ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Εδώ και δύο μήνες στην πόλη της Κορίνθου υπάρχει μια πληγή. Εκατοντάδες συνάνθρωποί μας κρατούνται φυλακισμένοι υπό άθλιες συνθήκες. Στους αρχικούς κρατούμενους προστέθηκαν πρόσφατα και μετανάστες και πρόσφυγες από την Πάτρα, μετά το ρατσιστικό πογκρόμ «Ξένιος Δίας» που επεκτείνεται σε όλη τη χώρα, ενώ μετά την απομάκρυνση και των τελευταίων φαντάρων από το στρατόπεδο ακούγεται ότι ο αριθμός των έγκλειστων προσφύγων – μεταναστών θα καταλήξει να ανέρχεται σε χιλιάδες ψυχές.

Οι μαρτυρίες που έχουμε μέσα από το στρατόπεδο μιλούν για κακή και ανεπαρκή σίτιση, έλλειψη ρούχων, κρύο και βασανισμούς από πλευράς αστυνομικών, ενώ δεν υπάρχει ιατρική παρακολούθηση. Την Κυριακή 7/10 εκπρόσωποι της Αντιρατσιστικής Πρωτοβουλίας Κορίνθου πήγαν τρόφιμα για τους κρατούμενους και όχι μόνο δεν τους επιτράπηκε να τα παραδώσουν, αλλά οι φρουροί δεν δέχτηκαν ούτε να τα παραλάβουν και να τα παραδώσουν οι ίδιοι. Γιατί η αστυνομία κρατά κλειστό το στρατόπεδο συγκέντρωσης στην τοπική κοινωνία; Τι δε θέλει να δούμε;

Τα όπλα που χρησιμοποίησαν οι ΗΠΑ και οι Νατοϊκές δυνάμεις στον πόλεμο στο Ιράκ συνδέονται με καρδιακά προβλήματα, δυσλειτουργίες του εγκεφάλου και γενετικές ανωμαλίες, σύμφωνα με μια πρόσφατη έρευνα ομάδας επιστημόνων του τμήματος Μαιευτικής και Γυναικολογίας του Νοσοκομείου της Βασόρα και της Ιατρικής Σχολής της Βασόρα που δημοσιεύτηκε στο Bulletin of Environmental Contamination and Toxicology.

Μέσα απ αυτή την κρίση βγήκε ο πραγματικός εαυτός όλων μας. Ο εαυτός που κάλυπτε η ευημερία.
Τώρα όλοι ξεβρακωνόμαστε.
Οπως και μεγάλο μέρος της ….σοου μπιζ….τρομάρα της.
Που διάκειται φιλικά στο ναζισμό.
Αλλοι το δείχνουν,άλλοι δεν το διαλαλούν αλλά φαίνεται.
Η κενότητα του proud to be greek αδέρφια
Όταν το βλέπω αυτό το proud to be greek μου γυρνάνε άντερα.
Γιατί συνήθως το λένε καλοθρεμμένοι αστέρες που μια δε δίνουν
και για την Ελλάδα και για τους Έλληνες.
Πάμε να δούμε τώρα τον ναζιστή Σάκη Ρουβά.
Αναδημοσιεύω το άρθρο του Γουμενίδη το οποίο και ΦΥΣΙΚΑ
ΔΕΝ ΠΡΟΣΥΠΟΓΡΑΦΩ

Ο Πέτρος Γαϊτάνος μίλησε στην εκπομπή «Κορίτσια για σπίτι»
και δήλωσε πως οι Νεοέλληνες τον θλίβουν και δεν του αρέσουν ως λαός…
Αποκαλύπτει πως του αρέσει ο τσαμπουκάς της Χρυσής Αυγής

Ευρεία επιχείρηση για διακίνηση υλικού παιδικής πορνογραφίας πραγματοποίησε η αστυνομία με την κωδική ονομασία «Cyber-Touch». Στο πλαίσιο της επιχείρησης, που πραγματοποιήθηκε σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας, συνελήφθησαν συνολικά οκτώ άτομα ηλικίας από 25 έως 53 ετών, για πορνογραφία ανηλίκων, μέσω διαδικτύου, από τα οποία τέσσερα στην Αττική, δύο στο Κιλκίς και από ένα στη Θεσσαλονίκη και τη Λήμνο. Για άλλους δύο, στην Κατερίνη και την Κω, σχηματίσθηκαν ανεξάρτητες δικογραφίες με αντίστοιχες κατηγορίες.

