ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ

Ο ρατσισμός, αγγίζει τα όρια της γελοιότητας και συχνά πυκνά τα ξεπερνάει. Στην Ιταλία τον έχουν τοποθετήσει σε άλλο επίπεδο, για το οποίο δεν υπάρχουν λέξεις να περιγράψουν την ηλιθιότητα των ρατσιστών. Οι Βόρειοι Ιταλοί, ψηφοφόροι του Σαλβίνι, θεωρούν μιάσματα και υπανθρώπους όχι μόνο τους μαύρους και τους ρομά (όπως θα έκανε κάθε καλός ρατσιστής) αλλά και τους ίδιους τους συμπατριώτες τους που γεννήθηκαν και ζουν στο νότιο τμήμα της χώρας.

Η Ντεμπόρα Πρενσίπε είχε την ατυχία να γεννηθεί στη νότια Ιταλία και τη μεγαλύτερη ατυχία να χρειαστεί να πάει και να δουλέψει στο Μιλάνο. Καθώς έψαχνε για διαμέρισμα έπεσε επάνω σε μια ιδιοκτήτρια που τηλεφωνικά της είπε: «Δεν νοικιάζω το σπίτι μου σε μαύρους σε ρομά και σε νοτιοΙταλούς. Είστε όλοι τα ίδια μιάσματα. Είμαι υπερήφανη Ιταλίδα εγώ»

Για κακή της τύχη την ρατσίστρια ηχογραφούσε η Ντεμπόρα και αμέσως μόλις έκλεισαν το τηλέφωνο ανέβασε τη συνομιλία τους στο facebook. Τα σχόλια ήταν χιλιάδες. Οι αρχές πλησίασαν τη Ντεμπόρα και της ζήτησαν να προβεί σε μηνύσεις, εκείνη όμως αρνήθηκε. «Αρκετή ήταν η τιμωρία της από τα social media» είπε.

Η Ντεμπόρα μέχρι στιγμής δεν έχει βρει σπίτι ή διαμέρισμα να μείνει στο Μιλάνο και σκέφτεται σοβαρά το ενδεχόμενο της επιστροφής της στην Απουλία.

*Στις φωτογραφίες απεικονίζεται η Ντεμπόρα Πρενσίπε

Σρεμπρένιτσα Βοσνίας, 11 Ιουλίου 1995, την ημέρα της πτώσης της πόλης και της αρχής της μεγαλύτερης ανθρωποσφαγής από τον Β’ ΠΠ. Πρόκειται για σημείο προέλασης προς την πόλη των Σερβοβόσνιων, από όπου προηγουμένως έχει περάσει ο Μλάντιτς με το επιτελείο του και τους αρχηγούς των παραστρατιωτικών του. Διακρίνονται το τότε στέλεχος της Χρυσής Αυγής, Τζανόπουλος Σπύρος (λοχίας της ΕΕΦ), ο Ζαβιτσάνος Δημήτριος (αρχιλοχίας της ΕΕΦ) και μαζί τους -άλλοι φαίνονται κι άλλοι όχι- βρίσκονται οι Βασιλειάδης Τρύφων, Φλορίν Αννα (Ελληνορουμάνος), Σχιζάς Βασίλης, Κυριακίδης Κ., Λυμπερίδης Γ. και Δημουλάς Xαράλαμπος. Πηγή (και λεζάντα) XYZ Contagion
The Balkan Wars Created a Generation of Christian Terrorists
Azeem Ibrahim, Hikmet Karcic Foreign Policy, 07.07.2019
Δεν υπήρξε κανείς για να σταματήσει τους ριζοσπατικοποιημένους βετεράνους της άκρας δεξιάς όταν επέστρεψαν στα σπίτια τους.
Η εισβολή της Σοβιετικής ‘Ενωσης στο Αφγανιστάν και ο εμφύλιος πόλεμος που ακολούθησε αποτέλεσαν εύφορο έδαφος για τον ριζοσπαστικό ισλαμισμό. Αυτό συνέβη και σε άλλους πολέμους, όπως στην Τσετσενία ή το Ιράκ. Ωστόσο, υπάρχει ένας πόλεμος που συχνά ξεχνάμε να αναφέρουμε, παρότι είχε σημαντική επίδραση στον εξτρεμισμό και στην τρομοκρατία σε ολόκληρο τον κόσμο. Ένα μεγάλο μέρος του σημερινού ακροδεξιού εξτρεμισμού σφυρηλατήθηκε στα Βαλκάνια κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’90, και του πολέμου της Βοσνίας ειδικότερα.
Η μουσουλμανική πλευρά της ιστορίας είναι γνωστή. Οι βόσνιες μουσουλμανικές πολιτοφυλακές ενσωμάτωσαν χιλιάδες ξένους εθελοντές. Κάποιοι απ’ αυτούς στρατολογήθηκαν στην Δυτική Ευρώπη, κάποιοι άλλοι ήταν βετεράνοι του τζιχάντ που διεξήχθηκε στο Αφγανιστάν κατά τη δεκαετία του ’80 ενάντια στην σοβιετική εισβολή. Η στρατιωτική τεχνογνωσία που απέκτησαν οι ξένοι εθελοντές στον πόλεμο, οι επαφές που σύναψαν με άλλους μαχητές απ’ όλο τον κόσμο, και η γενικότερη ριζοσπατικοποίηση έθεσαν τις βάσεις ευρείων δικτύων βίαιων ισλαμιστών που ο κόσμος αντιμετωπίζει μέχρι και σήμερα.
Ωστόσο, αυτό δεν χαρακτηρίζει μόνο τη μουσουλμανική πλευρά της σύρραξης. Χιλιάδες εθελοντές από όλη την Ευρώπη εντάχθηκαν στον (ορθόδοξο) στρατό της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας και στον (καθολικό) βοσνιακό-κροατικό (Καθολικό) στρατό. Η κροατική πλευρά, ιδιαίτερα, προσέλκυσε πολλούς νεοναζί από όλη την Ευρώπη κατά την περιόδο αυτή. Αυτό οφειλόταν εν μέρει στην απόφαση της εθνικής κυβέρνησης του Ζάγκρεμπ να χρησιμοποιήσει ως εθνικά εμβλήματα τα σύμβολα που είχαν χρησιμοποιηθεί κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου από το ανεξάρτητο κράτος της Κροατίας, ένα φασιστικό καθεστώς υποχείριο του Τρίτου Ράιχ.
‘Οταν τέλειωσε ο πόλεμος, οι χριστιανοί μαχητές επέστρεψαν στις χώρες τους, ριζοσπαστικοποιημένοι και έτοιμοι να αναλάβουν δράση, όπως έγινε και με τους μουσουλμάνους εθελοντές, Κάποιοι απ’ αυτούς συγκρότησαν τον πυρήνα νέων ακροδεξιών πολιτοφυλακών, οι οποίες, με το πέρασμα του χρόνου, μεταμορφώθηκαν σε ισχυρές πολιτικές δυνάμεις. ‘Ενα από τα πιο αξιοσημείωτα παραδείγματα αποτελεί η ελληνική οργάνωση Χρυσή Αυγή, της οποίας ορισμένα μέλη, όπως είναι γνωστό, έλαβαν μέρος στη σφαγή της Σρεμπρένιτσα το 1995 (με τα 8.000 θύματα) κατά του βόσνιου μουσουλμανικού πληθυσμού.
Ανοιξη του 1995: Η κλασική φωτογραφία στην περιοχή Βλασένιτσα, με τη χρυσαυγίτικη αφρόκρεμα της Ελληνικής Εθελοντικής Φρουράς ΕΕΦ. Εικονίζονται σε αρχαιοελληνικό (και καθόλου ναζιστικό) χαιρετισμό πρώην και νυν μέλη της Χρυσής Αυγής: Μπέλμπας Απόστολος, Μαυρογιαννάκης Μιχάλης, Σωκράτης Κουσουμβρής (με τις πατερίτσες), ο Κώστας και άλλοι δύο. Πηγή (και λεζάντα) XYZ Contagion
Όπως και με τους μουσουλμάνους εθελοντές, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις άργησαν πολύ να κατανοήσουν την απειλή που δημιούργησε για την κοινωνία τους η επιστροφή αυτών των ριζοσπαστικοποιημένων βετεράνων στις χώρες τους. Στην Ελλάδα, την εποχή εκείνη, πολύς κόσμος, ακόμη και μέσα στην κυβέρνηση, εκδήλωνε θαυμασμό για τους Έλληνες που είχαν συμμετάσχει στις σφαγές, ιδιάιτερα σε κάποιους θρησκευτικούς και ιδεολογικούς κύκλους. Το ίδιο έγινε και σε πολλές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, ειδικά στην Ουκρανία, τη Ρουμανία και τη Ρωσία, καθώς και σε ορισμένους κύκλους της Δυτικής Ευρώπης.
Φυσικά, καμία κυβέρνηση στην Ευρώπη δεν ανέλαβε να δημιουργήσει προγράμματα απο-ριζοσπαστικοποίησης και κοινωνικής επανένταξης των βετεράνων. Το ζήτημα δεν τέθηκε εξάλλου ποτέ στην ημερήσια διάταξη. Ομοίως, δεν υπήρξε καμία επίσημη καταγραφή των εγκλημάτων που διέπραξαν τα άτομα αυτά όταν βρίσκονταν στο εξωτερικό. Αντίθετα, ορισμένοι από τους μαχητές αυτούς απέκτησαν κάποια φήμη και μια πολιτική πλατφόρμα για το μέλλον.
Η αποτυχία αυτή δημιούργησε τον ίδιο τύπο εξτρεμιστικών προφίλ και δικτύων, τόσο στην ευρωπαϊκή ακροδεξιά, όσο και στους ισλαμιστές τρομοκράτες. Αναλογικά, ο κατάλογος ριζοσπαστικοποιημένων τρομοκρατών και προπαγανδιστών που εμπνεύστηκαν άμεσα ή έμμεσα από τον πόλεμο της Βοσνίας είναι μακρύς. Μπορούμε σχετικά μ’ αυτό να αναφέρουμε δύο από τις πιο εμβληματικές φιγούρες της ακροδεξιάς τρομοκρατίας των τελευταίων δύο δεκαετιών: τον Jackie Arklov, έναν νεαρό Σουηδό που πολέμησε με τις Κροατικές δυνάμεις και, έμμεσα, τον Anders Breivik, που εθύνεται για τη χειρότερη επίθεση που διαπράχθηκε ποτέ σε νορβηγικό έδαφος, το 2011.
Ο Αρκλόφ, για παράδειγμα, ήταν ένας Σουηδός νεοναζί με καταγωγή από τη Λιβερία, ο οποίος εντάχθηκε στις κροατικές στρατιωτικές δυνάμεις, και ο οποίος, σύμφωνα με τα θύματά του, εφάρμοσε τρομερά βασανιστήρια στα στρατόπεδα συγκέντρωσης που διέθεταν οι Κροάτες στην Ερζεγοβίνη. Συνελήφθη και καταδικάστηκε για εγκλήματα πολέμου από την βοσνιακή κυβέρνηση. Μετά από ένα χρόνο, στο πλαίσιο μιας ανταλλαγής κρατουμένων, μεταφέρθηκε στη Σουηδία, όπου αθωώθηκε για τα εγκλήματά του λόγω έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων. Το αποτέλεσμα ήταν ότι επωφελήθηκε της επιείκειας του σουηδικού κράτου για να σχηματίσει μια νεοναζιστική ομάδα με δύο άλλους άνδρες. Λίγο αργότερα, το 1999, συνελήφθησαν και οι τρεις και καταδικάστηκαν αυτή τη φορά για τη δολοφονία δύο Σουηδών αστυνομικών.
Ο Anders Breivik, αντίθετα, δεν αγωνίστηκε ποτέ στα Βαλκάνια. Ήταν, τότε, απλά ένας έφηβος. Αλλά αργότερα, η ιδεολογική του θεώρηση επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από τους Σέρβους ορθοδόξους εξτρεμιστές: η ιδεολογία του είναι πολύ αντιπροσωπευτική της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς. Ένα επαναλαμβανόμενο μότο στη σκέψη τους είναι η έννοια του αιώνιου πολέμου μεταξύ ευρωπαϊκών και μουσουλμανικών πολιτισμών. Ένας πόλεμος που, ακριβέστερα, μαίνεται μέσω του πολλαπλασιασμού των πληθυσμών: αυτό που αποκαλούν «ευρωπαϊκή λευκή φυλή», που υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύει τον χριστιανικό ή δυτικό πολιτισμό του Διαφωτισμού (παρά τις εσωτερικές αντιφάσεις μεταξύ του χριστιανισμού και του φυλετικού ευρωπαϊσμού, όπως και μεταξύ της συντηρητικής χριστιανικής ιδεολογίας και της ιδεολογίας του Διαφωτισμού) αντιπαρατίθεται στη Μέση Ανατολή, της οποίας οι μουσουλμανικοί πληθυσμοί αντιπροσωπεύουν αυτό που θεωρούν ως ένα μεσαιωνικό, οπισθοδρομικό και κατασταλτικό Ισλάμ.
Η ιδέα ότι ένας πόλεμος διεξάγεται ανάμεσα στον χριστιανικό κόσμο και το Ισλάμ είναι διαδεδομένη εδώ και πολύ καιρό στα Βαλκάνια και αλλού. Αλλά η ιδέα ότι αυτή η σύγκρουση τροφοδοτείται επί του παρόντος από τον δημογραφικό ανταγωνισμό μεταξύ των διαφορετικών πληθυσμών φέρει το ξεχωριστό σημάδι της Σερβικής σκέψης. Αυτό καταδεικνύει, για παράδειγμα, μία δήλωση του Radovan Karadžić, του αρχηγού των Σερβοβόσνιων στον πόλεμο της Βοσνίας: «Οι μουσουλμάνοι δεν θέλησαν να μετατρέψουν τη Βοσνία σε μια συνομοσπονδία ή σε τρία χωριστά κράτη μέλη, ένα για τους Κροάτες, ένα για τους Σέρβους και ένα για τους Μουσουλμάνους. Ήθελαν ολόκληρη τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη για τον εαυτό τους. Οι Βόσνιοι Μουσουλμάνοι τελικά θέλουν να κυριαρχήσουν, βασιζόμενοι σε ένα πολύ υψηλό ποσοστό γεννήσεων. Ήθελαν ακόμη και να μετακινήσουν μέρος του τουρκικού πληθυσμού από τη Γερμανία προς τη Βοσνία για να βοηθήσει στην οικοδόμηση της μουσουλμανικής τους κοινωνίας. Δεδομένου ότι αυτή η στρατηγική κυριαρχίας θα ήταν εις βάρος των Σέρβων της Βοσνίας, αντισταθήκαμε προστατεύοντας τα χωριά μας».
Αυτός ο τρόπος σκέψης είχε σαν αποτελέσμα να ριζωθεί βαθιά μία γενική τάση γενοκτονικών συμπεριφορών, ιδιαίτερα στους Σέρβων, σε όλη τη διάρκεια των πολέμων της πρώην Γιουγκοσλαβίας, οδηγώντας στη θεωρία της μεγάλης αντικατάστασης, που συναντάται παντού σήμερα στις ευρωπαϊκές (ή ακόμη και στις αμερικανικές) ακροδεξιές ομάδες: η ιδέα ότι στην Ευρώπη ο πολιτισμός, και η υποτιθέμενη λευκή φυλή, αντικαθίστανται από τη μουσουλμανική μετανάστευση, κάτι που με τη σειρά του επιτρέπει να δικαιολογηθούν τα αντίποινα και η βία.
Ο Anders Breivik ανέδειξε αυτή τη σχέση με τα Βαλκάνια, πλέκοντας στο μανιφέστο του το εγκώμιο τον Radovan Karadžić. Δήλωνε ότι «για τις προσπάθειές του για να απαλλαγεί η Σερβία από το Ισλάμ, θα τον θυμούνται πάντα σαν έναν Ευρωπαίο ήρωα πολέμου που αξίζει κάθε τιμή». Είναι μια επιλογή γλώσσας και ορολογίας που θυμίζει τόσο τον σερβικό εθνικισμό της δεκαετίας του ’90 όσο και τον ριζοσπαστισμό της σημερινής άκρας δεξιάς.
Πρωτοχρονιά 1996. Στο αρχηγείο του σερβοβοσνιακού στρατού του Μλάντιτς, στο Han Pijesak, μια όμορφη γιορτή με τον Μλάντιτς στο τσακίρ-κέφι, φορώντας ελληνικό τσολιαδίστικο φέσι και τον Αντώνη Μήτκο να διασκεδάζουν και να χορεύουν. Το φέσι του τσολιά συναντάει την Sajkaca και τα 4 κυριλλικά ‘C’ του σερβικού σταυρού («Samo sloga Srbina spasava», «μόνο η ενότητα θα σώσει τους Σέρβους»). Πηγή (και λεζάντα) XYZ Contagion
Ωστόσο, η σημαντικότερη κληρονομιά των πολέμων που έπληξαν τα Βαλκάνια και του πολέμου της Βοσνίας (ακόμη πιο σημαντική κι από την επιστροφή των μαχητών ή τους ακραίους λόγους) ήταν χωρίς αμφιβολία η κατάρρευση, στην Ευρώπη, της μεταπολεμικής ψευδαίσθησης μιας πολιτισμένης διεθνούς κοινότητας που επιβλέπει τον κόσμο.
Οι πόλεμοι της Γιουγκοσλαβίας, και ιδίως της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, ήταν από τους πρώτους που μεταδόθηκαν ζωντανά από την τηλεόραση λίγο μετά τον πρώτο πόλεμο του Κόλπου. Πίσω από τις οθόνες, ο κόσμος βίωσε τις φρικαλεότητες και τις σφαγές κάθε πλευράς, ως και μία πραγματική γενοκτονία που διαπράχθηκε κατά του βοσνιακού μουσουλμανικού πληθυσμού. Οποιαδήποτε πολιτοφυλακή, με ή χωρίς κρατική στήριξη, μπορούσε να δημιουργήσει στρατόπεδα, να επιδοθεί σε βασανιστήρια, σε βιασμούς, να σκοτώσει και να καταστρέψει την πολιτιστική και θρησκευτική κληρονομιά της χώρας, την ώρα που ο λεγόμενος ελεύθερος κόσμος παρέμενε θεατής. Η Δύση παρακολουθούσε απλά, με φρίκη βέβαια, αλλά με έναν παθητικό και αδύναμο τρόπο.
Χρειάστηκε να περάσουν άλλα πέντε χρόνια πριν οι Ηνωμένες Πολιτείες και η υπόλοιπη Δύση παρέμβουν κατά της Σερβίας και περισσότερο από δέκα χρόνια πριν δούμε ένα διεθνές δικαστήριο να αποδίδει δικαιοσύνη. Από την άλλη πλευρά, η τηλεοπτική μετάδοση της γενοκτονίας έπαιξε σημαντικό ρόλο στην κινητοποίηση των εξτρεμιστών κάθε είδους. Οι τηλεθεατές συμπέραιναν ότι οι θηριωδίες παρέμεναν ατιμώρητες, και κανείς δεν θα μπορούσε να τους κατηγορήσει γι’ αυτό. Έτσι, ο μόνος τρόπος να αποτραπούν οι θηριωδίες των εχθρών θα ήταν να πάρεις το προβάδισμα και να τους συντρίψεις προτού το κάνουν αυτοί.
Ο βοσνιακός πόλεμος σηματοδότησε μια καμπή στην ευρωπαϊκή ιστορία. Οι δολοφόνοι και οι φασίστες όχι μόνο έμειναν ελεύθεροι, αλλά δέχτηκαν και τιμές, ζωντανά, στην τηλεόραση. Με αυτό το προηγούμενο, χαραγμένο στη συλλογική μνήμη μιας ολόκληρης γενιάς, η αναβίωση του ευρωπαϊκού φασισμού κάτω από τα μάτια όλων δεν ήταν παρά θέμα χρόνου.
Azeem Ibrahim Καθηγητής-ερευνητής στο Ινστιτούτο στρατηγικών ερευνών του United States Army War College
Hikmet Karcic Ερευνητής στο Institute for Islamic Tradition of Bosniaks de Sarajevo
Αναδημοσίευση από το σάιτ slate.fr (γαλλική μετάφραση: Florence Delahoche) Μτφ. Σ.Σ.
Δες επίσης το άρθρο του Petros Konstantinidis στο Media/Athens live: The Greek Militiamen Involved in the Srebrenica Massacre …
καθώς και τη μεγάλη έρευνα του XYZ Contagion: Srebrenica – Η πέμπτη μεγάλη έρευνα για τη Σρεμπρένιτσα και την ελληνική εμπλοκή
Βοσνία, 1995. Διακρίνονται 14 Ελληνες της ΕΕΦ (Ελληνική Εθελοντική Φρουρά) σε σκηνή με μια σημαία. Πηγή (και λεζάντα) XYZ Contagion
Πηγή: www.lifo.gr

