισμα ότι το καθεστώς εξαπολύει διώξεις εναντίον των πολιτικών του αντιπάλων.

Η αριστερά διστάζει και συχνά αποφεύγει να τοποθετηθεί. Ο δικαιολογημένος ιστορικά φόβος της να νομιμοποιήσει οποιαδήποτε πολιτική δίωξη την κάνει να πιστεύει ότι η Χ.Α. διώκεται πολιτικά και συχνά την οδηγεί σε επιχειρήματα υπεράσπισής της.

Η πραγματικότητα για την πολιτική συμπεριφορά της Χρυσής Αυγής και την αντιμετώπισή της από τις δυνάμεις καταστολής μέχρι τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, τα στοιχεία που έρχονται στη δημοσιότητα δείχνουν το αντίθετο:

α) Ότι η Χρυσή Αυγή όχι μόνο δεν ήταν αντίπαλος του συστήματος, αλλά συχνά στη Βουλή υπεράσπισε τις κυρίαρχες επιλογές του (ενδεικτικά: αρνητική ψήφος για σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής για την Αγροτική Τράπεζα, αντίδραση στη φορολόγηση εφοπλιστών, προσδιορισμός κόκκινων γραμμών απέναντι στην τρόικα μόνο για την εθνική άμυνα και τη δημόσια ασφάλεια, θετική ψήφος στην πώληση νησίδων σε ιδιώτες, προσπάθεια μείωσης ημερομισθίων στο Πέραμα κ.λπ).

β) Η εγκληματική δράση των Ταγμάτων Εφόδου της μέχρι σήμερα γινόταν με την ανοχή ή και τη συγκάλυψη της αστυνομίας και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα όχι μόνο τη ματαίωση ή την επιβράδυνση της ποινικής δίωξης των δραστών και την αποθράσυνσή τους, αλλά και την καταστολή και στοχοποίηση των θυμάτων της.

Δεν είδαμε την αστυνομία ποτέ να δείχνει τον παραμικρό ζήλο για αποτροπή φανερών και συλλογικών καθημερινών εγκληματικών ενεργειών της Χ.Α., ακόμα και τώρα που απέκτησε τη στάμπα της εγκληματικής οργάνωσης.

Η πρόταση Ντογιάκου προβλήθηκε ως καταπέλτης εναντίον της Χρυσής Αυγής. Από την επισκόπησή της όμως (κυκλοφορεί στο πλήρες της κείμενο το διαδίκτυο) προκύπτουν άλλα:

Κατ αρχήν η πλήρης απουσία του Π.Κ. 187^Α από τα κατηγορητήρια, τις διώξεις και την πρόταση.

Το άρθρο 187^Α Π.Κ. έχει θεσπισθεί με το ν. 3251/2004 (τρομονόμος ν. 2), ενώ το άρθρο Π.Κ. 187 με το ν. 2928/2001 (τρομονόμος ν. 1).

Πάντα η προοδευτική νομική διανόηση και το σύνολο του κόσμου της αριστεράς και των κινημάτων ήταν αντίθετοι στη θέσπιση και εφαρμογή τους. Η δικαστική εξουσία όμως είχε  άλλη γνώμη. Κανένα δικαστήριο δεν δέχθηκε ένσταση αντισυνταγματικότητας των Π.Κ. 187 και 187^Α και εφαρμόζονται έκτοτε εξαντλητικά, το πρώτο αρχικά σε πολιτικές δίκες και στη συνέχεια διάχυτα στο «κοινό ποινικό δίκαιο» και το δεύτερο στις δίκες για οργανώσεις ένοπλης πάλης.

Η αμετάβλητη αντίθεσή μας όμως στους τρομονόμους δεν θα μας κάνει να κλείσουμε τα μάτια στον τρόπο που η εξουσία τους χρησιμοποιεί, ιδίως τώρα που έρχεται η ώρα να δοκιμασθούν σε πρόσωπα των «συνήθων υπόπτων».

Η έννοια της τρομοκρατικής οργάνωσης (ΠΚ 187^Α παρ. 4) είναι στενότερη από την έννοια της εγκληματικής, δεδομένου ότι για τη συγκρότησή της προϋποτίθεται συγκεκριμένο «τρομοκρατικό κίνητρο». 

Οι ποινές που προβλέπει το άρθρο 187 Α είναι ψηλότερες έως και διπλάσιες εκείνων του Π.Κ. 187 για κάθε αδίκημα που τιμωρείται με αυτό εφόσον οι πράξεις του αυτές τελούνται στα πλαίσια τρομοκρατικής οργάνωσης, ενώ το πεδίο διεύρυνσης των προσώπων ως δραστών  αξιόποινων πράξεων (συνεργών κλπ) πολύ μεγαλύτερο.

Τι είναι εκείνο που εμποδίζει τον Εισαγγελέα και όσους συμμετείχαν στην άσκηση του ανακριτικού έργου, να διενεργήσουν συμπληρωματική δίωξη για το άρθρο 187^Α ΠΚ και να χαρακτηρίσουν ως όχι απλά εγκληματική, αλλά τρομοκρατική τη δράση των ναζιστών και ρατσιστών της Χρυσής Αυγής, όταν από πληθώρα επιχειρημάτων, προερχόμενα από τεκμηριωμένη επεξεργασία του αποδεικτικού υλικού στην εισαγγελική πρόταση, προκύπτει:

α) Η πλήρης ταύτιση ανάμεσα στο υποτιθέμενο νόμιμο πολιτικό κόμμα και την εγκληματική οργάνωση.

β) Ότι οι καθοδηγητές τους είναι: […] κήρυκες του μίσους και εμπρηστές της πολιτικής και κοινωνικής ομαλότητας, υποβίβασαν τεχνηέντως ορισμένες κατηγορίες ατόμων σε «υπανθρώπους» και γενικότερα σε κατώτερα ανθρώπινα όντα […] Σε ομάδες αυτού του είδους […], τυχόν αμφιβολίες των μελών της σχετικά με τη νομιμότητα των πράξεων που καλούνται να εκτελέσουν είναι ανεπίτρεπτες και μη ανεκτές […]».

Πώς όμως είναι δυνατόν οι παραδοχές αυτές να μην οδηγούν στη διαπίστωση ότι οι σκοποί και δυνατότητες της παραπάνω εγκληματικής οργάνωσης ήταν να δράσει «με τρόπο ή σε έκταση ή υπό συνθήκες που είναι δυνατό να βλάψουν σοβαρά μια χώρα ή έναν διεθνή οργανισμό και με σκοπό να εκφοβίσει σοβαρά έναν πληθυσμό ή να εξαναγκάσει παρανόμως δημόσια αρχή ή διεθνή οργανισμό να εκτελέσει οποιαδήποτε πράξη ή να απόσχει από αυτήν ή να βλάψει σοβαρά ή να καταστρέψει τις θεμελιώδεις συνταγματικές, πολιτικές, οικονομικές δομές μιας χώρας ή ενός διεθνούς οργανισμού», ώστε η Χ.Α. να χαρακτηριστεί ως τρομοκρατική οργάνωση;

Υπήρξε μετανάστης (και όχι μόνο) στην Ελλάδα που να μην τρέμει τα τελευταία χρόνια στο άκουσμα της Χρυσής Αυγής;

Τι υπήρξε ικανότερο να προκαλέσει εκφοβισμό σε ολόκληρο πληθυσμό στη μεταπολιτευτική Ελλάδα από τους ναζιστές της Χρυσής Αυγής, που άλλωστε δεν έκρυψαν ποτέ τις προθέσεις τους;

Μήπως οι κατηγορούμενοι για υποθέσεις όπως «Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς» και άλλες, που σαπίζουν στις φυλακές με εξοντωτικές ποινές και με εξάντληση του Π.Κ. 187^Α για ελεγχόμενες εκρήξεις χαμηλής ισχύος;

Μήπως οι Κούρδοι και Τούρκοι αριστεροί πολιτικοί κρατούμενοι  που διώκονται συστηματικά πια στην Ελλάδα και απειλούνται με έκδοση στα λευκά κελιά;

Η μήπως οι χιλιάδες απεργοί, διαδηλωτές, νεολαίοι που σέρνονται καθημερινά στα κρατητήρια και στα δικαστήρια με μικρά και μεγάλα αδικήματα, με την αστυνομία να ψεκάζει και τα Μ.Μ.Ε. να συκοφαντούν;