Μοντέλο, ηθοποιός, συγγραφέας, σύζυγος και πλέον «Μέλος του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας», τίτλος που της απονεμήθηκε πρόσφατα από τη Βασίλισσα Ελισάβετ για την προσφορά της στην αγγλική διεμφυλική κοινότητα, η April Ashley είναι η πρώτη βρετανίδα τρανσέξουαλ με διακεκριμένο τίτλο (αν και οι τίτλοι δεν μας λένε τίποτα -για κατάργηση παλεύουμε, όχι για διαιώνιση- το γεγονός ότι απονεμήθηκε σε μία τρανσέξουαλ έχει τη σημασία του).

Γεννήθηκε ως George στις 29 Απριλίου του 1935, στο Λίβερπουλ της Αγγλίας και είναι το έκτο παιδί της οικογένειας Jamieson. Στα 14 της  αποφάσισε να ενταχθεί στο Εμπορικό Ναυτικό, προκειμένου να ανδρωθεί, μιας και στο σχολείο συχνά γινόταν ο περίγελος λόγω της θηλυπρέπειας της . Έχοντας μη φυσιολογικά αναπτυγμένα γεννητικά όργανα και σε συνδυασμό με την κρίση ταυτότητας, κατόρθωσε στα 15 να εκδιωχθεί από το Εμπορικό Ναυτικό, το οποίο την ανάγκασε να γίνει τρόφιμος σε Ψυχιατρικό Ίδρυμα, υποβάλλοντάς την σε “θεραπείες” με ηλεκτροσόκ. Στο βιβλίο της, “The First Lady”, η Ashley περιγράφει το βιασμό της, όντας ακόμα άνδρας, από τον άνθρωπο με τον οποίο μοιράζονταν το δωμάτιο στο Ίδρυμα, καθώς και τον βαρύ τραυματισμό της από την συγκεκριμένη σεξουαλική επίθεση.
Όταν επιτέλους αφέθηκε ελεύθερη, μετακόμισε στο Λονδίνο, όπου και ξεκίνησε το cross-dressing. Λίγο αργότερα, κατά τη διάρκεια των ‘50s, πήγε στο Παρίσι και χρησιμοποιώντας το καλλιτεχνικό όνομα “April E” ξεκίνησε την καριέρα της ως Drag Queen. Έχοντας κάνει κάποια επιτυχημένα καλλιτεχνικά βήματα, κατορθώνει να λάβει μέρος στο show του καμπαρέ “ Carousel Theatre”, μαζί με την τότε διάσημη γαλλίδα transsexual performer Coccinelle.

Στην ηλικία των 25 και έχοντας συγκεντρώσει 3.000 λίρες Αγγλίας, η Ashley έκανε την πρώτη επέμβαση αλλαγής φύλου (12 Μαΐου 1960) στην Καζαμπλάνκα του Μαρόκο, υπό το νυστέρι του Δρ. Georges Burou. Η επιτυχημένη εγχείρηση διήρκησε περίπου εφτά ώρες, λίγο μετά από την οποία τα μαλλιά της Ashley έπεσαν και οι πόνοι ήταν αφόρητοι.

16/10/2012

Το απαράδεκτο περιστατικό λογοκρισίας που παρακολουθήσαμε  εχθές το βράδυ στο πρόγραμμα της κρατικής τηλεόρασης ΝΕΤ προσπαθούν να διορθώσουν με την επανάληψη του επεισοδίου σήμερα το βράδυ στη 01:00 τα ξημερώματα.

Σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχαμε με την Διευθύντρια προγράμματος τηλεόρασης κυρία Πανδώρα Μουρική μας διαβεβαίωσε  ότι δεν γνώριζε προσωπικά το περιστατικό και ότι ενημερώθηκε σήμερα το πρωί και επιπλέον μας είπε:

Δεν γνωρίζω τον λόγο που κόπηκε η σκηνή από το σήριαλ, γνωρίζω ποιος είναι ο υπεύθυνος αλλά δεν είναι δική μου αρμοδιότητα να σας το αναφέρω αυτό.