Του Craig Murray*
Τα δουλοπρεπή μας ΜΜΕ προωθούν ενεργά τον μύθο ότι η μονάρχης δεν δύναται να κάνει λάθος και είναι απολιτική. Στην πραγματικότητα η μοναρχία έχει παίξει ενεργό και κεντρικό ρόλο στην αρπαγή της εξουσίας από το Κοινοβούλιο σε ένα ακροδεξιό πραξικόπημα. Η συνεργασία στο Μπαλμόραλ μεταξύ της Βασίλισσας και του Τζέηκομπ Ρης Μογκ είναι μόνο η πιο πρόσφατη φάση. [σ.μ. Ο Ρης Μογκ, ως επικεφαλής της Βουλής των Κοινοτήτων για την κυβέρνηση, επισκέφτηκε τη Βασίλισσα στο κάστρο της στη Σκωτία για να υπογράψει την αναστολή της λειτουργίας της Βουλής]

Η μονάρχης διορίζει τον Πρωθυπουργό του Ηνωμένου Βασιλείου. Η σύμβαση είναι πως αυτός πρέπει να έχει την πλειοψηφία της Βουλής των Κοινοτήτων. Δεν είναι απαραίτητο η πλειοψηφία αυτή να προέρχεται από ένα μόνο κόμμα – μπορεί να επιτευχθεί μέσω συνασπισμού ή συμμαχίας κομμάτων -, αλλά αυτό που έχει σημασία είναι να υπάρχει αυτή η πλειοψηφία.

Ο ίδιος ο διορισμός του Μπόρις Τζόνσον από την Ελίζαμπεθ Σαξ Κόμπουργκ Γκόθα [σ.μ. τα επίθετα της Γερμανικής δυναστείας στην οποία ανήκει η Ελισάβετ, που το 1917 άλλαξαν σε Γουίνδσορ λόγω των αντιγερμανικών συναισθημάτων στην Αγγλία κατά τον Α’ Παγκόσμιο] ήταν ένα συνταγματικό αίσχος. Ο Τζόνσον μπορεί να επιλέχθηκε από τα μέλη του Συντηρητικού κόμματος, αλλά αυτό δεν είναι προϋπόθεση για να γίνει κανείς Πρωθυπουργός. Ο Τζόνσον ξεκάθαρα δεν είχε την πλειοψηφία στη Βουλή των Κοινοτήτων, κάτι που αποδεικνύεται από το γεγονός πως ακόμα δεν έχει επιδείξει το ότι την έχει. Δε γράφω απλά κατόπιν εορτής.

Η ναυαρχίδα της πολιτικής του Τζόνσον ήταν πάντα το «No Deal Brexit». Σε αντίθεση με τη μοναρχική προπαγάνδα σε όλα τα ΜΜΕ, δεν είναι απλά αναληθές πως η Βασίλισσα «δεν είχε άλλη συνταγματική επιλογή» παρά να διορίσει τον Τζόνσον — είχε ξεκάθαρο συνταγματικό καθήκον να μη διορίσει έναν Πρωθυπουργό του οποίου η κεντρική πολιτική επιλογή έχει καταψηφιστεί επανειλημμένα από τη Βουλή των Κοινοτήτων.

Τώρα η Βασίλισσα έχει διπλασιάσει το αίσχος με την αναστολή λειτουργίας του Κοινοβουλίου στο Γουεστμίνστερ, σε συνεργασία με τους αποφοίτους του Ήτον, Ρης Μογκ και Τζόνσον, συγκεκριμένα για να μην μπορεί η Βουλή των Κοινοτήτων να καταψηφίσει τον Τζόνσον.

