Στις αρχές της δεκαετίας του 2010, η Κίνα έθεσε σε εφαρμογή το σύστημα real-name registration, υποχρεώνοντας σταδιακά κάθε χρήστη του Διαδικτύου να συνδέσει την online παρουσία του με τον κρατικό αριθμό ταυτότητας και τον αριθμό του κινητού του τηλεφώνου. Το επίσημο αφήγημα του Πεκίνου ήταν εντυπωσιακά παρόμοιο με τα επιχειρήματα που ακούγονται σήμερα στη Δύση: «καταπολέμηση των fake news, πάταξη του κυβερνοεγκλήματος και εξοστρακισμός της τοξικότητας». Μέσα σε λίγα χρόνια, η ψευδωνυμία εξαφανίστηκε. Το αποτέλεσμα δεν ήταν η εξάρθρωση εγκληματικών δικτύων, αλλά η πλήρης αδρανοποίηση της κοινωνικής κριτικής. Οι πολίτες, γνωρίζοντας ότι κάθε τους σχόλιο, ανάρτηση ή «κλικ» φέρει το ονοματεπώνυμό τους ενώπιον των αρχών, εσωτερίκευσαν τον φόβο, οδηγώντας σε μια πρωτοφανή κατάσταση μαζικής αυτολογοκρισίας. Αυτή ακριβώς η δυστοπική πραγματικότητα, που κάποτε φάνταζε μακρινή, αποτελεί πλέον τον οδικό χάρτη για μια ανησυχητική μετατόπιση εντός των ευρωπαϊκών συνόρων.

Η Ελλάδα δεν επιχειρεί απλώς να περιορίσει την ανωνυμία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά φαίνεται να φιλοδοξεί να επαναπροσδιορίσει ριζικά τη σχέση του πολίτη με το ίδιο το ψηφιακό οικοσύστημα. Πρόκειται για μια μετατόπιση βαθύτερη, πιο επικίνδυνη και δομικά πολιτική από όσο αφήνει να εννοηθεί η ρηχή δημόσια συζήτηση.

Το Internet υπήρξε ο πιο συμπεριληπτικός και δημοκρατικός χώρος στην ανθρώπινη ιστορία ακριβώς επειδή κανείς δεν χρειαζόταν κρατική έγκριση για να υπάρξει μέσα σε αυτό. Η αποδόμηση της ανωνυμίας δεν αποτελεί μια απλή διοικητική τροποποίηση αλλά μια βαθιά ιδεολογική αναθεώρηση.

Το κυβερνητικό αφήγημα ακούγεται σχεδόν αυτονόητο: λιγότερη ανωνυμία ισούται με λιγότερο έγκλημα, αναχαίτιση της παραπληροφόρησης και εξοστρακισμό της τοξικότητας. Όμως, αυτή η συλλογιστική συγχέει σκόπιμα δύο ασύμβατες έννοιες: την ταυτοποίηση για τη χρήση εξειδικευμένων υπηρεσιών και την καθολική κατάργηση της ανωνυμίας ως θεμελιώδους αρχής του Διαδικτύου.

Το Internet δεν είναι τραπεζικός λογαριασμός, ούτε μια ψηφιακή προέκταση του gov.gr. Δεν είναι ένα περίκλειστο κρατικό δίκτυο. Αντίθετα, αποτελεί ένα ανοιχτό πρωτόκολλο επικοινωνίας, σχεδιασμένο πάνω στην παραδοχή ότι οι άνθρωποι μπορούν να μιλούν, να ενημερώνονται, να οργανώνονται και να αλληλεπιδρούν χωρίς να υποχρεούνται να επιδεικνύουν την κρατική τους ταυτότητα σε κάθε ψηφιακό τους βήμα. Εδώ ακριβώς εντοπίζεται η ιστορική ειρωνεία: η χώρα που γέννησε τη δημοκρατία εμφανίζεται έτοιμη να ενσωματώσει δομικά στοιχεία από το αυταρχικό ψηφιακό μοντέλο της Κίνας.

Όταν ο χρήστης γνωρίζει ότι είναι διαρκώς ορατός και αναγνωρίσιμος από την εξουσία, το σύστημα δεν χρειάζεται καν να λογοκρίνει ενεργά· αρκεί η βεβαιότητα του πολίτη ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να εντοπιστεί. Πρόκειται για την απόλυτη ψηφιακή υλοποίηση του Πανοπτισμού, όπου η αρχιτεκτονική του χώρου αναγκάζει τον επιτηρούμενο σε διαρκή συμμόρφωση.

Τεχνικά, η μετάβαση σε ένα τέτοιο καθεστώς απαιτεί μια βίαιη, βαθιά παρέμβαση στις υποδομές του Internet. Δεν αρκεί μια απλή φόρμα ταυτοποίησης στο Facebook ή στο TikTok. Απαιτείται η οικοδόμηση ενός στενού ψηφιακού κλοιού, όπου κάθε πύλη εισόδου στο Internet θα ελέγχεται κεντρικά. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσα από ένα πλέγμα τριών αξόνων:

• Υποχρεωτική ταυτοποίηση στην πηγή: Κάθε σύνδεση μέσω παρόχων (ISP) και κινητής τηλεφωνίας πρέπει να αντιστοιχεί νομοτελειακά σε φυσικό πρόσωπο, με το κράτος να διατηρεί το «κλειδί» της άμεσης πρόσβασης.
• Κεντρικοποίηση της ψηφιακής ταυτότητας: Οι online πλατφόρμες υποχρεούνται να διασυνδεθούν με κρατικά συστήματα αυθεντικοποίησης (authentication).
• Ολοκληρωτική επιτήρηση σε επίπεδο δικτύου: Επιστρατεύονται μέθοδοι όπως η διακράτηση δεδομένων (data retention), το DNS filtering και η βαθιά επιθεώρηση πακέτων (Deep Packet Inspection), τεχνολογίες που επιτρέπουν στο κράτος και στους παρόχους να χαρτογραφούν σε πραγματικό χρόνο τη συμπεριφορά, τις εφαρμογές και τις προτιμήσεις των χρηστών.

Το πρόβλημα είναι ότι το Internet δεν σχεδιάστηκε για να λειτουργεί ως ψηφιακό κρατητήριο. Η αρχιτεκτονική του βασίζεται στην αποκέντρωση και στην ελευθερία σύνδεσης χωρίς την ανάγκη κεντρικής πολιτικής αδειοδότησης. Η επιβολή της καθολικής ταυτοποίησης ακυρώνει αυτή τη φιλοσοφία, μετατρέποντας το Internet από ένα ελεύθερο κοινό αγαθό σε έναν ελεγχόμενο, περίκλειστο χώρο περιορισμένης πρόσβασης.