Πως είναι δυνατόν η εισαγγελική πρόταση, η οποία εκλαμβάνει τον αρχηγό της Χρυσής Αυγής ως «καθοδηγητή με μεταφυσικό περιεχόμενο, άνθρωπο δέκτη της ακράδαντης πίστης […], η οποία έχει προσωπολατρικό χαρακτήρα και δεσμεύει τα μέλη της σε όρκο υποταγής προς αυτόν μέχρι θανάτου», καθώς και η εκτίμηση ότι δεν υπήρχε τίποτα το οποίο να γινόταν από τα μέλη της Χρυσής Αυγής χωρίς τη γνώση και έγκρισή του, να μην του αποδίδει ηθική αυτουργία σε οποιαδήποτε εγκληματική πράξη καθώς και στους βουλευτές-«Περιφερειάρχες»;

Πως γίνεται παρότι όλα γίνονταν προσχεδιασμένα να μην υπάρχουν ηθικοί αυτουργοί στη δολοφονία Φύσσα, στην επίθεση σε συνδικαλιστές του Π.Α.Μ.Ε. στο Πέραμα, στην απόπειρα ανθρωποκτονίας σε βάρος Αιγυπτίων αλιεργατών στο Κερατσίνι και αλλού;

Γιατί περιορίζεται η απόδοση ευθυνών μόνο στα εκτελεστικά όργανα και αφήνεται στο απυρόβλητο η καθοδήγηση  και η πρόκληση των αποφάσεων για τέλεση εγκλημάτων παρά την πληθώρα του αποδεικτικού υλικού;

Να θυμίσουμε ακόμα πόσες ηθικές αυτουργίες και πόσες απλές συνέργειες με τη μορφή της ψυχικής συνδρομής έχουν αβασάνιστα αποδοθεί σε κατηγορουμένους του «άλλου άκρου», π.χ. δίκη για την υπόθεση 17Ν, ΕΛΑ, Επαναστατικού Αγώνα, ΣΠΦ κτλ.

Η πρόταση Ντογιάκου, συνεπώς :

• Δεν αποτελεί σκληρή αντιμετώπιση αλλά την ηπιότερη δυνατή της Χ.Α.

– Δεν εξαντλεί τα όρια της ατομικής ευθύνης πολλών κατηγορουμένων παρά το κραυγαλέο άφθονο αποδεικτικό υλικό.

– Παραλείπει πλήρως την εφαρμογή του άρθρου 187^Α ΠΚ τόσο για το χαρακτηρισμό ως τρομοκρατικής οργάνωσης, όσο και για την προσθήκη επιβαρυντικών περιστάσεων.

– Δεν αποτυπώνει την ιεραρχική σχέση Αρχηγού–Περιφερειαρχών–Πυρηναρχών–μελών και υποστηρικτών, την οποία παρουσιάζει ως πάγια και ακλόνητη στη συναπόφαση και συνεκτέλεση των αξιόποινων πράξεων τις οποίες αποδίδει.

– Αφήνει ανοιχτό το παράθυρο για το σύνολο της ηγεσίας της να μιλά για φρονηματικές διώξεις και να ελπίζει σε απαλλαγή-ηρωοποίηση.

Δεν μπορούμε να παραλείψουμε την επισήμανση του πολιτικού μηνύματος που αποπνέει η παράλειψη του Π.Κ. 187Α. Προφανώς ο χαρακτηρισμός και η ρετσινιά του τρομοκράτη αποκλείεται από την Χ.Α. διότι επιφυλάσσεται αποκλειστικά και μόνο στο «άλλο άκρο». Οι ρατσιστές και οι ναζιστές, αν και οι παρακρατικές συμπεριφορές τους αποτελούν ορισμό της μαζικής τρομοκρατίας επισήμως δεν χαρακτηρίζονται ως τέτοιοι με ότι αυτό σηματοδοτεί νομικά, αλλά και πολιτικά και επικοινωνιακά.

Ακόμα και λίγες μέρες μετά τη δολοφονία Φύσσα, ο Σαμαράς από τη Ν. Υόρκη ταύτιζε τους δολοφόνους του με όσους είναι αντίθετοι με το ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. και όσους ζητούν έξοδο από το Ευρώ, δηλαδή με την αριστερά, λέγοντας ότι τα δύο άκρα δημιουργούν σοβαρά προβλήματα για τη δημοκρατία. Ήταν, βέβαια, η περίοδος των μυστικών συνομιλιών Μπαλτάκου– Κασιδιάρη, οι οποίες είναι αρκετά εύγλωττες όσον αφορά τις διασυνδέσεις και τον τρόπο με τον οποίο η Χρυσή Αυγή υποβοηθήθηκε από τη Νέα Δημοκρατία ακόμη και την περίοδο των διώξεων.

Καθήκον του αντιφασιστικού κινήματος, των συνηγόρων πολιτικής αγωγής στη δίκη αυτή και της Αριστεράς γενικότερα είναι, χωρίς θεσμικές αυταπάτες, να αποκαλύψουν και μέσα στα δικαστήρια, αλλά κυρίως έξω από αυτά, για άλλη μια φορά την ευνοϊκή μεταχείριση της Χρυσής Αυγής από το αστικό κράτος, την απομυθοποίηση της δήθεν σκληρής αντιμετώπισης και την απαίτηση απαλλαγής της κοινωνίας από τις εγκληματικές τους πράξεις, το χέρι για τις οποίες όπλισε το ίδιο το κατεστημένο, του οποίου δήθεν παρουσιάζονται ως αντίπαλοι.

Καθήκον της αριστεράς είναι να απογαλακτιστεί επιτέλους από τον ακαδημαϊκό αυτοματισμό της προσομοίωσης με τον διωκόμενο και να αντιληφθεί ότι διωκόμενη είναι και θα εξακολουθεί να είναι η ίδια, και όποιος άλλος πραγματικά οδηγεί την κοινωνία στην αντικαπιταλιστική ανατροπή.

Και τον αντιφασιστικό αγώνα δεν τον εγκαταλείπουμε ούτε έξω, ούτε μέσα στα δικαστήρια. Αλλιώς τον παραδίδουμε στο κράτος. Αλλά το αστικό κράτος δεν είναι αντίπαλος του φασισμού, είναι η μήτρα που τον γεννάει. Βρίσκεται στο ίδιο άκρο μαζί του εναντίον μας. Δεν θα του κάνουμε τη χάρη να μπούμε στο περιθώριο για να βγει εκείνος.

Κώστας Παπαδάκης

Του Μάριου Αυγουστάτου

«Η θρησκεία είναι μια από τις μορφές πνευματικής καταπίεσης, που παντού και πάντοτε βάραινε τις λαϊκές μάζες, τις τσακισμένες από την αιώνια δουλειά για τους άλλους, την ανέχεια και τη μοναξιά. Η αδυναμία των τάξεων που υφίστανται την εκμετάλλευση στην πάλη ενάντια στους εκμεταλλευτές γεννάει αναπόφευκτα την πίστη για μια καλύτερη μετά θάνατον ζωή, όπως ακριβώς και η αδυναμία του πρωτόγονου ανθρώπου στην πάλη με τη φύση γεννάει την πίστη στους θεούς, στους διαβόλους, στα θαύματα κτλ. Σ’ αυτόν που σ’ όλη του τη ζωή δουλεύει και στερείται, η θρησκεία διδάσκει ταπεινοφροσύνη και υπομονή στην επίγεια ζωή, παρηγορώντας τον με την ελπίδα της επουράνιας ανταμοιβής. Και σ’ εκείνους που ζουν από ξένη εργασία η θρησκεία διδάσκει την αγαθοεργία στην επίγεια ζωή, προσφέροντάς τους μια πολύ φτηνή δικαίωση για όλη την εκμεταλλευτική τους ύπαρξη και πουλώντας τους σε συμφέρουσα τιμή εισιτήρια για την επουράνια μακαριότητα. Η θρησκεία είναι το όπιο του λαού. Η θρησκεία είναι ένα είδος πνευματικού αλκοόλ, μέσα στο οποίο οι σκλάβοι του κεφαλαίου πνίγουν την ανθρώπινη μορφή τους, τις διεκδικήσεις τους για μια κάπως ανθρώπινη ζωή» 

(Λένιν: Σοσιαλισμός και θρησκεία, Άπαντα, τόμος 12, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, 1987, σελ. 142).

