ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Οι αέρινες φωτογραφίες της ολόγυμνης Ρωσίδας χορεύτριας Μόνα Πάεβα ενώ χορεύει στην Ακρόπολη κόβουν την ανάσα ακόμη και σήμερα, αν και η Ελληνίδα φωτογράφος Νelly’s τόλμησε να τις τραβήξει το 1929!

Σε λίγες μέρες μια έκθεση στην Αθήνα θα μας θυμίσει μια κορυφαία διεθνή στιγμή της ελληνικής φωτογραφικής τέχνης.

Με τον τίτλο «Un nouveau regard» (μία νέα ματιά), το αθηναϊκό κοινό θα έχει την ευκαιρία να δει από τις 10 Νοεμβρίου στην γκαλερί ΑΔ μια ενδεικτική συλλογή από το πλήρες έργο της Έλλης Σουγιουλτζόγλου-Σεραϊδάρη, η οποία έκανε διεθνή καριέρα με το καλλιτεχνικό όνομα Nelly’s.

Αξίζει να σημειωθεί πως τα έργα είχε αρχίσει να τα συλλέγει η ίδια η φωτογράφισα από το 1990 (πέθανε το 1998) για την έκθεση «New York Easter Parade» κατόπιν της επίμονης προτροπής του Alexey Brodovitch, διευθυντή του περιοδικού Harper’s Bazaar. Στην γκαλερί θα δούμε μαζί και μια επιλογή πορτραίτων, τοπίων και φωτογραφιών της από τα μνημεία της Ακρόπολης.

Ποιά είναι όμως η φωτογράφισα που προκάλεσε εγκεφαλικά στις συντηρητικές αρχές της Ελλάδας και κύματα θαυμασμού και «ελληνολατρείας» στο παγκόσμιο κοινό; Γεννήθηκε στο Αϊδίνι στις 23 Νοεμβρίου του 1899, αλλά μεγάλωσε στη Σμύρνη. Σπούδασε φωτογραφία στη Δρέσδη αλλά την κέρδισε η φωτογραφία, υπό την καθοριστική επίδραση των δασκάλων της Ούγκο Έρφουρτ και Φραντς Φίλντερ.

Κατάφερε να επιβιώσει από τρεις απόπειρες δολοφονίας που σχεδίαζε σε βάρος του η μαφία και τώρα, νικώντας και την ομοφοβία, ο Ροζάριο Κροτσέτα έγινε ο πρώτος γκέι κυβερνήτης της Σικελίας! Εκπροσωπώντας την κεντροαριστερή συμμαχία, ο Κροτσέτα νίκησε τον υποψήφιο του Μπερλουσκόνι αλλά κι εκείνον του κινήματος που έχει ιδρύσει ο κωμικός Μπέπε Γκρίγιο.
Ως πιστός καθολικός, πάντα υποστήριζε ότι η νότια Ιταλία είναι εντυπωσιακά χαλαρή απέναντι στους ομοφυλόφιλους πολιτικούς. «Υπάρχει μεγάλος σεβασμός στο άτομο, οπότε οι άνθρωποι είναι λιγότερο ομοφοβικοί απ’ ό,τι στον Βορρά» είχε δηλώσει χαρακτηριστικά, εξηγώντας ότι το γεγονός πως εξέφρασε ανοικτά τις σεξουαλικές του προτιμήσεις τον απελευθέρωσε και του επέτρεψε να καταλάβει πόσο καταπιέζεται η Σικελία από τη μαφία.

Ως δήμαρχος της πόλης Γκέλα, ο Κροτσέτα είχε πείσει τις τοπικές επιχειρήσεις να μην πληρώνουν για προστασία από τη μαφία. Αυτό, όπως είναι φυσικό, προκάλεσε την οργή των «νονών». Ενας από αυτούς, που προσέλαβε μάλιστα έναν Λιθουανό δολοφόνο για να τον βγάλει από τη μέση, έχει χαρακτηρίσει τον Κροτσέτα «π… η κομμουνιστή». Ο Κροτσέτα, που δείχνει να μην πτοείται από καμία απειλή, δεν δίστασε μάλιστα να υποστηρίξει ότι και πολλά μέλη της Cosa Nostra είναι ομοφυλόφιλοι, προσθέτοντας: «Η ιδέα ότι η μαφία είναι εκκλησία, οικογένεια και όπλα με κάνει να βάζω τα γέλια».
Η Ιταλία έχει κι άλλον ομοφυλόφιλο κυβερνήτη, τον Νίκι Βέντολα, που κρατάει τα ηνία της Απούλια από το 2005. Αντίθετα όμως με τον Βέντολα, ο Κροτσέτα δεν βάζει σε πρώτη προτεραιότητα στην πολιτική του ατζέντα τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων. Ενώ ο κυβερνήτης της Απούλια δηλώνει ότι θα ήθελε να παντρευτεί τον σύντροφό του και να υιοθετήσει παιδιά, ο νέος κυβερνήτης της Σικελίας δηλώνει ότι «θα παντρευτεί τη Σικελία και τον λαό της». Φέρεται μάλιστα να είναι έτοιμος να απέχει από το σεξ, ώστε να τον απασχολούν μόνο τα προβλήματα της περιοχής του.

