Αν δεν είναι ένα μας ασφαλές, δεν είναι κανένα: Το Pride είναι και θα είναι στον δρόμο.
Κάθε χρόνο η αστική τάξη και τα συστημικά μέσα ενημέρωσης προσπαθούν να αποπολιτικοποιήσουν το Pride. Θέλουν να το μετατρέψουν σε μια ακίνδυνη γιορτή κατανάλωσης και εταιρικής προβολής (pinkwashing). Μας ρωτούν υποκριτικά: «Γιατί βγαίνετε ακόμα στους δρόμους;». Απαντάμε ξεκάθαρα: Το Pride είναι και θα είναι στον δρόμο, γιατί ο δρόμος αποτελεί το μοναδικό πεδίο αντίστασης απέναντι σε ένα σύστημα που μας θέλει αναλώσιμα, αόρατα και φοβισμένα. Είναι στον δρόμο γιατί όσο έστω και ένα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομο κινδυνεύει, κανένα μας δεν είναι ασφαλές. Η έμφυλη καταπίεση δεν είναι αποκομμένη από την ταξική πραγματικότητα. Η πρόσφατη άγρια επίθεση που δέχτηκε η τρανς γυναίκα στη λεωφόρο Συγγρού, όπως και το λιντσάρισμα της Άννας στην Κυψέλη, οι μαζικές επιθέσεις φασιστικών ομάδων στην πλατεία Αριστοτέλους στη Θεσσαλονίκη, αλλά και η κρατική συγκάλυψη στη δολοφονία του Ζακ/της Zackie Oh, αποδεικνύουν το ίδιο πράγμα: Ο καπιταλισμός και η πατριαρχία οπλίζουν το χέρι του φασισμού.

Η προσπάθεια φίμωσης και «αορατοποίησής» μας εκδηλώνεται πλέον και μέσα από τους δημόσιους χώρους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η απόφαση της «ΣΤΑΣΥ ΑΕ» να απορρίψει –για πρώτη φορά μετά από δέκα χρόνια– την ανάρτηση της αφίσας του Athens Pride στο Αττικό Μετρό. Η κίνηση αυτή δεν αποτελεί απλώς μια γραφειοκρατική απόφαση, αλλά μια σοβαρή υποχώρηση και ένα ξεκάθαρο μήνυμα ότι οι διεκδικήσεις μας θεωρούνται «ενοχλητικές» για το δημόσιο χώρο που ελέγχουν.

Η ρητορική μίσους που αναπαράγεται στα τηλεοπτικά παράθυρα και στα έδρανα της Βουλής μεταφράζεται σε δολοφονική βία στο πεζοδρόμιο. Αυτή η βία συνεχίζεται καθημερινά μέσα από τον συστημικό αποκλεισμό από την εργασία. Τα τρανς αδέρφια μας πετιούνται στο περιθώριο της παραγωγικής διαδικασίας. Δεν υπάρχουν θέσεις εργασίας για αυτά ούτε στα καφέ της γειτονιάς, ούτε στον ιδιωτικό τομέα, ούτε φυσικά στο Δημόσιο. Το αστικό κράτος επιβάλλει έναν οικονομικό στραγγαλισμό, καταδικάζοντας μια ολόκληρη κοινωνική ομάδα στην ανεργία και στην εξαθλίωση, για να μπορεί να την ελέγχει και να την περιθωριοποιεί.

Η καταπίεση αυτή γίνεται ακόμα πιο άγρια και διπλή όταν στρέφεται στα μεταναστά και προσφυγικά αδέρφια μας της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας. Άνθρωποι που ξεριζώθηκαν από τις χώρες τους για να γλιτώσουν τον θάνατο και τις διώξεις, έρχονται αντιμέτωποι εδώ με το ρατσιστικό πρόσωπο της «Ευρώπης-Φρούριο». Βρίσκονται εγκλωβισμένα ανάμεσα στα τρανσφοβικά/ομοφοβικά πογκρόμ και την κρατική βία των επαναπροωθήσεων και των κέντρων κράτησης. Τα μεταναστά αδέρφια μας στερούνται ακόμη και τα πιο βασικά νομικά έγγραφα, ζουν υπό την απειλή της απέλασης και υφίστανται την πιο άγρια εργασιακή εκμετάλλευση στις μαύρες τρύπες της οικονομίας.