Η διδασκαλία του μαθήματος των θρησκευτικών στα σχολεία ήταν πάντα ένα ζήτημα πάλης ανάμεσα στην πρόοδο και την αντίδραση. Στη χώρα μας η διδασκαλία αυτή αποσκοπεί αποκλειστικά στην «κατήχηση» και τον προσηλυτισμό της νεολαίας στο ορθόδοξο χριστιανικό δόγμα. Το μάθημα των θρησκευτικών με τα παραπάνω χαρακτηριστικά μπήκε στα σχολεία από την ίδρυση του ελληνικού κράτους, σε αντίθεση με τα τότε ιστορικά δημιουργημένα κράτη στη δυτική Ευρώπη στα οποία η άνοδος στην εξουσία της αστικής τάξης συνοδεύτηκε και από μια μεγάλη πάλη ενάντια στον κληρικαλισμό που εξέφραζε τότε ιδεολογικά και πολιτικά τη φεουδαρχία. Η ιστορική πορεία της συγκρότησης του ελληνικού κράτους καθόρισε και την εισαγωγή της διδασκαλίας των θρησκευτικών στα σχολεία. Σε αντίθεση με τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, δεν δημιουργήθηκε οικονομικά μια ισχυρή  αστική τάξη που να εξελιχθεί ιστορικά διεκδικώντας και παίρνοντας επαναστατικά και για λογαριασμό της την πολιτική εξουσία ενάντια στους φεουδάρχες και την οθωμανική εξουσία. Αυτό το νεαρό «κράτος-φάντασμα» σύμφωνα με το Μαρξ, φρόντισε από την αρχή να υποτάξει διοικητικά την εκκλησία και από τότε η κρατική εξουσία χρησιμοποιεί την εκκλησιαστική ιδεολογική επιρροή για να κρατά το λαό και τους εκμεταλλευόμενους κάτω από τη δική της πολιτική, οικονομική και ιδεολογική επιρροή. Έτσι λοιπόν μπήκαν τα θρησκευτικά στα σχολεία.

Η πάλη στην Ελλάδα

Η πρώτη μεγάλη μάχη για τα θρησκευτικά δόθηκε μέσα στον Εκπαιδευτικό Όμιλο με το στρατόπεδο της αριστεράς να έχει επικεφαλής του τον κομμουνιστή παιδαγωγό Δ. Γληνό. «Από τη στιγμή όμως που δημιουργήθηκε μέσα στον Όμιλο το ζήτημα των θρησκευτικών σα ζήτημα αρχής, τότε δε χωρούσε σε ένα σωματείο πραγματικών προοδευτικών ανθρώπων άλλη λύση παρά εκείνη που δόθηκε. Η θρησκεία είναι ζήτημα συνείδησης, κάτι τόσο εσωτερικό και ατομικό, που καμιά γενική αναγκαστική λύση δεν είναι ανεχτή. Γι’ αυτό ο Όμιλος δε μπορεί παρά να διακηρύξει, ότι η υποχρεωτική διδασκαλία ορισμένου θρησκευτικού δόγματος δεν είναι αναπόσπαστη από την έννοια της δημόσιας αγωγής. Η αντίληψη αυτή διατυπώθηκε από τους προοδευτικούς στην ακόλουθη αρχή: Ο Εκπαιδευτικός Όμιλος επιδιώκοντας ως τώρα την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, ποτέ δε δημιούργησε ζήτημα διδασκαλίας θρησκευτικών. Επειδή όμως αντικρίζει επίμονα για εμπόδιο στο έργο του αδιάκοπες κατηγορίες για αθεΐα, αντιθρησκευτικότητα κλπ. νομίζει χρέος του να διακηρύξει, ότι το θρησκευτικό ζήτημα το θεωρεί κατ’ εξοχήν ζήτημα ελευθερίας της συνείδησης και επομένως δεν θεωρεί αναπόσπαστη από την έννοια της δημόσιας αγωγής τη διδασκαλία θρησκευτικών μαθημάτων στα Σχολεία» (Δ. Γληνού: Η διακήρυξη της διοικούσας επιτροπής του «Εκπαιδευτικού Ομίλου, 1927» Εκλεκτές σελίδες, τόμος τρίτος).

Μετά και τον εμφύλιο το κράτος επέβαλλε την πολιτική του και στην εκπαίδευση. Στο Σύνταγμα του 1952 και στο άρθρο 16 παράγραφος 2 αναφέρεται: «Εις πάντα τα σχολεία μέσης και στοιχειώδους εκπαιδεύσεως η διδασκαλία αποσκοπεί την ηθικήν και πνευματικήν αγωγήν και την ανάπτυξιν της εθνικής συνειδήσεως των νέων επί τη βάσει των ιδεολογικών κατευθύνσεων του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού». Στο σύνταγμα του 1975 στο ίδιο άρθρο και στην ίδια παράγραφο έχει γίνει μόνο μια μικρή διόρθωση. «Η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Κράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες». Με αυτή τη διατύπωση δεν διαφώνησε κανένα κοινοβουλευτικό κόμμα κατά την τότε συζήτηση στη Βουλή για την αναθεώρηση του συντάγματος.

 Στην κυβέρνηση με κορμό την αριστερά τώρα, ο αναπληρωτής υπουργός Παιδείας Τάσος Κουράκης έχει τονίσει ότι παραμένει υποχρεωτικό το μάθημα, όπως άλλωστε και οι ρυθμίσεις που εφαρμόζονται για τη διευκόλυνση των αλλόθρησκων μαθητών.

Η ΕΕ και το ΥΠΕΠΘ

Όμως η ΕΕ έβαλε ζήτημα ότι τα θρησκευτικά δεν μπορεί να είναι υποχρεωτικά για κάποιον που δεν θέλει να τα παρακολουθήσει. Σύμφωνα με αυτήν τη θέση το υπουργείο παιδείας εξέδωσε εγκύκλιο η οποία έδινε τη δυνατότητα σε αλλόθρησκους και ετερόδοξους να απαλλάσσονται από το μάθημα των θρησκευτικών με απλή αίτηση, όπου θα δηλώνεται η αιτία και άρα το δόγμα και οι πεποιθήσεις του αιτούντος. Μετά από προσφυγές στο Συνήγορο του Πολίτη και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΕ), το ΥΠΕΠΘ με ένα δελτίο τύπου το 2005(http://www.ypepth.gr/docs/24_2_05_d_t3.doc) επιχειρεί να αποτρέψει νέες διαμαρτυρίες και προσφυγές και απαλείφει τη δήλωση της αιτίας. Αλλά το δελτίο τύπου δεν είναι εγκύκλιος και έτσι ίσχυε η προηγούμενη κατάσταση. Όμως το Φεβρουάριο του 2008 το ΕΔΑΕ με αφορμή την προσφυγή Αλεξανδρίδη εκδίδει καταδικαστική απόφαση σε βάρος της Ελλάδας. Με καθυστέρηση αρκετών μηνών το υπουργείο παιδείας με την εγκύκλιο 91109/Γ2/10.7.2008 αναφέρει ότι για τη συμπλήρωση της αίτησης απαλλαγής από το μάθημα και τις λοιπές σχετικές υποχρεώσεις δεν απαιτείται η αναγραφή οιασδήποτε αιτιολογίας. Έτσι ο γονέας ή ο ενήλικας μαθητής δεν υποχρεούται να δηλώσει ούτε καν ότι δεν ανήκει στο Ορθόδοξο δόγμα, όπως πριν. Αμέσως άρχισαν οι πιέσεις του σκοταδισμού (εκκλησίας, θεολόγων, ΛΑΟΣ κλπ) και το υπουργείο εκδίδει νέα εγκύκλιο με την οποία στην πραγματικότητα επανέρχεται στην προηγούμενη κατάσταση. Με προσχηματικό λόγο την εύρεση τρόπου απασχόλησης των μαθητών που απαλλάσσονται επανέρχεται η λογική της εγκυκλίου του 2002. Γράφει η πρώτη παράγραφος: «Σας ενημερώνουμε ότι οι μη Ορθόδοξοι μαθητές δηλ. οι αλλόθρησκοι ή ετερόδοξοι, οι οποίοι σύμφωνα με την υπ’ αριθμ. 104071/Γ2/4.8.2008 εγκύκλιο του ΥπΕΠΘ απαλλάσσονται από το μάθημα των Θρησκευτικών για λόγους συνείδησης». Έτσι για άλλη μια φορά  κατηγοριοποιούνται οι μαθητές σύμφωνα με τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις. Ουσιαστικά, υποχρεώνονται να αυτοπροσδιορίζονται ως προς τη σχέση τους με τη θρησκεία.