πηγή: Το Απέναντι Πεζοδρόμιο

ΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΚΚΙΝΟΥ ΟΚΤΩΒΡΗ

Του Κωνσταντίνου ΖΑΓΑΡΑ*

Παραμονές της ενενηκοστής επετείου από την Οκτωβριανή Επανάσταση, θα άξιζε ίσως να συνεχίσουμε μια κουβέντα που το νήμα της ιστορίας άφησε ημιτελή.
Ήταν 25 Οκτώβρη (7 Νοέμβρη με το νέο ημερολόγιο) του 1917 όταν η κοινωνική κατάσταση της Ρωσίας, το πολιτικό κλίμα, οι συσχετισμοί των δυνάμεων, ο πόλεμος που διεξαγόταν από άκρη σ’ άκρη των ευρωπαϊκών εδαφών, η όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων και η αναταραχή που επικρατούσε τότε οδήγησαν σε ένα κοσμοϊστορικό γεγονός που τράνταξε πραγματικά όλη την υφήλιο, δεν ήταν άλλο από την κορύφωση της Οκτωβριανής Επανάστασης με την κατάληψη των χειμερινών ανακτόρων και την ανατροπή της προσωρινής κυβέρνησης. Έκτοτε έχει περάσει ένας αιώνας παρά μια δεκαετία, όπου πολύ νερό έχει κυλήσει στο αυλάκι της παγκόσμιας πορείας με τις εικόνες του τότε να φαντάζουν στο κυρίαρχο μεταμοντερνιστικό κλίμα που ζούμε ως θολή ανάμνηση μιας ξεπερασμένης και άχρωμης περιόδου.

 

Ο Bryan Carter ήρθε στην Αθήνα το 2011 και γύρισε ένα ντοκυμαντέρ για τις συνθήκες που επικρατούν και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν όσοι μετανάστες και πρόσφυγες βρίσκονται στη χώρα μας “χωρίς χαρτιά”, τις συνθήκες στις οποίες κρατούνται και τις ρατσιστικές επιθέσεις εναντίον τους. Επιπλέον, σε αυτό το ντοκυμαντέρ παρουσιάζει και την “παγίδα” των συμφωνιών που εγκλωβίζουν τους αιτούντες άσυλο σε συγκεκριμένες περιοχές – παρομοιάζει τη συνθήκη του Δουβλίνου σαν “παγίδα” για αυτούς τους ανθρώπους.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση ενός Αφγανού πρόσφυγα ο οποίος έφυγε από τη χώρα του γιατί κινδύνευε η ζωή του, έφτασε στην Ελλάδα όπου οι συνθήκες ήταν τραγικές, οπότε προσπάθησε και κατάφερε να φτάσει στο Βέλγιο, όπου και ζήτησε άσυλο. Το Βέλγιο αρνήθηκε να του το παράσχει και επιπλέον τον μετέφεραν… και πάλι στην Ελλάδα!

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δικαίωσε τον Αφγανό πρόσφυγα, καθώς έκρινε ότι και η Ελλάδα παραβιάζει τις συνθήκες (καθώς είναι αποδεδειγμένα τραγική η κατάσταση για όσους αιτούνται άσυλο), αλλά και το Βέλγιο δεν έπραξε ως όφειλε βάσει των συνθηκών, καθώς  είναι ξεκάθαρο (πια) ότι θα παραβιαστούν τα θεμελιώδη δικαιώματα του πρόσφυγα με την μεταφορά του στην Ελλάδα (δεν επιτρέπεται να στείλεις τον πρόσφυγα/μετανάστη/αιτούντα άσυλο, σε μια χώρα που ξέρεις εξαρχής ότι θα καταπατηθούν τα θεμελιώδη δικαιώματά του).

Ακολουθεί το κείμενο και το βίντεο, όπως έφτασε στο μέιλ.