Οι συνέπειες για τη δημοκρατία είναι ισοπεδωτικές, με πρώτη τη θυσία της ελευθερίας της έκφρασης. Η ανωνυμία δεν είναι το καταφύγιο των «trolls» και του κοινού ποινικού εγκλήματος, όπως επιχειρεί να μας πείσει η κυβερνητική ρητορική. Αντιθέτως, είναι η ασπίδα προστασίας για τους δημοσιογράφους που ερευνούν τη διαφθορά, τους whistleblowers που αποκαλύπτουν εταιρικά ή κρατικά σκάνδαλα, τους πολιτικούς αντιφρονούντες, τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα και τα θύματα κακοποίησης που αναζητούν στήριξη μακριά από τον φόβο του κοινωνικού ή επαγγελματικού διασυρμού.

Επιπλέον, μια τέτοια οργουελιανή στροφή απειλεί να γκρεμίσει το αφήγημα της Ελλάδας ως ενός σύγχρονου, φιλικού προς τις επενδύσεις τεχνολογικού κόμβου (tech hub). Οι σοβαροί διεθνείς επενδυτές, τα κεφάλαια επιχειρηματικών συμμετοχών (venture capitals) και οι παγκόσμιοι κολοσσοί της τεχνολογίας αναζητούν σταθερά, προβλέψιμα νομοθετικά περιβάλλοντα που ευθυγραμμίζονται με το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Όταν ένα κράτος-μέλος επιλέγει να γίνει ο ψηφιακός πειραματάνθρωπος αυταρχικών πρακτικών, αυτομάτως μετατρέπεται στον πιο απρόβλεπτο και μη ελκυστικό προορισμό στην Ευρώπη. Καμία σοβαρή high-tech εταιρεία δεν θα διακινδυνεύσει να μεταφέρει την έδρα της ή τα δεδομένα της σε μια δικαιοδοσία όπου το νομικό πλαίσιο φλερτάρει με το κινεζικό μοντέλο ελέγχου, δημιουργώντας μόνιμη ανασφάλεια δικαίου και εκθέτοντας τις επιχειρήσεις σε τεράστιους κινδύνους κυβερνοασφάλειας και διαρροής ευαίσθητων πληροφοριών.

Σε περιβάλλοντα με εδραιωμένη δημοκρατική κουλτούρα, αυτά τα δικαιώματα θεωρούνται αυτονόητα. Η ιστορία όμως προειδοποιεί για το πόσο ολισθηρή είναι η πολιτική πραγματικότητα. Ένα εργαλείο καθολικής ψηφιακής καταγραφής που σήμερα φαντάζει «αθώο» ή «χρήσιμο» στα χέρια μιας μετριοπαθούς κυβέρνησης, αύριο, στα χέρια μιας αυταρχικής ή λαϊκιστικής εξουσίας, μετατρέπεται ακαριαία σε όπλο μαζικού διωγμού. Αυτή είναι η ουσία που αποσιωπάται τεχνηέντως στην Ελλάδα: οι υποδομές επιτήρησης δεν αυτοκαταστρέφονται όταν αλλάζουν οι ένοικοι του Μεγάρου Μαξίμου. Παραμένουν εκεί, κληρονομούνται και νομοτελειακά επεκτείνονται.

Η Ευρώπη επιχείρησε ιστορικά να αντιτάξει ένα εναλλακτικό ψηφιακό πρότυπο απέναντι στον ολοκληρωτισμό της Κίνας και τον άκριτο καπιταλισμό της επιτήρησης των ΗΠΑ, ένα μοντέλο προσηλωμένο στα ανθρώπινα δικαιώματα και στην προστασία των προσωπικών δεδομένων. Η Ελλάδα επιλέγει να διολισθήσει στην αντίθετη κατεύθυνση. Υιοθετώντας το δόγμα της «ασφάλειας μέσω της απογύμνωσης της ιδιωτικότητας», ανοίγει την κερκόπορτα για ένα μέλλον όπου η παρακολούθηση θα θεωρείται το απαραίτητο «εισιτήριο» για την ψηφιακή μας ύπαρξη.

Η ψηφιακή δυστοπία δεν εγκαθίσταται ποτέ με τυμπανοκρουσίες. Εισβάλλει αθόρυβα, μεταμφιεσμένη σε «ορθολογικά» μέτρα, «προσωρινές» ρυθμίσεις και «αναγκαίες» παραχωρήσεις για το κοινό καλό. Κάθε βήμα σερβίρεται ως μια απλή τεχνική επικαιροποίηση, μέχρι τη στιγμή που η υποδομή του ελέγχου γίνεται πλέον αμετάκλητη.

Το Internet υπήρξε ο πιο συμπεριληπτικός και δημοκρατικός χώρος στην ανθρώπινη ιστορία ακριβώς επειδή κανείς δεν χρειαζόταν κρατική έγκριση για να υπάρξει μέσα σε αυτό. Η αποδόμηση της ανωνυμίας δεν αποτελεί μια απλή διοικητική τροποποίηση αλλά μια βαθιά ιδεολογική αναθεώρηση. Και αυτή η μετάβαση, για μια κοινωνία που θέλει να αυτοαποκαλείται ελεύθερη, δεν αποτελεί τεχνολογικό εκσυγχρονισμό. Είναι μια απαραβίαστη κόκκινη γραμμή που ήδη παραβιάζεται.

Πηγή: https://wired.com.gr/article/psifiakos-panoptismos-i-ellada-ston-dromo-tis-kinas/

Μια δίκη που φέρνει ξανά στο προσκήνιο το κολαστήριο της κλειστής δομής μεταναστών στη Σιντική Σερρών θα διεξαχθεί στις 26 Ιουνίου στο Τριμελές Πλημελλειοδικείο Σερρών. Πρόκειται για μια από τις πιο χαρακτηριστικές υποθέσεις, όπου αιτούντες άσυλο που ζουν κάτω από αβίωτες συνθήκες και εξεγείρονται ενάντια σε αυτές, καταλήγουν στη φυλακή.

Στα μέσα Αυγούστου του 2025, άνθρωποι από το καμπ μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο λόγω υποσιτισμού. Στις 18 Αυγούστου κάποιοι από τους κρατούμενους επιχείρησαν να δραπετεύσουν, δεν τα κατάφεραν και συνελήφθησαν. Αργότερα την ίδια μέρα, σύμφωνα με καταγγελία της «Ανοιχτής Αντιρατσιστικής Συνέλευση στη Δ.Θεσσαλονίκη-Μαχαλάς», που αναδεικνύει συνεχώς με ανακοινώσεις της τις συνθήκες που επικρατούν στη δομή, αστυνομικοί μπήκαν στον θάλαμο του ενός και τον ξυλοκόπησαν.

«Οι συγκρατούμενοί του τον υπερασπίστηκαν και ξεκίνησαν καθιστική διαμαρτυρία την οποία ο διευθυντής σκέφτηκε να κατευνάσει προσφέροντας 50 ζευγάρια παντόφλες. Ως επόμενο, στις 19 Αυγούστου, 266 μετανάστες ξεκινούν απεργία πείνας με αιτήματα γύρω από τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης και τις καθυστερημένες διαδικασίες ασύλου. Τα αιτήματά τους δεν ικανοποιούνται» αναφέρεται συγκεκριμένα στην καταγγελία της συνέλευσης.