Η μοναρχία θα είναι πάντοτε ένας χρήσιμος θεσμός για την προώθηση των πολιτικών συμφερόντων των ανώτερων τάξεων, ιδιαιτέρως λόγω της γελοίας διακήρυξης μέσω των μέσων ότι είναι αλάθητη. Όταν ο πρώην Πρωθυπουργός Τζον Μέητζορ, σημαντικά στελέχη των Τόρις όπως ο Φίλιπ Χάμοντ και ο Μάηκλ Χέσελτιν, και ο ίδιος ο Πρόεδρος της Βουλής των Κοινοτήτων, μιλούν όλοι περί «συνταγματικού αίσχους», είναι ξεκάθαρα εξωφρενικό να επιμένει κανείς πως η μοναρχία δεν μπορεί, εξ ορισμού, να κάνει λάθος.

Η Βασίλισσα έχει διορίσει έναν Πρωθυπουργό που δεν έχει την υποστήριξη της Βουλής των Κοινοτήτων κι έπειτα έχει συνωμοτήσει για να αποτρέψει τη Βουλή από το να εμποδίσει τον Πρωθυπουργό της. Αυτές δεν είναι οι πράξεις μιας πολιτικά ουδέτερης μοναρχίας. Ο θεσμός θα έπρεπε να είχε καταργηθεί εδώ και δεκαετίες. Ελπίζω πως όλοι όσοι αναγνωρίζουν αυτό το συνταγματικό αίσχος, να παραδεχτούν τον ρόλο της μοναρχίας και πως ο θεσμός πρέπει να καταργηθεί γοργά.

*Ο Craig Murray είναι Βρετανός πρώην πρέσβης στο Ουζμπεκιστάν.Ο Μάρεϊ είχε αποκαλύψει τα εγκλήματα του καθεστώτος του Ουζμπεκιστάν και τη συνέργεια ΗΠΑ και Βρετανίας, γεγονότα για τα οποία είχε μιλήσει το 2011 στο info-war.gr.

 

Πηγή:https://info-war.gr

Από τη Νορβηγία, όπου ένοπλος με «εξτρεμιστικές απόψεις» άνοιξε πυρ εναντίον μουσουλμάνων σε τζαμί στα περίχωρα του Όσλο ως τις ΗΠΑ, όπου μια βδομάδα μετά την πολύνεκρη επίθεση στο Τέξας, κάτοικοι του Ελ Πάσο διαδηλώνουν εναντίον του ρατσισμού, το φυλετικό μίσος οπλίζει το χέρι όλο και περισσότερων δολοφόνων έτοιμων για «φυλετικό πόλεμο» σε όλο τον κόσμο

Νορβηγία: Ως «τρομοκρατική επίθεση» αντιμετωπίζεται το επεισόδιο με πυροβολισμούς σε τζαμί – «ο δράστης είχε εξτρεμιστικές απόψεις»

Η αστυνομία της Νορβηγίας ανακοίνωσε σήμερα ότι αντιμετωπίζει ως «απόπειρα τρομοκρατικής επίθεσης» τους πυροβολισμούς που σημειώθηκαν χθες, Σάββατο, σ’ ένα τζαμί στα περίχωρα του Όσλο.

«Ο δράστης της επίθεσης είχε εξτρεμιστικές απόψεις», δήλωσε σε συνέντευξη Τύπου για τον ύποπτο, έναν Νορβηγό περίπου 20 ετών, ο υπαρχηγός της αστυνομίας του Όσλο Ρούνε Σκγιόλντ. «Είχε ξενοφοβικές θέσεις, ήθελε να σπείρει τον τρόμο».

Η επίθεση εναντίον του ισλαμικού κέντρου Αλ Νουρ στο Μπέρουμ, προάστιο του Όσλο, είχε ως αποτέλεσμα τον ελαφρό τραυματισμό ενός ανθρώπου.

Μερικές ώρες μετά την επίθεση, η αστυνομία ανακάλυψε το πτώμα μιας νεαρής γυναίκας, συγγενή του υπόπτου, στην κατοικία τους, με αποτέλεσμα να αρχίσει έρευνα για φόνο σε σχέση με τους πυροβολισμούς στο τζαμί.

Κατά την ανάκρισή του στη διάρκεια της νύκτας, ο ύποπτος αρνήθηκε να δώσει εξηγήσεις.

«Καταλήξαμε στο συμπέρασμα πως έχουμε να κάνουμε με απόπειρα τρομοκρατικής επίθεσης», δήλωσε ο Ρούνε Σκιόλντ αναφερόμενος στην έρευνα.

Ο ύποπτος πυροβόλησε μέσα στο τζαμί, στο οποίο ήταν παρόντες τρεις πιστοί. Ακινητοποιήθηκε από ένα άτομο που τον παρέδωσε στους αστυνομικούς που έσπευσαν επιτόπου. Αυτοί βρήκαν επάνω του δύο πυροβόλα όπλα, ο τύπος των οποίων δεν διευκρινίσθηκε.

Μήνυμα, που ο ύποπτος φέρεται ότι είχε αναρτήσει σ’ ένα φόρουμ στο Ίντερνετ λίγο πριν προχωρήσει στην επίθεση, κάνει λόγο για έναν «φυλετικό πόλεμο» και πλέκει το εγκώμιο του δράστη της επίθεσης εναντίον δύο τζαμιών που είχε πραγματοποιηθεί τον Μάρτιο στη Νέα Ζηλανδία και στη διάρκειά της σκοτώθηκαν 51 άνθρωποι.

Σ’ αυτό το στάδιο δεν μπορούν να πιστοποιηθούν με βεβαιότητα η αυθεντικότητα του μηνύματος και η ταυτότητα του συντάκτη του.

Αυτό το επεισόδιο έχει προκαλέσει φόβο στους κόλπους της μουσουλμανικής μειονότητας της Νορβηγίας, η οποία άρχιζε σήμερα τους εορτασμούς της Αΐντ αλ-Άντχα.

«Η τρομοκρατική επίθεση στο Μπέρουμ είναι το αποτέλεσμα ενός διαρκούς μίσους εναντίον των μουσουλμάνων που μπόρεσε να διαδοθεί στη Νορβηγία χωρίς οι νορβηγικές αρχές να πάρουν στα σοβαρά αυτή την εξέλιξη», κατήγγειλε το Ισλαμικό Συμβούλιο Νορβηγίας, μια οργάνωση-ομπρέλα που αντιπροσωπεύει τους μουσουλμάνους.

Η αστυνομία του Όσλο ενίσχυσε σήμερα τα μέτρα ασφαλείας γύρω από τους εορτασμους, κυρίως αποφασίζοντας οι περιπολοί της να είναι ένοπλες, κάτι που δεν συμβαίνει συνήθως.

Πρόκειται για «μια άμεση επίθεση εναντίον των νορβηγών μουσουλμάνων», «εναντίον της ελευθερίας της θρησκείας» και «εναντίον της Νορβηγίας, επειδή ήταν μια επίθέση με στόχο Νορβηγούς που έχουν ρίζες σε άλλες χώρες», τόνισε στο Facebook η πρωθυπουργός της χώρας Έρνα Σόλμπεργκ.

«Σήμερα καταδικάζουμε την επίθεση στο πλευρό των νορβηγών μουσουλμάνων», πρόσθεσε.

 

ΗΠΑ: Μία εβδομάδα μετά το μακελειό στο Τέξας, θύματα της επίθεσης και κάτοικοι του Ελ Πάσο διαδηλώνουν και καταδικάζουν τον ρατσισμό

Ο υποψήφιος για το χρίσμα του Δημοκρατικού Κόμματος στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ Μπέτο Ορούρκ συμμετείχε σήμερα σε μια διαδήλωση στην πόλη Ελ Πάσο του Τέξας για να καταδικάσει, μαζί με τους άλλους διαδηλωτές, θύματα και κατοίκους, την πολύνεκρη ένοπλη επίθεση της περασμένης εβδομάδας, ενώ, απευθυνόμενος στο πλήθος, κατήγγειλε ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ είναι εν μέρει υπεύθυνος για το μίσος που όπλισε το χέρι του δράστη.

Ο ένοπλος, ο 21χρονος Πάτρικ Κρούσιους, σκότωσε 22 ανθρώπους, οι περισσότεροι Ισπανόφωνοι, όταν άνοιξε πυρ σε κατάστημα της αλυσίδας Walmart το περασμένο Σάββατο. Ομολόγησε, όταν παραδόθηκε, ότι στόχος του ήταν οι «Μεξικανοί».

Πριν από το μακελειό, είχε αναρτήσει ένα μανιφέστο στο διαδίκτυο που ξεχείλιζε από αντιμεταναστευτικό μίσος.

Ο Ορούρκ είπε ότι ο Ρεπουμπλικανός πρόεδρος φέρει μερίδιο ευθύνης για την επίθεση, υποστηρίζοντας ότι ο Τραμπ τροφοδότησε τον φυλετικό διχασμό με την εμπρηστική ρητορική του και τις πολιτικές του για τον περιορισμό των μεταναστευτικών ροών στις ΗΠΑ.

«…Το Ελ Πάσο άντεξε το πλήγμα αυτού του μίσους και αυτού του ρατσισμού που διέπραξαν όχι μόνο λευκοί εθνικιστές και τρομοκράτες και μέλη της Κου Κλουξ Κλαν και νεοναζιστές αλλά και ο ίδιος ο πρόεδρος των ΗΠΑ» ανέφερε, μεταξύ άλλων, ο Δημοκρατικός υποψήφιος, απευθυνόμενος στο πλήθος.

Ο Μπέτο Ορούρκ συμμετείχε, μαζί με περισσότερους από 100 ανθρώπους, στην πορεία, που ξεκίνησε από ένα πάρκο κι ολοκληρώθηκε στο δικαστήριο, απέναντι από τον δρόμο που βρίσκεται η φυλακή, όπου κρατείται ο Κρούσιους.

«Αυτή η κοινότητα δίνει επίσης το παράδειγμα και τη λύση σε μια χώρα που δεν υπήρξε ποτέ πιο διχασμένη από σήμερα» υπογράμμισε ο πολιτικός. Αυτή η κοινότητα «αποτέλεσε το επίκεντρο του κινήματος των πολιτικών δικαιωμάτων στην πολιτεία του Τέξας».

Την κινητοποίηση στο Ελ Πάσο οργάνωσε η οργάνωση League of United Latin American Citizens (LULAC), η παλαιότερη οργάνωση προάσπισης των πολιτικών δικαιωμάτων των Ισπανόφωνων.

Η Τζέσικα Κόκα Γκαρσία, η οποία τραυματίστηκε στο πόδι το περασμένο Σάββατο και ο σύζυγός της επίσης τραυματίστηκε, κατέβαλε μεγάλη προσπάθεια για να σηκωθεί από το αναπηρικό αμαξίδιό της και να μιλήσει στον κόσμο.

«Ο ρατσισμός είναι κάτι που πάντα ήθελα να πιστεύω ότι δεν υπάρχει» σημείωσε.

«Προφανώς υπάρχει» κατέληξε.

Πηγή:http://www.avgi.gr

Τα βίαια βιντεοπαιχνίδια κλέβουν τον χρόνο των παιδιών όλου του κόσμου ή, τέλος πάντων, όσων διαθέτουν υπολογιστή, τάμπλετ ή έξυπνο κινητό (αποβλακωτικώς έξυπνο, σύμφωνα με τους τεχνοφοβικότερους, που δυσφορούν όταν βλέπουν τους εννιά στους δέκα διπλανούς τους στο μετρό ή στο καράβι εγκλωβισμένους στον εικονικό μικρόκοσμο και αδιάφορους για ό,τι συμβαίνει γύρω τους). Ούτε η ψυχή τους, όμως, μένει άθικτη· οι σχετικές προειδοποιήσεις των ειδικών μετρούν ήδη δεκαετίες. Και πλασματικές να είναι οι δέκα ή είκοσι ζωές που πρέπει να θερίσεις για να «ανέβεις επίπεδο» ή να πάρεις μπόνους μια δική σου ζωή και να καθυστερήσεις το «γκέιμ όβερ», σε κάτι συνηθίζεις. Ή εθίζεσαι. Στη βία. Στην εγωλαγνεία. Στον κανιβαλικό κυνισμό, που πραγματώνει επί της οθόνης το δόγμα «ο θάνατός σου, η ζωή μου».