Δεν συμβιβαζόμαστε με την απλή «ανοχή» ή με νομοθετικά ψίχουλα που αφήνουν ανέγγιχτη την καθημερινή βιοπάλη. Απαιτούμε πλήρη, καθολικά και ίσα δικαιώματα με τους cis straight ανθρώπους.

Πλήρη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου χωρίς γραφειοκρατικά εμπόδια.

Ίση πρόσβαση στην εργασία, στην υγεία και στην παιδεία για όλες και όλα.

Νομιμοποίηση και άσυλο σε όλα τα ΛΟΑΤΚΙ+ μεταναστά και προσφυγικά άτομα.

Ασφάλεια στους δρόμους και στους χώρους δουλειάς.

Το Pride γεννήθηκε από την εξέγερση των περιθωριοποιημένων, των τρανς, των μεταναστών και των εργατριών του σεξ στο Stonewall. Ο δικός μας αγώνας δεν είναι για μια θέση στις βιτρίνες του ντόπιου συστήματος, αλλά για την ανατροπή του.

Στεκόμαστε δίπλα-δίπλα, ντόπια και μετανάστες, ενάντια στο κεφάλαιο, τον φασισμό και την πατριαρχία. Μέχρι να σπάσουμε τον φόβο. Μέχρι την καθολική κοινωνική
απελευθέρωση. Γιατί αν δεν είναι ένα μας ασφαλές, δεν είναι κανένα.

της Έλλης Κομνηνού

Η πρώτη χρωματιστή σημαία υψώθηκε τον Ιούνιο του 1978 στο Σαν Φρανσίσκο κι έκτοτε καθιερώθηκε διεθνώς ως το σύμβολο για το παγκόσμιο ΛΟΑΤΚΙ+ κίνημα.

Υπάρχουν ελάχιστα σύμβολα στον σύγχρονο κόσμο που αναγνωρίζονται αμέσως, ανεξάρτητα από γλώσσα, χώρα ή πολιτισμό. Η πολύχρωμη σημαία του Pride είναι ένα από αυτά.

Σήμερα κυματίζει σε κυβερνητικά κτίρια, συνοδεύει πορείες υπερηφάνειας, εμφανίζεται σε διεθνείς διοργανώσεις και έχει γίνει συνώνυμη με την αποδοχή, την ισότητα και την ελευθερία της έκφρασης.

Λίγοι όμως γνωρίζουν ότι πίσω από αυτό το παγκόσμιο σύμβολο βρίσκεται ένας άνθρωπος που κάποτε ένιωθε πως δεν είχε θέση στον κόσμο όπου μεγάλωσε.

Το όνομά του ήταν Gilbert Baker και η ιστορία του μοιάζει σχεδόν απίστευτη.

Από μια συντηρητική πόλη στο επίκεντρο της κοινωνικής αλλαγής

Ο Μπέικερ γεννήθηκε, σαν σήμερα, στις 2 Ιουνίου 1951 στο Κάνσας, σε μια εποχή που η διαφορετικότητα σπάνια γινόταν αποδεκτή και η δημόσια συζήτηση γύρω από τη σεξουαλική ταυτότητα ήταν σχεδόν ανύπαρκτη.

Γιος δικαστή και δασκάλας, μεγάλωσε σε ένα αυστηρό περιβάλλον, όπου η τέχνη και η ελεύθερη έκφραση δύσκολα έβρισκαν χώρο να ανθίσουν.\Έμαθε ραπτική, η οποία του χρησίμευσε στην κατασκευή πανό για τις διαδηλώσεις κατά του πολέμου στο Βιετνάμ και υπέρ των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων.

Η ζωή του άλλαξε όταν υπηρέτησε στον αμερικανικό στρατό και βρέθηκε στο Σαν Φρανσίσκο, μια πόλη που εκείνη την περίοδο εξελισσόταν σε κέντρο κοινωνικών κινημάτων και διεκδικήσεων.

Εκεί ανακάλυψε όχι μόνο τη δημιουργική του πλευρά, αλλά και μια κοινότητα ανθρώπων που αναζητούσαν ορατότητα και δικαιώματα.

