ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Εξαγριωμένοι εργάτες σε εργοστάσιο ηλεκτρονικών ειδών στην Κίνα κράτησαν ομήρους τους διευθυντές, μετά την επιβολή προστίμων σε όσους ξεπερνούσαν τα 2 λεπτά στην τουαλέτα!

 

Περίπου 1.000 εργάτες του εργοστασίου Shinmei Electric Company στη Σαγκάη κράτησαν σε ομηρεία 10 Ιάπωνες και 8 Κινέζους διευθυντές από το πρωί της Παρασκευής μέχρι το βράδυ του Σαββάτου.

Οι εργάτες βρίσκονταν σε απεργία, απαιτώντας να καταργηθεί ο κανονισμός που προέβλεπε μόλις 2 λεπτά χρόνου στην τουαλέτα. Αν κάποιος καθυστερούσε μία φορά, θα έπρεπε να πληρώσει πρόστιμο 50 γιουάν (περίπου 6 ευρώ). Η δεύτερη φορά σήμαινε απόλυση.

Τα διευθυντικά στελέχη απελευθερώθηκαν σώα, μετά την εισβολή 300 αστυνομικών στο εργοστάσιο και την υπόσχεση στους εργάτες να επανεξετάσουν τους κανονισμούς.

 

Πηγή: cretalive μέσω left.gr

Ο εξπρεσιονιστής ζωγράφος Έντβαρτν Μουνκ, δημιουργός της διάσημης «Κραυγής» θεωρείται ο πρόδρομος του εξπρεσιονισμού. Στα έργα του αποτυπώνεται η συναισθηματική ζωή του ανθρώπου στον έρωτα και το θάνατο.

Γεννήθηκε στο Όσλο της Νορβηγίας. Γιος στρατιωτικού γιατρού, έρχεται από νωρίς αντιμέτωπος με το θάνατο και την ασθένεια – η μητέρα του και η αδερφή του πέθαναν από φυματίωση. Το γεγονός αυτό επηρεάζει σε σημαντικό βαθμό τη συναισθηματική και νοητική του ανάπτυξη. Σε συνδυασμό με το φανατικό χριστιανισμό του πατέρα του, βλέπει τη ζωή του ως κυριαρχούμενη από τους «δίδυμους μαύρους αγγέλους της τρέλας και της αρρώστιας». Μετά τις σπουδές του στη μηχανική, στρέφεται στην τέχνη.

Το 1880, ο Μουνκ ξεκινά σπουδές πάνω στη ζωγραφική και συντάσσεται με τους ρεαλιστές ζωγράφους – σχολή που επεδίωκε να αποδώσει τα υποκείμενα όσο πιο ρεαλιστικά γίνεται. Σημαντική είναι και η επιρροή του συγγραφέα Hans Jaeger (1854–1910), που επιθυμούσε να εγκαθιδρύσει μια ιδανική κοινωνία βασισμένη στον υλιστικό αθεϊσμό και τον ελεύθερο έρωτα.

Τα έργα του Μουνκ της περιόδου 1880 κυριαρχούνται από την επιθυμία του να χρησιμοποιήσει το καλλιτεχνικό λεξιλόγιο του ρεαλισμού για να δημιουργήσει υποκειμενικό περιεχόμενο ή περιεχόμενο ανοιχτό στην ερμηνεία του κοινού.

Στο «Άρρωστο Παιδί» του (1885–1886), όπου χρησιμοποιεί ένα μοτίβο δημοφιλές ανάμεσα στους Νορβηγούς ρεαλιστές καλλιτέχνες, δημιούργησε βάσει των χρωμάτων ένα συναίσθημα κατάθλιψης, ως ανάμνηση της νεκρής αδερφής του. Λόγω της επικριτικής απόρριψης που δέχτηκε το έργο, στράφηκε γρήγορα σε ένα πιο αποδεκτό στιλ, και μέσω του μεγάλου του πίνακα «Άνοιξη» (1889), μια περισσότερο ακαδημαϊκή εκδοχή του «Άρρωστου Παιδιού», έλαβε κρατική υποστήριξη για τις σπουδές του στη Γαλλία.

Λονδίνο, Θανάσης Γκαβός

Στον Ιταλό φωτορεπόρτερ Αλεσάντρο Πένσο απονεμήθηκε την περασμένη εβδομάδα το διεθνές βραβείο φωτογραφίας Terry O’Neill, σε αναγνώριση της ανάδειξης της σκληρής καθημερινότητας προσφύγων και παράνομων μεταναστών που ζουν στην Ελλάδα.