Η εκπρόσωπος της κυβέρνησης Κατερίνα Παπακώστα, με αφορμή την διήμερη επίσκεψη του Προέδρου του Human Rights Watch στην Αθήνα, δήλωσε ότι η ελληνική αστυνομία είναι η πιο φιλική της Ευρώπης κι ότι οι μετανάστες εισρέουν σαν κατσαρίδες. Μετά αναρωτιόμαστε γιατί ανεβαίνουν τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής…

Η φωτο απόδειξη των λεγόμενων της…

Η εχθρικότητα και οι ρατσιστικές διακρίσεις απέναντι σε ομοφυλόφιλα άτομα είναι γεγονός (Berrill, 1990): περισσότεροι από το 90% των γκέι ανδρών και γυναικών έχουν αναφέρει να έχουν γίνει στόχος προφορικών προσβολών ή απειλών και περισσότεροι από το 1/3 έχουν υποστεί βία λόγω της ομοφυλοφιλίας τους (Fassinger, 1991). Παρόλο που η αρνητική στάση απέναντι στους γκέι υποτίθεται ότι σχετίζεται με αυστηρές στερεοτυπικές ηθικές πεποιθήσεις, τη σεξουαλική άγνοια και την ομοφοβία, η αιτιολογία αυτής της στάσης παραμένει γρίφος.

Οι Henry Adams, Lester Wright και Bethany Lohr του πανεπιστημίου της Τζόρτζια αποφάσισαν να ερευνήσουν κατά πόσο αποτελεί αλήθεια ή αστικό μύθο ότι πολύ συχνά πίσω από έναν μάτσο διώκτη των γκέι κρύβεται μια φοβισμένη αδερφούλα. Οι ερευνητές δημιούργησαν μια ομάδα ομοφοβικών και μια ομάδα μη ομοφοβικών ανδρών βάσει της βαθμολογίας τους στον Δείκτη Ομοφοβίας (Index of Homophobia, W. W. Hudson & W. A. Ricketts, 1980). Στην έρευνα συμμετείχαν λευκοί ευρωπαίοι ετεροφυλόφιλοι εθελοντές που επιλέχθηκαν από το Psychology Department Research Subject Pool στο Πανεπιστήμιο της Georgia. Η μέση ηλικία των ανδρών ήταν 20,3 χρονών (εύρος = 18 έως 31 ετών).

Οι εθελοντές παρακολούθησαν τετράλεπτα αποσπάσματα από βιντεοκασέτες ερωτικού περιεχομένου (γκέι, λεσβιακών και στρέιτ), ενώ ένας ειδικός καταγραφέας σημείωνε αυξομειώσεις στο μέγεθος του πέους τους. Η λεσβιακή βιντεοκασέτα συμπεριλήφθηκε επειδή έχει βρεθεί ότι είναι ιδιαίτερα διεγερτική σεξουαλικά σε ετεροφυλόφιλους άνδρες και είναι καλύτερος επιβεβαιωτικός παράγοντας από άλλα ερεθίσματα (Mavissikalian, Blanchard, Abel, & Baflow, 1975). Και το αυτονόητο έγινε πλέον γεγονός: μόνο οι ομοφοβικοί άνδρες παρουσίασαν διέγερση του πέους με αφορμή εικόνες ανδρικής ομοφυλοφιλίας!

Οι ερευνητές ερμήνευσαν τα ευρήματα της έρευνάς τους με τον ισχυρισμό ότι η ομοφοβία έχει σχέση με την ομοφυλοφιλική διέγερση την οποία το ομοφοβικό άτομο είτε αγνοεί είτε αρνείται. Αν και οι αιτίες της ομοφοβίας δεν είναι ξεκάθαρες, έχουν προκύψει διάφορες ψυχαναλυτικές εξηγήσεις, όπως η ιδέα ότι η ομοφοβία είναι φαινόμενο που βασίζεται στο άγχος. Σύμφωνα με μια ψυχαναλυτική εξήγηση, κύριος παράγοντας της ομοφοβίας είναι το άγχος για την πιθανότητα κάποιος να είναι ή να γίνει ομοφυλόφιλος (West, 1977). Αν και αυτές οι απόψεις είναι ασαφείς, στις περισσότερες ψυχαναλυτικές θεωρίες θεωρείται ότι η ομοφοβία είναι αποτέλεσμα καταπιεσμένων ομοφυλοφιλικών ορμών ή μια μορφή λανθάνουσας ομοφυλοφιλίας. Οι ψυχαναλυτές χρησιμοποιούν την ιδέα της καταπιεσμένης ή λανθάνουσας ομοφυλοφιλίας για να εξηγήσουν τη συναισθηματική δυσφορία και την παράλογη συμπεριφορά που επιδεικνύεται από ορισμένα άτομα που αισθάνονται ένοχα για τα ερωτικά τους ενδιαφέροντα  και πασχίζουν να αρνούνται και να καταπιέζουν το ομοφυλοφιλικό τους ορμέμφυτο. Ο West (1977) είχε δηλώσει: «όταν οι ομοφοβικοί βρεθούν σε κατάσταση που απειλεί να διεγείρει τις δικές τους ανεπιθύμητες ομοφυλοφιλικές σκέψεις, πανικοβάλλονται και ενεργούν υπερβολικά ή με θυμό». Ο Slaby (1994) υποστήριξε ότι το άγχος σχετικά με την ομοφυλοφιλία δεν υφίσταται κανονικά σε άτομα με ομόφυλο προσανατολισμό, αλλά έχει να κάνει με άτομα που φαινομενικά είναι ετεροφυλόφιλα και δυσκολεύονται να αποδεχτούν τα ομοφυλοφιλικά τους συναισθήματα ή δραστηριότητες.