Κι ωστόσο, αν έστεκε η ερμηνεία του Ντόναλντ Τραμπ, ότι για τις αλλεπάλληλες σφαγές στην πατρίδα του, για τις εκατοντάδες επιθέσεις με βαρύ οπλισμό, φταίνε τα βίαια βιντεοπαιχνίδια, τα μακελειά αυτού του είδους δεν θα συνέβαιναν κατά 90% στις ΗΠΑ. Θα τα βλέπαμε στις μεγαλουπόλεις κάθε ηπείρου. Πρέπει, λοιπόν, να συντρέχει και κάτι άλλο. Κάτι που ο Αμερικανός πρόεδρος δεν το βλέπει, επειδή δεν έχει την ηθικοπνευματική ετοιμότητα και εντιμότητα να το δει.

Δύο τινά συντρέχουν. Το πρώτο έχει μεγάλη ηλικία: η τερατώδης ευκολία απόκτησης όπλου. Αν ονειρευτείς το πιστόλι ή το ημιαυτόματο που θα σε κάνει ίδιον και απαράλλαχτο με το πατροπαράδοτο μοντέλο ισχύος και αυτοσεβασμού, καουμπόικης καταγωγής, τίποτε δεν θα σε εμποδίσει. Ινδιάνοι κυκλοφορούν παντού, πάντα βδελυροί, και δεν είναι ανάγκη να είναι κοκκινομούρηδες. Πλην του υπέροχου λευκού, όλα τα άλλα χρώματα είναι της μοχθηρίας και της κακότητας. Φθονούν τα πρωτεία που σου πρόσφεραν ο Θεός και η Φύση. Κατά συνέπεια, είναι σκοπεύσιμα και σκοπευτέα.

Το δεύτερο που συντρέχει είναι μόλις τριών ετών: ο ίδιος ο Τραμπ. Οχι μόνον επειδή πολιτεύεται ως ασμένως όμηρος του λόμπι των οπλοκατασκευαστών, αλλά και επειδή είναι φλογερός κήρυκας της θεωρίας της αντικατάστασης: ποικίλοι «εισβολείς», ισπανόφωνοι, μουσουλμάνοι, Αφρικανοί, απειλούν να εκτοπίσουν τους λευκούς από την ίδια τους την έδρα, να κυριαρχήσουν και να τους αντικαταστήσουν… Και άλλοι Αμερικανοί πρόεδροι είχαν ρατσιστικές πεποιθήσεις, στη δημόσια ρητορική τους όμως πρόσεχαν να μη γίνονται σπορείς φονικής φυλετικής μισαλλοδοξίας. Ο Τραμπ δεν έχει τέτοιο πρόβλημα. Είναι το πρόβλημα.

Πηγή:https://www.kathimerini.gr

Francis Gruber, Ιώβ, Γαλλία 1944

Η μεγάλη καμπή

Το 1930 η κυβέρνηση Βενιζέλου μεσουρανούσε. Ο χαρισματικός ηγέτης των Φιλελευθέρων, ανατρέποντας τις πολιτικές ισορροπίες, είχε επιστρέψει από την αυτοεξορία του σαν σωτήρας, και φαινόταν να έχει εδραιωθεί. Το αντίπαλο καπιταλιστικό στρατόπεδο, οι αντιβενιζελικοί, που δεν ήταν πάντοτε και μοναρχικοί, παρέπαιε διασπασμένο και αδύναμο. Διώχνοντας από την κυβέρνηση την προηγούμενη ηγεσία του κόμματος των Φιλελευθέρων, που ο ίδιος είχε ιδρύσει παλιότερα, ο Βενιζέλος είχε κερδίσει πρωτοφανή πλειοψηφία στις εκλογές του 1928. Έμοιαζε να ελέγχει τις πολιτικές εξελίξεις και να είναι νομιμοποιημένος στη συνείδηση των περισσοτέρων. Όπως και σύγχρονοί μας πολιτικοί, επαγγελλόταν την εφαρμογή μεταρρυθμίσεων που θα βελτίωναν τη θέση των φτωχότερων όχι με ανακατανομή του πλούτου, αλλά μέσα από την αύξηση της παραγωγικότητας κι επομένως της εθνικής παραγωγής.

Η μοναρχία είχε διωχτεί, ενώ οι οπαδοί της είχαν απομακρυνθεί από τη διοίκηση του στρατού. Ο εξωτερικος δανεισμός παρουσιαζόταν σαν λύση για την ανάκαμψη της οικονομίας μέσα στο καπιταλιστικό πλαίσιο, ενώ η ίδρυση της Τράπεζας της Ελλάδος υποσχόταν να ενσωματώσει την Ελλάδα στις διεθνείς χρηματοπιστωτικές ροές. Οι παραγωγοί της υπαίθρου δεν ζούσαν καλύτερα από πριν, αλλά είχαν κατευναστεί με την αγροτική μεταρρύθμιση που τους υποσχόταν πως θα γίνονταν ιδιοκτήτες της γης τους. Οι εργαζόμενοι καταστέλλονταν μαζικά με το Ιδιώνυμο νομοθέτημα, που θεσμοποιούσε τη δίωξη των αριστερών ιδεών και ακόμη και της συνδικαλιστικής δράσης. Η πολιτική σταθερότητα έμοιαζε εξασφαλισμένη.

Πέντε χρόνια αργότερα, το 1935, και αφού είχε αποτύχει και το δεύτερο στρατιωτικό πραξικόπημα με το οποίο προσπάθησαν οι Φιλελεύθεροι να κρατηθούν στην κυβέρνηση, ο Βενιζέλος είχε διαφύγει ξανά στο εξωτερικό και οι στρατιωτικοί και πολιτικοί υπαρχηγοί του στρατοπέδου του βρίσκονταν υπόδικοι ή φυλακισμένοι, εκτός από μερικούς που είχαν πλέον περάσει στην αντίπαλη παράταξη των αντιβενιζελικών και προσπαθούσαν, πάλι με τη βία, να την κρατήσουν τώρα αυτήν στα πράγματα. Το κράτος είχε χρεοκοπήσει, το βιοτικό επίπεδο των εργαζόμενων είχε τσακιστεί, και η αριστερά, παρ’ όλες τις διώξεις, ανέκαμπτε χωρίς να βάζει νερό στο κρασί της. Φασιστικά κινήματα δεν είχαν φτιαχτεί πουθενά αλλού εκτός από τη Θεσσαλονίκη, παρ’ όλες τις ακάματες προσπάθειες και των δύο καπιταλιστικών στρατοπέδων.

Καταλύτης των ανατροπών ήταν βεβαίως η παγκόσμια οικονομική κρίση του καπιταλισμού, η οποία υποχρέωσε την ελληνική κυβέρνηση να εγκαταλείψει το «ευρώ» της εποχής, τον λεγόμενο κανόνα χρυσού, και να υποτιμήσει τη δραχμή. Η κρίση έφτασε στην Ελλάδα το 1932, όταν ο Βενιζέλος, που ως τότε στηριζόταν στη μεγέθυνση της οικονομίας μέσα από την άντληση δανείων από το εξωτερικό, απέτυχε να εξασφαλίσει ένα νέο δάνειο. Αυτό συνέβη μολονότι τα δάνεια τότε, αντίθετα απ’ ό,τι συμβαίνει σήμερα, στη δική μας εποχή της χρηματιστικοποίησης, κατευθύνονταν σε μεγάλα έργα και σε παραγωγικές επενδύσεις, και όχι στο φούσκωμα του πλασματικού πλούτου ελαχίστων. Η ρευστότητα στις καπιταλιστικές μητροπόλεις απ’ όπου δανειζόταν η Ελλάδα στέρεψε μετά το 1929, βάζοντας έτσι σε κίνηση μια αλυσίδα χρεοκοπιών.

Το στρατόπεδο του Βενιζέλου αυτοπροσδιοριζόταν ως δημοκρατικοί και Φιλελεύθεροι, ενώ οι αντίπαλοί του, που προσέλκυαν περισσότερα μικροαστικά στρώματα, ονομάζονταν Λαϊκοί και συνταγματικοί. Η κρίση απέδειξε ότι, στην πραγματικότητα, και οι δυο αυτές πλευρές έβαζαν την αναπαραγωγή του καπιταλισμού, μέσα από την καταστροφική προλεταριοποίηση των πιο αδύναμων, πάνω από το λαό, τα συντάγματα, τις ελευθερίες και τη δημοκρατία. Σε συνθήκες όπου ο καπιταλισμός μόνο θυσίες μπορούσε να υποσχεθεί στους πολλούς, η ρητορική των υποστηρικτών του άλλαξε. Τώρα δηλωμένος σκοπός όλων τους ήταν ν’ αποφύγουν τα χειρότερα, δηλαδή τη δικτατορική επιβολή των αντιπάλων τους. Και οι δύο πλευρές συνέχισαν να χρησιμοποιούν μεγάλες λέξεις, αλλά όποτε τους δινόταν η ευκαιρία άφηναν τον αυταρχισμό τους αχαλίνωτο.

Στυλιανός Γοναράς, Νικόλας Πλαστήρας. Κεντρικοί στύλοι της στρατοκρατικής μερίδας των Φιλελευθέρων. Ο Γονατας ευθυνόταν για το αντισημητικό πογκρόμ του Κάμπελ στη Θεσσαλονίκη, ο Πλαστήρας οργάνωσε περισσότερα από κάθε άλλον στρατιωτικά κινήματα στη διάρκεια του Μεσοπολέμου, κι επί Κατοχής προώθησε τα Τάγματα Ασφαλείας.

Φιλελεύθερη ρητορική και ακροδεξιά πρακτική των Φιλελευθέρων

Συνολικά ο Βενιζέλος πριν από την κρίση παρουσίαζε μια ρόδινη εκδοχή του κοινωνικού φιλελευθερισμού, η οποία φυσικά απαξίωνε τις αριστερές κριτικές σχετικά με την αστάθεια της καπιταλιστικής συσσώρευσης και τις περιορισμένες προοπτικές των μεταρρυθμίσεων. Δύσκολα μπορούσε να συνδεθεί το φιλελεύθερο όραμά του με την ωμή πραγματικότητα του ελληνικού φιλελευθερισμού, που οργάνωνε συστηματικά την καταστολή της εργατικής τάξης. Άρρητες προϋποθέσεις του οραματος αυτού ήταν η διεθνής πολιτική σταθερότητα και ο συνεχής μεγάλης κλίμακας εξωτερικός δανεισμός, από τον οποίο αναμενόταν κατά μείζονα λόγο η αύξηση της παραγωγής που θα μετρίαζε εν καιρώ τις κοινωνικές αντιθέσεις.

Μολαταύτα οι Φιλελεύθεροι του Βενιζέλου στράφηκαν προς τον αυταρχισμό ενώ ακόμη βρίσκονταν στο απόγειο της δημοτικότητάς τους, και δεν είχαν ν’ αντιμετωπίσουν τα προβλήματα τα οποία ενοχοποιήθηκαν αργότερα για την αναζωπύρωση του Διχασμού. Μόλις ο Βενιζέλος επέστρεψε στην κυβέρνηση, το 1928, ανέθεσε στον υπουργό του Κωνσταντίνο Ζαβιτσάνο, απροκάλυπτο θαυμαστή του ιταλικού φασισμού, να θεσμοθετήσει τη δίωξη των αριστερών ιδεών και των συνδικαλιστικών δραστηριοτήτων με το διαβόητο Ιδιώνυμο νομοθέτημα. Οι διώξεις εναντίον της αριστεράς προσέλαβαν πρωτόγνωρη έκταση από τις αρχές του 1930. Τότε διαλύθηκε η Ενωτική Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδος, και τους επόμενους μήνες την ακολούθησαν η Εργατική Βοήθεια (μια οργάνωση υποστήριξης των θυμάτων των πολιτικών και συνδικαλιστικών διώξεων), το συνδικάτο των καπνεργατών και το Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης.

Στην τριετία μετά το 1929 φυλακίστηκαν με το Ιδιώνυμο περί τις 12.000 άτομα, ενώ από το 1929 ως το 1937 καταδικάστηκαν αμετάκλητα περίπου 3.000, τα 400 σε ποινές φυλάκισης μεγαλύτερες του έτους. Πολύ περισσότεροι ήταν εκείνοι που υπέστησαν ελαφρότερες διώξεις, ενώ τεράστια ήταν η σημασία του πλήγματος που δόθηκε στη λεγόμενη ελευθερία της συνείδησης. Η γεωγραφία της καταστολής αποτύπωνε την επιρροή της αριστεράς όσο και τον αυταρχισμό των αρχών ή των τοπικών ελίτ: σχεδόν 1.200 καταδικαστικές αποφάσεις εκδόθηκαν στην Αττικοβοιωτία, 300 στη Λάρισα, 250 στη Θεσσαλονίκη, 150 στην Καβάλα, και πολλές άλλες ακόμη στη Δράμα, τη Λέσβο και τη Σάμο. Περίπου έξι στους δέκα ήταν εργάτες κι ένας στους δέκα αγρότης. Στην πραγματικότητα, η συντριπτική τους πλειονότητα καταδικάστηκε απλώς για συμμετοχή σε απεργίες ή άλλου τύπου διεκδικήσεις.

