Ένα κύμα βαθιάς οργής και αποτροπιασμού έχει σαρώσει την τοπική κοινωνία στο Benialí του Αλικάντε, μετά από μια βάναυση ομοφοβική επίθεση που σημειώθηκε κατά τη διάρκεια των τοπικών γιορτών. Θύματα της τυφλής βίας έπεσαν πέντε ανήλικες κοπέλες μόλις 14 ετών, οι οποίες στοχοποιήθηκαν και ξυλοκοπήθηκαν άγρια από τρεις νεαρούς (ηλικίας 16 και 17 ετών), υπό τους ήχους συνθημάτων μίσους όπως «λεσβίες, ζήτω ο Φράνκο, ζήτω το Vox».

Σύμφωνα με τις καταγγελίες που κατατέθηκαν στη Πολιτοφυλακή (Guardia Civil), η επίθεση εκτυλίχθηκε μέσα σε κλίμα ιδεολογικού και κοινωνικού σκοταδισμού. Οι δράστες προσέγγισαν τις ανήλικες και, αφού τις έβρισαν χυδαία εξαιτίας του σεξουαλικού τους προσανατολισμού, άσκησαν σωματική βία. Ως αποτέλεσμα του ξυλοδαρμού, οι κοπέλες υπέστησαν τραυματισμούς στα γόνατα, η μία, μάλιστα, δέχτηκε μπουνιά στο μάτι. Παρά την πρόσκαιρη παρέμβαση ενός περαστικού που προσπάθησε να αποκλιμακώσει την κατάσταση, οι δράστες συνέχισαν την απάνθρωπη επίθεσή τους μόλις εκείνος απομακρύνθηκε.

Απέναντι σε αυτό το αποτρόπαιο έγκλημα μίσους, η αντίδραση της τοπικής κοινωνίας υπήρξε άμεση. Το Δημοτικό Συμβούλιο της Βαλ ντε Γαγινέρα εξέδωσε οργισμένη ανακοίνωση καταδίκης, τονίζοντας ότι οι γιορτές και οι δημόσιοι χώροι πρέπει να είναι ασφαλή σημεία συνύπαρξης και χαράς, όπου «δεν υπάρχει χώρος για το μίσος, τις διακρίσεις ή τη βία λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού ή ταυτότητας φύλου».

Οι κάτοικοι του Benialí βγήκαν μαζικά στους δρόμους, σπάζοντας τη σιωπή και εκφράζοντας την αλληλεγγύη τους στις πληγείσες.

Το περιστατικό έχει προκαλέσει πολιτικό σεισμό στην Ισπανία, με οργανώσεις δικαιωμάτων, όπως η Diversitat Alacant, να καταγγέλλουν ότι τέτοιες επιθέσεις δεν αποτελούν απλώς «εφηβικές παρεκτροπές», αλλά είναι καρπός μιας κανονικοποιημένης ρητορικής μίσους. Η εμφάνιση φασιστικών συνθημάτων και ακροδεξιών αναφορών αποδεικνύει ότι το δηλητήριο του φασισμού και της ομοφοβίας συνεχίζει να δηλητηριάζει τη νεολαία, αντλώντας νομιμοποίηση από τα κηρύγματα μίσους που διαδίδονται ανενόχλητα.

Απέναντι στην τρομοκρατία των φασιστών και των ρατσιστών, η μόνη απάντηση είναι η μαζική οργάνωση, η αυτοάμυνα της γειτονιάς και ο αδιάκοπος αγώνας για μια κοινωνία ισότητας, ελευθερίας και αξιοπρέπειας.

Unas niñas de 14 años de Benialí han sido brutalmente agredidas al grito de «¡Mariconas, bolleras, viva Franco, viva Vox!». El pueblo se ha echado a la calle en apoyo a las agredidas. pic.twitter.com/nXDnfFwlXG

— Fonsi Loaiza (@FonsiLoaiza) August 10, 2026

του Γιωτάνδου Δελαμητρίδη

Ο 31χρονος Γκεόργκι Κούζεφ σκοτώθηκε σε έναν άγριο ομοφοβικό ξυλοδαρμό κοντά στον λόφο Youth Hill, στην πόλη Πλόβντιβ της Βουλγαρίας.
Όπως μετέδωσε το novinite.com το θύμα εντοπίστηκε αιμόφυρτο και ανήμπορο στο έδαφος, από έντρομους γονείς νηπίων οι οποίοι κατευθύνονταν σε κοντινό παιδικό σταθμό. Παρά την άμεση κινητοποίηση των διασωστών και τη μεταφορά του στο νοσοκομείο, ο 31χρονος υπέκυψε στα βαρύτατα τραύματά του, καθώς είχε υποστεί σοβαρή κρανιοεγκεφαλική κάκωση, πολλαπλά κατάγματα και εκτεταμένες εσωτερικές αιμορραγίες.

Οι αστυνομικές αρχές προχώρησαν άμεσα στη σύλληψη μιας ομάδας εφήβων, ανάμεσα στους οποίους βρίσκονται και ανήλικοι. Οι εισαγγελικές αρχές ερευνούν με ιδιαίτερη προσοχή το σενάριο, το θύμα να παρασύρθηκε στο σημείο της επίθεσης μέσω εφαρμογής γνωριμιών, πέφτοντας σε θανάσιμη ενέδρα που του είχαν στήσει οι δράστες.

Η Βουλγαρία κατατάσσεται σταθερά στις τελευταίες θέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε θέματα ασφάλειας και δικαιωμάτων της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας. Το 2022 είχε καταδικαστεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για τους χειρισμούς της, σε παλαιότερη ομοφοβική δολοφονία. Το ομοφοβικό μίσος ενισχύεται θεσμικά, από μέτρα όπως η πρόσφατη απαγόρευση της αποκαλούμενης «ΛΟΑΤ προπαγάνδας» στα σχολεία το 2024, και την πλήρη έλλειψη νομικής αναγνώρισης.

Πηγή: efsyn.gr

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 68 ετών η ακτιβίστρια της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας Πάολα Ρεβενιώτη, ύστερα από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο.

Την είδηση έκανε γνωστή με ανάρτησή της στο Facebook η δημοσιογράφος και φίλη της Δανάη Μαραγκουδάκη, όπου ανέφερε τα εξής:

Η αγαπημένη μας φίλη Paola Revenioti έφυγε από την ζωή χτες βράδυ στο νοσοκομείο Σισμανόγλειο μετά από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο σε ηλικία 68 ετών.

Μας αφήνει ένα από τα πιο σημαντικά κεφάλαια στην ιστορία της κουήρ κοινότητας. Με το Κράξιμο, με τις φωτογραφίες της, με τα ντοκιμαντέρ της και κυρίως με το πώς έζησε, υπερασπιζόταν σταθερά την ελευθερία, την καύλα, τη ζωή.

Την αποχαιρετούμε με βαθιά λύπη, αγάπη αλλά κι ευγνωμοσύνη για το αποτύπωμά της στις ζωές μας και κάθε τρανς και κουήρ ανθρώπου που ήρθε σε επαφή μαζί της, με το έργο και τον δημόσιο λόγο της.

Αναπνέουμε πιο ελεύθερα χάρη σε εκείνη. Θα μιλάμε πάντοτε για την παρακαταθήκη που μας αφήνει συλλογικά.

Θα ακολουθήσουν περισσότερες πληροφορίες για την κηδεία εντός της ημέρας.

Δανάη Μαραγκουδάκη

Ελίζα Τριανταφύλλου

Βασίλης Θανάσης

Ποια ήταν η Πάολα Ρεβενιώτη

Η Πάολα Ρεβενιώτη ήταν Ελληνίδα τρανς γυναίκα, κινηματογραφίστρια, εκδότρια, καλλιτέχνης, ακτιβίστρια και πρωτοπόρα φυσιογνωμία του ΛΟΑΤΚΙ κινήματος στην Ελλάδα και μια από τις πιο θαρραλέες φωνές του.