Όσο για τον υπεύθυνο επιχειρήσαμε να μάθουμε περισσότερα από το γραφείο του γενικού διευθυντή κυρίου Κώστα Σπυρόπουλος αλλά χωρίς αποτέλεσμα, αφού βρισκόταν σε σύσκεψή.

Το δικό μας σχόλιο:’Το φιλί δεν μεταδόθηκε λόγω της ώρας προβολής».  Από τι ώρα και μετά επιτρέπεται να βλέπουμε δυο άντρες να φιλιούνται;

Πηγη:http://www.avmag.gr/archives/25713

Το έργο του ποιητή και δοκιμιογράφου Ρόμπερτ Χέιντεν (Robert Hayden) συγκαταλέγεται στις κορυφαίες στιγμές της αφροαμερικανικής λογοτεχνίας του 20ού αιώνα.

Γεννημένος το 1913 σε γκέτο του Ντιτρόιτ, και μεγαλωμένος από θετή οικογένεια, υπέστη κατά τα παιδικά του χρόνια τη ρατσιστική βία και τη σκληρότητα του περιθωρίου. Επιπλέον, η ασθενική του φύση και τα σοβαρά προβλήματα όρασης, από τα οποία υπέφερε από μικρή ηλικία, συνετέλεσαν ακόμη περισσότερο στην απομόνωσή του. Ο Χέιντεν σπούδασε φιλολογία στο Κολλέγιο του Ντιτρόιτ και στη συνέχεια ολοκλήρωσε μεταπτυχιακές σπουδές υπό τον Γ.Χ. Οντεν. Εργάστηκε ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Φισκ και το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν.

Η ποίησή του έχει έντονο κοινωνικό και πολιτικό χαρακτήρα, εστιάζοντας στην κληρονομιά και τη θέση της αφροαμερικανικής κοινότητας των ΗΠΑ. Η γλώσσα, η ιστορία και η κουλτούρα των νέγρων των ΗΠΑ είναι βασική συνιστώσα του έργου του. Αλλα ποιήματά του διαφέρουν, διαγράφοντας μια πιο λυρική τροχιά, και διαβάζονται έξω από τα κοινωνικοπολιτικά και φυλετικά συμφραζόμενα της πρώτης κατηγορίας. Η επιρροή του Οντεν, ο οποίος του δίδαξε τη φροντίδα για τη φόρμα, πρωτίστως όμως την αξία της ποίησης ως μέσο διερεύνησης της ανθρώπινης εμπειρίας πέρα από τη μερικευτική χρήση της ως όχημα κοινωνικοπολιτικού σχολιασμού, είναι σημαίνουσα. Συν τω χρόνω η ποίησή του γίνεται περισσότερο υπαινικτική και συμβολική. Ταυτόχρονα ανοίγεται, χωρίς να χάσει το κοινωνικό της στίγμα, σε ζητήματα υπαρξιακής φύσης. Πέρα από την εμπειρία της ωριμότητας, η μετατόπιση αυτή οφείλεται και στη θρησκευτική πίστη του Χέιντεν, ο οποίος ασπάστηκε την Μπαχάι, μια θρησκεία που ξεκίνησε από την Περσία τον 19ο αιώνα θέτοντας στο επίκεντρο την πνευματική ενότητας της ανθρωπότητας.

Η αποδοχή της ποίησής του όσο και η θέση του στην αμερικανική γραμματολογία συνδέονται με τη θέση της αφροαμερικανικής κοινότητας στην αμερικανική κοινωνία και την αντιπαράταξή της με την κυρίαρχη λευκή ταυτότητα. Το έργο του υπήρξε συχνά αντικείμενο διχογνωμίας ως προς την καταγωγική της περιοχή και συνακόλουθα την αξία της: ορισμένοι αφροαμερικανοί ποιητές και θεωρητικοί δεν τη εκλάμβαναν ως αρκετά «νέγρικη», ενώ κριτικοί τού κανόνα επί δεκαετίες την περιθωριοποίησαν, κατηγοριοποιώντας τη απλώς ως ήσσονος σημασίας έργο της νέγρικης υποκουλτούρας. Ωστόσο, το 1976 ο Χέιντεν έγινε ο πρώτος αφροαμερικανός ποιητής που ορίστηκε Σύμβουλος για την Ποίηση στη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου – ό,τι αργότερα θα αποκαλούνταν «Δαφνοστεφής ποιητής» των ΗΠΑ. Η σταδιακή εκτόνωση των φυλετικών εντάσεων από τη δεκαετία του 1960 και εντεύθεν και η, έως έναν βαθμό, ενσωμάτωση των αφροαμερικανών συνέβαλαν στην αποκατάσταση του έργου του. Σημειώνεται πάντως ότι ο ίδιος δήλωνε Αμερικανός, όχι νέγρος ποιητής, και μάλιστα σε μια εποχή που κάτι τέτοιο θεωρούνταν προδοσία από την αφροαμερικανική κοινότητα.