Στις 12 Νοεμβρίου άνθρωποι στο καμπ εξεγέρθηκαν, έκοψαν τα σύρματα στον φράχτη και προσπαθούν να αποδράσουν. Απευθείας, κατέφθασαν ΟΠΚΕ όπου έριξαν κρότου λάμψης και χημικά, σύμφωνα με Σερραϊκά μέσα. Η αστυνομία ισχυρίστηκε πως κανείς δεν απέδρασε και ότι δύο φύλακες τραυματίστηκαν ελαφρά.

Την επόμενη μέρα οι 30 εξεγερμένοι μετανάστες πέρασαν από Αυτόφωρο. Οι δύο από αυτούς ζήτησαν δικηγόρο. Ο δικηγόρος τους επιδίωξε τον αυτεπάγγελτο διορισμό του για να αναδείξει τις άθλιες συνθήκες κράτησης στο κλειστό camp και να επικαλεστεί νομολογία που αθώωνε σε παρόμοιες περιπτώσεις, λόγω των επίσης άθλιων συνθηκών κράτησης, όπως και έκανε. Οι περισσότεροι μετανάστες καταδικάστηκαν σε 3 χρόνια φυλάκισης χωρίς αναστολή για στάση και για φθορά πράγματος που χρησιμεύει για κοινό όφελος, όπως θεωρήθηκε από το κατηγορητήριο, τα συρματοπλέγματα της περίφραξης. Ορισμένοι από τους 30, καταδικάστηκαν σε 3 χρόνια και περισσότερους μήνες φυλάκισης για τους ίδιους λόγους με επιπλέον κατηγορίες-ποινικά αδικήματα όπως απόπειρα απόδρασης, βία κατά υπαλλήλου και απλή σωματική βλάβη. Με την ολοκλήρωση της δικής των 30 μεταναστών και την καταδίκη τους, διαχωρίστηκαν σε διάφορες φυλακές στην ελληνική επικράτεια: στην Δράμα, τη Νιγρίτα Σερρών και στην Κασσαβέτεια στο Βόλο. Συγγενείς, οικογένειες και φίλοι ορισμένων εξ αυτών, ανησυχούν καθώς δεν γνώριζαν για πολύ καιρό το που βρίσκονται και τι τους έχει συμβεί.

«Έχουμε να κάνουμε με απελπισμένους ανθρώπους»

Το alterthess μίλησε με τον Κώστα Δέμελη, δικηγόρο που διορίστηκε αυτεπαγγέλτως για κάποιους από τους αιτούντες άσυλο, προκειμένου να γίνουν ξεκάθαρα τα στοιχεία της υπόθεσης. Σύμφωνα με τον ίδιο, από τους 30 μετανάστες έφεση άσκησαν οι 24 εκ των οποίων 8 είναι εκπρόθεσμες.

«Η δίκη αυτή έχει μεγάλη σημασία τόσο γιατί το καμπ έχει αναδειχθεί σε κολαστήριο σε διεθνές επίπεδο, όσο και γιατί υπάρχει προηγούμενο με άλλες δικαστικές αποφάσεις και στην Ελλάδα για αντίστοιχα ή και βαρύτερα ποινικά αδικήματα κατά μεταναστών/αιτούντων άσυλο που αθωώθηκαν. Μια από τις πρώτες τέτοιες αποφάσεις είναι  αυτή του Μονομελούς Πλημμελειοδικείο Ηγουμενίτσας το 2012 για μετανάστες που απέδρασαν επειδή οι συνθήκες κράτησης ήταν απάνθρωπες», εξηγεί.

Σύμφωνα με τον ίδιο, οι κινητοποιήσεις ενάντια στις συνθήκες είναι καθημερινές. Οι περισσότεροι από τους 600 μετανάστες του καμπ της Σιντικής πραγματοποιούν αυτές τις μέρες απεργία πείνας όχι μόνο για τις άθλιες συνθήκες που επικρατούν αλλά και για την αναστολή εξέτασης των αιτημάτων ασύλου για ανθρώπους που έρχονται από υποτιθέμενες ασφαλείς χώρες προέλευσης, σύμφωνα με τον νόμο Βορίδη. Μάλιστα, με τον νόμο 5275/2026 όσοι εκτίουν ποινή φυλάκισης πλέον απελαύνονται, με διοικητική κράτηση που μπορεί να ανέλθει στα δύο χρόνια.

Αξίζει να σημειωθούν οι συνθήκες κάτω από τις οποίες κατάφεραν να ασκήσουν έφεση όσοι από τους μετανάστες καταδικάστηκαν. «Μέσα στη φυλακή άσκησαν τις εφέσεις, καθώς η δίκη ολοκληρώθηκε το απόγευμα, οπότε είχε κλείσει και το αρμόδιο γραφείο στα δικαστήρια. Έτσι, κάποιες από τις εφέσεις ασκήθηκαν εκπρόθεσμα (μετά από 10 μέρες) πιθανόν λόγω κωλυσιεργίας από σωφρονιστικούς. Οι εννιά που οδηγήθηκαν στην φυλακή της Κασσαβέτειας στον Βόλο άσκησαν εμπρόθεσμα τις εφέσεις. Για όσους δεν κατάφεραν να ασκήσουν έφεση θα παλέψουμε για την επέκταση της έφεσης για τις ίδιες κατηγορίες» προσθέτει ο Κώστας Δέμελης. Όσοι δεν κατάφεραν να ασκήσουν έφεση, βρίσκονται, σύμφωνα με τον δικηγόρο, στις φυλακές της Νιγρίτας.

Δυστυχώς το κοινωνικό ενδιαφέρον για το ζήτημα της Σιντικής είναι πολύ περιορισμένο, παρά το γεγονός ότι η μεγάλη πλειοψηφία των μεταναστών κάνει απεργία πείνας ενώ παράλληλα υπάρχουν και πρόσφατες απόπειρες αποδράσεων που κατεστάλησαν και οι μετανάστες συνελήφθησαν. Όπως αναφέρει ο Κώστας Δέμελης, μια από τις τελευταίες «αφορά ανήλικο παιδί που έκλαιγε, τα ρούχα του ήταν τα ίδια δέκα μήνες, τα παπούτσια του ήταν ξεσκσιμένα. Έχουμε να κάνουμε με τραγικές ιστορίες και απελπισμένους ανθρώπους».

Η φυλακή της Σιντικής Σερρών

Οι ασφυκτικές και απάνθρωπες συνθήκες κράτησης στη δομή στο Κλειδί της Σιντικής παραπέμπουν σε φυλακές υψίστης ασφαλείας και παρουσιάζονται σε 18 αποκλειστικές φωτογραφίες και ένα σύντομο βίντεο από την ερευνητική πλατφόρμα «Detention Landscapes» που συνδέεται με το βρετανικό πανεπιστήμιο της Οξφόρδης (βλ. το ρεπορτάζ του Απόστολου Λυκεσά στην Εφημερίδα των Συντακτών).