Η ιδέα που γεννήθηκε από μια απουσία

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, το κίνημα των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων αναπτυσσόταν δυναμικά, αλλά δεν διέθετε ένα ενιαίο, θετικό σύμβολο που να το εκπροσωπεί.

Μέχρι τότε, ένα από τα πιο γνωστά σύμβολα ήταν το ροζ τρίγωνο, το οποίο είχε χρησιμοποιηθεί από το ναζιστικό καθεστώς για τη σήμανση των ομοφυλόφιλων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Ο Μπέικερ πίστευε ότι μια κοινότητα δεν έπρεπε να ορίζεται από ένα σύμβολο καταπίεσης. Ήθελε κάτι διαφορετικό. Κάτι που να μιλά για ελπίδα αντί για φόβο. Κάπως έτσι γεννήθηκε η ιδέα μιας σημαίας που δεν θα θύμιζε διώξεις, αλλά ζωή.

Η σημαία που ράφτηκε στο χέρι

Λίγους μήνες πριν από την παρέλαση υπερηφάνειας του 1978, ο ακτιβιστής Χάρβεϊ Μιλκ φέρεται να ενθάρρυνε τον Μπέικερ να δημιουργήσει ένα έμβλημα για το κίνημα.

Η πρώτη χρωματιστή σημαία υψώθηκε τον Ιούνιο εκείνης της χρονιάς και έκτοτε καθιερώθηκε διεθνώς ως το σύμβολο του κινήματος.

Η πρώτη σημαία δεν κατασκευάστηκε σε εργοστάσιο. Περίπου 30 εθελοντές συγκεντρώθηκαν σε έναν χώρο του Gay Community Center στο Σαν Φρανσίσκο, έβαψαν τα υφάσματα με το χέρι και έραψαν τις πρώτες εκδοχές της σημαίας, η οποία διέφερε σημαντικά από αυτή που γνωρίζουμε σήμερα.

Είχε οκτώ χρώματα και το καθένα έκρυβε το δικό του μήνυμα.

Τα μυστικά που έκρυβαν τα χρώματα

Για τον Μπέικερ, η σημαία δεν ήταν απλώς ένα πολύχρωμο πανί. Κάθε λωρίδα είχε συμβολικό χαρακτήρα:

• Ροζ: Σεξουαλικότητα
• Κόκκινο: Ζωή
• Πορτοκαλί: Θεραπεία
• Κίτρινο: Φως του ήλιου
• Πράσινο: Φύση
• Τιρκουάζ: Τέχνη και μαγεία
• Indigo: Αρμονία
• Μωβ: Ανθρώπινο πνεύμα

Με την πάροδο των χρόνων, πρακτικοί λόγοι παραγωγής οδήγησαν στην αφαίρεση δύο χρωμάτων και στη δημιουργία της γνωστής εξάχρωμης εκδοχής που κυριαρχεί σήμερα.

Όμως η αρχική φιλοσοφία παρέμεινε αναλλοίωτη: κάθε άνθρωπος αξίζει να υπάρχει ορατά και ελεύθερα.

Το δώρο που δεν θέλησε ποτέ να κατοχυρώσει

Ίσως το πιο εντυπωσιακό στοιχείο της ιστορίας του να είναι ότι ποτέ δεν προσπάθησε να εκμεταλλευτεί εμπορικά τη δημιουργία του.

Παρότι η σημαία εξελίχθηκε σε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα σύμβολα του πλανήτη, ο Μπέικερ αρνήθηκε να τη μετατρέψει σε προσωπική περιουσία. Τη θεωρούσε κτήμα της κοινότητας.

Ένα σύμβολο που ανήκε σε όλους όσοι αναζητούσαν αποδοχή, προστασία και ίσα δικαιώματα.

Όταν το ουράνιο τόξο έγινε παγκόσμιο σύμβολο

Από τους δρόμους του Σαν Φρανσίσκο μέχρι τις μεγαλύτερες πρωτεύουσες του κόσμου, η σημαία του Pride απέκτησε μια δύναμη που ξεπέρασε κάθε προσδοκία.

Δεν εκπροσωπεί μόνο τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα. Για πολλούς ανθρώπους συμβολίζει τη μάχη απέναντι στις διακρίσεις, τον αποκλεισμό και τη μισαλλοδοξία.