Ο Χέιντε εξέδωσε οκτώ ποιητικές συλλογές, σε διάστημα τεσσάρων δεκαετιών (1940-1978). Το σύνολο του έργου του επανεκδόθηκε το 1985, πέντε χρόνια μετά τον θάνατό του. Τα έξι ποιήματα της προκείμενης παρουσίασης  συγκαταλέγονται ανάμεσα στα δημοφιλέστερα και πλέον ανθολογημένα ποιήματά του.

Εκείνες οι χειμωνιάτικες Κυριακές

Και τις Κυριακές ακόμη ο πατέρας μου ξυπνούσε νωρίς
και φορούσε τα ρούχα του μέσα στο γαλάζιο ψύχος,
έπειτα με χέρια ξερά, καταπονημένα
απ’ τον μόχθο υπό τον καιρό της κάθε εργάσιμης μέρας έκανε
τη χαμηλή φωτιά να φλογίζει. Κανείς ποτέ δεν του είπε ευχαριστώ.

Ξυπνούσα κι άκουγα το κρύο να ραγίζει, να θρυμματίζεται.
Οταν τα δωμάτια θερμαίνονταν, με φώναζε,
κι αργά σηκωνόμουν και ντυνόμουν,
φοβούμενος τους χρόνιους θυμούς εκείνου του σπιτιού,

και του μιλούσα αδιάφορα, σ’ εκείνον
που είχε αποδιώξει το κρύο,
κι είχε ακόμα στιλβώσει τα καλά μου παπούτσια.
Τι ήξερα, τι ήξερα
για τα αυστηρά και μοναχικά καθήκοντα της αγάπης;

Νύχτα, θάνατος, Μισσισίπι

Ι
Μια τρεμάμενη κραυγή. Κουκουβάγια;
Ή ένας απ’ αυτούς;
Ο ηλικιωμένος άνδρας μέσα στη δυσωδία
και την καχεξία του γελάει –

Ένας απ’ αυτούς, οπωσδήποτε –
και βγάζει το φανάρι της κουζίνας,
σέρνεται στον εξώστη ν’ αφουγκραστεί
μέσα στην αδιαπέραστη νύχτα.

Θα ‘μουν εκεί με τον Μικρό και τους υπόλοιπους
αν ήμουν καλά τώρα.
Αυτές ήταν εποχές. Αυτές ήταν.
Λευκές στολές σαν σεληνόφως

Στο σκοτάδι με τις ζητιές.
αβοήθητος εκείνος τότε
και να στριγκλίζει γαμώ το Χριστό μου
καθώς του το κόβαμε.

Αυτές ήταν εποχές. Κραυγή;
Μάλιστα, κραυγή.
Ξεροβήχει και φτύνει,
ξαναμμένος, βουβώνας φλογισμένος.

Πιάσε ένα μπουκάλι,
για τον Μικρό και για μένα –
το κέρδισε το μπουκάλι –
όταν γυρίσει.

ΙΙ
Τότε τους ξυλοκοπούσαμε, είπε,
τους ξυλοκοπούσαμε ώσπου τα χέρια μας κουράζονταν
κι οι παλιές και μακριές αλυσίδες
κουβαριάζονταν και κοκκίνιζαν.

Ω, Χριστέ, φλεγόμενε στον σταυρό με τα κρίνα

Χριστούλη μου, ήταν καλύτερα
κι απ’ το να κυνηγάς αρκούδες
αυτές δεν ξέρουν
γιατί τις σκοτώνεις.