Γεννήθηκε το 1958 στον Πειραιά και μεγάλωσε στο Κερατσίνι. Εισήχθη στη σχολή Πολεμικού Ναυτικού σε ηλικία 13 ετών από όπου εκδιώχθηκε. Μετακόμισε στην Αθήνα, όπου ασχολήθηκε με τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων, συμμετέχοντας αρχικά στο Απελευθερωτικό Κίνημα Ομοφυλοφίλων Ελλάδας.

Είναι μια από τις πρωτοπόρες προσωπικότητες του κινήματος. Από το 1980 συχνά συμμετείχε αλλά και οργάνωνε διαμαρτυρίες ενάντια στην περιθωριοποίηση, κρατική καταστολή και αστυνομική βία, ενώ πάλεψε για την ισότητα των ΛΟΑΤΚΙ και την κοινωνική και σεξουαλική τους απελευθέρωση.

Εξέδωσε το περιοδικό Κράξιμο από το 1982 ως το 1993, προβάλλοντας άρθρα σχετικά με τα διεθνή και εγχώρια πολιτικά και κοινωνικά κινήματα αλλά και τις διεκδικήσεις ομοφυλόφιλων πολιτών, επιπλέον φιλοξενούσε μοναδικές συνεντεύξεις ανθρώπων του πνεύματος δίπλα από καλλιτεχνικές φωτογραφίες γυμνών αγοριών, που άφησαν εποχή, συνοδεύτηκαν όμως και από συλλήψεις και δικαστήρια.

Το 1985 εξέδωσε την ποιητική συλλογή Σαλτάρισμα στις εκδόσεις Σιγαρέτα.

Η πολιτική πορεία της

Το 1990 συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές ως υποψήφια των Οικολόγων Εναλλακτικών και λίγο αργότερα έγινε το πρώτο τρανς άτομο που έθεσε υποψηφιότητα στις εθνικές εκλογές. Το 1996 συζητήθηκε το όνομά της ως υποψήφια βουλευτής των Ελλήνων Οικολόγων, μια υποψηφιότητα που τελικά δεν ευόδωσε λόγω εσωκομματικών (τρανσφοβικών) αντιδράσεων.

Έθεσε υποψηφιότητα με το ΜέΡΑ25 στις βουλευτικές εκλογές του 2019 και του Μαΐου 2023 στην Α’ Αθηνών και σε αυτές του Ιουνίου 2023 στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας, καθώς και στις ευρωεκλογές 2024.

Ακτιβισμός και ντοκιμαντέρ

Τη δεκαετία του ’90 βοήθησε για την καταπολέμηση του AIDS ως ένα από τα ιδρυτικά μέλη της ελληνικής ομάδας του διεθνούς ακτιβιστικού οργανισμού ACT UP. Επίσης, διοργάνωσε ένα από τα πρώτα ελληνικά Gay pride, στο πρώτο από τα οποία συμμετείχαν και οι Στέρεο Νόβα, το 1992 στο λόφο του Στρέφη στην Αθήνα. Το 2003 εξελέγη πρόεδρος του Σωματείου Αλληλεγγύης Τραβεστί Τρανσέξουαλ Ελλάδος (ΣΑΤΤΕ), μέσω του οποίου έδρασε υπέρ των δικαιωμάτων των τρανς ατόμων.

Το 2008 συμμετείχε στο συλλογικό έργο “Η ιστορία του λεσβιακού, γκέι, αμφί και τρανς κινήματος στην Ελλάδα: μια πρώτη αποτίμηση”, το οποίο προέκυψε από συζήτηση που έλαβε χώρα στα πλαίσια του Φεστιβάλ Υπερηφάνειας Αθήνας – Athens Pride και στην ταινία μικρού μήκους «Κι αν είναι αλήθεια;».

Από το 2011 ασχολείται με τη δημιουργία σειράς ντοκιμαντέρ, κυρίως ακτιβιστικού χαρακτήρα, σε συνεργασία με διάφορους νέους κινηματογραφιστές, κάτω από την επωνυμία ‘ThePaolaProject’ και ThePaolaTeam. Παράλληλα καλύπτει με ρεπορτάζ της διάφορα πολιτιστικά δρώμενα της Αθήνας.

Τον Ιανουάριο του 2013 προχώρησε με τη βοήθεια του αρχιτέκτονα και επιμελητή τέχνης Ανδρέα Αγγελιδάκη στην πρώτη της ατομική έκθεση στην γκαλερί The Breeder, παρουσιάζοντας πλούσιο φωτογραφικό συλλεκτικό υλικό, ερωτικού, ιστορικού, κοινωνικοπολιτικού και λαογραφικού ενδιαφέροντος. Παράλληλα ως πρώτη Ελληνίδα τρανς καλλιτέχνιδα παραχώρησε συνεντεύξεις στο αμερικάνικο συλλεκτικό περιοδικό CANDY και στο βρετανικό περιοδικό Dazed.

Από τον Οκτώβριο του 2013 εκθέτει τη φωτογραφική της συλλογή στην περιοχή Σόχο του Λονδίνου. Το 2014 κυκλοφόρησε το ντοκιμαντέρ με τίτλο Καλιαρντά, το οποίο έχει προβληθεί σε πολλούς χώρους, μεταξύ αυτών στις Νύχτες Πρεμιέρας, στο Εθνικό Θέατρο και στο φεστιβάλ Globale του Βερολίνου.

Το 2021 δημιούργησε το ντοκιμαντέρ «Πικροδάφνες», στο οποίο συμπρωταγωνιστεί με την Εύα Κουμαριανού και την Μπέτυ Βακαλίδου.

Πηγή: tvxs.gr

Σαν σήμερα, στις 6 Ιουλίου του 1992, η Marsha P. Johnson, η εμβληματική τρανς ακτιβίστρια και ηρωίδα της εξέγερσης του Stonewall, βρέθηκε νεκρή στα νερά του ποταμού Hudson στη Νέα Υόρκη. Ο θάνατός της, που χαρακτηρίστηκε επίσημα ως αυτοκτονία από τις αρχές παρά τις σοβαρές ενδείξεις εγκληματικής ενέργειας και τη μαρτυρία όσων τη γνώριζαν, παραμένει μέχρι σήμερα μια ανοιχτή πληγή και ένα σύμβολο της ατιμωρησίας που περιβάλλει τα εγκλήματα μίσους κατά των τρανς ατόμων. Η απώλειά της δεν ήταν απλώς ο θάνατος μιας ακτιβίστριας, αλλά ένα πλήγμα στην ίδια την καρδιά του ΛΟΑΤΚΙ+ κινήματος, υπενθυμίζοντάς μας ότι η ιστορία μας είναι γραμμένη με το αίμα εκείνων που στάθηκαν στην πρώτη γραμμή, διεκδικώντας την ύπαρξή τους σε έναν κόσμο που επεδίωκε την εξάλειψή τους.

Η θυσία της Johnson και η αδικία που περιβάλλει τον θάνατό της δεν αποτελούν μεμονωμένα περιστατικά, αλλά οργανικά κομμάτια μιας ευρύτερης ιστορικής συνέχειας καταπίεσης, την οποία το Pride γεννήθηκε ακριβώς για να αμφισβητήσει και να ανατρέψει. Η ανάγκη να διατηρήσουμε ζωντανή τη μνήμη τέτοιων αγωνιστριών συνδέεται άρρηκτα με τον λόγο ύπαρξης του ίδιου του κινήματος.

Το Pride αποτελεί την οργανωμένη απάντηση της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας απέναντι σε θεσμικούς αποκλεισμούς, ποινικές διώξεις και συστηματική βία. Για να κατανοήσουμε την αναγκαιότητα του σήμερα οφείλουμε να δούμε τα ιστορικά γεγονότα που διαμόρφωσαν τη γέννηση και την εξέλιξή του σε παγκόσμιο επίπεδο. Παράλληλα χρειάζεται να εξετάσουμε πώς οι ταξικές φυλετικές και έμφυλες διακρίσεις συνεχίζουν να διασταυρώνονται μέχρι και σήμερα. Συχνά η κυρίαρχη κουλτούρα προσπαθεί να παρουσιάσει το Pride ως μια ακίνδυνη γιορτή απογυμνωμένη από πολιτικό περιεχόμενο. Όμως αυτό το αφήγημα είναι επικίνδυνο. Παραβλέπει ότι το κίνημα δεν γεννήθηκε σε αίθουσες συνεδριάσεων ούτε από κυβερνητικές πρωτοβουλίες αλλά στους δρόμους μέσα από σύγκρουση οργή και ανάγκη για επιβίωση. Η ιστορία του ΛΟΑΤΚΙ+ κινήματος είναι ταυτόχρονα ιστορία διωγμών και ιστορία ανυποχώρητης αντίστασης.