«Το πιο δύσκολο για οποιονδήποτε ομοφυλόφιλο παραμένει ακόμη να κάνει το ‘coming out’. Πρόκειται για μια συναισθηματική πάλη που όλοι μοιραζόμαστε. Σε πολλά μέρη του κόσμου, άνδρες και γυναίκες θα δολοφονούνταν για τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις, οπότε μένει ακόμη πολλή δουλειά να γίνει» ανέφερε o Μπέικερ σε παλαιότερη συνέντευξή του. Τόνισε ωστόσο πως αισθανόταν ευτυχής κάθε φορά που επισκεπτόταν μια πόλη του κόσμου και έβλεπε κάπου να κυματίζει η σημαία του ουράνιου τόξου. «Με κάνει να αισθάνομαι ασφαλής» δήλωνε.

Ίσως αυτό να ήταν τελικά το μεγαλύτερο επίτευγμά του. Να μετατρέψει οκτώ απλές λωρίδες χρώματος σε ένα παγκόσμιο μήνυμα που εξακολουθεί να ταξιδεύει, δεκαετίες μετά τη στιγμή που γεννήθηκε μέσα σε μια σοφίτα του Σαν Φρανσίσκο.

Πηγή: www.flash.gr

Οι νεαροί έβρισαν τη διεμφυλική γυναίκα, της πέταξαν αυγά και στη συνέχεια την παρέσυραν με το αυτοκίνητο και την τραυμάτισαν. Κατηγορούνται για εγκλήματα που τελέστηκαν με ρατσιστικά χαρακτηριστικά.

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. Με δράσεις ενάντια στον πόλεμο, την παλαιστινιακή γενοκτονία στη Γάζα, τις θηριώδεις πολεμικές δαπάνες, αλλά και στην «απόπειρα να μετατραπεί το Pride από εξέγερση και διαδήλωση σε χορηγούμενο θέαμα» άρχισε τη Δευτέρα (Πάρκο του Εργάτη – Ολύμπου & Αριστοτέλους) και ολοκληρώνεται το ερχόμενο Σάββατο με πολύχρωμη πορεία το 10ο αυτοοργανωμένο Reclaim PRIDE στη Θεσσαλονίκη με σύνθημα No Pride in War!

Η θέση του αυτοοργανωμένου Reclaim PRIDE είναι καθαρή από την πρώτη κιόλας διοργάνωση, αφού δεν ξεχνούν πως «το Pride γεννήθηκε ως αγώνας, ως σύγκρουση, ως διεκδίκηση», γι’ αυτό και «απορρίπτουμε την ενσωμάτωση σε ένα σύστημα που ξεπλένει εταιρείες, πρεσβείες και υπερεθνικούς οργανισμούς. Δεν δεχόμαστε “υποστήριξη” από όσους την ίδια στιγμή συμμετέχουν σε πολέμους, σε εκτοπισμούς, σε δολοφονίες λαών και λοατκια+ ανθρώπων. Δεν θα γίνουμε το “πολύχρωμο άλλοθί” τους».

Κοινωνικός Καιάδας

Με το No Pride in War στέκονται περήφανα απέναντι σε κάθε είδους μιλιταρισμό και, όπως τονίζουν, «”Βγάζουμε τη Γλώσσα” απέναντι: 1) σε ένα σύστημα που επιμένει να μας διαιρεί με κριτήριο ποιον ερωτευόμαστε και πώς εκφράζουμε το φύλο ή/και τη σεξουαλικότητά μας, 2) στους -τραμπικής έμπνευσης- παραλογισμούς περί “woke ατζέντας”, που έχουν περάσει και στην από δω πλευρά του Ατλαντικού, […] 3) σε ένα σύστημα που -για τα συμφέροντα των λίγων- επιχειρεί να βυθίσει τον κόσμο στον πόλεμο, ακόμα και με χρήση πυρηνικών. […] Επιφυλάσσει έναν κοινωνικό Καιάδα για όσα από εμάς δεν ανήκουμε στα μιλιταριστικά και πατριαρχικά κομμένα και ραμμένα “κουτάκια” τους. Για τις λεσβίες, για τα τρανς και φυλοδιαφορετικά άτομα, για τις ανάπηρες, για τα μεταναστά, για τους ρομά, για τα νευροδιαφορετικά, για τις χρήστριες, για τα γκέι συντρόφια μας, 4) σε ένα σύστημα που βαδίζει ολοταχώς προς έναν ολοκληρωτικό πόλεμο, […] στην κυβέρνηση της “δικής μας χώρας”, που μας εμπλέκει ακόμα πιο βαθιά σε αυτόν τον πόλεμο μόνο και μόνο για να υπερασπίσει συμφέροντα πετρελαιάδων στην άλλη άκρη της Γης. Διατηρεί Βάσεις, διακινδυνεύοντας την ασφάλεια ενός ολόκληρου λαού. […] Σε μια κυβέρνηση που δεν διστάζει να σφίγγει το χέρι και να συνάπτει συμμαχίες με γενοκτόνους. […]».