Οι θέσεις των κομμάτων

Για τις θέσεις της ΝΔ, δε νομίζουμε ότι χρήζουν ιδιαίτερης μνείας, είναι λίγο-πολύ στο τρίπτυχο «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια» και είναι κατά κάθε μετατροπής των θρησκευτικών σε μάθημα «θρησκειολογίας» και ελάχιστα διαφέρουν στην πράξη από τις θέσεις της Χ.Α. Εμμένουν σε κάποιες επιθέσεις κατά του ΣΥΡΙΖΑ, ότι είναι «ένα συνονθύλευμα άθεων κλπ», θυμόμαστε όλοι το Σαμαρά να συνομιλεί με το θεό, την επίθεση στον Τσίπρα για «εξομοίωση twitter-αγίου πνευματος» κλπ.

Η Διαμαντοπούλου έχει παλιότερα δηλώσει χαρακτηριστικά: «η άσκηση του δικαιώματος απαλλαγής από το μάθημα των Θρησκευτικών δεν μπορεί να συνοδεύεται από αξίωση αποκάλυψης έστω και αρνητικής των θρησκευτικών πεποιθήσεων. Το ΠΑΣΟΚ υποστηρίζει διαχρονικά την ανάγκη σεβασμού της θρησκευτικής ελευθερίας θεωρώντας ότι υπάρχουν πολλά πεδία θετικής συνεργασίας πολιτείας και εκκλησίας αλλά πάντοτε με δεδομένη την αναφαίρετη και επιβεβλημένη υποχρέωση της πολιτείας να κατοχυρώνει τα δικαιώματα όλων των πολιτών» (ΑΠΕ,2-9-08). Όμως το ΠΑΣΟΚ όταν ήταν ήδη στην κυβέρνηση δεν προχώρησε όχι μόνο σε κατάργηση των Θρησκευτικών αλλά ούτε και στην παραπάνω ενέργεια στην οποία υποχρέωσε η Ευρωπαϊκή Ένωση το ΥΠΕΠΘ. Και βέβαια όπως φαίνεται και στο τέλος της ανακοίνωσης το ΠΑΣΟΚ ήθελε να πατάει σε δυο βάρκες, να τα έχουμε καλά και με την Ευρώπη αλλά και με την εκκλησία. Άλλωστε η αστική τάξη δεν μπορεί να ξεφύγει από τη θρησκεία και την -αναγκαία γι’ αυτήν- ιδεολογική της επιρροή στις καταπιεσμένες μάζες.

Το ΚΚΕ σε παλιότερη πρόταση νόμου («Ρύθμιση σχέσεων Πολιτείας και Εκκλησίας, θρησκευτικές ενώσεις και κατοχύρωση της θρησκευτικής ελευθερίας») πρότεινε τη μετατροπή του μαθήματος των θρησκευτικών, από ομολογιακό σε θρησκειολογικό. Αλλά σε κάθε περίπτωση το ΚΚΕ θεωρεί σημαντικό «να εξασφαλιστεί η μισθοδοσία καθώς και συνθήκες αξιοπρεπούς διαβίωσης των κληρικών. Αυτό, προοπτικά μπορεί να γίνει και με ευθύνη της ίδιας της εκκλησίας με την προϋπόθεση βέβαια ότι η τελευταία θα έχει τα αναγκαία προς τούτο οικονομικά μέσα».

Ο ΣΥΡΙΖΑ στο προεκλογικό του πρόγραμμα (2015): «Σχολείο ανεξίθρησκο, χωρίς διακρίσεις και αποκλεισμούς. Διαχωρισμός της Εκκλησίας από την Εκπαίδευση. Αντικατάσταση του μαθήματος των Θρησκευτικών από μία επιστημονική προσέγγιση του φαινόμενου της θρησκείας.»  Σε άλλο σημείο βέβαια αναφέρει: «Το μάθημα των θρησκευτικών διδάσκεται στη στοιχειώδη και μέση εκπαίδευση, έτσι ώστε να μην έχει ομολογιακό χαρακτήρα, αλλά η ύλη του να περιλαμβάνει εισαγωγή στην ιστορία, την κοινωνιολογία και τη δογματική όλων των θρησκειών.»

Εμείς απ’ τη μεριά μας πρέπει να τονίζουμε και να επιμείνουμε σε κάποιες θέσεις: κατάργηση κάθε ισοπεδωτικά υποχρεωτικής θρησκευτικής τελετουργίας, προσευχής κλπ στα σχολεία. Επ’ ουδενί δεν πρέπει να υποχρεώνονται οι μαθητές να δικαιολογούν την αίτηση εξαίρεσής τους από το μάθημα των θρησκευτικών. Να δίνεται η δυνατότητα απαλλαγής από το μάθημα των Θρησκευτικών για τους μαθητές που είναι αλλόθρησκοι ή ετερόδοξοι ή επικαλούνται λόγους θρησκευτικής συνείδησης και γι’ αυτό δεν επιθυμούν να το παρακολουθήσουν. Είναι αναφαίρετο δικαίωμα των γονιών να αιτούνται την απαλλαγή των παιδιών τους από το συγκεκριμένο μάθημα, επικαλούμενοι λόγους θρησκευτικής συνείδησης, χωρίς να γίνεται αιτιολόγηση-φακέλωμα των προσωπικών δεδομένων και πεποιθήσεών τους, κάτι που παραπέμπει σε άλλες εποχές.

Πρέπει να επιμείνουμε σθεναρά στο διαχωρισμό κράτους-εκκλησίας. Σεβόμαστε τις θρησκευτικές πεποιθήσεις κάθε ανθρώπου αλλά μεταξύ άλλων, η ορθόδοξη εκκλησία, ο μεγαλύτερος ιδιοκτήτης γης και ακινήτων της χώρας, που παραμένει στο απυρόβλητο της φορολογίας δε θα έχει κανένα πρόβλημα να καλύψει τις οικονομικές υποχρεώσεις της, μισθοδοσίες σε κάθε επίπεδο κλπ. Ίσα ίσα, και ειδικά εν μέσω της απίστευτης κρίσης που ζούμε πρέπει να φορολογηθεί βαριά συνεισφέροντας σε όφελος των φτωχότερων στρωμάτων!

…ή πως να “φτιάξετε τον δικό σας” τρομοκράτη

Του Κώστα Διαλυνά

Ομολογουμένως, κάθε φορά που ακούμε (ή διαβάζουμε) τη λέξη “τρομοκράτης”, στο μυαλό μας έρχεται -μεταξύ άλλων- το κράτος των ΗΠΑ, ή εκείνο του Ισραήλ. Κι όμως, στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα, η λέξη “τρομοκράτης” χρησιμοποιείται για να χαρακτηρίσει -συχνά με εντελώς αυθαίρετο τρόπο- κάποια Ισλαμική ομάδα (είτε εκείνη μετέχει είτε όχι στην “ένοπλη βία”) ή ακόμα και το Ισλάμ στο σύνολό του. Ως ουσιαστικό μέρος της αστικής προπαγάνδας, η τρομοκρατία έχει αναδειχθεί σε πολιτισμικό στοιχείο, χαρακτηριστικό (σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα) του “Ισλάμ” (και λιγότερο συχνά των αναρχικών ή αριστερών). Άραγε, είμαστε εμείς εκτός πραγματικότητας, ή μήπως η “πραγματικότητα” των ΜΜΕ κ.α. είναι -απλά- εκτός της κοινωνικής ζωής ή/και της απλής λογικής;   