Πριν από το ορόσημο του 1969 η πραγματικότητα για τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα διεθνώς ήταν συνθήκες απόλυτης καταστολής. Στη Γερμανία ο διαβόητος Παράγραφος 175 του Ποινικού Κώδικα που θεσπίστηκε το 1871 και ενισχύθηκε από το ναζιστικό καθεστώς συνέχισε να ποινικοποιεί τις ομόφυλες σχέσεις και οδήγησε χιλιάδες ανθρώπους σε φυλακές και στρατόπεδα συγκέντρωσης. Στη Μεγάλη Βρετανία η νομοθεσία περί «χονδρικής ανηθικότητας» οδήγησε το 1952 στην καταδίκη του Άλαν Τιούρινγκ και στον εξαναγκασμό του σε χημικό ευνουχισμό με τραγική κατάληξη την αυτοκτονία του. Στις Ηνωμένες Πολιτείες την περίοδο του Μακαρθισμού χιλιάδες ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα απολύθηκαν από το δημόσιο με το πρόσχημα ότι αποτελούσαν κίνδυνο για την εθνική ασφάλεια. Παρά τον διωγμό υπήρξαν και οι πρώτες μορφές οργάνωσης όπως το Ινστιτούτο του Μάγκνους Χίρσφελντ στο Βερολίνο που καταστράφηκε από τους Ναζί αλλά και οργανώσεις στις ΗΠΑ όπως η Mattachine Society και οι Daughters of Bilitis που αρχικά υιοθέτησαν στρατηγική αφομοίωσης μέχρι που αποδείχθηκε ανεπαρκής απέναντι στη βία της εποχής.

Η έκρηξη του Stonewall το 1969 στη Νέα Υόρκη δεν ήταν τυχαίο γεγονός αλλά σημείο κορεσμού μιας κοινότητας που ζούσε υπό συνεχή αστυνομική βία και διωγμό. Οι νόμοι της εποχής ποινικοποιούσαν την έκφραση φύλου και επέτρεπαν αυθαίρετες συλλήψεις. Τα μπαρ ελέγχονταν συχνά από τη μαφία με συνεχή αστυνομική διαπλοκή. Όταν η αστυνομία εισέβαλε στο Stonewall Inn η βίαιη μεταχείριση των θαμώνων προκάλεσε την αντίδραση του πλήθους. Έξω από το μπαρ συγκεντρώθηκαν εκατοντάδες άτομα και η σύγκρουση κλιμακώθηκε. Στην πρώτη γραμμή βρέθηκαν τρανς γυναίκες έγχρωμα άτομα drag queens εργαζόμενα στο σεξ και άστεγα queer άτομα με εμβληματικές μορφές όπως η Marsha P Johnson και η Sylvia Rivera. Η αντίσταση ήταν άμεση και μαζική με ρίψη αντικειμένων προς την αστυνομία και τελικά την υποχώρησή της μέσα στο ίδιο το κτίριο.

Οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν για ημέρες και σηματοδότησαν μια ιστορική τομή. Από αυτή τη συνθήκη γεννήθηκε το Gay Liberation Front που συνέδεσε τον ΛΟΑΤΚΙ+ αγώνα με ευρύτερα κοινωνικά κινήματα όπως το αντιπολεμικό κίνημα και οι Μαύροι Πάνθηρες. Έναν χρόνο μετά πραγματοποιήθηκαν οι πρώτες πορείες μνήμης στη Νέα Υόρκη και σε άλλες πόλεις των ΗΠΑ που αποτέλεσαν την αρχή του σύγχρονου Pride.

Τη δεκαετία του 1970 το κίνημα επεκτάθηκε διεθνώς. Το πρώτο Pride στο Λονδίνο το 1972 συγκέντρωσε μικρό αλλά αποφασισμένο πλήθος. Το 1978 εμφανίστηκε η πολύχρωμη σημαία από τον Gilbert Baker μετά από παρότρυνση του Harvey Milk ο οποίος δολοφονήθηκε λίγους μήνες αργότερα. Το 1979 η μεγάλη πορεία στην Ουάσιγκτον έδειξε τη μαζικοποίηση του κινήματος.

Η δεκαετία του 1980 σημαδεύτηκε από την κρίση του AIDS. Το Pride μετατράπηκε σε αγώνα επιβίωσης καθώς κυβερνήσεις όπως των Ρέιγκαν και Θάτσερ επέδειξαν αδιαφορία και στιγματισμό χαρακτηρίζοντας τη νόσο με όρους που ενίσχυσαν τον κοινωνικό αποκλεισμό. Η απάντηση ήρθε μέσα από οργανώσεις όπως το ACT UP που με το σύνθημα Silence equals Death προχώρησαν σε δυναμικές δράσεις και διαδηλώσεις απαιτώντας πρόσβαση σε θεραπεία και κρατική παρέμβαση.

Στη συνέχεια σημειώθηκαν σημαντικές θεσμικές νίκες. Το 1990 ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας αφαίρεσε την ομοφυλοφιλία από τη λίστα των ψυχικών ασθενειών. Το 2001 οι Κάτω Χώρες νομιμοποίησαν τον γάμο ομόφυλων ζευγαριών. Παράλληλα όμως εμφανίστηκε η εμπορευματοποίηση του Pride και το φαινόμενο του pinkwashing όπου εταιρείες και κράτη υιοθετούν συμβολικά τη σημαία του ουράνιου τόξου χωρίς πραγματική δέσμευση στα δικαιώματα.

Παρά τη νομική πρόοδο οι δομικές ανισότητες παραμένουν έντονες ιδιαίτερα για τα τρανς άτομα και ειδικά τις τρανς γυναίκες που αντιμετωπίζουν υψηλά ποσοστά ανεργίας αποκλεισμό από την αγορά εργασίας και συνθήκες οικονομικής περιθωριοποίησης. Πολλά ιστορικά πρόσωπα του κινήματος όπως η Marsha P Johnson και η Sylvia Rivera έζησαν στο περιθώριο και δημιούργησαν δομές αλληλεγγύης όπως το STAR για να στηρίξουν άστεγα και κακοποιημένα τρανς άτομα.

Αντίστοιχα τα ΛΟΑΤΚΙ+ μεταναστευτικά και προσφυγικά άτομα βιώνουν έναν διπλό διωγμό. Φεύγουν από χώρες όπου η ταυτότητά τους τιμωρείται με φυλάκιση ή και θανατική ποινή και συχνά αντιμετωπίζουν κακοποιητικές συνθήκες σε κέντρα κράτησης και δομές φιλοξενίας. Η διαδικασία ασύλου πολλές φορές βασίζεται σε εξευτελιστικές ερωτήσεις και στερεότυπα που καθορίζουν αν μια ταυτότητα θεωρείται «αληθινή». Όσοι και όσες επιβιώνουν συχνά καταλήγουν σε επισφαλή και ανασφάλιστη εργασία.

Η συζήτηση για τις αντωνυμίες και τη γλώσσα δεν είναι δευτερεύουσα αλλά αφορά τον ίδιο τον αυτοπροσδιορισμό. Τα μη δυαδικά άτομα απορρίπτουν τον υποχρεωτικό διαχωρισμό σε αρσενικό και θηλυκό και διεκδικούν γλωσσικές μορφές που να τους περιλαμβάνουν. Η λανθασμένη αναφορά φύλου δεν είναι απλό λάθος αλλά μορφή κοινωνικής ακύρωσης που μπορεί να έχει σοβαρές ψυχολογικές συνέπειες. Η θεσμική αναγνώριση των αντωνυμιών αποτελεί εργαλείο προστασίας και ορατότητας.