Βγάζει γλώσσα

Το 10ο αυτοοργανωμένο Reclaim PRIDE δεν κρύβει τα πολιτικά του προτάγματα αφού βγάζει τη γλώσσα «σε οποιονδήποτε μας παραχωρεί “ψίχουλα”, χωρίς να αλλάζει ουσιαστικά τις υλικές συνθήκες ζωής μας», δηλαδή «σε ένα σύστημα που κερδοφορεί πάνω στα δικά μας σώματα. Κατασκευάζει μπισκότα από το αίμα εργατριών. Αδιαφορεί για τις συνθήκες ασφάλειας και υγιεινής στους χώρους δουλειάς. Μας τεντώνει σαν λάστιχα από τη μια εργασία στην άλλη. Μας απολύει όταν μένουμε έγκυες…».

Το 10ο αυτοοργανωμένο Reclaim PRIDE θεωρεί πρωτεύοντα κίνδυνο ότι κόμματα με φασιστικές κραυγές μίσους κατακτούν κυβερνητικές θέσεις στην Ευρώπη, επικρίνει τον «νεοφιλελεύθερο δικαιωματισμό, που επιχειρεί να μας ενσωματώσει χωρίς να αμφισβητεί την εκμετάλλευση».

Το πρόγραμμα

Πηγή: efsyn.gr

Την κατάργηση του νόμου 5089/2024 που αφορά τον γάμο και την τεκνοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια ζητά ο βουλευτής Μεσσηνίας της Νέα Δημοκρατία, Μίλτος Χρυσομάλλης, με άρθρο του στην εφημερίδα «Απογευματινή».

Ο βουλευτής Μεσσηνίας, προσπάθησε να συνδέσει το αίτημά του με τις εξελίξεις που ακολούθησαν πρόσφατη απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, ισχυριζόμενος πως αυτή δικαίωσε τις επιφυλάξεις όσων είχαν αντιταχθεί και καταψηφίσει τον σχετικό νόμο.

Παράλληλα, υποστηρίζει πως η απόφαση του ΣτΕ αναγνωρίζει την τεκνοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια ως «αυτόθροη» συνέπεια της κατοχύρωσης του δικαιώματος στον γάμο.

Επικαλείται ταυτόχρονα τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, ισχυριζόμενος πως δεν απορρέει υποχρέωση για τα κράτη να θεσπίσουν γάμο μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών.

Επιπλέον, αναφέρεται στη σχετική κρίση του ΣτΕ σχετικά με την ερμηνεία της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, της Διεθνούς Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού και της Σύμβασης της Χάγης για τη διακρατική υιοθεσία:

«Η ολομέλεια του ΣτΕ σημειώνει ότι από τη νομολογία του ΕΔΔΑ και την Ευρωπαϊκή Συνθήκη Δικαιωμάτων του Ανθρώπου δεν πηγάζει δικαίωμα προς ίδρυση οικογένειας ή υιοθεσίας για τα ομόφυλα ζευγάρια, εφόσον τούτο δεν κατοχυρώνεται από το εθνικό δίκαιο, όπως δεν πηγάζει και από τη Διεθνή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού ή τη Σύμβαση της Χάγης για τη διακρατική υιοθεσία!».