Ο εξ ανατολής τρομοκράτης και η έβδομη σφραγίδα της Αποκάλυψης…  

Σήμερα, θα λέγαμε πως σε παγκόσμια κλίμακα το ζήτημα του αντιαραβικού και αντιισλαμικού ρατσισμού -γενικά- αποτελεί μια μορφή “θεμιτού” ρατσισμού: από την εκ συστήματος συνεχή καλλιέργεια κλίματος φόβου για τον αραβικό κόσμο συνολικά, τους τίτλους στις καθημερινές εκδόσεις των εφημερίδων που μας προκαλούν/προσκαλούν να “ξετρυπώσουμε” τον επήλυδα τζιχαντιστή της γειτονιάς μας, μέχρι και την τραγελαφική Χολιγουντιανή απεικόνιση του άραβα-τρομοκράτη που απειλεί τις πέντε ηπείρους με πυρηνικά όπλα ανά χείρας κ.λπ. Η δικαιολογία είναι πως οι άραβες/Ισλαμιστές είναι εξ ορισμού τρομοκράτες, μισάνθρωποι, ψεύτες, κλέφτες και αγύρτες, ενώ η ανθρώπινη ζωή (ούτε καν η δική τους) δεν έχει καμία αξία για εκείνους. Και η πιο τρανή απόδειξη του παραπάνω ισχυρισμού, σύμφωνα με τους επαγγελματίες ισλαμοφοβικούς της αστικής προπαγάνδας, είναι η επίθεση της 11ης Σεπτ. 2001 στους δίδυμους πύργους (WTC).

Σήμερα, ο φόβος της ισλαμικής τρομοκρατίας έχει αναθερμανθεί, ιδιαίτερα ύστερα από τη βομβιστική επίθεση στην εφημερίδα Charlie Hebdo στο Παρίσι, που παρουσιάστηκε και υπεραπλουστεύθηκε, λίγο έως πολύ, ως ένα ζήτημα «κριτικής (και καταδίκης) των όπλων», ενάντια «στο όπλο της κριτικής». Και ένας τέτοιος προβληματισμός θα ήταν (και) σήμερα γόνιμος και έγκυρος, αν δεν γινόταν με λαθροχειρία εκ μέρους των Κυβερνήσεων των Ευρωπαϊκών χωρών και δεν εγκόλπωνε, έτσι, όλη την υποκρισία των –υποτίθεται- ευαισθητοποιημένων ηγετών (που πασχίζουν -δήθεν- για την ελευθερία του λόγου)[1], την επικινδυνότητα της έξαρσης του ρατσιστικού λόγου και της ισλαμοφοβίας στον Δυτικό κόσμο (που αποτελεί στρατηγικό στόχο των εν λόγω ηγετών), αλλά και τον ιδιαίτερο ρόλο του Δυτικού ιμπεριαλισμού στη Μέση Ανατολή[2].

Αντίφασις […] μέγεθος εχούσης, ηδυσμένω λόγω […] τοιούτων καθαρμάτων κάθαρσιν… Τι είναι, όμως, Τρομοκρατία; Σύμφωνα με τον αρχικό ορισμό του Κώδικα των ΗΠΑ, η τρομοκρατία ορίστηκε ως “η συνειδητή χρήση βίας, ή απειλή της βίας για να επιτευχθούν σκοποί θρησκευτικής, πολιτικής ή ιδεολογικής φύσης […] μέσω του εκφοβισμού, του καταναγκασμού ή της ενστάλαξης φόβου”[3]. Αυτός ο ορισμός, μάλιστα, υιοθετήθηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου και από το Βρετανικό κράτος.

Η καταδίκη του εγκλήματος της τρομοκρατίας από τα Ηνωμένα Έθνη, ψηφίστηκε κατά πλειοψηφία το 1987, με τους συνήθεις ύποπτους να ψηφίζουν κατά της πρότασης: ΗΠΑ και Ισραήλ… Στην αιτιολογική τους έκθεση, τόσο οι ΗΠΑ, όσο και το Ισραήλ, αρνήθηκαν να συνυπογράψουν την διατύπωση του ψηφίσματος για την καταδίκη των “αποικιακών και ρατσιστικών καθεστώτων” (βλ. απαρτχάιντ Ν. Αφρικής που, τόσο οι ΗΠΑ αλλά και το Ισραήλ, παρείχαν τεχνική και ουσιαστική υποστήριξη κ.α.) αλλά και την καταδίκη της “ξένης κατοχής” (βλ. Παλαιστινιακό ζήτημα στη Γάζα και Ισραηλινή κατοχή). Είναι προφανές πως η αποδοχή μια τέτοιας απόφασης, όπως εκείνης των Η.Ε. όχι μόνο τους ενέτασσε με σαφή και κατηγορηματικό τρόπο στην κατηγορία του “τρομοκράτη”, αλλά τους έφερνε και στην άβολη θέση της αυτοκαταδίκης τους. Υπό αυτήν την έννοια, το βέτο που άσκησαν στην απόφαση των Η.Ε. ήταν -πράγματι- μονόδρομος.

Στην συνέχεια, ο ορισμός της τρομοκρατίας τόσο στον κώδικα των ΗΠΑ (Κώδικας 18 §2331)[4], αλλά και εκείνος της Ευρωπαϊκής Ένωσης (2002/475/JHA)[5], έλαβε ακόμα αυστηρότερο περιεχόμενο για να περιλάβει ειδικούς χαρακτηρισμούς στα ζητήματα της “διεθνούς”, αλλά και “εσωτερικής” τρομοκρατίας, διατηρώντας όμως το πνεύμα του αρχικού ορισμού και επεκτείνοντας τους “ύποπτους ως τρομοκράτες” ή (σκέτο) “τρομοκράτες” σε μια μεγάλη γκάμα παντός είδους ακτιβιστών (π.χ. παγκόσμιας δικαιοσύνης, ανθρωπίνων δικαιωμάτων, προστασίας περιβάλλοντος κ.α.), χωρίς φυσικά οι τελευταίοι να κατονομάζονται επακριβώς στον επίσημο ορισμό.

Ασφαλώς δεν πάσχουμε από ορισμούς. Η νοηματοδότησή τους, όμως, είναι αμιγώς ζήτημα πολιτικής και κοινωνικής τοποθέτησης, ζήτημα ταξικό. Αν κανείς θα ήθελε να είναι απολύτως τυπικός, θα έπρεπε να αναγνωρίσει πως το περιεχόμενο όλων (ανεξαιρέτως) των “λειτουργικών” ορισμών για την τρομοκρατία, έχει ως εξής: Η τρομοκρατία ορίζεται και υπάρχει μόνο αν ασκείται εναντίον μας. Αν την ασκούμε εμείς εναντίον τρίτων, τότε οφείλει να αναγνωριστεί ως ανθρωπιστική βοήθεια, ειρηνευτική επέμβαση κ.α. είναι ηθική, έχει αγαθούς σκοπούς, εξυπηρετεί τα συμφέροντα του “Πολίτη” (παγκοσμίως) και είναι συμβατή με τις Διεθνείς συμβάσεις δικαίου κ.λπ. 

Ήδη, από τα παραπάνω στοιχεία, χωρίς να απαιτούνται επιπλέον επιχειρήματα, έχει διαφανεί πως δεν είμαστε εμείς εκτός πραγματικότητας. Άλλωστε, η σύγχρονη ιστορία της Μ. Ανατολής, της Ν. Αφρικής, αλλά και των Βαλκανίων εμπίπτει με ακρίβεια στο προαναφερθέν περιεχόμενο… Ας πάμε, όμως, παρακάτω.

Πόσες φορές πήρα στο χέρι το φανάρι, να βγω να ψάξω μέρα μεσημέρι… Εύλογα θα ρωτήσει κανείς: Μα καλά, οι Ισλαμιστές δεν κάνουν “τρομοκρατικές ενέργειες” ή μήπως ισχυριζόμαστε πως οι τρομοκράτες είναι καλοί και αγαθοί άνθρωποι; Μήπως αγνοούμε πως οι “δυτικές αξίες” (της ελευθερίας, της ειρήνης, των δικαιωμάτων του ανθρώπου κ.α.) έρχονται σε αντίθεση με την ισλαμική τζιχάντ κ.λπ.;

Δυστυχώς, τέτοιες ερωτήσεις, πέρα από τη σαφή σύγχυση των εκφραστών τους (κυριολεκτικά, τρικυμία εν κρανίο), όχι μόνο τοποθετούν το ζήτημα σε εντελώς λάθος βάσεις, αλλά αποκρύπτουν (συχνά εσκεμμένα) τόσο την ουσία του ζητήματος, αλλά και τις ευθύνες και τη συμβολή της Δύσης στο ζήτημα της “τρομοκρατίας”.