 

Tης Αναστασίας Γιάμαλη

Μεγαλώσαμε εδώ, είναι ωραία εδώ, τι ωραία; Μαγικά είναι, έχει ήλιο, έχει θάλασσα, έχει αλάτι στα μαλλιά, άμμο κρυμμένη στα πιο παράξενα σημεία μιας τσάντας που δεν τινάξαμε… εδώ φοράμε σκούφους μονάχα επειδή έτσι γουστάρουμε, εδώ είναι νοέμβρης και δεν χρειάζεσαι μπουφάν, εδώ τρώμε σουβλάκια στο όρθιο, πίνουμε τσίπουρα και γελάμε, εδώ κλαίγαμε για αγόρια που δεν μας ήθελαν, μετά πετούσες μια μαλακία και σκάγαμε στα γέλια, εδώ έκλαψαν επειδή δεν τους θέλαμε, εδώ χαράξαμε τα ονόματα μας σε δέντρα -αυτά τα λίγα που υπάρχουν- εδώ κάναμε κοπάνες, εδώ μεθύσαμε και ξερνούσαμε στο μπάνιο κάποιου φίλου, εδώ – στο δωμάτιο μου – μας είχε βρεί η μάνα μου λιωμένες με ένα μπουκάλι τεκίλα και κάτι φλούδες από λεμόνια, θυμάσαι; Eδώ ξεκινήσαμε να ονειρευόμαστε, μετά ακούσαμε για «επανάσταση», μετά τα όνειρα άλλαξαν, εδώ φάγαμε χημικά , εδώ τρέξαμε, εδώ σε πήρα τηλέφωνο κλαίγοντας τότε που πέρασαν τα μέτρα και ψέκασαν εναν παππου μπροστα μου και φώναζε από το τηλέφωνο η μάνα σου να ρθεις με το αυτοκίνητο (!) στο αποκλεισμένο Σύνταγμα να με μαζέψεις γιατί ειμαι «βλαμμένο», εδώ είδαμε το δίκιο εδώ και το άδικο, εδώ ανατριχιάσαμε με ένα σύνθημα και γελάσαμε με το «μωρο μου εισαι όμορφη σαν τράπεζα που καίγεται»… Τώρα φεύγεις… Ούτε η πρώτη είσαι ούτε η τελευταία… Εγώ θα μείνω.

Η μνήμη των 317 τραγικών θυμάτων του ναζιστικού ολοκαυτώματος στο μαρτυρικό ελληνικό χωριό Κομμένο, στις 16 Αυγούστου του 1943, τιμήθηκε με συναυλία-αφιέρωμα, στη γνωστότερη Λέσχη Τζαζ στη Βιέννη, με τίτλο «Τραγούδια για το Κομμένο», που διοργάνωσε ο γνωστός Γερμανός μουσικός, Γκιούντερ Μπάμπι Ζόμερ, με ερμηνεύτρια τη διεθνώς καταξιωμένη, Σαβίνα Γιαννάτου.

Τη Σαβίνα Γιαννάτου, στη συναυλία που περιείχε ένα βαθύ αντιφασιστικό, αντιρατσιστικό και αντιναζιστικό μήνυμα, συνόδευαν οι μουσικοί Ευγένιος Βούλγαρης και Σπήλιος Καστάνης στα έγχορδα και ο Φλώρος Φλωρίδης στο κλαρίνο, μαζί με τον Γκιούντερ Μπάμπι Ζόμερ στα κρουστά.