Στη συνέχεια, αναφέρει: «Για αυτά τα δικαιώματα των παιδιών μίλησαν οι δικαστές του ΣτΕ που μειοψήφησαν, λέγοντας το αυτονόητο που είπα και στη Βουλή, ότι δεν υπάρχουν εμπεριστατωμένες μελέτες που να εξασφαλίζουν ότι δεν υπάρχει επίδραση στην ανάπτυξη και εξέλιξη των παιδιών που υιοθετούνται από ομόφυλα ζευγάρια. Το αντίθετο συμβαίνει μάλιστα». Και στη συνέχεια αναφέρει: «Η ίδια όμως η προσφυγή που πυροδότησε την απόφαση της ολομέλειας του ΣτΕ στρέφεται κατά απόφασης του υπουργού Εσωτερικών, με την οποία αμέσως μετά την ψήφιση του νόμου εισάγονται αλλαγές στον τύπο των ληξιαρχικών πράξεων γέννησης και γάμου, με την αναγραφή πλέον όχι αποκλειστικά “πατέρας – μητέρα” και “άνδρας – γυναίκα”, αλλά κατά περίπτωση “πατέρας – πατέρας”, “μητέρα – μητέρα” και “άνδρας – άνδρας” και “γυναίκα – γυναίκα”».

Έπειτα, επιμένει πως: «Η ουδετεροποίηση θα οδηγήσει είτε σιωπηρά είτε με δικαστική εντολή στο “γονέας 1” και “γονέας 2” για την αποφυγή διάκρισης».

Όπως λέει, «τελικά όλα αυτά τα επιχειρήματα αποδείχθηκαν αβάσιμα. Δυστυχώς, ανοίξαμε μόνοι μας την κερκόπορτα του άκρατου και άκριτου δικαιωματισμού και οι “αυτόθροες” συνέπειές της είναι ήδη εδώ» και τονίζει ότι «το δικαίωμα κάθε ατόμου στην προσωπική του ζωή και επιλογή ήταν, είναι και θα είναι πάντα σεβαστό στην ελληνική κοινωνία. Και το σύμφωνο συμβίωσης το είχε ήδη επιβεβαιώσει». «Τελικά η “υιοθεσία” του άκρατου δικαιωματισμού οδηγεί στην ισοπέδωση των δικαιωμάτων και πάντα προκαλεί διχασμό» συνεχίζει και καταλήγει: «Για αυτό, πλέον μετά και τις συνέπειες που βλέπουμε στην πράξη με την απόφαση του ΣτΕ, η κατάργηση του συγκεκριμένου νόμου είναι ενδεδειγμένη».