Σήμερα το Pride παραμένει αναγκαίο γιατί η βία και οι ανισότητες δεν έχουν εξαλειφθεί. Η άνοδος ακροδεξιών πολιτικών κινημάτων διεθνώς έχει οδηγήσει σε νέες επιθέσεις σε δικαιώματα ενώ περιστατικά ένοπλης και κοινωνικής βίας υπενθυμίζουν ότι η ασφάλεια δεν είναι δεδομένη.

Στην ελληνική πραγματικότητα, χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η στάση της ΣΤΑΣΥ, η οποία μετά από περίπου δέκα χρόνια παρουσίας και προβολής, δεν επέτρεψε πλέον την ανάρτηση της αφίσας του Pride στους σταθμούς του μετρό. Μια απόφαση που στην πράξη περιόρισε την ορατότητα μιας δημόσιας κοινωνικής διεκδίκησης σε έναν από τους πιο κεντρικούς χώρους μαζικής μετακίνησης της πόλης. Το γεγονός αυτό δεν ήταν απλώς διοικητικό αλλά εντάχθηκε σε ένα ευρύτερο πλαίσιο περιορισμού της δημόσιας έκφρασης και πολιτισμικής ορατότητας, ειδικά σε μια χρονιά όπως το 2026, όπου τέτοιες παρεμβάσεις επανέρχονται με μεγαλύτερη ένταση.

Το Pride δεν είναι απλώς γιορτή αλλά δημόσια πράξη διεκδίκησης και επιβίωσης. Είναι η συνέχεια μιας ιστορικής εξέγερσης που ξεκίνησε το 1969 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα, κουβαλώντας πάντα το πνεύμα και την παρακαταθήκη αγωνιστριών όπως η Marsha P. Johnson, η οποία με τη ζωή και τον θάνατό της μας υπενθυμίζει πως ο αγώνας για την ορατότητα και την ασφάλεια δεν σταματά ποτέ, παρά μόνο όταν ανατραπούν οι δομές που καταπιέζουν τα πιο ευάλωτα μέλη της κοινότητας.

Πηγή: redtopia.gr

Τρανς γυναίκα η οποία είχε πέσει θύμα επίθεσης από ιερέα και είχε εκδιωχθεί από συσσίτιο ενορίας, υπέστη εκ νέου θυματοποίηση από τη δικαστική έδρα.

Πόσο συχνά δίνουμε πραγματικά χώρο στο κουήρ βίωμα όταν αυτό δεν ανήκει στον δυτικό κόσμο; Και, ακόμα πιο ανησυχητικά, πώς αυτό το βίωμα εργαλειοποιείται για να νομιμοποιήσει πολιτικές και στρατιωτικές πρακτικές που οδηγούν ακόμα και σε ολοκληρωτικού τύπου αφανισμό; Οποιαδήποτε προσπάθεια απάντησης αυτών των ερωτημάτων σκοντάφτει πάνω σε μια σκληρή πραγματικότητα: οι ιστορίες των κουήρ Παλαιστινίων είτε απουσιάζουν εντελώς από το κυρίαρχο, δυτικοκεντρικό αφήγημα είτε εμφανίζονται αποκλειστικά μέσα από ένα πρίσμα θανάτου και βίας. Έτσι, το ίδιο το κουήρ βίωμα μετατρέπεται σε πεδίο ενός ύπουλου διλήμματος – ένα συνεχές debate που αντιπαραθέτει σκοπίμως την κουήρ ταυτότητα με την παλαιστινιακή. Αυτό το μεροληπτικό αφήγημα θέλουμε να αμφισβητήσουμε. Ή, έστω, να το προκαλέσουμε. Γι’ αυτό και δίνουμε τον λόγο σε τρία άτομα που θα επιχειρήσουν να φωτίσουν την πολυπλοκότητα, τη διαθεματικότητα και την καθημερινότητα της κουήρ εμπειρίας στον αραβικό (και ειδικά στον παλαιστινιακό) κόσμο.

«Πολύ συχνά οι άνθρωποι θεωρούν ότι η κουήρ ταυτότητα ανήκει στη Δύση και ότι το να είσαι Παλαιστίνιος σημαίνει ότι πρέπει να είσαι συντηρητικός ή καταπιεστικός. Η ύπαρξή μου και η ύπαρξη πολλών κουήρ Παλαιστίνιων όπως εγώ, αμφισβητεί αυτήν την ιδέα», μου σχολιάζει ο Zaheer Suboh όταν συζητάμε για τον τρόπο που αρκετός κόσμος αντιλαμβάνεται την κουήρ παλαιστινιακή ταυτότητα. «Ελπίζω οι άνθρωποι να καταλάβουν ότι δεν είμαι αντίφαση. Δεν είμαι διχασμένος μεταξύ κόσμων. Είμαι ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος, διαμορφωμένος και από τις δύο πλευρές. Θέλω, επίσης, οι άνθρωποι να καταλάβουν ότι τα κουήρ άτομα από την Παλαιστίνη δεν είναι ξεχωριστά από τον ευρύτερο αγώνα του λαού μας. Είμαστε μέρος των οικογενειών μας, των κοινοτήτων μας και της κουλτούρας μας. Όταν το Ισραήλ βομβαρδίζει τη Γάζα ή σκοτώνει Παλαιστίνιους στη Δυτική Όχθη, και οι κουήρ Παλαιστίνιοι είναι ανάμεσα στους νεκρούς. Οι ταυτότητές μας δεν μας προστατεύουν από αυτήν τη βία», συμπληρώνει.

Zaheer

Ο Zaheer είναι DJ, παραγωγός και υποστηρικτής της πρόληψης του HIV. Παρουσιάζει και παράγει μουσική με το όνομα Subeaux, ενώ εργάζεται στη δημόσια υγεία, επεκτείνοντας την πρόσβαση στην πρόληψη του HIV και στους πόρους σεξουαλικής υγείας στην Καλιφόρνια. «Γεννήθηκα στις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά μεγάλωσα στην Παλαιστίνη κατά την Ιντιφάντα, όπου έζησα καθημερινά υπό το απαρτχάιντ του Ισραήλ. Αυτό το περιβάλλον διαμόρφωσε την πρώιμη κατανόησή μου για τον κόσμο. Η μουσική έγινε καταφύγιο για μένα εκείνη την περίοδο. Μου επέτρεπε να επεξεργάζομαι τον κόσμο γύρω μου και να φαντάζομαι στιγμές ελευθερίας και χαράς μέσα σε δύσκολες συνθήκες». Ο Zaheer έφυγε από την Παλαιστίνη και εγκαταστάθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες. «Εκεί βρήκα κοινότητα στους χώρους νυχτερινής ζωής για κουήρ άτομα», μου εξηγεί. «Σταδιακά άρχισα να δουλεύω ως DJ και παραγωγός, συνδυάζοντας αραβικούς ήχους με house και disco. Τώρα μένω στο Σαν Φρανσίσκο, όπου την ημέρα εργάζομαι στην πρόληψη του HIV, επικεντρωμένος στην επέκταση της πρόσβασης σε PrEP και σε υπηρεσίες υποστήριξης. Με πολλούς τρόπους, η δουλειά μου στη δημόσια υγεία και η δουλειά μου στη νυχτερινή ζωή προέρχονται από το ίδιο σημείο: και τα δύο έχουν να κάνουν με τη δημιουργία χώρων όπου οι περιθωριοποιημένες κοινότητες μπορούν να νιώθουν ασφαλείς, υποστηριζόμενες και να ευδοκιμούν».