Share

Το καμπ της Σιντικής Σερρών ήταν μία ανοιχτή δομή προσωρινής «φιλοξενίας» αιτούντων άσυλο, η οποία μετατράπηκε σε ειδική κλειστή δομή το καλοκαίρι του 2025. Στην πραγματικότητα όμως, όπως αναφέρει, η συλλογικότητα Μαχαλάς, είναι «ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, μία φυλακή όπου οι άνθρωποι κρατούνται βάσει της καταγωγής τους, για απροσδιόριστα χρονικά διαστήματα σε καθεστώς στέρησης ελευθεριών και υπό τον μόνιμο έλεγχο των δυνάμεων καταστολής (ΟΠΚΕ και ΜΑΤ)». Η κλειστή δομή βρίσκεται έξω από τις Σέρρες, σε μία χαράδρα κοντά στα σύνορα με την Βουλγαρία, απομονωμένη λόγω της τοποθεσίας της και σε απόσταση από οποιοδήποτε κοντινό χωριό.

Αυτό πρακτικά σημαίνει πως δεν υπάρχει η πιθανότητα επαφής ή συνύπαρξης με ανθρώπους της τοπικής κοινωνίας. Για τους περισσότερους από τους 700 νέους άνδρες, από την Αίγυπτο και το Μπαγκλαντές που κρατούνται εκεί, έχει απορριφθεί η αίτηση ασύλου σε α’ βαθμό ενώ στο 70% απορρίφθηκε και η προσφύγη. Άσυλο έχει δοθεί μέχρι στιγμής μόνο σε δύο άτομα τα οποία ανήκουν σε πολύ ευάλωτες ομάδες. Σύμφωνα με τη συλλογικότητα Μαχαλάς, πολλοί παροτρύνονται από τις αρχές να ζητήσουν «οικειοθελή αποχώρηση» από τη χώρα, κάτι που προφανώς οι άνθρωποι σπάνια επιλέγουν με μόνο 5 άτομα να έχουν φύγει με αυτόν τον τρόπο από τη δομή.

Όλες οι πτέρυγες της δομής, που χωρίζονται μεταξύ τους με συρματόπλεγμα είναι κλειστές εκτός από μία που παραμένει ανοιχτή (με 35 περίπου άτομα). Όσοι βρίσκονται στην κλειστή δομή, δεν μπορούν ποτέ να βγουν έξω ούτε όμως οποιοσδήποτε από έξω να μπει μέσα. Εξαίρεση αποτελούν συγκεκριμένες καταχωρημένες σε μητρώα ΜΚΟ, με πολύ περιορισμένες δυνατότητες επαφής. Το καθεστώς κράτησης στην κλειστή δομή θεωρείται καθεστώς «διοικητικής κράτησης». Δηλαδή, όπως καταγγέλλεται από τον «Μαχαλά», «οι άνθρωποι που υπόκεινται σε αυτό είναι κανονικά φυλακισμένοι χωρίς όμως να έχουν διαπράξει κάποιο ποινικό αδίκημα. Υπάγεται στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, οπότε για όλα είναι υπεύθυνη η ΕΛΑΣ πέραν της καθαριότητας και του φαγητού όπου υπεύθυνη είναι η διοίκηση της ανοιχτής δομής. Έτσι, καθημερινά γίνονται γύρω στις 10 μεταγωγές από την ΕΛΑΣ στο κοντινότερο κέντρο υγείας για έκτακτα ιατρικά περιστατικά. Τέλος, έχουν αναφερθεί σημαντικές και συστηματικές περιπτώσεις οικονομικής εκμετάλλευσής και παρεμπόριο σε βάρος των κρατουμένων».

Δυστυχώς δεν έχουν λείψει ρατσιστικές στάσεις και από τις τοπικές αρχές απέναντι στους ανθρώπους που κρατούνται εκεί. Σε απόφαση του το Δημοτικό Συμβούλιο Σιντικής στις 15 Ιουλίου ζήτησε με ψήφισμά του το κλείσιμο της δομής. «Μέχρι να συμβεί αυτό αποφασίστηκε η μετατροπή της δομής από ανοικτή και κλειστή, ώστε να αυξηθεί το αίσθημα ασφάλειας και η ποιότητα ζωής των πολιτών στον τόπο μας», τονίζεται στην ανακοίνωση του δήμου.

Σε συνέχεια της παραπάνω απόφασης, 800 άνθρωποι που διέμεναν ως τότε στην δομή στην Σιντική, επειδή υπάγονταν στο προηγούμενο νομικό καθεστώς «φιλοξενίας» μεταφέρθηκαν σε άλλες δομές που παραμένουν ανοικτές (π.χ. στων Σερρών). Ωστόσο, αυτοί οι 800 αντικαταστάθηκαν από αυτούς που μπήκαν στην χώρα μετά τον Ιούλη του ‘25) και είναι πλέον διοικητικά κρατούμενοι (ενώ με τον νέο νόμο Βορίδη μπορεί να κρατούνται πια έως και 24 μήνες).

Συνωστιμός, ελλείψεις στα βασικά οδηγούν από τον Αύγουστο του 2025 σε κινητοποιήσεις

Από τον Αύγουστο του ’25 οι συνθήκες στο καμπ γίνονται ανυπόφορες, κατάσταση που κορυφώνεται με ανθρώπους της δομής να μεταφέρονται στο νοσοκομείο λόγω υποσιτισμού. Σύμφωνα με τον Μαχαλά, «ακόμη μέχρι πρότινος, παρόλο που επισήμως είχαν διοριστεί 8 διερμηνείς, με κάποιους από αυτούς να είναι άφαντοι και μάλιστα σύμφωνα με πληροφορίες, δεν ήταν καν γνώστες των μητρικών γλωσσών των κρατουμένων. Τον Σεπτέμβρη, η δομή ήταν υπερπλήρης με 1100 άτομα συνολικά να διαμένουν σε αυτήν . Λίγο αργότερα, τον Οκτώβρη, έφυγαν από τη δομή όλοι οι κρατούμενοι άλλης καταγωγής (κυρίως άτομα από το Σουδάν) πέραν αυτών που είναι από Μπαγκλαντές και Αίγυπτο».

Η καταγγελία του Μαχαλά είναι αποκαλυπτική: «Μένουν σε κοντέινερ σε ένα από τα πιο κρύα σημεία της χώρας, με ελλείψεις σε βασικά πράγματα: σεντόνια, σκεπάσματα, κρεβάτια, στρώματα, τουαλέτες,  ντουζ, καθαρό νερό, ρούχα, τρόφιμα, είδη υγιεινής, ιατροφαρμακευτική κάλυψη. Μάλιστα κατά τη διάρκεια βροχοπτώσεων μπαίνουν νερά μέσα στα κοντέινερ. Τα κοντέινερ είναι δίχωρα ή τρίχωρα με 4, 8, 16  άτομα σε 8, 12, 24 τ.μ. αντίστοιχα. Χαρακτηριστικό της τραγικής κατάστασης είναι ότι πολλοί δεν έχουν ρούχα να φορέσουν και κυκλοφορούν με κουρέλια ή γυναικεία ρούχα -φορέματα- (από ανάγκη και όχι επιλογή) και υποφέρουν από το κρύο. Ακόμη οι συνθήκες υγιεινής αντανακλώνται στις αναφορές για εκτεταμένη παρουσία εντόμων και στους κάδους που παραμένουν γεμάτοι.