Πρώτα, οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε πως δε μπορούμε να μιλάμε για Ισλαμιστές και να εννοούμε τους φονταμενταλιστές, Ισλαμοφασίστες κ.α. και δε μπορούμε να μιλάμε για τους φονταμενταλιστές και να εννοούμε τους Τζιχαντιστές. Οι συμψηφισμοί τέτοιου είδους, προκαλούν σύγχυση και τσουβαλιάζουν πολιτικές, κοινωνικές και θρησκευτικές ομάδες, συνειδήσεις και ολόκληρους λαούς (που αγωνίζονται ενάντια στην εγχώρια τρομοκρατία που υφίστανται) με φονταμενταλιστές και άλλα υποχείρια ιμπεριαλιστικών συμφερόντων (ή “απλά” ανεγκέφαλους φασίστες), κάτω από την ομπρέλα του a priori τρομοκράτη, ήτοι άδικο και ρατσιστικό. Ας μην ξεχνάμε πως αυτές οι μειοψηφίες “ισλαμοτρομοκρατών” δημιουργήθηκαν εξ αρχής για να αποκεφαλίσουν την Κομμουνιστική αριστερά στη Μ. Ανατολή (π.χ. Σαλαφιστές, Αλ Κάιντα, ISIS) και στην συνέχεια βρέθηκαν υπό τον έλεγχο των Δυτικών δυνάμεων στον πόλεμο του Αφγανιστάν κ.λπ.[6].

Δεύτερο, καθώς γίνεται λόγος για την περίφημη Τζιχάντ, δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει πως ο θρησκευτικός χαρακτήρας του πολέμου στις Ανατολικές χώρες, αποτελεί -πρωτίστως- επιλογή της θρησκευτικής άκρας δεξιάς στη Δύση και όχι -αμιγώς- επιλογή της Ανατολής. Ας θυμηθούμε, τα καλέσματα του George W. Bush σε νέες “σταυροφορίες κατά των αμαρτωλών κακοποιών της Ανατολής” κατά την περίοδο της “παντοκρατορίας” της κυβέρνησής του στις ΗΠΑ [7]. Γι’ αυτό άλλωστε, η “επέλαση των Τχιχαντιστών” ξεκινά πρώτα από τις χώρες που οι κυβερνήσεις-δικτατορίες τους ελέγχονται από τις δυνάμεις της Δύσης (Ιορδανία, Σαουδική Αραβία, Αίγυπτος, Τσετσενία) και ύστερα υπογραμμίζεται η πρόθεσή τους για τρομοκρατικού τύπου επιχειρήσεις στον υπόλοιπο κόσμο[8]. Είναι προφανές, πως αυτές οι ενέργειες ούτε καθρεφτίζουν το πρόσωπο του Ισλάμ συνολικά, ούτε φυσικά εκφράζουν την πλατιά μάζα των αγωνιστών στη Μ. Ανατολή που μάχονται για τις λαϊκές ελευθερίες κατά της ντόπιας και ξένης κατοχής.

Τρίτο, οι υποτιθέμενες δυτικές αξίες που ευαγγελιζόμαστε (ελευθερία, ειρήνη, δικαιώματα κ.λπ.) δε συνιστούν τίποτα παραπάνω από μια απολύτως υποκριτική στάση. Διότι δεν ήταν η ελευθερία που ισοπέδωσε το Ιράκ, το Αφγανιστάν και την Παλαιστίνη και άφησε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, άστεγους, ανάπηρους, απόκληρους, νεκρούς, αλλά η συντριπτική στρατιωτική βία του ΝΑΤΟ, η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, του Ισραήλ, της Μ. Βρετανίας και της Ευρώπης συνολικά[9]. Διότι δεν είναι η ειρήνη που αναγκάζει χιλιάδες ανθρώπους να πνίγονται στις ακτές της Μεσογείου κάθε χρόνο (3,500 καταγεγραμμένοι πνιγμοί, μόνο στο 2014), αλλά ο πόλεμος και οι δικτατορίες στις χώρες του αραβικού κόσμου συνολικά (π.χ. Σαουδική Αραβία, Κατάρ, Ιορδανία, Αίγυπτος κ.α.) που εξυπηρετούν τα επιχειρηματικά συμφέροντα της παγκόσμιας αστικής ελίτ. Ούτε -ασφαλώς- συνιστά σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα η αποστολή στρατευμάτων στο Μάλι και η επιβολή της κατοχής στην Αλγερία από τη Γαλλία.

Τέταρτο, δεν μπορούμε να συμψηφίζουμε τη βία του ισχυρού με την αντίδραση του καταπιεσμένου και να μεροληπτούμε σχεδόν αξιωματικά στο ποιος από τους δύο “τρομοκρατεί” και ποιον. Μήπως οι συνεχείς Ισραηλινές επιθέσεις στην Παλαιστίνη, βομβαρδίζοντας σχολεία, παιδικές χαρές, νοσοκομεία και άλλους μη στρατιωτικού ενδιαφέροντος στόχους δεν συνιστούν “τρομοκρατία”; Μήπως θεωρεί κανείς πως ο Naftali Bennett (Υπουργός Οικονομικών του Ισραήλ σήμερα) έχοντας δηλώσει πως «έχω σκοτώσει πολλούς άραβες στη ζωή μου, και δεν έχω κανένα πρόβλημα με αυτό», προασπίζει τα ιδανικά της «Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη»; Αντίστοιχα, οι πρόσφατες δηλώσεις του σημερινού Υπ. Εξωτερικών του Ισραήλ, Avigdor Lieberman, που καλεί τους Ισραηλινούς να “…υψώσουν ένα τσεκούρι και να κόψουν το κεφάλι (σ.σ. Των Παλαιστινίων)…”, εντάσσονται στο πλαίσιο του ανθρωπισμού;

Πέμπτο, “το κυνήγι του αιμοσταγούς ισλαμιστή” που εσχάτως έχει αναδειχθεί σε ιδιαιτέρως δημοφιλές σπορ για τις Δυτικές κυβερνήσεις, που διαγωνίζονται με αξιώσεις στη ρητορική και τις πρακτικές των φασιστικών κομμάτων ανά την Ευρώπη, είναι κάτι περισσότερο από επικίνδυνο και οφείλουμε να αποτρέψουμε το δηλητήριο αυτού του “θεσμικού” και “ηθικού” ρατσισμού να διαχυθεί στην κοινωνία. Για παράδειγμα, η διαβεβαίωση του François Hollande προς τη Jean-Marie Le Pen του εθνικιστικού κόμματος Front National (FN) πως αν τα μέλη του επιλέξουν να παραστούν στην περίφημη διαδήλωση “ευρωπαϊκής ενότητας και ειρήνης” ενάντια στην ισλαμική τρομοκρατία, εκείνος εγγυάται την ασφάλειά τους, είχε άμεσα τραγικά αποτελέσματα: 54 επιθέσεις κατά μουσουλμάνων (33 φραστικές και 21 με όπλα) αλλά και 15 επιθέσεις κατά ισλαμικών λατρευτικών χώρων, μόνο στο Παρίσι και μόνο σε διάστημα 3 ημερών.

Παραδείγματα καθημερινού ρατσισμού… Ίσως το πιο σημαντικό (σε πρώτη -έστω- φάση) είναι να κατανοήσουμε πως οι πλείστοι ρατσιστικοί νόμοι των Ευρωπαϊκών κρατών σε συνδυασμό με την έξαρση του ρατσισμού στις κοινωνίες, μπορούν να λειτουργήσουν εξ ορισμού ως εκκολαπτήρια βίας των καταπιεσμένων κατά των καταπιεστών, καθώς οι μετανάστες, ιδιαίτερα εκείνοι που διατηρούν αραβική καταγωγή, αντιμετωπίζονται συνολικά ως “εκ φύσεως εγκληματίες”, ενώ μέσω γελοίων νομοθετημάτων ή/και επιχειρημάτων αφαιρείται η όποια ελευθερία μπορούν οι τελευταίοι να έχουν, ακόμα και η ανθρώπινη υπόστασή τους.