Σ’ όλη την Ευρώπη η παράλυση του πολιτικού συστήματος άνοιγε στην άκρα δεξιά το δρόμο προς την κυβέρνηση. Στην Ελλάδα η επιρροή των φασιστικών συνθημάτων μεταξύ των καπιταλιστών και των μικροαστών ενισχυόταν και στα δύο καπιταλιστικά στρατόπεδα. Κορυφώθηκε μετά την κατάρρευση της δραχμής το 1932, που έφερε μεταξύ των άλλων αναβίωση της εσωτερικής πόλωσης μεταξύ των αστών, τον λεγόμενο «δεύτερο Διχασμό». Τότε οι Φιλελεύθεροι προσπάθησαν να κυριαρχήσουν κινητοποιώντας τον κρατικό μηχανισμό και ιδίως το στρατό. Σ’ αυτό τους μιμήθηκαν και οι αντίπαλοί τους, οι Λαϊκοί. Σε τούτη την επιλογή ακριβώς διέφεραν από τα φασιστικά κόμματα που αναπτύσσονταν σε άλλες χώρες την ίδια εποχή, και τα οποία αντιθέτως κινητοποιούσαν μάζες. Γιατί όμως και οι δύο πλευρές εγκατέλειψαν τον κοινοβουλευτισμό; Η σύντομη απάντηση εδώ είναι πως συνέτρεχαν πολλοί λόγοι, που είχαν να κάνουν όχι μόνο με την αντιμετώπιση των λαϊκών στρωμάτων, αλλά και με την εσωτερική διαίρεση των αστών.

Ενώ πράγματι υπήρξε σχέση αιτίου και αποτελέσματος ανάμεσα στην οικονομική κρίση και την επακόλουθη όξυνση των κοινωνικών εντάσεων και την κατάλυση της πολιτικής δημοκρατίας, αυτή δεν ήταν άμεση. Η εργατική διαμαρτυρία στη μεσοπολεμική Ελλάδα δεν απείλησε απευθείας το αστικό καθεστώς, αλλά έβαλε σε κίνηση διαδικασίες που επέτρεψαν να ενισχυθεί η άκρα δεξιά τόσο μεταξύ των φιλελεύθερων όσο και των συντηρητικών, και κατέληξαν στην αποσταθεροποίηση του κοινοβουλευτισμού. Καταλυτικό ρόλο σ’ αυτές έπαιξε η κατάρρευση της δραχμής την άνοιξη του 1932, ενώ σημαντικά επέδρασε επίσης η εξάπλωση των φασιστικών αντιλήψεων και ιδίως η πρόσληψη των γερμανικών εξελίξεων του 1933, που ενίσχυσαν τις αυταρχικές και τις φασίζουσες μερίδες των δύο καπιταλιστικών στρατοπέδων.

Μολονότι παρέμεναν κυρίαρχα, τα καπιταλιστικά κόμματα αισθάνονταν πλέον πως οι δημοκρατικές κατακτήσεις λειτουργούσαν εις βάρος τους. Γύρω από κοινωνικά αιτήματα κρυσταλλώνονταν νέα μαζικά και ταξικά κόμματα, κυρίως το Αγροτικό και το Κομμουνιστικό. Την άνοδο της αριστεράς, παρ’ όλες τις διώξεις, αποτύπωναν όχι μόνον τα εκλογικά και απεργιακά δεδομένα, αλλά και η αναδυόμενη ηγεμονία της στο χώρο των λογοτεχνών και των μη ακαδημαϊκών διανοουμένων. Tα καπιταλιστικά κόμματα, αντίθετα, αδυνατούσαν να εκφράσουν τις κοινωνικές διεκδικήσεις που πρόβαλλαν τώρα στο προσκήνιο. Όσο λιγότερο ικανά αισθάνονταν τα στελέχη τους ν’ ανταποκριθούν στις νέες συνθήκες του πολιτικού ανταγωνισμού, τόσο πιο πρόθυμα συντάσσονταν με εγχειρήματα που αποσκοπούσαν στην κατάργηση της αντιπροσωπευτικής πολιτικής. Το πιο πετυχημένο πρότυπο διεθνώς τούς πρόσφερε η φασιστική Ιταλία. Κάποιοι, και πρώτος ο στρατηγός Γεώργιος Κονδύλης, προσπάθησαν να μιμηθούν τον χιτλερικό ναζισμό. Πάντως αυτές οι εξελίξεις δεν ήταν προϊόντα καμιάς αυτόματης νομοτέλειας, αλλά συνδέονταν με τις νέες ιδεολογικές προτιμήσεις και τις πολιτικές επιλογές των ηγεσιών των δυο παρατάξεων και κατεξοχήν των Φιλελευθέρων.

Το 1932 έγινε κυρίαρχο πρόβλημα η αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης, ένα πολιτικά φορτισμένο ζήτημα, όπου συγκρούονταν οι δύο αστικές παρατάξεις. Με εξαίρεση τις ιδέες κρατικού παρεμβατισμού, που είχε ενστερνιστεί μια αξιόλογη αλλά όχι κυρίαρχη μερίδα στελεχών τους, οι Φιλελεύθεροι και η συντηρητική αντιπολίτευση συμφωνούσαν στις γενικές αρχές της οικονομικής πολιτικής, οι οποίες παρέπεμπαν στον οικονομικό φιλελευθερισμό. Επίσης κανένας τους, ούτε και οι Εργατοαγροτικοί του φιλοβενιζελικού σοσιαλιστή Αλέξανδρου Παπαναστασίου, δεν έθετε ζήτημα μη αποπληρωμής του χρέους. Ωστόσο η κατάρρευση της δραχμής πρόσφερε ελκυστικά πολιτικά επιχειρήματα στους αντιπάλους των Φιλελευθέρων κι επιπλέον επιβεβαίωσε τις συχνές κατηγορίες των αστών, εντός κι εκτός του Λαϊκού Κόμματος, εναντίον των ριψοκίνδυνων οικονομικών επιλογών του Βενιζέλου.

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα ραγδαίας διάβρωσης της πολιτικής τους υποστήριξης και διεθνούς ανόδου των αυταρχικών καθεστώτων και αντιλήψεων, η φιλοδικτατορική μερίδα των Φιλελευθέρων πρόβαλλε με ολοένα και μεγαλύτερη σαφήνεια την ιδέα να κρατήσουν την κυβέρνηση παραμερίζοντας το σύνταγμα. Έχοντας νωρίτερα καταργήσει στην πράξη τα πολιτικά δικαιώματα της αριστεράς, κι επίσης έχοντας αποδεχτεί από τα πράγματα, μέσα στις συνθήκες της κρίσης, την ανάγκη κρατικής παρέμβασης στην οικονομία, τώρα οι Φιλελεύθεροι εγκατέλειπαν και την αρχή της αντιπροσωπευτικής διακυβέρνησης.

Αλέξανδρος Παπαναστασίου και Αλέξανδρος Χατζηκυριάκος. Ο δεύτερος ήταν ένας από τους πιο επιφανείς στρατοκράτες του Μεσοπολέμου, και αδερφός του προέδρου του συνδέσμου βιομηχάνων.

Η άκρα δεξιά κυριαρχεί στους Φιλελεύθερους

Ο λεγόμενος φιλελευθερισμός είχε γίνει πλέον νεκρό γράμμα. Το ερώτημα ήταν αν απλώς θ’ αυτοσχεδίαζαν κάποιες αποσπασματικές αυταρχικές εκτροπές ή θ’ άρθρωναν πληρέστερο πολιτικό λόγο στηριγμένο στη νέα πολιτική πρακτική που διεύρυνε δραματικά τα περιθώρια δράσης τους –τον φασισμό– προσπαθώντας να συσπειρώσουν αστούς και μικροαστούς και να κινητοποιήσουν τη μάζα των οπαδών που τούς είχε απομείνει. Μια σημαντική μερίδα των φιλελεύθερων προτίμησε τη δεύτερη λύση. Παρόμοια με τους ιταλούς και γερμανούς φασίστες την ίδια εποχή, βασικό νομιμοποιητικό τους επιχείρημα έκαναν τον «κομμουνιστικό κίνδυνο». Η διαφορά όμως από την Ιταλία και τη Γερμανία ήταν πως στη μεσοπολεμική Ελλάδα, όπως όλοι γνώριζαν, ο «κομμουνιστικός κίνδυνος» ήταν απλό πρόσχημα. Το επίπεδο της εκλογικής υποστήριξης του ΚΚΕ κυμαινόταν πάντοτε κάτω του 5%, και η οργάνωσή του δεν ήταν ποτέ τέτοια που ν’ απειλεί το καθεστώς.

Οι οπαδοί του Βενιζέλου στράφηκαν κατά του κοινοβουλευτισμού αμέσως μετά την οικονομική κρίση, μόλις έχασαν τη «μάχη της δραχμής» και διαπίστωσαν ότι κινδύνευε η παραμονή τους στην εξουσία. Τον Μάη του 1932, με επίνευση του ίδιου του Βενιζέλου, κατέθεσαν στη βουλή μια πρόταση συνταγματικής αναθεώρησης, στα ίχνη του διαβόητου Άρθρου 48 του συντάγματος της Βαϊμάρης, που λίγο αργότερα θα διευκόλυνε την πρωθυπουργοποίηση του Χίτλερ. Ζητούσαν να δίνονται δικτατορικές εξουσίες στον πρόεδρο της δημοκρατίας όποτε ο ίδιος πιθανολογούσε «εμφύλιον». Δεν είναι σύμπτωση ότι και στο σημερινό μας Σύνταγμα το Άρθρο 48 προβλέπει την κήρυξη κατάστασης πολιορκίας και την εύκολη αναστολή των δημοκρατικών ελευθεριών.

Τις ίδιες ημέρες οργανώθηκε στην Πάντειο σχολή, δημιούργημα των Φιλελευθέρων και οχυρό τους, μια περίφημη συζήτηση με θέμα την «κρίση του κοινοβουλευτισμού». Η συζήτηση, «εν τω μέσω συρροής καθηγητών, σπουδαστών, πολιτευομένων, κυριών, αξιωματικών, κλπ.», περιστράφηκε γύρω από εύγλωττα ερωτήματα. Ήταν ο κοινοβουλευτισμός πράγματι το καλύτερο πολίτευμα γενικά και για τον ελληνικό λαό ειδικά; Ενδεικνυόταν σε κάποιες περιστάσεις η κατάργησή του; Μπορούσε να τόν αντικαταστήσει η δικτατορία;

Εισηγήσεις έκαναν δημοσιολόγοι που κάλυπταν ολόκληρο το πολιτικό φάσμα από τους μετριοπαθείς αντιβενιζελικούς ως το Αγροτοεργατικό Κόμμα. Ελάχιστοι τάχθηκαν υπέρ της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Χαρακτηριστικό όμως των απόψεων που ακούστηκαν ήταν ότι, αντίθετα από τους σημερινούς συντηρητικούς μελετητές που τονίζουν όσο μπορούν τις διαφορές μεταξύ φασιστικών και συντηρητικών καθεστώτων, εκείνες τόνιζαν τις ομοιότητές τους και υποβάθμιζαν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του φασισμού.

Όπως συνέβη και στη δική μας εποχή των μνημονίων, η βουλή υποβαθμίστηκε από τις ίδιες τις καπιταλιστικές δυνάμεις που συνήθως την επικαλούνται. Ο καπιταλισμός σε καιρό κρίσης δεν έχει την πολυτέλεια των δημοκρατικών φενακών. Μετά τις εκλογές της 25ης Σεπτεμβρίου 1932, που δεν έβγαλαν νικητή αλλά έφεραν στην κυβέρνηση έναν αντιβενιζελικό συνασπισμό, ο Βενιζέλος έδωσε στους αντιπάλους του ευρύτατη νομοθετική εξουσιοδότηση να διακοπεί η λειτουργία του κοινοβουλίου επί οχτώ μήνες. Σ’ όλες τις προηγούμενες βουλευτικές περιόδους η βουλή κανονικά συνεδρίαζε επτά με οχτώ μήνες το χρόνο. Από τις 15 Οκτωβρίου του 1932 όμως ως τις 12 Μαϊου του 1933, δηλαδή το επτάμηνο στο οποίο συνήθως ήταν πιο έντονη η κοινοβουλευτική λειτουργία, δεν έγιναν παρά μόνον έντεκα συνεδριάσεις, ενώ σε καμιά από αυτές δεν ασκήθηκε κοινοβουλευτικός έλεγχος. Οι κρίσιμες πολιτικές αποφάσεις, το διάστημα αυτό, παίρνονταν σε πολύ στενούς κύκλους όπου μετείχαν οι ηγεσίες των αντίπαλων πολιτικών παρατάξεων και οικονομικοί και στρατιωτικοί παράγοντες. Η αντιπροσωπευτική πολιτική είχε βραχυκυκλωθεί.

Κωνσταντίνος Γλύξμπουργκ και Ιωάννης Μεταξάς

Οι αντιβενιζελικοί

Στους κόλπους του αντιβενιζελικού στρατοπέδου, τώρα, η επικράτηση της συντηρητικής άκρας δεξιάς, μολονότι αποτελούσε εύλογη έκβαση, με δεδομένες τις συνθήκες της κρίσης, πάντως δεν ήταν προδιαγεγραμμένη. Η ίδια του η δομή το δυσκόλευε ν’ ασκήσει πολιτική πυγμής καθώς δεν είχε τον έλεγχο του κράτους, πόσο μάλλον να μεταφέρει την αντιπαράθεση στο στρατιωτικό πεδίο. Μετά τη δραπέτευση του αυταρχικού βασιλιά Κωνσταντίνου στο εξωτερικό, και την εκτέλεση των Έξι ηγετών του από τους βενιζελικούς, το 1922, είχε μείνει ουσιαστικά ακέφαλο. Ο εξόριστος διεκδικητής του θρόνου Γεώργιος ήταν αντιπαθής ακόμη και στους βασιλόφρονες, ενώ ο επικεφαλής των Λαϊκών, ο Παναγής Τσαλδάρης, δεν βιαζόταν, παρ’ όλη τη φιλοβασιλική του ρητορική, να επαναφέρει τη μοναρχία. Οι περισσότεροι βασιλόφρονες αξιωματικοί είχαν αποταχθεί. Τα πολιτικά στελέχη της παράταξης, πάλι, συσπειρώνονταν γύρω από ηγέτες κατά το μάλλον ή ήττον τοπικής εμβέλειας, που συγκρούονταν μεταξύ τους και πάντως στήριζαν την επιρροή τους σε μηχανισμούς προσανατολισμένους στον κοινοβουλευτικό ανταγωνισμό.

Η προάσπιση των λαϊκών ελευθεριών και ο συνταγματισμός παρέμεναν κεντρικά συνθήματα των αντιβενιζελικών, που έλπιζαν να προστατευτούν από το πρόγραμμα ενίσχυσης του μεγάλου κεφαλαίου που προωθούσαν οι Φιλελεύθεροι. Για να συσπειρωθούν γύρω από ένα αυταρχικό πρόγραμμα δυναμικής επικράτησης χρειάζονταν πολλά: κατάλληλες ευκαιρίες, αποφασιστική ηγεσία, επαρκώς ισχυρό κίνητρο και ιδεολογική νομιμοποίηση. Μετά το 1932 οι συνθήκες που ανέδειξε η οικονομική κρίση τούς έδωσαν την πρώτη· ο Γεώργιος Γλύξμπουργκ, ο Κονδύλης και ο Ιωάννης Μεταξάς τη δεύτερη· η αυταρχική μετάλλαξη των Φιλελευθέρων και τα δύο πραξικοπήματα του Πλαστήρα το τρίτο· και ο φασισμός και η αυταρχική στροφή των συντηρητικών σε πανευρωπαϊκή κλίμακα την τέταρτη.

Παράλληλα με τις μάχες που έδιναν για να κερδίσουν τις εκλογές, και τα δύο καπιταλιστικά στρατόπεδα προώθησαν τη δημιουργία όχι απλώς συνομωτικών οργανώσεων, αλλά ισχυρών μηχανισμών επικεντρωμένων στο στρατό, ικανών ν’ ασκήσουν οργανωμένη βία. Όλοι οι στρατοκράτες υποστήριζαν αντιδημοκρατικές και αντικοινοβουλευτικές ιδέες, αλλά ο Κονδύλης ήταν ο μόνος μεταξύ τους που προσπάθησε, χρησιμοποιώντας τη θεσμική και παραθεσμική εξουσία του, να οργανώσει ένα κόμμα συγκροτημένο με βάση το φασιστικό πρότυπο μαζικής κινητοποίησης –και ως ένα βαθμό το πέτυχε. Ωστόσο η πολιτική του δεξιότητα, αντίθετα από τις στρατιωτικές του ικανότητες, ήταν μικρή, κι έτσι η δύναμή του έμεινε περιορισμένη. Άλλοι υποψήφιοι δικτάτορες που συζητούνταν, από το βενιζελικό στρατόπεδο, ήταν ο Πάγκαλος, ο Πλαστήρας, και ο Oθωναίος.

Σεραφείμ Μάξιμος

Η κριτική της αριστεράς: Σεραφείμ Μάξιμος

Την εγκατάλειψη του κοινοβουλευτισμού από τα δύο καπιταλιστικά στρατόπεδα διαπίστωσε στο χώρο της αριστεράς, έγκαιρα και με συγκροτημένο τρόπο, ο Σεραφείμ Μάξιμος. Ο Μάξιμος, ένας από τους σημαντικότερους έλληνες διανοούμενους και παλαιότερα επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΚΚΕ, είχε στο μεταξύ μεταπηδήσει στην ηγεσία του Σπάρτακου, μιας ομάδας που αντιπολιτευόταν το ΚΚΕ από τ’ αριστερά. Στόχος της ανάλυσής του, στην μπροσούρα με τίτλο Κοινοβούλιο ή δικτατορία; που εκδόθηκε το 1930, ήταν ν’ ανιχνεύσει «σε ποια σχέσι βρίσκεται η Δικτατορία με το Κοινοβούλιο, η δικτατορική τάσι με την κοινοβουλευτική, αν παλεύουν μεταξύ τους αυτά τα δυο ρεύματα και σε ποιο σημείο βρίσκεται η πάλη αυτή». Το συμπέρασμά του ήταν πως «κοινοβούλιο και δικτατορία δημοκρατία και φασισμός έχουν συναδελφωθή στην υπηρεσία του κεφαλαίου». Αναλυτικότερα, υποστήριζε πως

Κοινοβούλιο και δικτατορία είναι σήμερα συνώνυμα, γιατί εκφράζουνε διαφορετικές μορφές κυριαρχίας της μιας και της ίδιας τάξεως και ο χωρισμός τους είναι αδύνατος στην εποχή μας. Στη γένεσή τους μπορεί να χωρισθούν. Το ένα είναι προϊόν της πιο δημοκρατικής επαναστάσεως, το άλλο φαινόμενο βαθύτερο κοινωνικής αντιδράσεως, μιας τάξεως που καταρρέει. Το πρώτο το έφερε στην επιφάνεια η επαναστατική θέλησι του λαού· το άλλο η αντεπαναστατική διάθεση της μειονοψηφίας.

Στην ανάλυση του Μάξιμου, το κεφάλαιο εγκαταλείπει τον κοινοβουλευτισμό όταν εμφανίζεται κάτι σαν αυτό που εμείς σήμερα ονομάζουμε κρίση νομιμοποίησης: «η κοινοβουλευτική μέθοδος καταπιέσεως παύει από του να έχη αξία σε μια δεδομένη στιγμή, οι δεσμοί μεταξύ του “κυριάρχου λαού” και των αντιπροσώπων του διακόπτονται”. Αλλά ο κοινοβουλευτισμός δεν είναι συνώνυμο της δημοκρατίας: «Μπορεί πολύ θαυμάσια ένα καθεστώς να λέγεται κοινοβουλευτικό, να διατηρή κοινοβούλιο από βουλευτές που τους εκλέγει ο λαός και να μην είναι παρά μια δικτατορία. […] Μια [αβασίλευτη] δημοκρατία μπορεί να λέγεται Δημοκρατία και να μην είναι παρά δικτατορία με τη χειρότερη μορφή. Τέτοιες είναι οι Δημοκρατίες στις βαλτικές χώρες, στην Πολωνία, στην Ελλάδα. Τέτοια είναι γενικά η σύγχρονη αστική δημοκρατία».

Στην Ελλάδα το Κόμμα Φιλελευθέρων ήταν το μόνο που «κατόρθωσε να ενσαρκώση τους εθνικούς σκοπούς του ελληνικού κεφαλαίου και εργάσθηκε για την ολοκλήρωσί τους». Η αποφασιστικότητά του να βάλει τη χώρα στον παγκόσμιο πόλεμο, «η δύναμι και το θάρρος με το οποίο πάλαιψε, το αναδείξανε στην αστική συνείδηση, ενώ το καταρρίψανε στη λαϊκή. Από τότε το κόμμα αυτό προσπαθεί να αντικαταστήση την έλλειψι της λαϊκής εμπιστοσύνης, που μεγάλωνε προοδευτικά με την εμπιστοσύνη των ξένων ιμπεριαλιστών». Οι λαϊκές μάζες αντιδρώντας στον πόλεμο στράφηκαν προς τη μοναρχία. Ο λεγόμενος Διχασμός ήταν ένας εμφύλιος πόλεμος: «αν στην Ελλάδα η μεγάλη λαϊκή μάζα πολέμησε τους φιλελευθέρους με μοναρχικά σύμβολα, αυτό δε μειώνει καθόλου τη κοινωνική αξία του εσωτερικού αυτού πολέμου».

Η εξέλιξη αυτή δεν ήταν ελληνική πρωτοτυπία. Στην ανάλυση του Μαξίμου, «η τάξι που ανατρέπεται, δεν αντιτάσσει τη δημοκρατία στον μπολσεβικισμό. Καταφεύγει στο φασισμό, για να χτυπήση τη προλεταριακή δικτατορία. Όπως η μπολσεβικική επανάστασι είναι το φυσικό αποτέλεσμα της πάλης των τάξεων στις ανώτερες μοφρές της, ο φασισμός είναι η καταδίκη της αστικής δημοκρατίας από την ίδια την δημοκρατική μπουρζουαζία». Ο Μάξιμος επίσης διέκρινε το στοιχείο της μαζικής κινητοποίησης στον φασισμό: «Η φασιστική δικτατορία είναι, αντίθετα, η -σε μια ωρισμένη κρίσιμη για τον καπιταλισμό στιγμή- βίαιη καταστολή των επαναστατικών συνεπειών της κρίσεως της αστικής οικονομίας, η χρησιμοποίησι της εναντίον του καπιταλισμού δυσφορίας και δυσαρεσκείας των μαζών από τον ίδιο τον καπιταλισμό και προς όφελός του». Το συμπέρασμά του είναι μια από τις πιο εναργείς αναλύσεις της κεντρικής πολιτικής σύγκρουσης της μεσοπολεμικής Ελλάδας:

Φασισμός και μπολσεβικισμός είναι ασυμβίβαστα. Δεν μπορεί να ζήσουν μαζί. Είναι δυο άκρα αντίθετα. Είναι οι δυο τάξεις στην θανάσιμη τελειωτική πάλη τους. Η δημοκρατία όμως συμβιβάζεται με το φασισμό και τον εκφράζει μάλιστα. Το ελληνικό παράδειγμα είναι η τρανότερη απόδειξι. Η ελληνική κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι συνυφασμένη με τη δικτατορία, με την άρνηση της ελευθερίας, με τη βία. Στηρίχθηκε στη βία και στη δικτατορία. Συντηρητική δεξιά (φιλελεύθεροι) και δημοκρατική αριστερά (δημοκρατικοί [του Παπαναστασίου]) χρησιμοποιήσανε στη χώρα μας με τη σειρά τους το στρατιωτικό παράγοντα, την ένοπλη δύναμι, για να λύσουν, έξω από το κοινοβούλιο και πολλές φορές μέσα σ’ αυτό, την πολιτική κρίσι. […]

Αν η μπουρζουαζία χρησιμοποίησε το στρατιωτικό παράγοντα για να εξασκήση τη κοινωνική δικτατορία της, αν δε χρησιμοποίησε ένοπλα σώματα φασιστών κατά το ιταλικό παράδειγμα, αυτό είναι μια ιδιομορφία που οφείλεται και στην εξαιρετική δύναμι που απόκτησε κατά τη τελευταία περίοδο ο στρατιωτικός παράγοντας, παίρνοντας απ’ ευθείας μέρος στην πολιτική πάλη και στους κομματικούς αγώνας. Το ίδιο το φιλελεύθερο κόμμα αντικατέστησε τη δύναμι των μαζών με τη στρατιωτική δύναμι και χρησιμοποίησε τη στρατιωτική βία για να λύση τις κομματικές και κοινωνικές αντιθέσεις μέσα στη χώρα. Οι ίδιοι οι φιλελεύθεροι αντιτάξανε τα στρατιωτικά στελέχη τους στον κομματικό εχθρό και τα [παραστρατιωτικά] “σώματα των κυνητών” στην δημοκρατική λαϊκή εξέγερσι.

Πηγή:΅/undebtedworld/post

Ρόναλντ Ρήγκαν, ο 40ος πρόεδρος των ΗΠΑ ASSOCIATED PRESS

Το ηχογραφημένο απόσπασμα αυτής της τηλεφωνικής επικοινωνίας, που χρονολογείται από τον Οκτώβριο του 1971, βρέθηκε από τον ιστορικό Τίμοθι Ναφτάλι, τον πρώην πρόεδρο της προεδρικής βιβλιοθήκης Ρίτσαρντ Νίξον.

Ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρίγκαν έκανε ρατσιστικά σχόλια όταν ήταν κυβερνήτης της Καλιφόρνιας, χαρακτηρίζοντας «πιθήκους» τους Αφρικανούς διπλωμάτες, σε μια συνομιλία που είχε με τον τότε πρόεδρο Ρίτσαρντ Νίξον, που προερχόταν επίσης από το Ρεπουμπλικανικό κόμμα.

Το ηχογραφημένο απόσπασμα αυτής της τηλεφωνικής επικοινωνίας, που χρονολογείται από τον Οκτώβριο του 1971, βρέθηκε από τον ιστορικό Τίμοθι Ναφτάλι, τον πρώην πρόεδρο της προεδρικής βιβλιοθήκης Ρίτσαρντ Νίξον. Το ντοκουμέντο αναρτήθηκε στον ιστότοπο του περιοδικού The Atlantic.

Μετά την ψηφοφορία στα Ηνωμένα Έθνη για την αναγνώριση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, ο Ρίγκαν, που τότε ήταν κυβερνήτης της Καλιφόρνιας, τηλεφώνησε στον Νίξον, ο οποίος ήταν πρόεδρος από το 1969. Ο Ρίγκαν εκφράζει την οργή του για τις αφρικανικές χώρες που ψήφισαν αντίθετα από τις ΗΠΑ στον ΟΗΕ, υπέρ της αναγνώρισης της ΛΔ της Κίνας.

«Χθες το βράδυ, σας το λέω, να βλέπω αυτήν την απάτη στην τηλεόραση…» εξηγεί ο Ρίγκαν και συνεχίζει: «Να βλέπω αυτούς… αυτούς τους πιθήκους των αφρικανικών χωρών. Είναι μοχθηροί, ακόμη δεν αισθάνονται άνετα με παπούτσια!»

Ο Νίξον αντιδρά στο σχόλιο ξεσπώντας σε γέλια. Αργότερα, επανέλαβε τις δηλώσεις του Ρίγκαν σε συζητήσεις που είχε με τους συμβούλους του.

Σύμφωνα με τον Τιμ Ναφτάλι, αυτό το απόσπασμα που περιέχει τις δηλώσεις του Ρίγκαν είχε μπει αρχικά στην άκρη, αλλά δημοσιοποιήθηκε από τα εθνικά αρχεία πριν από δύο εβδομάδες.

Ο Ρόναλντ Ρίγκαν ήταν πρόεδρος των ΗΠΑ για δύο τετραετίες (1981-89).

Πηγή:https://www.news247.gr

Συνέντευξη στον Κυριάκο Νασόπουλο

 «Αν ο Μιχαλολιάκος νομίζει ότι θα επιστρέψει τις συμμορίες του στο δρόμο κατά το μοντέλο του 2012-2013 για να κάνουν “απλές ανθρωποκτονίες”, όπως είπε ο αμετανόητος μαχαιροβγάλτης Ρουπακιάς, και οι εργαζόμενοι και η νεολαία θα καθίσουν άπραγοι, γελιέται. Ας κοπιάσουν», τονίζει στο Πριν ο δικηγόρος πολιτικής αγωγής των Αιγύπτιων αλιεργατών στη δίκη της Χρυσής Αυγής Θανάσης Καμπαγιάννης.

Η αντιφασιστική πάλη ήταν καταλυτική. Τώρα που η Χρυσή Αυγή καταρρέει, το αστικό πολιτικό σύστημα διεκδικεί δάφνες που δεν του ανήκουν

Μετά από τέσσερα χρόνια, έχουμε μπει στην τελική ευθεία για την ολοκλήρωση της δίκης της ΧΑ, με τις απολογίες των κατηγορουμένων. Γιατί υπήρξε αυτή η καθυστέρηση και πότε αναμένεται να ολοκληρωθεί;

Η δίκη της Χρυσής Αυγής, που ξεκίνησε στις 20 Απριλίου 2015, βαίνει πλέον προς την ολοκλήρωσή της. Σ’ αυτή τη φάση απολογούνται οι κατηγορούμενοι για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, ακολουθούν οι δολοφονικές επιθέσεις στους Αιγύπτιους αλιεργάτες και τους κομμουνιστές συνδικαλιστές και, τέλος, οι κατηγορούμενοι αποκλειστικά για την εγκληματική οργάνωση, ανάμεσά τους και οι πρώην βουλευτές. Εξαρχής, η διαδικασία προβλεπόταν μεγάλη. Από νωρίς, η υπεράσπιση της ναζιστικής οργάνωσης ξεδίπλωσε μια στρατηγική κωλυσιεργίας της διαδικασίας. Περαιτέρω, η Χρυσή Αυγή απολάμβανε πολύχρονη ασυλία, η οποία μόνο με τη συνεκδίκαση μεγάλων, εμβληματικών κακουργημάτων θα μπορούσε να σπάσει. Αν τα αιτήματα της πολιτικής αγωγής και του αντιφασιστικού κινήματος (χώρος, αποκλειστική απασχόληση δικαστών, εντατικοποίηση δικασίμων) είχαν εισακουστεί νωρίτερα από τη διοίκηση του Εφετείου και την κυβέρνηση, ο χρόνος αυτός θα ήταν συντομότερος. Πάντως, στα τέλη του 2019-αρχές 2020, θα έχουμε πλέον το τέλος της διαδικασίας και την έκδοση της απόφασης.

Τα «ποντίκια» εγκαταλείπουν το ναζιστικό σκάφος που βυθίζεται. Τι ρόλο έχει παίξει η δίκη; Αποκαλύφθηκε ο εγκληματικός χαρακτήρας της Χρυσής Αυγής;

Η δίκη έχει παίξει κομβικό ρόλο στην απονομιμοποίηση της ναζιστικής οργάνωσης, την απόδειξη του εγκληματικού της χαρακτήρα και τη διάσπασή της. Από τη στιγμή που τελέστηκαν εγκληματικές πράξεις, το δικαστήριο ήταν ούτως ή άλλως απαραίτητο. Αυτό που έπαιξε ρόλο ήταν η αξιοποίηση της δίκης από το αντιφασιστικό κίνημα ως πολιτικού εργαλείου για την ανάδειξη της εγκληματικής δράσης των νεοναζί σε πλατιά ακροατήρια. Δικαιώθηκε έτσι η επιλογή να δώσουμε τη μάχη και στη δικαστική αίθουσα, απέναντι σε απόψεις αναχωρητισμού και τεχνητής αντιπαράθεσης του κινήματος στη μάχη και μέσα στους θεσμούς. Οι αντιφασιστικές συγκεντρώσεις στις γειτονιές, οι αποφάσεις των δημοτικών συμβουλίων, οι απεργίες των εργαζόμενων της ΕΡΤ, κάθε αντιφασιστική δράση δυνάμωνε μέσα από το συντριπτικό υλικό που προέκυπτε από την ακροαματική διαδικασία. Αυτής της συνδυαστικής δράσης γέννημα είναι η εκλογική ήττα της οργάνωσης και οι μαζικές αποχωρήσεις που τη συγκλονίζουν.

Πού αποσκοπεί και τι εκφράζει κατά τη γνώμη σου η κίνηση Λαγού;

Ο Λαγός βρέθηκε σε θέση ισχύος απέναντι στον Μιχαλολιάκο, μετά την εκλογή του ως ευρωβουλευτή και την αποτυχία της Χρυσής Αυγής να ξαναμπεί στη βουλή. Είναι όμως και το ηγετικό στέλεχος, το πιο ποινικά εκτεθειμένο στην υπό εξέλιξη δίκη. Η διάσπαση της οργάνωσης εκφράζει το αδιέξοδο του ηγετικού πυρήνα που έκανε απεγνωσμένα ζιγκ-ζαγκ για να σπάσει την απομόνωση στην οποία έχει περιέλθει: ανοίγματα στους ακροδεξιούς στρατηγούς, κλείσιμο στις ευρωεκλογές με αποκλειστικά χρυσαυγίτικο ψηφοδέλτιο, αναγνώριση της ήττας και νέο αποτυχημένο άνοιγμα των ψηφοδελτίων στις εθνικές, κοκ. Ο Λαγός ήταν ο εκφραστής μιας καθαρής «χρυσαυγίτικης» γραμμής, με έμφαση στην ανάγκη «να μη χαθεί ο δρόμος». Μην φανταστεί όμως κανείς κάποια πολιτική αρχών: η διανομή των συρρικνούμενων οικονομικών πόρων της οργάνωσης παίζει κομβικό ρόλο στα αλληλοκαρφώματα. Ως γνωστόν, οι συμμορίες -και οι ναζιστικές- τα χαλάνε πάντοτε στη μοιρασιά.

Σε λίγους μήνες είναι προγραμματισμένη και η απολογία του αρχηγού της εγκληματικής οργάνωσης,  Νίκου Μιχαλολιάκου. Θεωρείς ότι τελικά θα προσέλθει στο δικαστήριο και πόσο σημαντική είναι για την εξέλιξη της δίκης η απολογία του;

Εκτιμώ ότι ο Μιχαλολιάκος δεν μπορεί πλέον να μην προσέλθει στο δικαστήριο. Δεν έχει πια καν την βουλευτική ιδιότητα που θα του επέτρεπε να «απαξιώσει» να εμφανιστεί, υποδυόμενος τον διωκόμενο πολιτικό ηγέτη. Είναι επικεφαλής μιας ναζιστικής συμμορίας μαχαιροβγαλτών με σκισμένο πλέον τον πολιτικό/κοινοβουλευτικό της μανδύα. Η πρόθεσή του είναι δεδομένη: όπως και στο παρελθόν, θα πουλήσει τα αναλώσιμα μέλη που διέπραξαν τα εγκλήματα με τα μαχαίρια και τα ρόπαλα. Όμως αυτή τη φορά είναι αντιμέτωπος με μια δίκη που διερευνά τις ποινικές ευθύνες της ηγεσίας και όχι κάποιας ατομικής περίπτωσης, όπως ήταν για παράδειγμα η δίκη του Περίανδρου για την απόπειρα δολοφονίας του Δημήτρη Κουσουρή.

Γιατί καταγγέλλετε, ως πολιτική αγωγή, ότι κάποιες συγκεκριμένες αλλαγές του Ποινικού Κώδικα, τις οποίες πέρασε πρόσφατα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, αποτελούν «δώρο» προς τα ηγετικά μέλη της ΧΑ, ενόψει των δικαστικών αποφάσεων;

Η πρόταση της νομοπαρασκευαστικής επιτροπής για εξίσωση της ποινικής ευθύνης διευθυντή και μέλους της εγκληματικής οργάνωσης του άρθρου 187 ήταν φωτογραφική διάταξη υπέρ της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής. Από 10-20 χρόνια κάθειρξη, η επαπειλούμενη ποινή θα προσγειωνόταν στα 5-10 έτη, κάτι που θα ίσχυε και για την παρούσα δίκη. Τελικά, κάτω από το βάρος των αντιδράσεων, η επιβαρυντική περίσταση της διεύθυνσης επανήλθε με επαπειλούμενη ποινή κάθειρξης 5-15 έτη. Η απόπειρα να πέσουν οι χρυσαυγίτες στα μαλακά «από τα αποδυτήρια» απέτυχε. Η μάχη να λογοδοτήσουν είναι ακόμα μπροστά μας, γι’ αυτό αξιώνουμε την παραδειγματική τους καταδίκη, με τις μεγαλύτερες δυνατές ποινές και χωρίς ελαφρυντικά.