Ω, νύχτα, νύχτα του Μπαμπούλα

Εσείς παιδιά, φέρτε στον Μπαμπάκα
λίγο νερό τώρα, για να
ξεβγάλει το αίμα
από πάνω του, είπε η γυναίκα.

Ω νύχτα, προδομένη από σκοτάδι αλλότριο.

Τα νούφαρα του Μονέ

Σήμερα, καθώς τα νέα από τη Σέλμα και τη Σαϊγκόν
δηλητηριάζουν την ατμόσφαιρα σαν ραδιενεργή τέφρα,
επιστρέφω για να δω
τη γαλήνια, σπουδαία εικόνα που αγαπώ.

Εδώ τόπος και χρόνος λούζονται στο φως
ο οφθαλμός σαν τον οφθαλμό της πίστεως πιστεύει.
Το ορατό και το οικείο
διαλύονται στους ιριδισμούς, γίνονται
απατηλή ύλη φωτός
που δεν υπήρξε, υπήρξε, αενάως υπάρχει.

Ω, φως, ιδωμένο σαν διάθλαση μέσ’ από δάκρυα.
Ιδού  η αύρα του κόσμου
που ο καθένας μας έχει απολέσει.
Ιδού η σκιά της χαράς του.

Soledad

(Κι εγώ, εγώ δεν είμαι πια αυτού του κόσμου)

Γυμνός, ξαπλώνει στο άφωτο δωμάτιο
τσιγάρο κι άλλο τσιγάρο, ναρκωτικά και τζαζ τον νανουρίζουν
όπως ποτέ δεν τον νανούρισε σάρκα ερωμένης.

Ο Μάιλς Ντέιβις παραμυθητικά τού παίζει:
Ω, pena negra, αισθησιακά φλαμένκο μπλουζ∙
η φωνή, από φωσφορούχο κοκκινόχωμα, της Λέιντι Ντέι

(δέσποινας της κατάμαυρης μανόλιας)
θρηνεί τη λύπη της και την απώλεια και τους αποχαιρετισμούς,
σφουγγίζει τον πόνο απ’ τον οποίο οι πανούργοι δεσμώτες του

για λίγο τον ελευθέρωσαν.
Οι φόβοι του κι ο ημιτελής εαυτός του
καραδοκούν όπου κι αν βγει στους δρόμους.

Κρύβεται στη σκοτεινή πλευρά της σελήνης,
καταφεύγει σ’ ένα κελί από βιτρό,
αποδρά σε μια κρυστάλλινη χώρα χωρίς ρολόγια.

Μονάχα το φάντασμα της Λέιντι Ντέι γνωρίζει
πού βρίσκεται. Μονάχα η μουσική. Και λικνίζεται
ω, λικνίζεται: πέρα πια κι απ’ την απόλυτη αθανασία.

 

Φρέντερικ Ντάγκλας* 

Οταν επιτέλους γίνει κτήμα μας η ελευθερία, η λευτεριά, αυτό το όμορφο
και τρομερό πράγμα, απαραίτητο στον άνθρωπο όπως ο αέρας,
χρηστικό όπως το χώμα˙ όταν θ’ ανήκει τελικά σε όλους,
όταν θα γίνει ένστικτο εγγενές, εγκεφαλική ύλη, διαστολή, συστολή,
κίνηση αντανακλαστική˙ όταν επιτέλους θα κερδηθεί˙ όταν θα ‘ναι κάτι παραπάνω
απ’ τις στομφώδεις ασυναρτησίες των πολιτικών:
ο άνθρωπος αυτός, ο Ντάγκλας, ο πρώην σκλάβος, ο Νέγρος
ο καταδαρμένος, ο εξόριστος, ο οραματιστής ενός κόσμου
όπου κανείς δεν είναι μόνος, κανείς κυνηγημένος, ξένος,
ο άνθρωπος αυτός, υπέρτερος σε αγάπη και λογική, ο άνθρωπος αυτός
θα βρίσκεται στη μνήμη όλων. Ω, όχι με τις ρητορείες των αγαλμάτων,
όχι με τους θρύλους και τα ποιήματα και τους χάλκινους κότινους μονάχα,
αλλά μέσα απ’ τις ζωές τις γεννημένες απ’ δική του ζωή, τις ζωές
που πραγματώνουν τ’ όνειρό του γι’ αυτό το όμορφο, τρομερό πράγμα.