Την ήδη ασφυκτική κατάσταση επιδεινώνει η απουσία διερμηνείας, καθώς και το γεγονός πως οι μεταφραστές απαγορεύεται να μιλάνε στους κρατούμενους εκτός των επίσημων διαδικασιών. Ακόμη, μέχρι προσφάτως σύμφωνα με αναφορές, υπήρχε πλήρης έλλειψη φροντίδας υγείας. Η διοίκηση αρνούνταν οποιαδήποτε ιατρική περίθαλψη και δεν συνταγογραφούσαν ακόμα και για τα πιο καθημερινά ζητήματα όπως τα δερματικά εξανθήματα».

Όλο αυτό το καθεστώς απομόνωσης και κακομεταχείρισης, έχει πυροδοτήσει πολλά ψυχικά προβλήματα για τους κρατούμενους, για τα οποία, όπως γίνεται αντιληπτό, δεν υπάρχει καμία μέριμνα.

Οι μετανάστες από τον Αύγουστο του 2025 συχνά προχωρούν σε απεργία πείνας με αιτήματα γύρω από τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης και τις καθυστερημένες διαδικασίες ασύλου. Στις 12 Νοεμβρίου εξεγείρονται και δέχονται καταστολή. Τον περασμένο Μάρτιο πραγματοποιήθηκε, επίσης, διαμαρτυρία για τις συνθήκες κράτησης στο κρύο και με αίτημα την πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και ρουχισμό ενώ στις 4 Μαΐου αιτούντες άσυλο εξεγέρθηκαν και πάλι.

«Ο πρόσφατος νόμος Βορίδη-Πλεύρη, όπως και η υπουργική απόφαση Χρυσοχοΐδη για τις αστυνομικές δυνάμεις κατοχής σε Ρομά οικισμούς, αναβαθμίζουν την πραγματικότητα του θεσμικού ρατσισμού, όπως και συνολικά αναβαθμίζονται οι συνθήκες φτωχοποίησης, ποινικής τρομοκρατίας και πολεμικής εμπλοκής. Η παραμονή στην χώρα χωρίς παραχώρηση ασύλου, δηλαδή η ίδια η ύπαρξη ανθρώπων, τιμωρείται με ποινική φυλάκιση, ενώ μεγαλώνουν τα νόμιμα περιθώρια διοικητικής κράτησης -φυλάκισης δηλαδή- χωρίς κανένα αδίκημα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του κράτους. Μάλιστα, διευκολύνεται και επιταχύνεται η διαδικασία απόρριψης ασύλου καταλήγοντας σε επαναπροωθήσεις των μεταναστών στις χώρες από όπου επέλεξαν, αρχικά και με ρίσκο, να φύγουν.

Η υπόθεση των έγκλειστων στην Σιντική αποτελεί εφαρμογή αυτής της αναβάθμισης, ενώ μας θυμίζει κάτι που είναι ευρέως γνωστό, πως, όσο άθλιος και αν είναι ο νόμος, πάντα το κράτος θέλει την πραγματικότητα πέντε επίπεδα πιο βάρβαρη» αναφέρει στην καταγγελία του η συνέλευση Μαχαλάς. Υπενθυμίζει, έτσι, πως δεν πρέπει να κλείνουμε τα μάτια μας στους βασανισμούς και την αθλιότητα.

«Να μην αποδεχτούμε τη σκλαβιά και την απανθρωποποίηση ως όρο ζωής» καταλήγει καλώντας στο Εφετείο στα δικαστήρια Σερρών στις 26 Ιουνίου ζητώντας την απελευθέρωση των 30 μεταναστών της Σιντικής.

*Τα βίντεο ντοκουμέντα εστάλησαν στη συνέλευση Μαχαλάς

Πηγή: alterthess.gr

Απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας δικαιώνει όχι μόνο την Λάλε Αλατλί, μετανάστρια από την Τουρκία αλλά πολλούς μετανάστες που ζουν χρόνια στην Ελλάδα και στερούνται την ιδιότητα του πολίτη λόγω των αστοχιών του ελληνικού συστήματος απονομής ιθαγένειας που δημιουργεί αποκλεισμούς.

Η Λάλε Αλατλί, μετανάστρια από την Τουρκία ζει στην Ελλάδα 17 χρόνια, έχει σπουδάσει, μεταφράζει λογοτεχνία και ποίηση, είναι διερμηνέας και μετέχει ενεργά στην κοινωνία μέσα από εθελοντικές δράσεις και συλλογικότητες. Το ελληνικό κράτος ωστόσο δεν αναγνώριζε μέχρι και σήμερα τα παραπάνω απορρίπτοντας την αίτησή της για την απόκτηση ελληνικής ιθαγένειας. Με ένα οικονομικό κριτήριο, μέσω μιας εγκυκλίου του υπουργού Εσωτερικών Μ. Βορίδη το 2021, την καταδίκαζε να μείνει για πάντα σε μια επισφαλή θέση, ξένη στη μόνη χώρα που νιώθει ότι ανήκει. Και αυτό επειδή δεν κατάφερε να αποδείξει ότι κέρδιζε τουλάχιστον 500 ευρώ το μήνα επί 5 συναπτά έτη.

Με την απόφαση του ΣτΕ, περίληψη της οποίας μπορείτε να δείτε εδώ, η Λάλε Αλατλί δικαιώνεται. Και αυτό γιατί το ΣτΕ έκρινε ότι «απαραίτητη ουσιαστική προϋπόθεση για την απόκτηση της ελληνικής ιθαγένειας με πολιτογράφηση αποτελεί η ομαλή ένταξη του αλλοδαπού στην οικονομική και κοινωνική ζωή της χώρας, κατά τρόπο ώστε αυτός να έχει καταστήσει την Ελλάδα σταθερό κέντρο των βιοτικών σχέσεών του». Για τη διακρίβωση της ομαλής ένταξης του αλλοδαπού στην οικονομική ζωή της χώρας, ως ουσιαστικής προϋπόθεσης για την απόκτηση της ελληνικής ιθαγένειας «ο κανονιστικός νομοθέτης δεν επιτρέπεται να ορίσει ως αναγκαίο στοιχείο τεκμηρίωσης της οικονομικής ένταξης ορισμένο ελάχιστο επαρκές εισόδημα, η απόδειξη του οποίου βαρύνει τον αιτούντα την πολιτογράφηση […]» Έτσι, το ετήσιο εισόδημα συνεκτιμάται, μεταξύ άλλων στοιχείων («τεκμηρίων»), για τη διακρίβωση της ομαλής ένταξής του στην οικονομική ζωή της χώρας.

Με τα λόγια της ίδιας της Λάλε Αλατλί «η ένταξη δεν μετριέται με έναν αριθμό, αλλά με την πραγματική εικόνα της ζωής ενός ανθρώπου». Το ΣτΕ έκρινε επίσης ότι η υπουργική απόφαση του 2021 δεν μπορεί να επιβάλει στην πράξη ένα υποχρεωτικό κατώτατο όριο εισοδήματος, αφού κάτι τέτοιο δεν προβλέπεται από τον ίδιο τον νόμο.