Όσο απίστευτο κι αν ακούγεται, μόλις το 2005, η Γαλλική κυβέρνηση νομοθέτησε την υποχρεωτική διδασκαλία του «θετικού ρόλου της αποικιοκρατίας» στα Γαλλικά σχολεία και χρειάστηκε ένας χρόνος σκληρού αγώνα της αριστεράς για την απόσυρσή του. Άραγε στο πλαίσιο της ελευθερίας της έκφρασης απαγόρευσε ο Hollande τη διαδήλωση αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη το περασμένο καλοκαίρι; Μήπως η φτώχεια και η δυστυχία δεν βασιλεύουν στα γκέτο των μεταναστών στα προάστια του Παρισιού; Αντιστοίχως στη χώρα μας, οι φράχτες, η Frontex, οι ναζιστικές επιθέσεις της Χρυσής Αυγής και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των μεταναστών συμπυκνώνουν μήπως το savoir vivre της Ευρωπαικής φιλοξενίας ή του Ελληνικού “Ξένιου Δία”;

Στο γαλλόφωνο τμήμα του “προοδευτικού” Βελγίου, ο Ρασίντ Μαντράν (υπουργός Αρωγής των Νέων) απέστειλε πρόσφατα εντολή μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου σε 700 υπαλλήλους των “κέντρων Δικαιοσύνης” να συντάξουν (μέσα σε διάστημα 3 ημερών) μια λίστα πιθανών “τρομοκρατών-Τζιχαντιστών” προκειμένου της διερεύνησης του “εύρους του φαινομένου της ριζοσπαστικοποίησης, ώστε να ληφθούν τα κατάλληλα μέτρα”. Μεταξύ άλλων, τα χαρακτηριστικά των υπόπτων περιλαμβάνουν «το να μην θέλει κάποιος να δώσει το χέρι του σε μία γυναίκα, να έχει αφήσει γένια ή να ντύνεται σεβόμενος το Κοράνι, συνήθειες που δεν είχε παλαιότερα και έχει εγκαταλείψει, δραστηριότητες που του άρεσε να κάνει κατά το παρελθόν κ.ά.». Μπορούμε να φανταστούμε τις κοινωνικές συνέπειες μιας τέτοιας (θεσμοθετημένης) εντολής;

Επιπλέον, ας αναρωτηθούμε, τι μπορεί να περιμένει κανείς από τους καταπιεσμένους μουσουλμάνους μετανάστες στην επίσης “προοδευτική” Δανία, που δε μπορούν ούτε να παντρευτούν αν δεν πληρούν συγκεκριμένες οικονομικές και ηλικιακές προϋποθέσεις (κανόνας των “24 ετών”) και αν δεν μπορούν να αποδείξουν πως έχουν -πρακτικά- απαρνηθεί τη χώρα καταγωγής τους. Και σα να μην έφτανε αυτό, οι κρατικοί ρατσιστικοί νόμοι δίνουν το δικαίωμα στο Δανέζικο κράτος να αναλάβει την κηδεμονία των τρίχρονων παιδιών των μεταναστών, αν δεν γνωρίζουν τη γλώσσα…

Τέλος, ας προβληματιστούμε παραπάνω με δύο περιστατικά που (ομολογουμένως) μας συγκλόνισαν: Το ένα αφορά στην πέραν πάσης φαντασίας ακραία βία κατά ενός 9-χρονου Μαροκινού (που έκλαιγε, προσευχόταν και ικέτευε) από έναν ρατσιστή σεκιουριτά στη Σουηδία, επειδή το παιδί ανέβηκε στο τρένο χωρίς εισιτήριο. Το δεύτερο, ο βασανισμός ενός 11-χρονου παιδιού στην Παλαιστίνη από Ισραηλινούς στρατιώτες με τη βοήθεια εκπαιδευμένων σκύλων, επειδή το παιδί ήταν Παλαιστίνιος.

Αν η Ελληνική νεολαία φώναζε κατά του τεντιμποϊσμού: “είμαι δεκαεξάρης, σας γαμώ τα Λύκεια”, οι 15χρονοι μουσουλμάνοι που βιώνουν σήμερα την ακραία καθημερινή βία που περιγράψαμε παραπάνω, τι λέτε να κάνουν σε 5-10 χρόνια;

Αναφορές-Βιβλιογραφία

[1] Kimber, C., 2015, Sickening hypocrisy of leaders’ response to Paris attack, Socialist Worker, 13 Jan. 2015.

[2] Callinicos A., 2015, Paris attacks are a legacy of imperialism, Socialist Worker, 13 Jan 2015.

[3] Chomsky, N. and Achcar, G. Επικίνδυνη δύναμη: Η μέση ανατολή και η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, ΠΟΛΥΤΡΟΠΟΝ, 2006.

[4] Definitions of Terrorism in the U.S. Code, 18 U.S. Code § 2331.

[5] Council Framework Decision of 13 June 2002 on combating terrorism, Official Journal L 164 , 22/06/2002 P. 0003 – 0007.

[6] Πέτρου, Π., 2014, Η «νέα Μέση Ανατολή» δεν είναι όπως τη σχεδίαζαν οι ΗΠΑ, Εργατική Αριστερά, 10.09.2014.

[7] Sustar, L., 2013, The lies they tell about Islam, Socialist Worker, April 26 2013.

[8] Cockburn, P., 2014, Η επιστροφή των Τζιχαντιστών, ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ, Νοέμβριος 2014 .

[9] Oakley, C. 2015, Charlie Hebdo and the hypocrisy of pencils, Red Flag, 11 Jan. 2015.

]]> https://www.kar.org.gr/2015/03/22/%ce%bf%ce%b9-%ce%bc%ce%bf%cf%85%cf%83%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%bc%ce%ac%ce%bd%ce%bf%ce%b9-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b5%ce%bb%ce%bb%ce%ac%ce%b4%ce%b1/ Sun, 22 Mar 2015 06:20:01 +0000 http://www.kar.org.gr/?p=74173 Ο αριθμός των μουσουλμάνων στην Ελλάδα σήμερα αντιστοιχεί περίπου στους 530 χιλιάδες (η συντριπτική πλειοψηφία είναι σουνίτες, ενώ μικρότερος είναι ο αριθμός των αλεβιτών/σιιτών). Ανάμεσά τους, πέρα απ’ τους τουρκο-μουσουλμάνους της Δυτικής Θράκης (150 χιλιάδες περίπου) που έμειναν με την Συνθήκη της Λωζάνης, είναι μετανάστες από χώρες της Αφρικής (Μαρόκο, Αλγερία, Σομαλία και Αίγυπτο), της Μέσης Ανατολής (Συρία, Ιορδανία, Λίβανος, Ιράκ, Ιράν) και Νότιας Ασίας (Αφγανιστάν, Πακιστάν, Μπανγκλαντές), με τη πλειοψηφία αυτών να διαμένουν στην Ελλάδα χωρίς “χαρτιά”. Στην «Ελλάς Ελλήνων (Ορθόδοξων) Χριστιανών» οι πιο καταπιεσμένοι και «ανεπιθύμητοι» αυτοί οι άνθρωποι, αντιμετωπίζουν καθημερινά τον ρατσισμό, και τις διακρίσεις στο πετσί τους.

Ρατσισμός, βία

Την τελευταία πενταετία, δεκάδες μεταναστών έχουν μαχαιρωθεί από τους ναζί της Χρυσής Αυγής, ενώ αρκετοί χώροι προσευχής (άτυπα τζαμί) έχουν βεβηλωθεί, μάλιστα κάποιες φορές την ώρα της προσευχής, με τους πιστούς μέσα.

Οι μετανάστες βρίσκονται καθημερινά στο στόχαστρο του τύπου αλλά και της δεξιάς και ακροδεξιάς –και όχι μόνο– που τους στοχοποιούν ως «τζιχαντιστές» και κάποιες φορές ως «βαλτούς των ξένων ανθελληνικών δυνάμεων που βρίσκονται εδώ για να μας χαλάσουν τον πολιτισμό(!)».