 

Περσέας

Το κοιμώμενο κεφάλι της με την πελώρια παγωμένη μάζα
των ερπετών με τις ληθαργικές κινήσεις
έκαιγε στην επιφάνεια της απαστράπτουσας ασπίδας –
εικόνα οδυνηρή προάγγελος δεινών
σαν μισητή αλήθεια που το μυαλό αποδέχεται τελικά
και πυορροεί.
Χτύπησα. Η ασπίδα έλαμψε κενή.

Κι ωστόσο σηκώνοντας το κεφάλι
να φύγω από κείνον τον τόπο
των σιωπών που με κοιτούσαν και της τρομοκρατημένης πέτρας
διψούσα για καταστροφή.
Κανείς δεν θα με προσπερνούσε τότε –
ούτε ανθοστόλιστο κορίτσι, ούτε ιερέας
ούτε φιλοπερίεργο αγόρι – και θα ζούσε.

 

*(«ΗΠΑ 1857. Ο Φρέντερικ Ντάγκλας ήταν Αφρικανός σκλάβος που τον έστειλαν στην Βαλτιμόρη να δουλέψει ως υπηρέτης και ως εργάτης ναυπηγείου. Κατόρθωσε να μάθει μόνος του γραφή και ανάγνωση το 1838 σε ηλικία 21 ετών. Απέδρασε στον αμερικανικό βορρά και έγινες διάσημος ρήτορας, συγγραφέας και εκδότης εφημερίδας. Αναφέρει πολλά για το καθεστώς της δουλείας στις ΗΠΑ και την προσπάθεια κατάργησή της στην αυτοβιογραφία του “Narrative of the life of Frederick Douglass”)

πηγή: poema.gr

16/10/2012

by filistina

H Χιλιανή αστυνομία συγκρούστηκε με διαδηλωτές στο Σαντιάγο κατά τη διάρκεια της “Μεγάλης Πορείας για την Αξιοπρέπεια και την Αντίσταση”, που πραγματοποιήθηκε για την υποστήριξη των δικαιωμάτων των Ινδιάνων Μαπούτσε.

Τη Δευτέρα, χιλιάδες Ινδιάνοι Mapuche, η μεγαλύτερη ομάδα ιθαγενών της Χιλής, συμμετείχαν στην πορεία διαμαρτυρίας, που οργανώθηκε από ομάδες ιθαγενών της Χιλής, όποως ανέφερε τη Δευτέρα το AFP.

Η αστυνομία χρησιμοποίησε δακρυγόνα και κανόνια νερού για να διαλύσει τους διαδηλωτές, οι οποίοι ζητούσαν την αποκατάσταση των εδαφών των προγόνων τους και την απελευθέρωση όλων των πολιτικών κρατουμένων Μαπούτσε.

Τέσσερις κρατούμενοι Μαπούτσε είναι σε απεργία πείνας για περισσότερο από 50 ημέρες από τότε που κατηγορήθηκαν για απόπειρα δολοφονίας Χιλιανών αστυνομικών και κατοχή παράνομων όπλων.

Οι αξιωματικοί της αστυνομίας, δήλωσαν ότι δεκαέξι άτομα συνελήφθησαν όταν ομάδες διαδηλωτών έσπασαν τα παράθυρα τράπεζας και γκρέμισαν φανάρια και πινακίδες.

Έξι αστυνομικοί υπέστησαν επίσης τραύματα στο συμβάν.

Η πορεία έγινε για να διαμαρτυρηθούν οι Μαπούτσε για την εθνική εορτή «Dia de La Raza”, κατά την οποία εορτάζεται η επέτειος της άφιξης του Χριστόφορου Κολόμβου στην Αμερική, στις 12 Οκτ 1492.

“Σήμερα είναι μια ημέρα διαμαρτυρίας, όχι γιορτής, γιατί δεν υπάρχει τίποτα να γιορτάσουμε,” είπε ο ηγέτης των Μαπούτσε Natividad Llanquileo στην κρατική τηλεόραση. “Εμείς θα επιμείνουμε στην ελευθερία του λαού των Mapuche.”