Ζητώ από τον Zaheer να μου μιλήσει για τη σχέση ανάμεσα στην παλαιστινιακή και την κουήρ ταυτότητά του και τους τρόπους με τους οποίους οι ταυτότητες αυτές συνομιλούν. «Για μεγάλο διάστημα, μου έλεγαν, κυρίως Αμερικανοί και μερικές φορές μέλη της δικής μου κοινότητας, ότι αυτά τα δύο κομμάτια μου δεν ανήκουν μαζί. Το μήνυμα ήταν ότι πρέπει να διαλέξω ανάμεσα στον πολιτισμό μου και την αυθεντικότητά μου, ανάμεσα στην πατρίδα μου και την κουήρ ταυτότητά μου. Με τον καιρό, συνειδητοποίησα ότι αυτή η ιδέα δεν αντανακλά την πραγματικότητα της ζωής μου. Τώρα καταλαβαίνω ότι τόσο η παλαιστινιακή όσο και η κουήρ ταυτότητά μου είναι ριζωμένες στην επιβίωση και διαμορφώνονται από την πλοήγηση σε συστήματα που δεν έχουν φτιαχτεί με ανθρώπους σαν εμένα κατά νου. Και οι δύο απαιτούν αντοχή, θάρρος για να διεκδικήσεις χώρο εκεί όπου δεν δόθηκε ελεύθερα και τη δουλειά της οικοδόμησης κοινότητας», μου εξηγεί και συνεχίζει: «το να είσαι Παλαιστίνιος σημαίνει να ζεις με εκτοπισμό και να παλεύεις συνεχώς για αξιοπρέπεια και το δικαίωμα να υπάρξεις ελεύθερα, κρατώντας παράλληλα τη κουλτούρα, τις οικογένειες και τους τρόπους που φροντίζουμε ο ένας τον άλλον. Το να είσαι κουήρ σημαίνει να μεγαλώνεις σε έναν κόσμο που συχνά αντιμετωπίζει τη διαφορετικότητα ως απόκλιση, ενώ μαθαίνεις να δημιουργείς χώρους όπου οι άνθρωποι μπορούν να νιώθουν ασφαλείς και να είναι ο εαυτός τους. Και οι δύο αυτές εμπειρίες διαμόρφωσαν τον τρόπο που σκέφτομαι για την κοινότητα, την ελευθερία και τη σημασία της προστασίας της χαράς και της σύνδεσης ακόμη και υπό πίεση εξαφάνισης. Μεγαλώνοντας στην Παλαιστίνη, είδα από πρώτο χέρι πόσο βαθιά ριζωμένοι είναι οι άνθρωποί μου στην οικογένεια και την κοινότητα. Οι πόρτες ήταν ανοιχτές, οι γείτονες πήγαιναν κι έρχονταν ελεύθερα και πάντα υπήρχε επιπλέον φαγητό στο τραπέζι σε περίπτωση που κάποιος περνούσε. Οι άνθρωποι φρόντιζαν ο ένας τον άλλον και αν κάποιος στην κοινότητα αντιμετώπιζε δυσκολίες ή γιόρταζε, όλοι συμμετείχαν. Οι ηλικιωμένοι φροντίζονταν και τα παιδιά ανατρέφονταν όχι μόνο από τους γονείς τους, αλλά από ολόκληρο δίκτυο οικογένειας και γειτόνων. Υπάρχει ισχυρή κατανόηση ότι ανήκεις σε κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό σου. Φέρνω αυτές τις αξίες στους κουήρ χώρους».

Yaffa

Για τη σύνδεση των ταυτοτήτων αυτών μου μιλά και το Yaffa (they/she). «Καταλαβαίνω καλύτερα τόσο την κουήρ όσο και την παλαιστινιακή μου ταυτότητα επειδή υπάρχουν ταυτόχρονα. Η κουήρ ταυτότητα, για μένα, είναι μια ταυτότητα που αναγνωρίζει τις εμπειρίες πολιτικοποιημένων, περιθωριοποιημένων ανθρώπων που δεν μπορούν να αφομοιωθούν μέσα σε καταπιεστικά συστήματα. Το να είσαι αυτόχθονας από έναν τόπο που βρίσκεται υπό κατοχή από μια αποικιοκρατική δύναμη σημαίνει ουσιαστικά το ίδιο. Το να είσαι μόνο γκέι ή μόνο Παλαιστίνιος αφήνει ακόμη κάποιους δρόμους προς την αφομοίωση, αλλά το να είσαι κουήρ και Παλαιστίνιος, αγκαλιάζοντας πλήρως το πολιτικοποιημένο φάσμα αυτών των ταυτοτήτων, σημαίνει ότι δεν μπορώ να αφομοιωθώ από συστήματα καταπίεσης — και γι’ αυτό θα είμαι για πάντα ευγνώμων, γιατί αντί να επικεντρώνομαι στην αφομοίωση, επικεντρώνομαι στο έργο της απελευθέρωσης». Το Yaffa είναι εκτελεστικ@ διευθύντ@ της Muslim Alliance for Sexual and Gender Diversity, της μεγαλύτερης τρανς και κουήρ μουσουλμανικής οργάνωσης παγκοσμίως. Είναι επίσης συγγραφέ@ με τα βιβλία που έχει γράψει να έχουν πουληθεί παγκοσμίως και να έχουν μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες. «Είμαι ένα τρανς κουήρ άτομο στο φάσμα του αυτισμού παλαιστινιακής και μουσουλμανικής ταυτότητας που εργάζεται στον πολιτισμό», μου λέει χαρακτηριστικά ενώ μου εξηγεί πως «μέσα σε μια λευκή, υπεροπτική ιμπεριαλιστική κοινωνία τιμωρούμαστε για τις ταυτότητες που μας φέρνουν πιο κοντά στην απελευθέρωση. Οι διασταυρούμενες περιθωριοποιημένες ταυτότητες θα γίνουν αποδεκτές μόνο όταν δεν έχουν πια απελευθερωτική δύναμη. Η κουήρ ταυτότητα και η παλαιστινιακή ταυτότητα συχνά θεωρούνται αντιφατικές από έναν κόσμο που φοβάται την ένωσή τους. Πολλοί που πιστεύουν σε αυτά τα συστήματα θεωρούν ότι δεν υπάρχουμε, ή ότι πρέπει να διαλέξουμε τη μία ταυτότητα έναντι της άλλης, ότι είναι αντιφατικές — δημιουργώντας έτσι συνθήκες που μας στερούν την απελευθερωτική τους δύναμη. Αλλά υπάρχουμε, ευδοκιμούμε, και τα πιο περιθωριοποιημένα από τα πιο περιθωριοποιημένα θα είναι πάντα τα πιο απελευθερωμένα».

Αfeef Nessouli

Ο Αfeef Nessouli είναι δημοσιογράφος με βάση τη Νέα Υόρκη και τη Βηρυτό που καλύπτει ειδήσεις που σχετίζονται με την κουήρ κοινότητα εδώ και 15 χρόνια. Διατηρεί, μάλιστα, τον δικό του διαδικτυακό χώρο, το “With Afeef Nessouli”, όπου μπορεί κανείς να παρακολουθήσει τις ειδήσεις αυτές. Ο Afeef πέρασε 9 εβδομάδες στη Γάζα ως ανθρωπιστικός εργαζόμενος με την ιατρική οργάνωση Glia και ως ανταποκριτής για το The Intercept. Τον ρωτώ για τα στερεότυπα που αναπαράγονται συνήθως στα ΜΜΕ σχετικά με τα κουήρ άτομα στην Παλαιστίνη και την παλαιστινιακή διασπορά. «Η μεγαλύτερη παρανόηση είναι πως δεν υπάρχουν ή ότι θα σκοτώνονταν λόγω της ταυτότητάς τους», μου απαντά. «Αν και δεν είναι εύκολο να είσαι κουήρ σε ένα μέρος όπως η Γάζα, η παρανόηση είναι ότι ο πρωταρχικός κίνδυνος προέρχεται από την ομοφοβία και όχι από το Ισραήλ. Η αλήθεια είναι πως τα κουήρ άτομα στην Παλαιστίνη δυσκολεύονται να βρουν φαγητό, να κάνουν ένα μπάνιο ή να περάσουν μία μέρα χωρίς drone πάνω από το κεφάλι τους ή έναν Ισραηλινό στρατιώτη να διαταράσσει την ησυχία τους. Μια άλλη παρανόηση είναι ότι “δεν μπορείς καν να είσαι κουήρ” στον αραβικό κόσμο. Συνάντησα πολλά κουήρ άτομα στη Γάζα που υπέφεραν πολύ, αλλά ακόμη και έτσι, συναντιούνταν μεταξύ τους όποτε μπορούσαν—είτε για ρομαντικούς λόγους είτε απλώς για έναν καφέ μεταξύ φίλων».