«Αυτή η απόφαση δεν είναι μόνο προσωπική δικαίωση. Είναι μια εξέλιξη που ανοίγει τον δρόμο και για άλλους ανθρώπους που βρίσκονται στην ίδια θέση, ώστε να μην κρίνονται με στενά ή αυθαίρετα αριθμητικά κριτήρια» σημειώνει σε ανάρτησή της στον λογαριασμό της στο facebook ευχαριστώντας όλους τους ανθρώπους που την στήριξαν τα χρόνια που έδινε αυτόν τον αγώνα.

«Σε δύσκολες στιγμές, αυτή η αίσθηση ότι δεν είσαι μόνος κάνει όλη τη διαφορά. Τελικά, μάλλον η ελληνική ιθαγένεια δεν μετριέται σε ποσά… αλλά σε επιμονή και σε ανθρώπους» καταλήγει.

Σταυρούλα Πουλημένη

Πηγή:https://alterthess.gr/

του Απόστολου Λυκεσά

Ερευνητική πλατφόρμα που συνδέεται με το βρετανικό πανεπιστήμιο καταγράφει τις απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης στο κέντρο κράτησης των Σερρών με αποκλειστικές φωτογραφίες και συγκλονιστικές μαρτυρίες ● Για ύπνο σε κουβέρτες στο δάπεδο των κοντέινερ, τέσσερις τουαλέτες για 750 ανθρώπους, φραστική και σωματική βία κάνουν λόγο οι κρατούμενοι μετανάστες

Mε 18 αποκλειστικές φωτογραφίες και ένα σύντομο βίντεο η ερευνητική πλατφόρμα «Detention Landscapes» καταδεικνύει τις μέχρι τώρα ασφυκτικές και απάνθρωπες συνθήκες κράτησης που επικρατούν στη δομή-φυλακή στο Κλειδί Σιντικής του νομού Σερρών, στην οποία κρατούνται 700 και πλέον πρόσφυγες, οι οποίοι λόγω των άθλιων συνθηκών προχωρούν συχνά σε απεργία πείνας και σε εξεγέρσεις που όμως καταστέλλονται από την αστυνομία.

Η ερευνητική πλατφόρμα συνδέεται με το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, ειδικότερα το Border Criminologies, με έδρα το Κέντρο Εγκληματολογίας του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, το οποίο είναι διεθνές δίκτυο ερευνητών, επαγγελματιών και όσων έχουν βιώσει την εμπειρία του συνοριακού ελέγχου.

Παράβαση διεθνούς δικαίου

Με ανάρτησή της η οργάνωση Mobile Info Team, η οποία συνεργάζεται με την πλατφόρμα, ενημερώνει για τις αποκαλυπτικές φωτογραφίες, δίνοντας πρόσωπο στο στρατόπεδο, που είναι επίσημα γνωστό ως «Ειδική Εγκατάσταση Κράτησης». Το στρατόπεδο ορίστηκε να φιλοξενήσει άτομα που φτάνουν μέσω θαλάσσης στην Κρήτη, ιδίως μετά την αμφιλεγόμενη τρίμηνη αναστολή της κατάθεσης αιτήσεων ασύλου που αποφάσισε η κυβέρνηση τον περασμένο Ιούλιο κατά παράβαση του διεθνούς προσφυγικού δικαίου, όπως την κατήγγειλαν σε αυστηρό ύφος διεθνείς οργανισμοί και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Ομως όπως παρατηρεί η «Detention Landscapes», κάνοντας αναφορά σε δημοσιεύματα της «Εφ.Συν.», «οι κρατούμενοι διαμαρτύρονται από τον Αύγουστο του περασμένου έτους για τη μακροχρόνια κράτησή τους και τις εξευτελιστικές συνθήκες διαβίωσης στο στρατόπεδο», ενώ «άτομα που κατηγορούνται για την οργάνωση τέτοιων διαμαρτυριών συλλαμβάνονται τακτικά και καταδικάζονται σε ποινές φυλάκισης έως και 3 ετών».

Στα όσα αποκαλυπτικά έχει δημοσιεύσει η εφημερίδα μας από το 2020, όταν λειτούργησε η δομή, προστίθενται νέες πληροφορίες: «Σύμφωνα με μαρτυρίες, η αστυνομία περιπολεί την εγκατάσταση χρησιμοποιώντας έναν εσωτερικό δρόμο που διατρέχει δύο ψηλούς περιμετρικούς φράχτες από συρματόπλεγμα, στους οποίους είναι τοποθετημένες κάμερες ασφαλείας. Σύμφωνα με το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, στην εγκατάσταση έχουν αποσπαστεί 35 αστυνομικοί και 110 συνοροφύλακες».

Η Ανδριανή Φίλη, συνδιευθύντρια του Border Criminologies και ερευνητική συνεργάτιδα στην «Detention Landscapes», σε δήλωσή της διευκρινίζει ότι «η προσθήκη της “ειδικής εγκατάστασης κράτησης” της Σιντικής στην πλατφόρμα μας μας επιτρέπει να παρακολουθούμε την εξέλιξη του συνεχώς μεταβαλλόμενου τοπίου κράτησης στην Ελλάδα και να προσφέρουμε στους παρατηρητές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τη δυνατότητα να τεκμηριώνουν περαιτέρω τις παραβιάσεις των δικαιωμάτων των ατόμων που κρατούνται εκεί». Η πλατφόρμα, η οποία ξεκίνησε το 2024 από μια ομάδα ερευνητών του δικτύου Border Criminologies, σε συνεργασία με το Border Violence Monitoring Network (BVMN) και τη Mobile Info Team, έχει διακριθεί για τη συμβολή της στο έργο των διεθνών παρατηρητών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των τοπικών ομάδων της κοινωνίας των πολιτών.

Κακομεταχείριση

Εξι Αιγύπτιοι κρατούμενοι στη Σιντική δίνουν αναλυτικά τη μαρτυρία τους για όσα πέρασαν όταν έφτασαν στην Κρήτη το περασμένο καλοκαίρι και στη συνέχεια στο Κλειδί Σιντικής, όπου ζουν έγκλειστοι μέχρι σήμερα, χωρίς ούτε καν το δικαίωμα να βγουν.

Περιγράφουν ανθυγιεινές συνθήκες κράτησης στην Κρήτη, όπου είχαν κάνει και απεργία πείνας στις υποτυπώδεις δομές και μιλούν «για σωματική και λεκτική κακοποίηση» κατά τη διάρκεια της κράτησής τους εκεί.