Ο Ιταλός φωτογράφος είχε απαθανατίσει στις αρχές του 2012 σκηνές από τη ζωή μεταναστών και προσφύγων στην Κόρινθο που προσπαθούν να αρπάξουν κάθε ευκαιρία που τους παρουσιάζεται να προωθηθούν πιο βαθιά στο ευρωπαϊκό έδαφος.

Το πέρασμα του Εβρου αποδείχτηκε μοιραίο για τον νεαρό μετανάστη, που βρέθηκε νεκρός από τους έλληνες αστυνομικούς. Επέζησαν από το δύσκολο πέρασμα, 8 ακόμα άνθρωποι: πέντε γυναίκες, μια έφηβη, ένα αγόρι, ένας άνδρας

Η ανακοίνωση της Αστυνομίας:

«Χθες στην παρέβρια περιοχή Μάνδρας Διδυμοτείχου, άνδρες της ειδικής ομάδας δίωξης λαθρομετανάστευσης, ανέσυραν από την ελληνική κοίτη του ποταμού Έβρου 9 αλλοδαπούς, υπηκόους Αφγανιστάν (-5- γυναίκες, -1- ανήλικη έφηβη, -1- ανήλικο έφηβο, -1- ανήλικο αγόρι και -1- άνδρα), τους οποίους πιθανώς είχε εγκαταλείψει ο διακινητής που τους μετέφερε παράνομα από την Τουρκία στην Ελλάδα με λέμβο. Κατά την ανάσυρση, διαπιστώθηκε ότι ο ανήλικος έφηβος, ηλικίας 16 ετών περίπου, ήταν ήδη νεκρός. Το ανήλικο αγόρι και 3 γυναίκες μεταφέρθηκαν σε νοσοκομείο με έντονη υποθερμία, ενώ οι λοιποί οδηγήθηκαν στο Τ.Σ.Φ. Διδυμοτείχου. Ενεργείται προανάκριση».

Πηγη:http://www.aragma.gr

 

Ο Γαλαξιάρχης ξαναχτυπά…

 

Τελικά αρκεί ένα οργισμένο ποστ και μία αναδημοσίευση για να φανεί η αγαστή υποστήριξη όλης της διαπλεκόμενης μιντιαρχίας, από εθνικιστές και πατριώτες, Χρυσαυγίτες και Νεοδημοκράτες. Αν μάλιστα το οργισμένο ποστ έχει να κάνει με τους μιαρούς “λαθρομετανάστες“, η αντίδραση της ακροδεξιάς πολυκατοικίας είναι παβλοφική. Εντελώς αυτόματη.
Εννοείται βέβαια ότι ένα μοναχικό ποστ ενός αναρχοάπλυτου “Γαλαξιάρχη” δεν αρκούσε για να ακουστεί σαν το κουδουνάκι του Παβλόφ, ώστε να τρέξουν τα σκυλιά της ακροδεξιάς να φάνε το κοκαλάκι τους. Χρειαζόταν η μεσολάβηση του left.gr. Αυτού του ψηφιακού κέντρου του Σύριζα (σχώρα με Θεέ μου). Έτσι λοιπόν, η  αναδημοσίευση της χθεσινής μου ανάρτησης Ναζήδες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι στο left.gr αποτέλεσε την ικανή συνθήκη να μου αποδοθεί ο ρόλος του Επίσημου Συριζαίου-Αναρχικού (αυτά τα δύο πάνε πάντα μαζί) και ν’ αρχίσει το πανηγύρι.
Πρώτος ο  ehnikismos.net αποκαλύπτει τα σχέδια των «προοδευτικών διεκπεραιωτών των σχεδίων του Σόρος και της Νέας Τάξης», επειδή λένε «τα πράγματα με το όνομά τους». Αγιούτο Χριστιανοί, οι Αναρχοσυριζαίοι απειλούν τα εθνικά μας λαμόγια!