Παρόμοια είναι και η απάντηση του Zaheer. «Η μεγαλύτερη παρανόηση είναι ότι οι κουήρ Παλαιστίνιοι είτε δεν υπάρχουν είτε αν υπάρχουν πρέπει να είναι τελείως κρυμμένοι και αποσυνδεδεμένοι από τις κοινότητές τους. Αυτή είναι μια πολύ κοινή αφήγηση στη Δύση. Παρουσιάζει την παλαιστινιακή κοινωνία ως μοναδικά εχθρική προς τα κουήρ και υπονοεί ότι οι κουήρ Παλαιστίνιοι μπορούν να υπάρξουν μόνο σε σιωπή ή εξορία». Ο Ζaheer μου εξηγεί πως έχει μέλη στην οικογένειά του που τον αποδέχονται και άλλα που όχι, αναφέροντας επίσης πως αντίστοιχες είναι οι ιστορίες και άλλων κουήρ Παλαιστινίων, κάτι που, όπως τονίζει, αποτελεί μια «κοινή εμπειρία για τα περισσότερα κουήρ άτομα παγκοσμίως ανεξαρτήτως θρησκείας ή φυλής».

Ζaheer

«Ιστορίες όπως η δική μου σπάνια φτάνουν στα μέσα ενημέρωσης, αφήνοντας τους ανθρώπους με μια μονοδιάστατη κατανόηση της παλαιστινιακής κοινωνίας», εξηγεί. «Όταν οι παγκόσμιες συζητήσεις εστιάζουν μόνο στην ομοφοβία, αγνοούν την πραγματικότητα ότι οι κουήρ Παλαιστίνιοι, όπως και οι κουήρ κοινότητες παντού, πλοηγούνται σε σύνθετες κοινωνικές δυναμικές ενώ συνεχίζουν να χτίζουν ζωή, πολιτισμό και σχέσεις φροντίδας. Επιπλέον, η ομοφοβία δεν είναι μοναδική στους Παλαιστίνιους. Έχω ακούσει πολύ πιο ανοιχτά ομοφοβικά λόγια από Αμερικανούς πολιτικούς στην τηλεόραση παρά όσα άκουσα μεγαλώνοντας στην Παλαιστίνη ή ακόμη και σήμερα από πολλούς Παλαιστίνιους στη διασπορά. Υπάρχουν Παλαιστίνιοι που εύχονται βία στους γκέι συγγενείς τους, όπως συμβαίνει με πολλούς Αμερικανούς και Ισραηλινούς, παράλληλα με τον υπόλοιπο κόσμο — αυτό το αφήγημα δεν είναι μοναδικό σε εμάς. Το μοναδικό για εμάς είναι ότι η ομοφοβία χρησιμοποιείται εναντίον μας για να δικαιολογήσει τη γενοκτονία μας. Συχνά παραλείπεται η ευρύτερη πολιτική πραγματικότητα που διαμορφώνει την καθημερινή ζωή όλων των Παλαιστινίων, δηλαδή ότι η ζωή υπό ισραηλινή κατοχή και γενοκτονία επηρεάζει όλους, συμπεριλαμβανομένων των κουήρ ανθρώπων».

Επιμένω στο σχόλιο του Zaheer, σχετικά με το ότι η ομοφοβία χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσει τη γενοκτονία. «Όταν το Ισραήλ ρίχνει βόμβες στη Γάζα ή πυροβολεί σε πλήθος στη Ραμάλα, αυτά τα όπλα δεν διακρίνουν βάσει σεξουαλικού προσανατολισμού ή ταυτότητας φύλου. Έχω, επίσης, ακούσει διαδικτυακά από υποστηρικτές του Ισραήλ ότι αν ήμουν κουήρ στη Γάζα, θα με έριχναν από την ταράτσα ενός κτιρίου. Αυτό το βρίσκω αυτό ειρωνικό, δεδομένου ότι το Ισραήλ δεν άφησε πολλά κτίρια όρθια», μου απαντά με αφοπλιστική ειλικρίνεια ο Ζaheer. «Μεγαλώνοντας στην Παλαιστίνη, με απασχολούσε περισσότερο να μην πεθάνω προσπαθώντας να περάσω τα τρία ισραηλινά checkpoints για να φτάσω στο σχολείο παρά να ανησυχώ για το αν η οικογένειά μου θα μάθαινε για την κουήρ ταυτότητά μου. Σχεδόν φαίνεται ασυγχώρητο όταν με ρωτούν γιατί οι Παλαιστίνιοι δεν έχουν αναπτύξει ακόμη ένα κίνημα ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιωμάτων. Εμείς ως σύνολο παλεύουμε ακόμα για πολύ βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, όπως ελευθερία κινήσεων, καθαρό νερό, πρόσβαση σε φαγητό, ασφάλεια και πολιτική αυτοδιάθεση. Πολλοί άνθρωποι του λαού μας παλεύουν ακόμη για τις βασικές συνθήκες επιβίωσης που επιτρέπουν στα κινήματα πολιτικών δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένων των ΛΟΑΤΚΙ+ κινημάτων, να αναπτυχθούν πλήρως. Είναι επίσης σημαντικό να αμφισβητούμε την υπόθεση πίσω από αυτό το επιχείρημα. Η ιδέα ότι η κατάσταση των ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιωμάτων μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να δικαιολογήσει τη βία κατά ενός πληθυσμού υποδηλώνει ότι η ζωή των κουήρ ανθρώπων χρησιμοποιείται επιλεκτικά, συχνά από άτομα που δεν προωθούν πραγματικά τα δικαιώματα των κουήρ ατόμων στην κοινωνία τους. Αυτό μετατρέπει τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα σε πολιτικό επιχείρημα αντί για κοινότητα της οποίας η ευημερία προστατεύεται πραγματικά».

Yaffa

Ζητώ και από τα υπόλοιπα άτομα να μου κάνουν το σχόλιό τους. «Είμαι πάντα προσεκτικ@ σχετικά με το ποιος ακριβώς στρέφει μια περιθωριοποιημένη ομάδα εναντίον μιας άλλης περιθωριοποιημένης ομάδας. Τις περισσότερες φορές, όσοι υιοθετούν αυτά τα αφηγήματα —απονομιμοποιώντας την αλληλεγγύη και δικαιολογώντας γενοκτονία λόγω της κατάστασης των ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιωμάτων— είναι άτομα που έχουν πλήρως αποδεχτεί τα καταπιεστικά συστήματα και σπάνια στηρίζουν οποιαδήποτε περιθωριοποιημένη ομάδα. Συχνά είναι κατά των Μαύρων, κατά των τρανς ατόμων, των μεταναστών και γενικά υποστηρικτές κάθε είδους φασιστικής ιδεολογίας», μου αναφέρει το Yaffa. «Χωρίς να αναγνωρίσουμε αυτήν την πραγματικότητα, δεν πιστεύω ότι έχει νόημα να προσπαθούμε να εξηγήσουμε γιατί το να είσαι υπέρ μιας γενοκτονίας λόγω της αντίληψής σου για τα ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα στην Παλαιστίνη είναι πρόβλημα. Δεν έχω γνωρίσει ποτέ κάποιον που να υποστηρίζει πραγματικά την απελευθέρωση όλων και ταυτόχρονα να υποστηρίζει τη γενοκτονία, επειδή θεωρεί ότι υπάρχει “αντίφαση”. Το έργο που πρέπει να γίνει είναι πολύ μεγαλύτερο από την αντιμετώπιση μιας μόνο φασιστικής ιδεολογίας — η απελευθέρωση πρέπει να είναι καθολική, και αυτό δεν μπορεί να συμβεί αν στηρίζουμε μεθόδους  όπως η γενοκτονία. Για όσους προσπαθούν πραγματικά να καταλάβουν πώς να απελευθερώσουν όλους τους ανθρώπους, και ιδιαίτερα τους πιο περιθωριοποιημένους μέσα σε ήδη περιθωριοποιημένες κοινότητες, τους προσκαλώ να κάνουν πραγματική δουλειά: Πώς στηρίζουν τις πραγματικές ανάγκες της ΛΟΑΤΚΙ+ παλαιστινιακής κοινότητας κατά τη διάρκεια μιας γενοκτονίας; Σήμερα, υπάρχει σχεδόν μηδενική στήριξη προς την κουήρ κοινότητα στη Γάζα — ακόμη και από ανθρώπους που ισχυρίζονται ότι τη στηρίζουν. Το βασικό στοιχείο που λείπει είναι ότι δεν αποτελούμε αντικείμενο συζήτησης. Είμαστε πραγματικοί άνθρωποι, πραγματικά ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα σκοτώνονται στη Γάζα, τρομοκρατούνται στη Δυτική Όχθη και σε κάθε αποικιοκρατικό καθεστώς. Η εστίαση πρέπει να είναι στο πώς στηρίζουμε τα άτομα που πλήττονται περισσότερο, όχι στο πώς χρησιμοποιούμε μια γενοκτονία για να “υπερασπιστούμε” άλλους. Το να είσαι υπέρ της γενοκτονίας των Παλαιστινίων σημαίνει ότι είσαι υπέρ και της γενοκτονίας των ΛΟΑΤΚΙ+ Παλαιστινίων. Δεν υπάρχει καμία διαφορά».