Για το Κλειδί Σιντικής γίνονται συνεχείς αναφορές σε κακή ποιότητα φαγητού, ελλιπές προσωπικό και εξοπλισμό καθαριότητας, με αποτέλεσμα να καθαρίζουν οι ίδιοι οι κρατούμενοι, ενώ τους παρέχονται μόνο γάντια και σακούλες απορριμμάτων, αλλά όχι προϊόντα καθαρισμού ή είδη προσωπικής υγιεινής. Εφτασαν μάλιστα στο σημείο «να δίνουμε χρήματα για να μας αγοράζουν είδη υγιεινής από έξω, αλλά τώρα οι Αρχές το απαγορεύουν». Κάνουν λόγο για κακομεταχείριση από τις Αρχές. «Με ντρόπιασαν και με έκαναν να νιώθω ότι είμαι βρόμικος, αηδιαστικός. Φοβούνται να με αγγίξουν. […] Μας προσβάλλουν επίσης λεκτικά, μας λένε “μαλάκα”», λένε. Ο ερωτηθείς -όπως και οι υπόλοιποι- ανέφερε ότι υπέβαλε αίτηση ασύλου που απορρίφθηκε, ότι δεν γνώριζε καν για τη διαδικασία έφεσης, επίσης ότι δεν έλαβε επαρκείς νομικές συμβουλές, καθώς και την απαιτούμενη υπηρεσία διερμηνείας για την αντιμετώπιση νομικών θεμάτων.

Μιλούν για υπερπλήρη κοντέινερ που φιλοξενούν 7-14 άτομα, με ορισμένους να αναγκάζονται να κοιμούνται σε κουβέρτες στο πάτωμα, έλλειψη ζεστού νερού κατά τους χειμερινούς μήνες, με ερωτώμενο να δηλώνει: «Είμαστε σε κατάσταση σοκ από τότε που φτάσαμε εδώ. Νομίζαμε ότι αφήσαμε πίσω μας τις στερήσεις και την αδικία στις χώρες μας και ότι φτάσαμε στις χώρες ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στην Ευρώπη, μέχρι που είδαμε την πραγματικότητα εδώ […]». Αναφέρονται ακόμη και σε περιορισμένη πρόσβαση στις τουαλέτες, ενώ ένας τους χαρακτήρισε την κατάσταση «σφαγείο». Δύσκολη είναι και η δυνατότητα μεταφοράς στο νοσοκομείο αφού κι αν «σε δουν να λιποθυμάς στο πάτωμα, να χάνεις τις αισθήσεις σου ή να είσαι έτοιμος να πεθάνεις, δεν θα σε πάνε στο νοσοκομείο».

Οι κρατούμενοι κάνουν λόγο για επιθετική στάση από το προσωπικό της εγκατάστασης, θεωρούν αναξιόπιστες και ασυνεπείς τις υπηρεσίες διερμηνείας και εστιάζουν στο ζήτημα της καθαριότητας αφού υπάρχουν ανεπαρκείς λειτουργικές τουαλέτες για περίπου 750 άτομα. Υπάρχει μεν ιατρική κλινική, αλλά η πρόσβαση είναι περιορισμένη και πρέπει να εγκριθεί από το προσωπικό της εγκατάστασης. Λόγω των άσχημων συνθηκών, υπάρχουν κυρίως δερματικές ασθένειες, κάτι που οι κρατούμενοι περιγράφουν ως «ψώρα».

Press conference of AUTH rectors and Cambridge professor Richard Hunter, the new president of the Aristotle University./Συνέντευξη τύπου των Πρυτανικών Αρχών του ΑΠΘ και του καθηγητή του Cambridge Ρίτσαρντ Χάντερ, νέου προέδρου του Συμβουλίου του Ιδρύματος.

Με κοινό κείμενο, οι υπογράφοντες από τα προγράμματα μεταπτυχιακών σπουδών «Δημόσια Υγεία και Πολιτική Υγείας» και «Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας» δηλώνουν την αλληλεγγύη τους προς τον καθηγητή Ηλία Κονδύλη και τα υπόλοιπα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του ΕΣΔΕΠ ΑΠΘ, τα οποία –όπως αναφέρουν– διώκονται επειδή στήριξαν κινητοποιήσεις φοιτητών και οικότροφων των φοιτητικών εστιών.

Οι φοιτητές εκφράζουν ανησυχία για τον δημοκρατικό χαρακτήρα των πανεπιστημίων και κάνουν λόγο για προσπάθεια ποινικοποίησης της συνδικαλιστικής, πολιτικής και ακαδημαϊκής δράσης.

Στο κείμενο γίνεται αναφορά στις αντιδράσεις του Συλλόγου Οικοτρόφων Φοιτητικών Εστιών Θεσσαλονίκης σχετικά με τη νέα ρύθμιση για τη λειτουργία των εστιών, με αιχμές για ζητήματα συνταγματικότητας και προστασίας του δικαιώματος στη στέγαση.

Οι υπογράφοντες υποστηρίζουν ακόμη ότι η δίωξη των πανεπιστημιακών δεν αφορά μόνο τα συγκεκριμένα πρόσωπα, αλλά συνολικά το δικαίωμα των μελών της ακαδημαϊκής κοινότητας να παρεμβαίνουν δημόσια και να συμμετέχουν σε κοινωνικές διεκδικήσεις χωρίς φόβο εκφοβισμού ή πειθαρχικών κυρώσεων.

Παράλληλα, επισημαίνουν ότι ο Ηλίας Κονδύλης έχει συνδέσει τη διδασκαλία και τη δημόσια παρουσία του με την υπεράσπιση της δημόσιας υγείας, της ισότητας και της δωρεάν παιδείας, σημειώνοντας ότι τα συγκεκριμένα μεταπτυχιακά προγράμματα παραμένουν χωρίς δίδακτρα.

Κλείνοντας, οι μεταπτυχιακοί φοιτητές και απόφοιτοι ζητούν την άμεση παύση κάθε δίωξης εις βάρος των πανεπιστημιακών και καλούν σε διασφάλιση της ακαδημαϊκής ελευθερίας και της δημοκρατικής λειτουργίας των πανεπιστημίων.

Πηγή: thepressproject.gr

Οι επιστροφές αναγνωρισμένων προσφύγων στην Ελλάδα από άλλες χώρες της ΕΕ παρουσιάζουν μεγάλη αύξηση, με τα αιτήματα να έχουν υπερτριπλασιαστεί το τελευταίο διάστημα.

Με το ειρωνικό μήνυμα «καλωσήρθατε στο Ισραήλ», ο ακροδεξιός υπουργός Εθνικής Ασφαλείας και εγκληματίας πολέμου, Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ, δημοσίευσε βίντεο από το λιμάνι του Άστοντ, στο οποίο φαίνονται τα εκατοντάδες μέλη της ανθρωπιστικής αποστολής Global Sumud Flotilla που απήχθησαν από τις ισραηλινές δυνάμεις, στο έδαφος δεμένοι πισθάγκωνα.

Το χυδαίο βίντεο ξεκινάει με την αστυνομία να χτυπάει στο κεφάλι γυναίκα που φωνάζει το σύνθημα «Ελευθερώστε την Παλαιστίνη» και στη συνέχεια, να την πετάει στο έδαφος και να τη σέρνει μακριά από τον Μπεν Γκβιρ, ο οποίος γελάει χαρούμενος.