Ο γνωστός Γερμανός μουσικός, ειρηνιστής και ανθρωπιστής, Γκιούντερ Μπάμπι Ζόμερ, γεννημένος στη Δρέσδη το 1943, τη χρονιά του ολοκαυτώματος του Κομμένου, είχε παρουσιάσει το 2008 συναυλία κρουστών σε αυτό το χωριό της Ηπείρου, όπου πληροφορήθηκε από τον πρόεδρο της κοινότητας, Χρήστο Κοσμά, για τα εγκλήματα της γερμανικής ναζιστικής Βέρμαχτ κατά του άμαχου πληθυσμού και τη σφαγή των 317 κατοίκων του, στις 16 Αυγούστου του 1943.

Το ισπανικό Συνταγματικό Δικαστήριο επικύρωσε σήμερα Τρίτη το νόμο του 2005 για το γάμο και την υιοθεσία για τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια, απορρίπτοντας μια προσφυγή της δεξιάς που ασκεί την εξουσία, και σχεδιάζει πάντα να αλλάξει το νόμο αυτό που ψηφίστηκε από τους Σοσιαλιστές, σύμφωνα με δικαστική πηγή.

Η απόφαση έρχεται σε μια στιγμή που η γαλλική κυβέρνηση είναι έτοιμη να φέρει στο Κοινοβούλιο ένα νομοσχέδιο για το σκοπό αυτό, το οποίο πολεμήθηκε, όπως και στην Ισπανία, από την Εκκλησία και τη δεξιά.

Ο νόμος αυτός έχει κάνει την Ισπανία μία από τις πρώτες χώρες στον κόσμο που επιτρέπουν το γάμο μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου καθώς και την υιοθεσία, μαζί με τη Σουηδία-πρωτοπόρο στον τομέα-την Ολλανδία, το Βέλγιο, την Νότια Αφρική και τη Νορβηγία.

Το Λαϊκό Κόμμα είχε υποβάλει προσφυγή τρεις μήνες μετά την έναρξη ισχύος του νόμου, στις 3 Ιουλίου του 2005, αμφισβητώντας την χρήση της λέξης «γάμος» σε μια ένωση μεταξύ δύο ατόμων του ίδιου φύλου, που έρχεται σε αντίθεση, κατά την άποψή τους, με τον ορισμό της λέξης στο Σύνταγμα.

Το Συνταγματικό Δικαστήριο, το οποίο θα δώσει στη δημοσιότητα τους λόγους για την απόφασή του τις επόμενες ημέρες, επικύρωσε το νόμο και απέρριψε αυτό το επιχείρημα, σύμφωνα με δικαστική πηγή.

Μεταξύ του 2005 και του 2011, έγιναν περισσότεροι από 20.000 γάμοι ατόμων του ιδίου φύλου, το 1,8% του συνόλου την περίοδο αυτή στην Ισπανία, σύμφωνα με στοιχεία από το Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής.

Η εθνική ομοσπονδία ομοφυλόφιλων, λεσβιών, αμφιφυλόφιλων και τρανσέξουαλ, εκτιμά ότι περίπου 30.000 γάμοι πραγματοποιήθηκαν μέχρι σήμερα, λόγω κυρίως μια αύξησης των ενώσεων αυτών το 2011, πριν από την αναμενόμενη εκλογή της δεξιάς.

Πηγη:inews.gr

 

Της Ιωάννας Κούρτοβικ: «Τα όρια του νόμου και της νομιμότητας καθορίζονται από τους πολιτικούς και τους κοινωνικούς συσχετισμούς»

 

Εκτός νόμου,  εκτός  δίκαιου, και επιθετικά αντικοινωνική.

Καμία κοινωνική συνθήκη δεν μπορεί να δικαιολογεί την ανοχή απέναντι σε ένα μόρφωμα που επαγγέλλεται  την επιστροφή στον κανιβαλισμό και προλειαίνει το δρόμο της πολιτικής εκτροπής.

Τα δικαιώματα δεν μπορούν να αποτελούν όπλο στα χέρια των εχθρών τους. Γιατί δεν αποτελούν υπερβατικές αξίες, ενδεδυμένες μεταφυσική  ισχύ, αλλά εργαλεία για την κοινωνική οργάνωση  πάνω στις κοινά παραδεγμένες  (τυπικά τουλάχιστον)  αρχές  της δικαιοσύνης, ελευθερίας  και ισότητας και αν λειτουργούν ενάντια σ’ αυτές,  έχουμε ήδη μια διαδικασία ακύρωσής τους.

Όταν  το μόρφωμα αυτό διεκδικεί να είναι  εκτός δημοκρατικού πλαισίου  και  καυχιέται για την παραβατική του δράση το λόγο έχει η Δικαιοσύνη.

Αλλά μπορεί;