Δεν είναι λίγες οι φορές που οι μετανάστες ξενυχτάνε και ξημερώνουν μπροστά στα αστυνομικά τμήματα για να πάρουν άδεια παραμονής, για να αντιμετωπίσουν τελικά την απάνθρωπη και προσβλητική συμπεριφορά της αστυνομίας. Και σα να μην φτάνει αυτό, τα αφεντικά τους συμπεριφέρονται με τον «καλύτερο» τρόπο, βάζοντας τους να δουλεύουν με μισθούς πείνας (και μαύρα), υπό την συνεχή απειλή της απέλασης, φθάνοντας στο σημείο να απειλούν ευθέως τη σωματική τους ακεραιτότητα ή/και τη ζωή τους, όπως η περίπτωση της Μανωλάδας.

Το αποκορύφωμα της κρατικής τρομοκρατίας εναντίων των μεταναστών τα τελευταία χρόνια, πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του λεγόμενου «Ξένιου Δία» και των στρατοπέδων συγκέντρωσης τύπου «Νταχάου», όπου σαν μια επίδειξη βίας και αυταρχισμού, μετανάστες πολλών εθνικοτήτων κρατούνται χωρίς λόγο σε άθλιες συνθήκες, χωρίς την απαραίτητη ιατρική περίθαλψη, εν μέσω συχνών κακοποιήσεων από τους αστυνομικούς φρουρούς. Έχω γίνει μάρτυρας προσωπικά όταν επισκέφτηκα μαζί με βουλευτή Ροδόπης Αϊχάν Καράγιουσουφ να δέρνονται από μπάτσους– μάλιστα, υπό την παρουσία του βουλευτή!

Μουσουλμάνοι της Θράκης

Όσον αφορά στους μουσουλμάνους της Δυτικής Θράκης, οι οποίοι έχουν μείνει στην Ελλάδα με την Συνθήκη της Λωζάνης, η κατάσταση θα λέγαμε πως είναι «λίγο καλύτερη».

Μπορεί να μην έχουμε μαχαιρώματα από τους ναζί, αλλά δε λείπουν τα σπασίματα ταφοπλακών σε μουσουλμανικά νεκροταφεία, βεβηλώσεις των τζαμί, ρατσιστικά συνθήματα στους τοίχους των τζαμί κλπ. Επιπλέον, το κράτος δεν τους επιτρέπει να εκλέξουν τον θρησκευτικό τους ηγέτη (τον μουφτή) και τον διορίζει, όπως και δεν επιτρέπει την διαχείριση της μουσουλμανικής περιουσίας (των βακουφίων) όπου επίσης διορίζει τη διοίκηση.

Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια, το ελληνικό κράτος προσπαθεί να ελέγξει τα τζαμί και να έχει απόλυτη κυριαρχία μέσα σ’ αυτά, με τον περίφημο νόμο των «240 ιεροδιδασκάλων», όπου μετά από μουφτή και πρόεδρο στα βακούφια, θα διορίσει και θα ελέγχει και τους ιμάμηδες (δηλαδή τους θρησκευτικούς λειτουργούς).

Θρησκευτική μισαλλοδοξία

Όλα αυτά και πολλά άλλα, γίνονται για έναν και μοναδικό λόγο: Η Ελλάδα ιδρύθηκε και λειτουργεί σαν έθνος-κράτος. Γι’ αυτό και το σύνθημα της χούντας ήταν «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» ενώ των σοσιαλδημοκρατών του ΠΑ.ΣΟ.Κ. –που αργότερα οικειοποιήθηκαν και διαστρέβλωσαν οι ναζί– «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες».

Αλλά, καλώς ή κακώς (καταφανώς «κακώς» για κάποιους), σε αυτή τη χώρα υπήρχαν (και υπάρχουν ακόμα) αλλόθρησκοι αλλά και άνθρωποι διαφορετικών εθνικοτήτων. Με αυτούς τους ανθρώπους τι θα έπρεπε να κάνουμε; Και πολύ περισσότερο, τι πρέπει να κάνουμε σήμερα;

Ασφαλώς, οι κακές πρακτικές του παρελθόντος, όπως ο βίαιος εξελληνισμός και αφομοίωση των χριστιανών μη Ελλήνων (όπως έγινε με τους Μακεδόνες, Βλάχους, Αρβανίτες κ.λπ.) και οι διώξεις ή/και κάθαρση των αλλόθρησκων μη Ελλήνων (βλ. Τούρκοι της Δ. Θράκης, Τσάμιδες κ.λπ.) δε μπορούν να αποτελούν λύσεις σήμερα (όπως δεν θα έπρεπε να αποτελούν λύσεις και κατά το παρελθόν). Διότι, κατά αυτόν τον τρόπο αφομοιώθηκαν αρκετοί χριστιανοί μη Έλληνες, έχασαν την ιθαγένεια τους οι 46 χιλιάδες περίπου τουρκο-μουσουλμάνοι και «εξαφανίστηκαν» οι Τσάμιδες.

Μάλιστα, το πρόβλημα όχι μόνο δε λύθηκε για το ελληνικό κράτος, αλλά γιγαντώθηκε καθώς καταγράφηκε σε όλη την Ευρώπη σαν μια χώρα «τριτοκοσμική» σε ό,τι αφορά στα ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων (οχι βέβαια πως η υπόλοιπη Ευρώπη προωθεί και εφαρμόζει προοδευτικές λύσεις σε παρόμοια ζητήματα).

Λύσεις εδώ και τώρα

Με την ευκαιρία της Κυβέρνησης με κορμό την Αριστερά, τα δημοκρατικά δικαιώματα και συγκεκριμένα τα δικαιώματα που αφορούν στα ζητήματα της θρησκευτικής πίστης κ.λπ. οφείλουν να τοποθετηθούν σε μια ιεραρχική βάση και να αντιμετωπιστούν άμεσα (πριν φθάσουμε στο σημείο να μιλάμε για συνολική «ανατροπή» κλπ, που προς το παρόν μπορεί να φαντάζει ως μεγαλόστομος πόθος). Πέρα από τα γενικά (και ασφαλώς επιτακτικά) ζητήματα που αφορούν στην αντιμετώπιση των μεταναστών συνολικά, όπως για παράδειγμα το πάγιο αίτημα του αντιρατσιστικού κινήματος που επιδιώκει “άσυλο σε όλους τους μετανάστες και ιθαγένεια σε όλα τα παιδιά”, υπάρχουν και συγκεκριμένα αιτήματα που αφορούν στους τούρκους-μουσουλμάνους της Θράκης (και της υπόλοιπης Ελλάδας). Αυτά τα αιτήματα, συνοψίζονται ως ακολούθως:

Εκλογή μουφτήδων από τους μουσουλμάνους σε Ροδόπη, Ξάνθη, Έβρο, Ρόδο και Κω και εκλογή αρχι-μουφτή στην Αθήνα για όλους τους μουσουλμάνους που ζουν στην Ελλάδα.

Εκλογή διοίκησης των βακουφίων στη Θράκη και διαχείριση της μουσουλμανικής περιουσίας απ’ τους ίδιους και όχι απ’ το κράτος.

Κατάργηση του νόμου των «240 ιεροδιδασκάλων» και πληρωμή και ασφάλιση των ιμάμηδων απ’ τους ίδιους τους πιστούς.

Ασφαλώς, τα παραπάνω πρέπει να πραγματοποιηθούν στη βάση ενός μαζικού δημοκρατικού κινήματος “από τα κάτω”, που θα πιέζει έμπρακτα την Κυβέρνηση με κορμό την Αριστερά για την εφαρμογή του δημοκρατικού-προεκλογικού της προγράμματος. Πρόκειται για βασικά ζητήματα ελευθεριών που δεν είναι άλλα από την υλοποίηση της δέσμευσης για τη δημιουργία του Τζαμιού στην Αθήνα (ή/και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας), την επί της ουσίας επέκταση και εφαρμογή στην θρησκευτική ελευθερία, αλλά και την εφαρμογή των αντιρατσιστικών νόμων, προκειμένω της καταπολέμησης της θρησκευτικής μισαλλοδοξίας και της εξάλειψης των κρουσμάτων ρατσιστικής βίας.

Ας ξεκινήσουμε με αυτά, ώστε να φθάσουμε κάποια στιγμή να συζητάμε για τα πιο σοβαρά κοινωνικοπολιτικά ζητήματα, όπως τον διαχωρισμό Κράτους και Εκκλησίας, αλλά και την ισότητα μεταξύ των θρησκειών.

Μπορούμε;

Τουλάχιστον να αγωνιστούμε!

Μουσταφά Τσολάκ