ΚΙΝΗΣΗ

Στις 24/6 πίσω απο τον πολυχώρο Πολιτεία μια ομάδα φασιστών έδειρε ένα μετανάστη απο τηνΤυνησία. Όταν ο κόσμος που ήταν εκεί κοντα αντιλήφθηκε το γεγονός, κάλεσε την αστυνομία, η οποία ακριβώς επειδή υπήρχε αυτόπτης μάρτυρας και μεγάλη αντίδραση απο τη γειτονιά, παρά το οτι συνέλαβε το μετανάστη δεν μπόρεσε να αποσιωπήσει το γεγονός. Η δίκη του κατηγορούμενου για τη ρατσιστική επίθεση Διονυσίου Μούζου έχει αναβληθεί τρεις φορές.

Η «γαλάζια» Βούλα δεν είναι μόνο χυδαία ρατσίστρια που κολώνει να το παραδεχτεί δημόσια για να μην στερηθεί τα προνόμια της εθνικής σταρ και τα φράγκα από τους «περήφανους χορηγούς» όπως η Samsung Hellas. Είναι φανερή υποστηρίκτρια των νεοναζί της Χρυσής Αυγής, θαυμάστρια του αρχιτραμπούκου Κασιδιάρη και των ομοίων του. Όμως δεν υπολόγισε κάτι πολύ απλό: Πως ο ρατσισμός και οι φασίστες μπορεί να ενισχύονται επιμελώς από το πολιτικό και μιντιακό κατεστημένο για εσωτερική κατανάλωση, αλλά αποτελούν ταμπού στις μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις των καπιταλιστών όπως οι Ολυμπιακοί. Ο λόγος είναι απλός: Τα φράγκα των Ολυμπιακών για τις πολυεθνικές και τους περήφανους εθνικούς «χορηγούς» από τα οποία τσιμπολογάει και η ίδια είναι αμέτρητα, ενώ οι έγχρωμοι πρωταθλητές που σαρώνουν τα μετάλλια στους δρόμους αντοχής, τα σπριντ, και τόσα άλλα αθλήματα, απαραίτητοι σταρ – όσο και η Βούλα μας και ακόμα περισσότερο – και πάνω τους στήνεται πανηγύρι καρδοσκοπίας σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη. Γι’ αυτό η εθνικιστική ΝΔ-ΠΑΣΟΚικη Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή είναι τόσο υποκριτικά αυστηρή με τη ρατσίστρια Βούλα, ενώ ταυτόχρονα τα κόμματα της μνημονιακής εξαθλίωσης τόσο εξόφθαλμα ρατσιστικά με τους μετανάστες στην εγχώρια πολιτική: χτίζουν φράχτες και στρατόπεδα συγκέντρωσης ενώ η ΕΛ.ΑΣ. βάζει πλάτες μέρα νύχτα στους νεοναζί Χρυσαυγίτες.

Εμείς δε λυπόμαστε καθόλου με τον αποκλεισμό της «άτυχης» Βούλας. Ο ελληνικός ρατσισμός και εθνικισμός δέχθηκε ένα σοβαρό πλήγμα και έδειξε τα στενά όριά του και τις αντιφάσεις του. Συνεχίζουμε τον αγώνα ενάντια στους νεοναζί φίλους της Βούλας και για την υπεράσπιση των μεταναστών εργατών εχθρών της. Της ευχόμαστε μάλιστα να μην την τσιμπήσει κανένα από κείνα τα μοχθηρά κουνούπια του Νείλου που – δυστυχώς για την άρια ελληνική φυλή – δεν κάνουν ρατσιστικούς αιματολογικούς διαχωρισμούς ενώ ταυτόχρονα δεν χαμπαριάζουν από σύνορα και συνοριοφυλακές.

Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό»

Eφαρμόζουν μια διπλή τακτική που, χωρίς να «ξεχνά» τις επιθέσεις και τους τραμπουκισμούς σε μετανάστες, αφήνει μεγάλο χώρο στο «κοινωνικό προφίλ» της Χρυσής Αυγής, γιατί στη Νίκαια, σε αντίθεση π.χ. με τον Άγιο Παντελεήμονα, η παράδοση της Αριστεράς είναι ισχυρή.

Ο ρατσισμός θα αποτελέσει βασικό συστατικό στοιχείο της τρικομματικής συγκυβέρνησης. Αυτό επιβεβαίωσε ο Υπουργός δημόσιας τάξης Νίκος Δένδιας στην ομιλία του στη Βουλή κατά τη διάρκεια της συζήτησης για τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης.

του Δημήτρη Γκορίτσα
Το συγκεκριμένο κείμενο ανήκει στην εποχή της “παιδικής μου ηλικίας” στην αρθρογραφία. Γράφτηκε με αφορμή τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου, τον Ιούλη του 1996. Αν το έγραφα σήμερα, θα είχε άλλο πρόλογο και επίλογο, πιο επικαιρα παραδείγματα -η συζήτηση περι “χαρισματικότητας” των σημερινών ηγετών στην Αριστερά- και ίσως και λίγο διαφορετικές εμφάσεις -θα αφιέρωνα σίγουρα ένα μερος του στο ζήτημα του “ατομικού ηρωισμού”. Όμως από την βασική επιχειρηματολογία, δεν θα άλλαζα τίποτα. Επίσης καλό είναι ένα άρθρο να κρίνεται στο πολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο γράφτηκε. Γι’ αυτό και το παραθέτω αυτούσιο.

“Πέθανε ένας χαρισματικός πολιτικός ηγέτης που σφράγισε την ιστορία”: αυτό ήταν το σλόγκαν που ακολούθησε τον θάνατο του Παπανδρέου. Πρόκειται για την κλασσική αστική αντίληψη, ότι την ιστορία την φτιάχνουν οι “μεγάλοι άντρες” -καμιά φορά και γυναίκες. “Η βούληση, οι ιδέες, η μεγαλοφυΐα των μεγάλων προσωπικοτήτων είναι που καθορίζουν τον ρου της ιστορίας”, αυτό μας λένε συνεχώς.

Αυτή η αντίληψη της ιστορίας είναι εντελώς ψεύτικη. Για να καταλάβουμε πώς οι ιδέες αλλάζουν την κοινωνία, πρέπει να δούμε από που προέρχονται οι ιδέες και γιατί οι άνθρωποι τις ακολουθούν. Και μόνο μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια μπορούμε να αξιολογήσουμε, πόσο κρίσιμος και “χαρισματικός” μπορεί να είναι ο ρόλος του ατόμου στη δημιουργία της ιστορίας.

Τις απαντήσεις δίνει ο Ιστορικός Υλισμός, η θεωρία της ιστορίας που θεμελιώθηκε απ’ τον Μαρξ.