Ολόκληρο το άρθρο του Μίλτου Χρυσομάλλη

«Δύο χρόνια μετά την ψήφιση του νόμου 5089/2024 για την ισότητα στον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών, η πρόσφατη απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας ήρθε να επιβεβαιώσει την πλειονότητα των επιχειρημάτων όσων αντιτεθήκαμε και καταψηφίσαμε τη νομοθετική αυτή πρωτοβουλία. Πλέον, και με τη βούλα του ΣτΕ, αναγνωρίζεται συνολικά η υιοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια ως «αυτόθροη» και επακόλουθη συνέπεια της αναγνώρισης του δικαιώματος στον γάμο, χωρίς να απαιτείται ειδική νομοθετική ρύθμιση, εφόσον αυτή είναι νόμιμη για τα ετερόφυλα ζευγάρια.
Η ίδια όμως απόφαση του ΣτΕ έδινε ένα πλήθος ακόμα πληροφοριών, άλλων ήδη γνωστών και άλλων ακόμα αγνώστων για τους περισσότερους από εμάς. Όπως, για παράδειγμα, ότι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου σε όλες τις αποφάσεις του μέχρι σήμερα (π.χ. ομόφωνα το 2016 σε απόφαση κατά της Γαλλίας) δεν αναγνωρίζει την υποχρέωση των κρατών να θεσπίσουν γάμο ομόφυλων ζευγαριών, ενώ η προστασία της ηθικής περιλαμβάνεται στους νόμιμους σκοπούς για τον περιορισμό δικαιωμάτων ομόφυλων ζευγαριών, τηρουμένης της αρχής της αναλογικότητας.
Η ολομέλεια του ΣτΕ σημειώνει ότι από τη νομολογία του ΕΔΔΑ και την Ευρωπαϊκή Συνθήκη Δικαιωμάτων του Ανθρώπου δεν πηγάζει δικαίωμα προς ίδρυση οικογένειας ή υιοθεσίας για τα ομόφυλα ζευγάρια, εφόσον τούτο δεν κατοχυρώνεται από το εθνικό δίκαιο, όπως δεν πηγάζει και από τη Διεθνή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού ή τη Σύμβαση της Χάγης για τη διακρατική υιοθεσία!
Για αυτά τα δικαιώματα των παιδιών μίλησαν οι δικαστές του ΣτΕ που μειοψήφησαν, λέγοντας το αυτονόητο που είπα και στη Βουλή, ότι δεν υπάρχουν εμπεριστατωμένες μελέτες που να εξασφαλίζουν ότι δεν υπάρχει επίδραση στην ανάπτυξη και εξέλιξη των παιδιών που υιοθετούνται από ομόφυλα ζευγάρια. Το αντίθετο συμβαίνει μάλιστα.
Η ίδια όμως η προσφυγή που πυροδότησε την απόφαση της ολομέλειας του ΣτΕ στρέφεται κατά απόφασης του υπουργού Εσωτερικών, με την οποία αμέσως μετά την ψήφιση του νόμου εισάγονται αλλαγές στον τύπο των ληξιαρχικών πράξεων γέννησης και γάμου, με την αναγραφή πλέον όχι αποκλειστικά «πατέρας – μητέρα» και «άνδρας – γυναίκα», αλλά κατά περίπτωση «πατέρας – πατέρας», «μητέρα – μητέρα» και «άνδρας – άνδρας» και «γυναίκα – γυναίκα». Η ουδετεροποίηση των όρων, ως «αυτόθροη» και αυτή συνέπεια του γάμου των ομοφύλων, δεν τελειώνει με την προσβληθείσα υπουργική απόφαση. Ήδη από τον Μάιο του 2025 αντίστοιχη αλλαγή έχει προβλεφθεί και για τον τύπο των νέων ταυτοτήτων, με την -για την ώρα- αναγραφή στο όνομα πατρός ή στο όνομα μητρός των δύο ονομάτων των ομόφυλων κηδεμόνων.
Σύντομα η ουδετεροποίηση θα οδηγήσει είτε σιωπηρά είτε με δικαστική εντολή στο «γονέας 1» και «γονέας 2» για την αποφυγή διάκρισης. Στη Βουλή το 2024 ακούσαμε πολλά από τους υποστηρικτές του νομοσχεδίου. Μας είπαν ότι το νομοσχέδιο έρχεται μόνο για να δώσει αναγνώριση στα παιδιά που ήδη ζουν με ομόφυλους γονείς, μας είπαν ρητά ότι δεν φέρνει καμία αλλαγή τύπου «γονέας 1» και «γονέας 2» στα δημόσια έγγραφα, νομοθετήσαμε με επικλήσεις στην αγάπη και υπό το βάρος μιας πιθανολογούμενης μελλοντικής επιβολής, που θα προέκυπτε από τυχόν αποφάσεις του ΕΔΔΑ, που, όπως αποδεικνύεται, δεν θα συνέβαινε ποτέ.
Τελικά όλα αυτά τα επιχειρήματα αποδείχθηκαν αβάσιμα. Δυστυχώς, ανοίξαμε μόνοι μας την κερκόπορτα του άκρατου και άκριτου δικαιωματισμού και οι «αυτόθροες» συνέπειές της είναι ήδη εδώ. Το δικαίωμα κάθε ατόμου στην προσωπική του ζωή και επιλογή ήταν, είναι και θα είναι πάντα σεβαστό στην ελληνική κοινωνία. Και το σύμφωνο συμβίωσης το είχε ήδη επιβεβαιώσει. Τελικά η «υιοθεσία» του άκρατου δικαιωματισμού οδηγεί στην ισοπέδωση των δικαιωμάτων και πάντα προκαλεί διχασμό. Και όταν η πολιτεία τον προωθεί άκριτα, η αβεβαιότητα και η ένταση ελλοχεύουν. Άλλωστε, ας μην ξεχνάμε πως η δημοκρατία δεν είναι μόνο διεκδίκηση δικαιωμάτων αλλά και αποδοχή ορίων. Για αυτό, πλέον μετά και τις συνέπειες που βλέπουμε στην πράξη με την απόφαση του ΣτΕ, η κατάργηση του συγκεκριμένου νόμου είναι ενδεδειγμένη».