Ως συνήθως, ο Μπεν Γκβιρ έδωσε το δικό του σόου μετά τις παράνομες αναχαιτίσεις του Ισραήλ σε διεθνή ύδατα, με τις γνωστές απειλητικές δηλώσεις για πολύμηνες φυλακίσεις των συμμετεχόντων των ανθρωπιστικών αποστολών, τους οποίους αποκαλεί «υποστηρικτές των τρομοκρατών».

Το βίντεο, σύμφωνα με την Jerusalim Post, προκάλεσε την άμεση αντίδραση της κυβέρνησης της Μελόνι -που στο πρόσωπο του Νετανιάχου βλέπει ένα σύμμαχο- και του υπουργού Εξωτερικών, Αντόνιο Ταγιάνι, οι οποίοι δήλωσαν ότι η Ιταλία «απαιτεί απολογία για τη μεταχείριση» των μελών της αποστολής και για την «πλήρη περιφρόνηση» των αιτημάτων της ιταλικής κυβέρνησης.

«Οι εικόνες του Ισραηλινού υπουργού Μπεν Γκβιρ είναι απαράδεκτες. Είναι απαράδεκτο οι διαδηλωτές, μεταξύ των οποίων πολλοί Ιταλοί πολίτες, να υποβάλλονται σε τέτοια μεταχείριση που παραβιάζει την ανθρώπινη αξιοπρέπειά τους», ανέφεραν οι δύο στην κοινή ανακοίνωση. Η Μελόνι πρόσθεσε ότι η κυβέρνησή της λαμβάνει «όλα τα απαραίτητα μέτρα για να εξασφαλίσει την άμεση απελευθέρωση των Ιταλών πολιτών».

Εν τω μεταξύ, τουλάχιστον 87 άτομα της αποστολής, ανάμεσά τους και Έλληνες, έχουν ξεκινήσει απεργία πείνας από τις 18 Μαϊου, διαμαρτυρόμενοι για την απαγωγή τους και σε αλληλεγγύη με τους περισσότερους από 9.500 Παλαιστίνιους ομήρους που κρατούνται παράνομα στις ισραηλινές φυλακές.

Πηγή:https://info-war.gr/

Από το ρεπορτάζ της efsyn.gr

των Γιώργου Παγούδη και Δημήτρη Αγγελίδη

Υπάρχουν «συγκεκριμένες ενδείξεις» και «βάσιμες υπόνοιες» ότι το Λιμενικό εμβόλισε τη βάρκα των προσφύγων.

Ποινική δίωξη για βαριά κακουργήματα εναντίον του κυβερνήτη σκάφους του Λιμενικού που εμβόλισε προσφυγική βάρκα τον Οκτώβριο του 2023 στη Χίο προκαλώντας τον θάνατο ενός πρόσφυγα και τον σοβαρό τραυματισμό άλλων ζητά η Εισαγγελέας του Αναθεωρητικού Δικαστηρίου, κάνοντας δεκτή προσφυγή της οργάνωσης «Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες». Με την απόφασή της, η Εισαγγελέας του Αναθεωρητικού Δικαστηρίου παραγγέλλει στην Εισαγγελέα του Ναυτοδικείου Πειραιά να ασκήσει εναντίον του κυβερνήτη ποινική δίωξη για ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο, για βαριά σωματική βλάβη και για επικίνδυνες σωματικές βλάβες κατά συρροή, κρίνοντας ότι υπάρχουν «συγκεκριμένες ενδείξεις» και «βάσιμες υπόνοιες» ότι το Λιμενικό εμβόλισε τη βάρκα των προσφύγων, παρόλο που προέβλεπε την πιθανότητα να προκαλέσει θάνατο και βαριές σωματικές βλάβες, πιθανότητα που αποδέχτηκε. Η απόφαση κάνει δεκτή την προσφυγή δικηγόρων του Ελληνικού Συμβουλίου για τους Πρόσφυγες κατά της αρχικής απόφασης της Εισαγγελέα του Ναυτοδικείου Πειραιά, που είχε θέσει στο αρχείο τη μήνυση προσφύγων που κατήγγειλαν εμβολισμό της βάρκας τους.

«Η νομική αυτή εξέλιξη είναι ιδιαίτερα σημαντική, καθώς η Εισαγγελέας του Αναθεωρητικού Δικαστηρίου έλαβε υπόψη, μεταξύ άλλων στοιχείων της δικογραφίας, τους ισχυρισμούς των παθόντων, που βασίζονται στην κοινή λογική, και δεν πείστηκε από το επίσημο και παράλογο αφήγημα του Λιμενικού – με βάση το οποίο ο φερόμενος ως χειριστής της υπερφορτωμένης φουσκωτής βάρκας προσπάθησε δήθεν να εμβολίσει το υπερσύγχρονο και μεγαλύτερο σκάφος του Λιμενικού – αλλά κατέληξε ότι υπάρχει βάσιμη υπόνοια ότι ο Κυβερνήτης του Λιμενικού σκοπίμως εμβόλισε το σκάφος των προσφύγων. Θέλουμε, επίσης, να σημειώσουμε ότι η υπόθεση αυτή παρουσιάζει παρόμοια χαρακτηριστικά με την πιο πρόσφατη υπόθεση εμβολισμού βάρκας προσφύγων στη Χίο, το Φεβρουάριο του 2026, με 15 νεκρούς και πολλούς τραυματίες, για την οποία διενεργείται έρευνα για φερόμενες εγκληματικές πράξεις από το Λιμενικό», σημειώνουν η Μαρία Παπαμηνά και η Άλκηστις Αγραφιώτη από τη Νομική Υπηρεσία του Ελληνικού Συμβουλίου για τους Πρόσφυγες, πληρεξούσιες δικηγόροι των θυμάτων.

Δεύτερη δικαίωση από το Αναθεωρητικό Δικαστήριο

Πρόκειται για τουλάχιστον τη δεύτερη φορά τους τελευταίους μήνες που η Εισαγγελία του Αναθεωρητικού Δικαστηρίου κάνει δεκτή προσφυγή κατά απόφασης της Εισαγγελίας του Ναυτοδικείου και ζητά την ποινική δίωξη Λιμενικών που εμπλέκονται σε θανάσιμη επιχείρηση κατά προσφύγων. Στις αρχές Νοεμβρίου η Εισαγγελέας του Αναθεωρητικού είχε κάνει δεκτή την προσφυγή δικηγόρων των επιζώντων του ναυαγίου της Πύλου και συγγενών των νεκρών και είχε παραγγείλει την ποινική δίωξη άλλων τεσσάρων ανώτερων αξιωματικών του Λιμενικού, μεταξύ των οποίων ο τότε αρχηγός Τρύφων Κοντιζάς, ανεβάζοντας σε 21 τον αριθμό των ανώτερων αξιωματικών και των μελών του Λιμενικού που διώκονται ποινικά για το ναυάγιο.

«Αναποτελεσματικές ποινικές έρευνες έχουν οδηγήσει δεκάδες άλλες υποθέσεις στο αρχείο, χωρίς να έχει αποδοθεί δικαιοσύνη στα θύματα» επισημαίνει σε ανακοίνωση το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες.