ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ

92Οι λαϊκές επαναστάσεις μπορούν να νικήσουν!

Αγαπητέ μαθητή, μαθήτρια

Ίσως έχεις βαρεθεί να ακούς συνέχεια για επετείους και γιορτές, ειδικά σήμερα που η πολιτική της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του συστήματος των εφοπλιστών, των επιχειρηματιών κάνουν επίθεση στη ζωή σου και στην οικογένειά σου. Κράτα όμως το εξής: ό,τι επίθεση και να σου κάνουν, δε θα σταματήσουν ποτέ να στοχεύουν στο μυαλό σου. Γι’ αυτό σου λένε ψέματα και μισές αλήθειες και για την 25η Μαρτίου, όπως κάνουν και για την 28η Οκτώβρη αλλά και για το Πολυτεχνείο.

Είναι ώρα να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους!

Δεν σου κάνει εντύπωση το γεγονός ότι γιορτάζουμε την έναρξη της επανάστασης του 1821 στις 25η Μαρτίου ενώ ήδη στις 23 Μάρτη του 1821 η Καλαμάτα και άλλα μέρη της Πελοποννήσου είχαν απελευθερωθεί από τους Τούρκους;

Η απάντηση είναι ότι με διάταγμα του 1838, δηλαδή 13 χρόνια αργότερα, ορίσθηκε εθνική γιορτή η μέρα του Ευαγγελισμού για να ντύσουν την επανάσταση με θρησκευτικό μανδύα.

Όμως η επίσημη Εκκλησία δεν ήταν υπέρ της Επανάστασης. Όταν ο Παπαφλέσας συναντήθηκε με τον Παλαιών Πατρών Γερμανό για να του πει ότι όλα ήταν έτοιμα για την επανάσταση, ο τελευταίος άρχισε να τον βρίζει ότι είναι απατεώνας. Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός μάλιστα είχε πει: «Ας αφήσουμε τα παιδιά του Μωάμεθ να αποτελειώσουν τα παιδιά του Ροβεσπιέρου»!

»Πουθενά δεν είναι γραμμένο ότι η Ευρώπη θα συνδέεται με την ανάπτυξη και την δημοκρατία.Ισως ανοίγεται ένα διαφορετικό μέλλον, όπου η Ευρώπη συνδέεται με την στασιμότητα, την ανεργία και την τυραννία» σχολιάζουν σε κύριο άρθρο τους οι Financial Times, »πατώντας» στις Ιταλικές εκλογές και τη Χρυσή Αυγή.

»Η αναταραχή που προκάλεσαν οι ιταλικές εκλογές έχει μεταφέρει το επίκεντρο της προσοχής εκεί όπου έπρεπε να βρίσκεται εξ αρχής: Στον πολιτικό παράγοντα της κρίσης της ευρωζώνης. Είχαμε έξι μήνες νηνεμίας, με χρηματιστήρια να ανεβαίνουν και ευσεβείς πόθους να κυριαρχούν. Η κυρίαρχη άποψη ήταν ότι η κρίση περιορίστηκε, με την Ιρλανδία να ανακάμπτει και τον κίνδυνο εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη να μειώνεται. Όμως αυτή η άποψη πάντα αγνοούσε την πολιτική.

Η Ελλάδα, ειδικότερα, έδειξε ότι, ακόμη κι αν οι ροές των κεφαλαίων πηγαίνουν προς την σωστή κατεύθυνση, το δημοκρατικό έλλειμμα μπορεί να διευρύνεται. Κανείς, έξω από την Ελλάδα, δεν έχει δώσει την πρέπουσα σημασία στο ότι το νεοναζιστικό κόμμα μπορεί να ανέβει πάνω από το 10% σε εκλογές. Όμως είναι μια προειδοποίηση για το τι μπορεί να συμβεί σε άλλα μέλη της ευρωζώνης.

 ΤΗΣ ΗΡΟΥΣ ΔΙΩΤΗ*

«Τα σπίτια στην πατρίδα μου είναι χαμηλά,

για τα βρώμικα νερά….»οι στέγες τους στάζουν, στην κουζίνα είναι ένας κουβάς

Σ’ ένα τέτοιο σπίτι γεννηθήκαμε.

Σ’ ένα τέτοιο σπίτι μεγαλώσαμε, αγαπήσαμε, ονειρευτήκαμε.

Σ’ ένα τέτοιο σπίτι οχυρωθήκαμε

και πολεμήσαμε.

Αυτή είναι η ιστορία μου».

Τ. Λειβαδίτης

Φαίνεται σα να ταρακουνήθηκε λίγο το τοπίο με τις φωτογραφίες του κατηχητικού της Χρυσής Αυγής στη Λούτσα. Έξι χρονών παιδάκια να ακούνε κηρύγματα μίσους, προκαλεί κάποιο σοκ. Ίσως δοθεί η ευκαιρία να κουβεντιάσουμε λίγο για το τι μαθαίνουμε στα παιδιά μας και πόσο μίσος τους προμηθεύουμε από μικρή ηλικία. Αρχίζοντας από το πόσο μίσος μπορεί να αντέξει η παιδική ψυχή, αν το χρειάζεται, πού την οδηγεί και τι της εξασφαλίζει.

Αναγκαστικά θυμήθηκα τις πρώτες εμπειρίες των παιδιών μου στον παιδικό σταθμό, καθώς άκουγα τα αγανακτισμένα σχόλια. Δυόμισι χρόνων πρωτοέμαθαν να τραγουδούν το «Κορόιδο Μουσολίνι» και με ανατρίχιαζαν με το στίχο «…εσύ κι η Ιταλία η πατρίδα σου η γελοία…». Πώς να κάνεις κήρυγμα στο νήπιο περί σεβασμού στις πατρίδες όλου του κόσμου; Φαίνονταν να διασκεδάζουν στις γιορτές κουνώντας το σημαιάκι τους, δεν θα τους το χαλούσαμε με αναλύσεις.

Όταν όμως ο μικρός γύρισε μια μέρα σπίτι κλαίγοντας με μαύρο δάκρυ επειδή είχε μάθει ότι «ήμασταν σκλάβοι τετρακόσια χρόνια» κάπως έπρεπε να τον παρηγορήσω. Κι αμέσως θυμήθηκα το δικό μου ψυχικό τραύμα σε αντίστοιχη ηλικία και εξεπλάγην που τόσα χρόνια μετά, με τόση πρόοδο της παιδαγωγικής, με τόσες αλλαγές εν γένει, τα παιδιά έπρεπε να περνάνε το ίδιο δράμα με το κλισέ «τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς» και μάλιστα σε μικρότερη ηλικία, γιατί τώρα πάνε νηπιαγωγείο και παιδικό σταθμό απο τα τρία και τα τέσσερα.

Φτάνοντας στο σημείο όπου θα εστιάσουμε τις εκφάνσεις του ζητήματος μέσα στο πλαίσιο του ελληνικού κράτος, στο μέρος αυτό θα παρακολουθήσουμε, σε αδρές γραμμές και χωρίς να μπορέσουμε να αναφέρουμε όλες τις διαστάσεις της, την πορεία της ελληνικής πολιτικής απέναντι στους πληθυσμούς που από το 1913 ενσωματώθηκαν στην Ελλάδα. Της Κατρίν Αλαμάνου

*Συνέχεια από: Το ελληνικό Μακεδονικό Ζήτημα (1ο μέρος)

Όταν τελείωσαν οι Βαλκανικοί Πόλεμοι και υπογράφηκε η Συνθήκη του Βουκουρεστίου, το 1913, το νότιο μισό της Μακεδονίας πέρασε στην επικράτεια της Ελλάδας των. Αμέσως η ελληνική κυβέρνηση άρχισε να εφαρμόζει μια πολιτική εξελληνισμού, με σκοπό να αφομοιώσει τους εθνοτικά ετερογενείς κατοίκους της περιοχής και να τους ενσωματώσει στο ελληνικό κράτος του οποίου έγιναν πολίτες. 

Το Μακεδονικό Ζήτημα είναι εξαιρετικά περίπλοκο για να μπορέσει να περιγραφεί επαρκώς σε λίγες χιλιάδες λέξεις. Ωστόσο, το παρόν άρθρο αποτελεί μια εισαγωγική προσπάθεια στο πρόβλημα, με στραμμένο το ενδιαφέρον στην ελληνική διάσταση του Ζητήματος, ξεκινώντας την αναζήτηση σε ένα «χώρο» όπου, αρκετές φορές, έχουν αποσιωπηθεί οι δυσάρεστες πλευρές της ιστορικής πραγματικότητας. Της Κατρίν Αλαμάνου

Πριν απ’ όλα έχει το δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης…

«Για να μην ξανασυμβεί μια κρίση οπως τότε με τα Ίμια / Καρντακ, μια ριζοσπαστική αντιεθνικιστική κομμουνιστική Αριστερά θα απαιτούσε να σταματήσουν εδώ και τώρα οι αναχαιτίσεις αεροπλάνων που κοστίζουν ζωές και χρήμα, να απεμποληθεί η παράλογη αξίωση της επέκτασης της αιγιαλίτιδας ζώνης στα 12 μίλια και να ξεκινήσουν απευθείας διαπραγματεύσεις για όλα τα ζητήματα ωστε να λυθουν οι διαφορές με συμβιβασμούς και αμοιβαίες υποχωρήσεις.
Κακά τα ψέματα… Η Αριστερά είναι η μόνη πολιτική δύναμη που αν το θελήσει μπορεί να αντισταθεί τολμηρά στις φανατικές ιδεοληψίες όλων όσοι περιφρονούν την ανθρώπινη ζωή και να απορρίψει την εγγενώς αντιφατική έννοια του «αμυντικού» πολέμου που μόνο πόνο, οδύνη και εκατόμβες θυμάτων έχει επιφέρει.»

«Με αφορμή την επέτειο των Ιμίων (κατ’ εμέ Καρντάκ γιατί η παραχώρηση Δωδεκανήσων από την Ιταλία στην Ελλάδα περιελάμβανε μόνο τις παρακείμενες προς αυτά βραχονησίδες, ενώ οι συγκεκριμένες είναι σαφώς πιο κοντά στην Τουρκία παρά στην Κάλυμνο ) αξίζει να τονιστεί  ότι η πιο ευφυής εφεύρεση του ελληνιού καπιταλισμού για την απόσπαση της συναίνεσης των καταπιεζόμενων μαζών είναι η επίσημη κρατική προπαγάνδα περί δήθεν ύπαρξης «εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων», σύμφωνα με την οποία αθροίζονται ως τάχα ευρισκόμενοι στην ίδια όχθη οι εργαζόμενοι κι οι εργοδότες της Ελλάδας, κατά σχηματική και αφελή αντιπαράθεση προς τους αντίστοιχους της Τουρκίας. Όμως κάτι τέτοιο καταντάει γελοίο…»

«Σαν σήμερα την κρίση στα Ίμια/ Καρντάκ την ξεκίνησε η Ελλάδα καθώς «το πρόγραμμα εποικισμού 10 βραχονησίδων» είχε αρχίσει να υλοποιείται από το υοιυργείο Άμυνας, Αιγαίου και Γεωργίας, προκειμένου να μετατρέψει το Αιγαίο από διεθνή θάλασσα σε ελληνική λίμνη. Θυμίζω ότι τη σημαία την  τοποθέτησε ο εθνικιστής δήμαρχος Καλύμνου Διακομιχάλης, κολλητός του Αρσένη, συνοδεία του δημοσιογράφου Αργύρη Ντινόπουλου, σημερινού βουλευτή της ΝΔ.»

Nάσσος Θεοδωρίδης

Η κρίση των βραχονησίδων Ιμια, στις 30 και 31 Γενάρη του 1996, έφερε την Ελλάδα και την Τουρκία στα πρόθυρα του πολέμου. Οι στόλοι είχαν παραταχθεί στη περιοχή γύρω από τις δυο μικροσκοπικές βραχονησίδες που βρίσκονται κοντά στην Κάλυμνο, με το δάκτυλο στην σκανδάλη.

Ο Σημίτης στο βιβλίο του γράφει ότι ο τότε αρχηγός ΓΕΕΘΑ ναύαρχος Λυμπέρης δε στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων, αφού απέτυχε να φυλάξει τη δεύτερη βραχονησίδα από την απόβαση Τούρκων κομάντος. Οχι μόνο αυτό, αλλά όταν ήρθαν τα πρώτα νέα για την απόβαση, τα διέψευσε για να τα δεχτεί μετά από πολλές ώρες, όταν η μοναδική απάντηση θα ήταν ο βομβαρδισμός της βραχονησίδας που θα είχε σα συνέπεια μια γενικευμένη σύρραξη στην περιοχή. Οι αποκαλύψεις του Σημίτη προκάλεσαν μια θύελλα αντιδράσεων. Δυσφημίζει τις ένοπλες δυνάμεις, λένε οι επικριτές του, και κατ’ επέκταση τη χώρα.

Η απειλή του πολέμου ήταν υπαρκτή. Ο Λυμπέρης παραιτήθηκε από την ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων στις αρχές του Φλεβάρη. Και λίγες μέρες μετά, στις 11 Φλεβάρη, διέρρεε στην Ελευθεροτυπία τα παρανοϊκά σχέδιά του: «Δεν ήθελε να περιοριστεί σε ένα κλεφτοπόλεμο στις βραχονησίδες και είχε προσανατολιστεί στη λογική του «μεγάλου χτυπήματος» σε ευρεία κλίμακα στο Αιγαίο». Το «μεγάλο χτύπημα» περιλάμβανε και βομβαρδισμό στρατιωτικών βάσεων έξω από τη Σμύρνη. Μπορούμε να φανταστούμε ποια θα ήταν τα αντίποινα. Δεν έχουμε να λυπηθούμε λοιπόν καθόλου για το «τσαλάκωμα» της εικόνας του ναυάρχου και των άλλων πολεμοκάπηλων.

Στους τόπους εξορίας (Μακρόνησο, Γυάρο, κλπ) εκτός από τους κομμουνιστές οδηγήθηκαν εκατοντάδες χωρικοί της Βόρειας Ελλάδας επειδή αισθάνονταν εθνικά Μακεδόνες…. Η καταγωγή τους ήταν πιο επικίνδυνη και από τον κομμουνισμό….. Γι αυτό έπρεπε να «συμμορφωθούν»…..