Πόσο επηρέασε η αντιφασιστική πάλη στην κατάρρευση της εκλογικής επιρροής της Χρυσής Αυγής;

Η αντιφασιστική πάλη ήταν καταλυτική. Τώρα που η Χρυσή Αυγή καταρρέει, το αστικό πολιτικό σύστημα διεκδικεί δάφνες που δεν του ανήκουν: η ΝΔ αποδίδει την πτώση στην «αμφίπλευρη διεύρυνση» της δεξιάς και την εθνικιστική στάση της στο Μακεδονικό. Ο Δραγασάκης αποδίδει την πτώση στην «κοινωνική πολιτική» του ΣΥΡΙΖΑ και τη «μείωση της φτώχειας». Οι ίδιοι που άνοιξαν τις πόρτες του Προεδρικού Μεγάρου τον Μάιο του 2012 για τον Μιχαλολιάκο και τον υποδέχθηκαν ως πολιτειακό παράγοντα, μιλώντας για μια «σοβαρή» ή «εκδημοκρατισμένη» Χρυσή Αυγή, θέλουν τώρα να μας πείσουν ότι έπαιξαν ρόλο στην ήττα της. Τη Χρυσή Αυγή τη σταμάτησε ο αγώνας των από κάτω, όσων ενεργητικά στάθηκαν απέναντι στο πολιτικό σχέδιο τρόμου που αυτή ενορχήστρωσε. Πάνω απ’ όλα, τη σταμάτησε το αίμα του Παύλου Φύσσα, που χύθηκε άδικα αλλά όχι μάταια.

Στο μήνυμα του, το βράδυ της 7ης Ιουλίου, ο «φύρερ» Μιχαλολιάκος απείλησε ευθέως ότι η ναζιστική συμμορία θα επιστρέψει εκεί που έγινε δυνατή, «στους δρόμους και τις πλατείες». Ποια πρέπει να είναι απάντηση του αντιφασιστικού κινήματος;

Αν ο Μιχαλολιάκος νομίζει ότι θα επιστρέψει τις συμμορίες του στο δρόμο κατά το μοντέλο του 2012-2013 για να κάνουν «απλές ανθρωποκτονίες», όπως είπε ο αμετανόητος μαχαιροβγάλτης Ρουπακιάς, και οι εργαζόμενοι και η νεολαία θα καθίσουν άπραγοι, γελιέται. Το αντιφασιστικό κίνημα, εμπειρότερο από ποτέ, θα τσακίσει κάθε τέτοια απόπειρα. Όχι πλέον «εκτός έδρας», στις δικαστικές αίθουσες, αλλά στην έδρα μας, στους δρόμους και τις πλατείες. Ας κοπιάσουν.

Πηγή:http://prin.gr

Πρώτα οι Ιταλοί, μετά τα σκυλιά, οι μετανάστες τελευταίοι. Ο Ιταλός υπουργός Εσωτερικών Ματέο Σαλβίνι, με βίντεο που ανήρτησε στο twitter καλεί τους συμπατριώτες του να λύσουν ένα μεγάλο πρόβλημα που προέκυψε μετά το κλείσιμο του κέντρου υποδοχής προσφύγων στο Κάρα ντι Μινέο: «να ανοίξουν τα σπίτια τους για τα 117 σκυλιά, που παρέμειναν ως τελευταίοι «ένοικοι» στο Κάρα ντι Μινέο, ή να συμβάλουν στη συντήρησή τους». Κι ας έχουν μείνει άστεγοι 27 μετανάστες, που μετά την εκκένωση του κέντρου αγνοείται η τύχη τους.

«Πρώτα η Παναγία και οι Άγιοι, τώρα τα σκυλιά, για όνομα του Θεού, είναι κι αυτά ζωντανά και χρήζουν σεβασμού. Αλλά οι άνθρωποι όχι; Θα ήθελα να δείχνει τον ίδιο σεβασμό και για τους ανθρώπους, που εξευτελίζεται η αξιοπρέπειά τους», τόνισε ο ιερέας ντον Λουΐτζι Σκότι, αναφορικά με τις διακρίσεις που αποτολμά ο υπουργός Εσωτερικών.

Για τον Σαλβίνι, όμως το γεγονός ότι ο πρώην «ένοικος» του Κάρα ντι Μινέο, Αντού, βρέθηκε να περιπλανάται σε κατάσταση σύγχυσης, μόνος κι αβοήθητος παρά τα διαγνωσμένα ψυχολογικά προβλήματά του και το ότι άλλοι 27 μετανάστες έχουν «εξαφανισθεί» δεν έχει καμμία σημασία. Ο ίδιος αναρτά τις εκκλήσεις του, περιστοιχισμένος από τρία αστυνομικά σκυλιά, την Μπιάνκα, τον Πάμπλο και τον Άρες. Όπως τονίζει ο ψυχίατρος της οργάνωση Medu Τζουζέπε Κανέλα, «ο υπουργός εγκατέλειψε δεκάδες μετανάστες σε δύσκολη κατάσταση. Οι πιο αδύναμοι αφέθηκαν κυριολεκτικά στην τύχη τους. Τρέχαμε με τα αυτοκίνητα να τους αναζητήσουμε στους δρόμους. Δύο από τους ψυχικά ασθενείς μας δεν τους έχουμε ανακαλύψει ακόμη. Υπουργέ, ντροπή σου».

Η εκκένωση του κέντρου έχει κάνει τη Μαφία να τρίβει τα χέρια της. Κάθε εβδομάδα, λεωφορεία από το κέντρο μετέφεραν δεκάδες μετανάστες σε άλλα κέντρα υποδοχής (την πλειονότητά τους, κατά τρόπο παράδοξο, σε εκείνο της Ίζολα Κάπο Ριτσούτο, όπου η εγκληματική οργάνωση «’ντράγκετα» για χρόνια κάνει χρυσές δουλειές). Εξόν από περίπου τριάντα, οι οποίοι σύμφωνα με το νέο διάταγμα του υπουργού για την ασφάλεια, δεν εμπίπτουν στις προβλέψεις για υποδοχή τους από την Ιταλία: πρόκειται για προστατευόμενους από τις ανθρωπιστικές διατάξεις, αιτούντες άσυλο που δεν κρίθηκε θετικά η αίτησή τους και αναμένουν τη νέα εκδίκαση.

«Η Ιταλία είναι μία χώρα όπου η εγκατάλειψη σκύλου συνιστά έγκλημα, όχι όμως και η εγκατάλειψη ανθρώπου», υπογραμμίζει ο επίσκοπος του Καλτατζιρόνε (Σικελία) Καλότζερο Πέρι. «Εμείς κάναμε ό,τι μπορούσαμε. Να μην αφήσουμε τους ανθρώπους στον δρόμο. Εάν δεν έχουν δικαιώματα, εμείς θα αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Όμως ρωτώ τον υπουργό: «για το κλείσιμο της Κάρα υπήρχε μία διορία, είχε μία υπόσχεση που ήθελε να τηρήσει, τώρα θα φροντίσει και τους σκύλους. Όμως, τώρα που έχουμε εξοικονομήσει χρήματα, κόβοντάς τα από την υποδοχή των προσφύγων, θα μας δώσει ο υπουργός μία διορία για να λύσουμε και το πρόβλημα της εργασίας των νέων μας, που κατά δεκάδες φεύγουν από την Ιταλία; Θα μας δώσει άλλη διορία για να μας εξηγήσει εάν η πρώην Κάρα ντι Μινέο θα γίνει κάτι άλλο και πως θα βρουν δουλειά όσοι απασχολούνταν εκεί;», διερωτάται ο επίσκοπος.

Οι προτροπές του Σαλβίνι υπέρ των αδέσποτων στο Κάρα ντι Μινέο έχουν προκαλέσει αντιδράσεις τόσο εντός της κυβερνητικής πλειοψηφίας, όσο και στην αντιπολίτευση. Ο εκλεγμένος με το συγκυβερνών Κίνημα των 5 Αστέρων, πρόεδρος της επιτροπής Συνταγματικών Υποθέσεων της Βουλής Τζουζέπε Μπρέσα, δήλωσε: «με λυπεί που το μέγαρο του Βιμινάλε (υπουργείο Εσωτερικών) δεν φρόντισε να βρει πρώτα μία λύση σε αυτό το πρόβλημα, ήδη από την έναρξη της επιχείρησης εκκένωσης τον Φεβρουάριο. Κι ελπίζω να βρεθεί μία τελική λύση για τους 30 «αόρατους» φιλοξενούμενους από την επισκοπή». Σκληρό ήταν και το σχόλιο του Νικόλα Φρατογιάνι της Ιταλικής Αριστεράς: «θεωρώ αποτρόπαια την πράξη της εγκατάλειψης (των ζώων). Αλλά, αλήθεια, μπορεί κάποιος να δείχνει τέτοια ευαισθησία για τα ζώα (ή για τις ψήφους όσων τα αγαπούν) και να επιδεικνύει τέτοια σκληρότητα για τη ζωή των ανθρώπων;».

Πηγή:http://www.topontiki.gr

Ο επικεφαλής ρατσιστικού κόμματος της άκρας δεξιάς στη Δανίας, ο οποίος έχει μάλιστα και ποινικό μητρώο, αναμένεται να είναι ένα από τα νέα μέλη του Κοινοβουλίου της χώρας του.

Ελάχιστοι γνώριζαν τον Ράσμους Παλούνταν όταν το 2017 ίδρυσε το κόμμα του Stram Kurs, το οποίο μεταφράζεται ως «Σκληρή Γραμμή».

Λίγες ημέρες πριν από τη διενέργεια των εκλογών στη Δανία, στις 5 Ιουνίου, το κόμμα του συγκεντρώνει ποσοστό 2,3% και όλα δείχνουν ότι θα κερδίσει μια έδρα στη νέα Βουλή.

Ο Παλούνταν είναι 37 ετών. Βασικός πυλώνας του κυβερνητικού προγράμματος είναι η απέλαση όλων των μουσουλμάνων από τη Δανία και η απαγόρευση του Ισλάμ. Έγινε γνωστός ως ο άνθρωπος που πέταξε στην πυρά το Κοράνι και μάλιστα σε δημόσιο χώρο.

 Όταν το κόμμα του έκανε διαδήλωση στο πόλη Νοερέμπρο ξέσπασαν βίαιες ταραχές. Πρόκειται για περιοχή της Κοπεγχάγης με μεγάλο πληθυσμό μεταναστών, κυρίως μουσουλμάνων.

Τον Απρίλιο δικαστήριο της Δανίας έκρινε τον 37χρονο δικηγόρο στο επάγγελμα ένοχο για υποκίνηση ρατσιστικών επιθέσεων και λόγου. Είχε δηλώσει δημοσίως ότι οι Αφρικανοί είναι λιγότερο ευφυείς από τους Ευρωπαίους.

Τον Δεκέμβριο πέρσι δόθηκε στη δημοσιότητα βίντεο, στο οποίο ο Δανός έλεγε: «Ο εχθρός είναι το Ισλάμ και οι μουσουλμάνοι. Το καλύτερο πράγμα που θα μπορούσε να μας συμβεί είναι να φύγει κάθε μουσουλμάνος από αυτή τη γη. Τότε θα έχουμε εκπληρώσει τον στόχο μας».

Ο Παλούνταν έχει κατηγορηθεί για ναζισμό, αλλά ο ίδιος αρνείται ότι έχει κάποια σχέση με τα νεοναζιστικά κινήματα. Δηλώνει ότι το κόμμα του είναι το μόνο εθνικιστικό της Δανίας.

Πηγή:https://www.athensvoice.gr

Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ/ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

Με τη συμμετοχή χιλιάδων κόσμου, πραγματοποιήθηκε η μεγάλη αντιφασιστική πορεία στον Πειραιά για τα έξι χρόνια από τη δολοφονία του. Η πορεία ξεκίνησε από το...