«Είμαστε εδώ, 520 χρόνια μετά την άφιξη των Ισπανών, για να πούμε στο κράτος της Χιλής, εδώ στην πρωτεύουσά του, ότι το έθνος των Μαπούτσε είναι ζωντανό, ικανό και βγαίνει στους δρόμους για να υπερασπιστεί τα δικαιώματα του που έχει σφετεριστεί η κυβέρνηση της Χιλής”, δήλωσε ο ηγέτης Μαπούτσε Manuel Calfiu.

Οι Ινδιάνοι Mapuche, συνθέτουν το έξι τοις εκατό των 16 εκατομμυρίων που αποτελούν τον πληθυσμό της Χιλής

Οι Mapuche, που σημαίνει «οι άνθρωποι της γης» στη μητρική τους γλώσσα, αντιστάθηκαν σθεναρά στην ισπανική κατάκτηση για 300 χρόνια και η επιθυμία τους για αυτονομία παραμένει ισχυρή. Ήταν περίπου στα τέλη του 19ου αιώνα, που ηττήθηκαν στρατιωτικά και εξαναγκάστηκαν να μετακινηθούν στην Araucania, νότια του ποταμού Bio Bio, περίπου 550 χιλιόμετρα νότια της πρωτεύουσας. Οι περισσότεροι ζουν σε συνθήκες φτώχειας.

Οι διαδηλώσεις των Μαπούτσε, που απαιτούν τα δικαιώματα της γης τους, έχουν φουντώσει τους τελευταίους μήνες στην Auracania. Φορτηγά έχουν καεί από άγνωστους δράστες νωρίτερα αυτό το χρόνο και μικρές ομάδες έχουν επιτεθεί περιοδικά στην αστυνομία. Αλλά και οι αστυνομικοί έχουν επίσης κατηγορηθεί για βίαιες παραβιάσεις των ιθαγενών κοινοτήτων.

Οι Mapuche κατηγορούνται για βίαιες πράξεις εναντίον αστυνομικών – ο Daniel Levinao και ο Paulino Levipan – καταδικάστηκαν σε 12 χρόνια φυλάκισης, ενώ τα ξαδέρφια Eric και Rodrigo Montoya περιμένουν δίκη.

Τα τέσσερα μέλη της κοινότητας Wente Winkul Mapu, μεταφέρθησαν από τη φυλακή στο νοσοκομείο για θεραπεία, αφού έχουν χάσει 8 με 13 κιλά κατά τη διάρκεια της απεργίας πείνας, η οποία άρχισε στις 27 Αυγούστου.

Οι απεργοί διατηρούν τις αισθήσεις τους και τα ζωτικά σημεία τους, ο σφυγμός και η θερμοκρασία είναι φυσιολογικά, δήλωσε στον τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό Bio Bio, ο Sergio Opazo, διευθυντής του νοσοκομείου Κονσεπσιόν, όπου κρατούνται,

Ηγέτες των Μαπούτσε ηγέτες λένε ότι θα πάνε στο Ανώτατο Δικαστήριο για να διαμαρτυρηθούν για την προγραμματισμένη αναγκαστική σίτιση των απετγών πείνας. Η Διεθνής Αμνηστία αναφέρει ότι οι Μαπούτσε έχουν το δικαίωμα να διαμαρτυρηθούν και να απορρίψουν την ιατρική περίθαλψη, συμπεριλαμβανομένων των τροφίμων.

Ο πρόεδρος Sebastian Pinera θα επισκεφθεί τις περιοχές όπου η αστυνομία και Mapuche συγκρούστηκαν την Τρίτη.

MN / GJH / HGL

Πηγη:http://filistina.wordpress.com/2012/10/16/%CE%B7-%CF%87%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%AE-%CE%B1%CF%83%CF%84%CF%85%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%AF%CE%B1-%CF%83%CF%85%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CE%BC%CE%B2%CE%AC%CE%BD%CE%B5%CE%B9-16-%CE%AC%CF%84%CE%BF%CE%BC/

Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ/ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

Σάββατο 29 Ιουνίου 11πμ-2μμ: Δημιουργική απασχόληση και ψυχαγωγία παιδιών. Παιχνίδι με κλόουν, ξυλοπόδαρο και εθελοντές-ντριες που έχουν αρκετή εμπειρία από παιδική απασχόληση, φύλαξη παιδιών, πάρτυ κλπ....