Πηγή: rosa.gr

ΛΟΑΤΚΙ+ σημαίες τοποθετήθηκαν και φέτος σε λαμπρατζιές στην Κύπρο, σύμφωνα με καταγγελίες της Accept Cyprus, η οποία παραθέτει φωτογραφίες από τη Βεργίνα και το Καλό Χωριό Λάρνακας.

Η οργάνωση ζήτησε μέσω ανάρτησής της την παρέμβαση της Αστυνομίας και καταδικάζει το συμβάν.

Στην ανάρτησή της η Accept αναφέρει ότι «Το φως της Ανάστασης δεν χρειάζεται φωτιές μίσους. (φωτο 1: Βεργίνα, Λαρνακα φώτο 2: Καλό Χωριό, Λαρνακα). Όταν στις λαμπρατζιές καίνε σημαίες ΛΟΑΤΚΙ+ αντί για “Ιούδες”, δεν έχουμε έθιμο∙ έχουμε εκπαίδευση στη βία και στον εκφασισμό της νεολαίας».

Υπογραμμίζεται επίσης ότι δεν πρόκειται απλά για «παιδιά που κάνουν χαζομάρες» αλλά για αυριανούς ψηφοφόρους, γονείς, αστυνομικούς και δασκάλους. «Όταν σήμερα τους χειροκροτούμε, αύριο μην απορήσουμε για τις πολιτικές μίσους που θα ψηφίζουν. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΘΑ ΕΚΛΕΓΟΥΝ», προσθέτει η Accept.

Ακολούθως λέει ότι «η Εκκλησία, τα σωματεία, τα κόμματα και η Πολιτεία δεν είναι θεατές σε αυτό. Όταν σιωπούν, όταν “δεν βλέπουν” τι καίγεται στην κορυφή της λαμπρατζιάς, στέλνουν το μήνυμα ότι κάποιες ζωές αξίζουν λιγότερο».

Η οργάνωση αναφέρει ότι περιμένει από την Αστυνομία Κύπρου να εφαρμόσει τον αντιρατσιστικό νόμο και τον νόμο για τη διάδοση μίσους μέσω της άμεσης αποκαθήλωσης της σημαίας. Ταυτόχρονα ζητά την  την πρόληψη τέτοιων φαινομένων «πριν μετατραπούν σε κουλτούρα, μέσω της ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΕΓΚΥΚΛΙΟΥ από την Αστυνομία για τις λαμπρατζιές, δίνοντας οδηγίες στους κατά τόπους αστυνομικούς σταθμούς όπως να αποτρέπουν/απαγορεύουν οποιασδήποτε μορφής αναστήλωσης σημαιών ή συμβόλων οποιασδήποτε ομάδας, πολιτικού κόμματος ή μειονότητας στις λαμπρατζιές».

«Αγάπη δεν είναι εικόνες και κεριά μέσα, και καψάλισμα σημαιών έξω. Αγάπη είναι να προστατεύεις τον πλησίον ως εαυτόν – ειδικά όταν είναι ΛΟΑΤΚΙ+, προσφυγόπουλο, γυναίκα, οποιοσδήποτε γίνεται στόχος», προσθέτει η οργάνωση τονίζοντας ότι «αν η πίστη ή η “παράδοση” δεν χωράει αυτά τα παιδιά, τότε πρόβλημα δεν είναι τα παιδιά∙ είναι η πίστη και η παράδοση».

Καταληκτικά αναφέρει: «Φέτος δεν σιωπούμε. Φωτογραφίζουμε, καταγγέλλουμε, απαιτούμε από Αστυνομία, Υπουργείο, Εκκλησία κόμματα και τοπικές αρχές να βάλουν τέλος σε λαμπρατζιές που γίνονται σχολείο μίσους. Γιατί το πραγματικό Πάσχα είναι να νικάς τον φόβο και τον φανατισμό – όχι να καίς ανθρώπους “δια της αντιπροσωπείας”».

Πηγή: avmag.gr