Ο Αfeef μου λέει πως συχνά παραπέμπει τον κόσμο να διαβάσουν τα ρεπορτάζ του από τη Γάζα. «Πήγα στη Γάζα ως ανοιχτά γκέι άνδρας το 2025 και κάλυπτα έναν οροθετικό ασθενή που λαμβάνει τη φαρμακευτική του αγωγή από το “υπό τη Χαμάς” Υπουργείο Υγείας. Συνήθως δεν αλληλεπιδρώ καν με σιωνιστές, αλλά αν ποτέ τύχει η ατυχία να συμβεί, απλά τους στέλνω τεκμηριωμένα άρθρα για το πώς οι ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες κατασκοπεύουν το Grindr, για το πώς σπέρνουν διχόνοια σε γειτονιές της Δυτικής Όχθης για να κατασκοπεύσουν οικογένειες κουήρ ατόμων και, φυσικά, για το πώς οι γκέι στρατιώτες του IDF που αναπτύσσονται στη Γάζα είναι επίσης μέρος της γενοκτονίας. Το γεγονός είναι ότι πραγματικά κουήρ άνθρωποι υπάρχουν στη Γάζα και το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τους δώσουμε μικρόφωνο ή στυλό για να πουν την ιστορία τους. Μπορούμε να μάθουμε πολλά ακούγοντας ανθρώπους στο πεδίο. Τελικά, κάθε άνθρωπος έχει διαφορετική ιστορία και τα κουήρ αραβικά άτομα είναι εξίσου πολύπλοκα όσο όλοι οι άλλοι».

Και ενώ οι ιστορίες των κουήρ Παλαιστινίων αγνοούνται συχνά από τα περισσότερα δυτικά μέσα, το Ισραήλ προβάλλεται συχνά ως ένας παράδεισος για τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα (και συγκεκριμένα για τους γκέι άνδρες). «Η κουήρ ταυτότητα έχει χρησιμοποιηθεί ως όπλο από τους σιωνιστές εδώ και δεκαετίες. Τη δεκαετία του 1930, οι σιωνιστές ποινικοποίησαν την κουήρ έκφραση, ώστε να ελέγχουν τους νεαρούς άνδρες που σύχναζαν στους δρόμους ή αντιστέκονταν στην αποικιακή κυριαρχία τους, προκειμένου να τους φυλακίζουν. Σήμερα, χρησιμοποιούν την κουήρ ταυτότητα με τον αντίθετο τρόπο: απευθύνονται στην “καταναλωτική τάξη” ως μια δήθεν ανοιχτόμυαλη όαση για να κατασκευάσουν συναίνεση υπέρ της δολοφονίας κουήρ ανθρώπων σε όλη την Παλαιστίνη», μου σχολιάζει ο Αfeef. «Οι σιωνιστές έχουν χρησιμοποιήσει πολλά εργαλεία για να σβήσουν την “ενόχληση” που αποτελούν οι Παλαιστίνιοι, και η κουήρ ταυτότητα έχει αξιοποιηθεί και προς τις δύο κατευθύνσεις. Η πραγματικότητα είναι ότι πρόκειται για μια ομάδα υπεροπτικών επεκτατιστών που διψά απλά και αμετάκλητα για γη και αστική ανάπτυξη, με τίμημα την ανθρώπινη ζωή. Θέλουν περισσότερο χώρο και θα χρησιμοποιήσουν οποιαδήποτε δικαιολογία για να τον αποκτήσουν. Και το πιο ειρωνικό: οι κουήρ σιωνιστές δεν μπορούν καν να παντρευτούν στη δική τους αποικία και η κοινωνία τους παραμένει άκαμπτη, δογματική και συντηρητική. Τίποτα από αυτά δεν έχει λογική μέχρι να συνειδητοποιήσει κανείς ότι τα κουήρ άτομα είναι απλώς ένα πιόνι στο σχέδιό τους».

«Η ισραηλινή κυβέρνηση συχνά τρέχει πληρωμένες διαφημίσεις στα social media με εικόνες από το Tel Aviv Pride, παρουσιάζοντας τον εαυτό της διεθνώς ως σύγχρονη, προοδευτική και μοναδικά ασφαλή για κουήρ άτομα στην περιοχή», προσθέτει ο Ζaheer. «Αλλά αυτό το αφήγημα αγνοεί την πραγματική εμπειρία των κουήρ Παλαιστίνιων, όπως εμένα και άλλα. Έχω ακούσει αμέτρητες ιστορίες και κατά τις δύο τελευταίες επισκέψεις μου στην Παλαιστίνη, άλλοι με προειδοποίησαν ότι οι ισραηλινές υπηρεσίες πληροφοριών διεισδύουν τακτικά σε εφαρμογές γνωριμιών για να στοχεύουν κουήρ Παλαιστίνιους. Οι πράκτορες δημιουργούν ψεύτικα προφίλ για να παγιδεύσουν και να συλλέξουν προσωπικά στοιχεία. Συνδέοντας αυτά τα στοιχεία με λογαριασμούς Facebook ή άλλους, μπορούν να απειλήσουν να τα αποκαλύψουν στις οικογένειές τους αν δεν συνεργαστούν ή δεν γίνουν πληροφοριοδότες. Οι ιστορίες αυτών των εκβιασμών από το Ισραήλ δεν είναι απλώς ανεκδοτολογικές, έχουν αναφερθεί εκτενώς από οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και διεθνή μέσα. Το Ισραήλ χρησιμοποιεί ενεργά την κουήρ ταυτότητα ως εργαλείο βίας κατά των Παλαιστινίων. Αυτή η πραγματικότητα καθιστά την διεθνή εικόνα του Ισραήλ ως υπερασπιστή των κουήρ ανθρώπων ιδιαίτερα κυνική για πολλούς από εμάς. Δεν είναι δυνατόν να συνδυάσει κανείς τον εορτασμό της ένταξης των ΛΟΑΤΚΙ+ στο Ισραήλ με τις τακτικές που χρησιμοποιούν για να καταπιέσουν άμεσα τους Παλαιστίνιους. Όταν το pinkwashing κυριαρχεί στη συζήτηση, δεν απλοποιεί απλώς την ιστορία, πνίγει τις φωνές των κουήρ Παλαιστινίων και αντικαθιστά την πραγματική μας ζωή με μια αφήγηση που είναι σαφώς ισραηλινή προπαγάνδα».