Υπάρχουν παραδείγματα κληρικών της Εκκλησίας με τους οποίους η Αριστερά μπορεί να συμμαχήσει κατά περίπτωση; Υπάρχουν. Ξέρουμε τις αντιφασιστικές δηλώσεις μητροπολιτών που έχουν γίνει τελευταία κι είναι χρήσιμες. Καλό θα ήταν βέβαια να συνοδεύονται και από πράξεις, όπως όταν ο παπάς της Βιάννου εμπόδισε, μαζί με τους κατοίκους, τη φασιστική συγκέντρωση της Χ.Α. στο μαρτυρικό χωριό. Τότε βρισκόμαστε στην ίδια όχθη κι αυτό είναι πολύ σημαντικό. Είναι οι πράξεις, άλλωστε, που ξεχωρίζουν τους πιθανούς συμμάχους από τους καιροσκόπους εθνικιστές, που απ’τη μια μιλούν για τις φιλάνθρωπες “εντολές του Ευαγγελίου” κι απ’την άλλη κατηγορούν τους “λαθρομετανάστες” ότι…“μαυρίζουν” τον τόπο κι απειλούν την χριστιανική εκπαίδευση και θρησκεία (π.χ. ο Θεσ/νίκης Άνθιμος). Δε χρειάζεται εδώ ν’αναπτύξουμε τις ρατσιστικές ή φιλοφασιστικές αντιλήψεις άλλων μητροπολιτών που διώκουν θεατρικές παραστάσεις συνοδεία Ναζιστών βουλευτών και περιγράφουν τους τελευταίους ως “καλά παιδιά, αγωνιστικά”, “γλυκιά ελπίδα” και “ήρεμη δύναμη” που “ικανοποιεί ταλαιπωρημένους και αγωνιώντες πολίτες” (Δρυϊνουπόλεως Ανδρέας, Σεραφείμ Πειραιώς, Καλαβρύτων Αμβρόσιος, Φθιώτιδος Νικόλαος κ.α.).

Η αρχή έγινε  από το σημερινό δημοσίευμα στους Times της Νέας Υόρκης όπου παρουσιάζεται δήλωση αξιωματούχου της κυβέρνησης, που θέλει να διατηρήσει την ανωνυμία του, και εμφανίζεται να παραδέχεται ότι οι επιδρομές στην Βίλα Αμαλία και Λέλας Καραγιάννη προκάλεσαν την βίαια αντίδραση ριζοσπαστικών ομάδων και ότι τα σχέδια για επεμβάσεις (και σε άλλες καταλήψεις) μπορεί να ρίξουν κι άλλο λάδι στη φωτιά. Αλλά, σημειώνει ότι «είναι απαραίτητες για να δείξουν ότι η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να συγκρουστεί και με άλλες ομάδες, μεταξύ των οποίων μαχητικά συνδικάτα που μπορούν να εμποδίσουν τα σχέδια της κυβέρνησης Σαμαρά για αντιδημοφιλείς οικονομικές μεταρρυθμίσεις και ιδιωτικοποιήσεις που ζητούν οι δανειστές της Ελλάδας»

Η μαρτυρία της Ράνιας Βερβερίδου, 62 χρόνων, τραυματία στις Σκουριές

 

Ποτέ στη ζωή μου δεν περίμενα ότι θα γνώριζα από πρώτο χέρι αυτό που ο κόσμος λέει αστυνομική βία… Εμείς, εδώ στη Χαλκιδική, είμαστε απλοί άνθρωποι. Μέχρι πρόσφατα ζούσαμε ήσυχα στον τόπο μας και δεν είχαμε εμπειρίες από διαδηλώσεις και ΜΑΤ. Ξαφνικά κάποιοι υψηλά ιστάμενοι αποφάσισαν να καταστρέψουν τον τόπο μας, “φυτεύοντας” μέσα στο όμορφο δάσος μας, στις Σκουριές, ένα ανοιχτό μεταλλείο χρυσού… Αντιδράσαμε από την πρώτη στιγμή και εξ αρχής οι κυβερνώντες έφεραν τα ΜΑΤ για να μας τρομοκρατήσουν. Το “μακελειό” όμως που έγινε τον περασμένο Οκτώβριο δεν το χωρά μέχρι και σήμερα ο νους μου.
Ήταν η πρώτη φορά που οι αστυνομικές δυνάμεις μας άφησαν να προχωρήσουμε για ώρα μέσα στο βουνό, χωρίς να μας σταματήσουν. Μας έφραξαν τον δρόμο λίγο πριν από την περιοχή που έχουν χαρίσει στην καναδική εταιρεία… Οι γυναίκες που συμμετείχαμε στην κινητοποίηση αποφασίσαμε να κάνουμε καθιστική διαμαρτυρία. Σε όλη τη διάρκεια της πεζοπορίας στο δάσος ένιωθες να επικρατεί μια ύποπτη ηρεμία… Ήταν αργά το απόγευμα όταν ξέσπασε η άγρια επίθεση των ΜΑΤ. Χωρίς να προκληθούν από εμάς, όρμησαν με τέτοιο μένος, που σου έδιναν την αίσθηση ότι δεν τους νοιάζει αν αφήσουν πίσω τους νεκρούς. Ήταν σαν υπνωτισμένοι…