Αfeef

Πριν ολοκληρώσουμε, ζητώ από το Yaffa και το Ζaheer να μου κάνουν ένα τελευταίο σχόλιο σχετικά με το κουήρ παλαιστινιακό βίωμα. «Το μήνυμα που έχει μεγαλύτερη σημασία για μένα είναι ότι η απελευθέρωση των Παλαιστινίων και η κουήρ απελευθέρωση δεν βρίσκονται σε σύγκρουση μεταξύ τους», μου λέει ο Ζaheer. «Είναι βαθιά συνδεδεμένες. Μιλάω για το ότι είμαι και τα δύο, γιατί θέλω οι άνθρωποι, ειδικά άλλοι κουήρ Άραβες και Παλαιστίνιοι, να ξέρουν ότι είναι δυνατόν να κρατάς όλη σου την ταυτότητα ταυτόχρονα. Δεν χρειάζεται να διαλέξεις ανάμεσα στον λαό σου και την αλήθεια σου. Και τα δύο είναι μέρος αυτού που είμαστε, και τα δύο αξίζουν απελευθέρωση».

«Δεν είμαστε αντικείμενο συζήτησης. Είμαστε οι οραματιστές που κατανοούμε καλύτερα από οποιονδήποτε την απελευθέρωσή μας. Χρειαζόμαστε υλική στήριξη στο έδαφος και υποστήριξη του έργου μας σε παγκόσμιο επίπεδο. Αγοράστε τα βιβλία μας, ακούστε τα podcasts μας, ελάτε στις εκπαιδεύσεις μας για να μάθετε από εμάς — γιατί αυτό το έργο δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς εμάς», μου σχολιάζει το Yaffa κλείνοντας την κουβέντα μας.

Πηγή: avmag.gr

Ένα κομμάτι της ΛΟΑΤΚΙ+ ιστορίας ταξιδεύει για πρώτη φορά εκτός των ΗΠΑ αυτό το καλοκαίρι, καθώς ένα κομμάτι της αρχικής Pride σημαίας θα εκτεθεί σε μουσείο της Ιρλανδίας. 

Το κομμάτι της αυθεντικής σημαίας, την οποία δημιούργησε το 1978 στο Σαν Φρανσίσκο ο ακτιβιστής ο Γκίλμπερτ Μπέικερ, ετοιμάζεται να ταξιδέψει για πρώτη φορά εκτός Ηνωμένων Πολιτειών.

Συγκεκριμένα, το κομμάτι θα εκτεθεί στο Δημόσιο Μουσείο του Κορκ στην Ιρλανδία για τέσσερις μήνες. Σύμφωνα με δελτίο τύπου, αυτό αποτελεί το πρώτο διεθνές δάνειο του εκθέματος και την πρώτη του έκθεση εκτός των ΗΠΑ.

Κατά τη διάρκεια τελετής για την επίσημη υπογραφή της συμφωνίας, ο επιμελητής του Δημόσιου Μουσείου του Κορκ, Νταν Μπριν, σημείωσε ότι η άφιξη της σημαίας στην πόλη του θα συμπέσει με τα εγκαίνια της πρώτης μόνιμης έκθεσης του μουσείου αφιερωμένη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα. Η έκθεση, όπως ανέφερε ο Μπριν, θα υπογραμμίσει τη «συνεχή δέσμευση του Δημόσιου Μουσείου του Κορκ να συλλέγει, να διατηρεί, να εκθέτει και να καθιστά προσβάσιμη στο κοινό την ιστορία και την υλική κληρονομιά εκείνων των ομάδων και κοινοτήτων που παραδοσιακά περιθωριοποιούνται από την ιστορία του παρελθόντος του Κορκ».

Το συγκεκριμένο τμήμα φυλάσσεται από τον Απρίλιο του 2021 από την GLBT Historical Society. Όπως σημειώνεται στον ιστότοπο του μουσείου, το έκθεμα είναι ένα τμήμα μιας από τις δύο Pride σημαίες, που υψώθηκαν για πρώτη φορά στην Πλατεία των Ηνωμένων Εθνών του Σαν Φρανσίσκο στις 25 Ιουνίου 1978. Το τμήμα αυτό, το οποίο προηγουμένως θεωρούνταν χαμένο, αποτελεί το μοναδικό γνωστό σωζόμενο κατάλοιπο της πρώτης Pride σημαίας του Μπέικερ.

Η πρώτη Pride σημαία αποτελούνταν από οκτώ χρώματα και δημιουργήθηκε μετά από πρωτοβουλία Χάρβεϊ Μιλκ και άλλων ακτιβιστών. Στην κατασκευή της συμμετείχαν κι άλλα άτομα, συμπεριλαμβανομένης της σχεδιάστριας κοστουμιών, Λιν Σέγκερμπλομ.

Με την πάροδο των ετών, ο Μπέικερ αποφάσισε να αφαιρέσει το ροζ και το τιρκουάζ από τη σημαία, κυρίως λόγω μη διαθεσιμότητας των συγκεκριμένων υφασμάτων για μαζική παραγωγή. Στη συνέχεια, εμφανίστηκε και η Progress Pride σημαία, η οποία συμπεριλαμβάνει την τρανς και ίντερσεξ κοινότητα, καθώς κι αυτές των μη λευκών ατόμων.

Με πληροφορίες από LGBTQ Nation μέσω antivirus

Από νωρίς το απόγευμα, η πλατεία Συντάγματος μετατράπηκε σε ένα μωσαϊκό χρωμάτων και διεκδικήσεων. Η παρουσία του μπλοκ αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη ήταν κυρίαρχη, θυμίζοντας σε όλους πως η Υπερηφάνεια δεν μπορεί να αποκοπεί από τα κοινωνικά ζητήματα που συγκλονίζουν τον κόσμο. Το κεντρικό αίτημα για «ισότητα παντού» βρήκε την πιο ουσιαστική του έκφραση μέσα από τη σύνδεση των αγώνων κατά του ρατσισμού, του εθνικισμού και της καταπίεσης.

Ωστόσο, η ατμόσφαιρα φορτίστηκε λίγο πριν την ολοκλήρωση της παρέλασης, όταν η ειρηνική διαδήλωση ήρθε αντιμέτωπη με μια προκλητική ενέργεια. Ομάδα Ισραηλινών τουριστών που βρίσκονταν στο περιθώριο της πορείας, μόλις ήρθαν σε οπτική επαφή με τις παλαιστινιακές σημαίες που κρατούσαν οι διαδηλωτές, άρχισαν να προβαίνουν σε αισχρές και άκρως προσβλητικές χειρονομίες προς το πλήθος.

Η αντίδραση του κόσμου ήταν άμεση και μαζική. Στη θέα των προκλητικών χειρονομιών, οι συμμετέχοντες στην πορεία απάντησαν με τον πιο δυνατό τρόπο: υψώνοντας περισσότερες σημαίες και φωνάζοντας μαζικά συνθήματα αλληλεγγύης για τον παλαιστινιακό λαό. «Λευτεριά στην Παλαιστίνη» και άλλα αντιπολεμικά συνθήματα δονούσαν την ατμόσφαιρα, απομονώνοντας πλήρως τις προκλήσεις και μετατρέποντας την προσπάθεια εκφοβισμού σε μια αυθόρμητη εκδήλωση στήριξης των θυμάτων της σύγκρουσης.

Το περιστατικό αυτό, αν και σύντομο, ανέδειξε την αναγκαιότητα της παρουσίας τέτοιων κινημάτων στους δρόμους. Το χθεσινό Athens Pride απέδειξε πως η κοινότητα δεν είναι διατεθειμένη να επιτρέψει τον εκφοβισμό, ούτε να κλείσει τα μάτια μπροστά σε όσα συμβαίνουν διεθνώς.

Η πορεία ολοκληρώθηκε με την καθιερωμένη συναυλία, έχοντας όμως αφήσει μια ισχυρή παρακαταθήκη: ότι η Υπερηφάνεια είναι πολιτική πράξη και ότι η αλληλεγγύη είναι το μοναδικό «όπλο» απέναντι στη μισαλλοδοξία και τον φασισμό, από όπου κι αν προέρχεται.