LGBT

Αίσθηση προκάλεσε η ανάρτηση της γνωστής τρανς ακτιβίστριας και ποιήτριας, Πάολας Ρεβενιώτη, στο Facebook, η οποία αναφέρεται, χωρίς να τον κατονομάζει, σε βουλευτή της ΝΔ, που, ενώ μιλά περιφρονητικά για τις τρανς, πηγαίνει ως πελάτης στα σπίτια τους.

Μάλιστα, όπως γράφει, προτιμά τις πιο αρρενωπές σε εμφάνιση.

Αναλυτικά, η Πάολa Ρεβενιώτη αναφέρει στην ανάρτησή της:

«Να ανοίξω το στόμα μου και να το ξεστομίσω, αυτός ο αληταράς βουλευτής της νέας δημοκρατίας που μιλάει περιφρονητικά για τις trans πηγαίνει στα σπίτια trans σαν πελάτης και μάλιστα στις πιο….αρρενωπές σε εμφάνιση. Καταλαβαίνετε γιατί τις θέλει πολύ αντρουα και όλας».

«Αναρωτιέμαι μήπως είναι ένα περιστατικό από τα πολλά που συμβαίνουν και δεν τα έχουμε πάρει χαμπάρι γιατί κουκουλώνονται. Πιστεύω πως δεν είναι η μοναδική φορά γιατί όλοι αυτοί οι άνθρωποι αντέδρασαν σαν να είναι κάτι συνηθισμένο, και »έτσι αντιδράει ο κόσμος»».

Η δικηγόρος της οικογένειας του Ζακ Κωστόπουλου, Άννυ Παπαρρούσου, μιλώντας στο www.topontiki.gr παρουσιάζει τα όσα ξέρουμε έως τώρα για την υπόθεση του άγριου ξυλοδαρμού του 33χρονου ακτιβιστή της LGBTQ κοινότητας του οποίου ο θάνατος, αν δεν είχε υπάρξει το βίντεο της σκληρής κακοποίησης και η δημόσια κατακραυγή, θα είχε καταγραφεί ως ένα ατύχημα στην προσπάθεια του «ληστή της Ομόνοιας με το μαχαίρι» να ξεφύγει από το κοσμηματοπωλείο της οδού Γλάδστωνος.

Ένας, δύο, τρεις, πολλοί Ζακ;

Με τις σκηνές του απίστευτου ερασιτεχνισμού -στην καλύτερη περίπτωση- με τον οποίον χειρίστηκε η ΕΛΑΣ τον τόπο του εγκλήματος να κάνουν επί εβδομάδες, πλέον, τον γύρο του διαδικτύου, εγείρεται το ερώτημα αν επρόκειτο για ένα «μεμονωμένο περιστατικό» ή αν κάτι άλλο ώθησε τους αστυνομικούς σε αυτή την αντιμετώπιση.

«Δεν έγιναν τα συνήθη, δηλαδή ό,τι γίνεται όταν έχουμε να διαλευκάνουμε μία υπόθεση -όπως και αν έχει χαρακτηριστεί- που στο τέλος υπάρχει ένας θάνατος», λέει η Άννυ Παπαρρούσου. «Έπρεπε λοιπόν να έχει τηρηθεί η συνήθης διαδικασία που είναι: Ασφάλιση του χώρου προκειμένου να έρθουν οι αστυνομικοί των εγκληματολογικών εργαστηρίων της ΕΛΑΣ για να συλλέξουν τα πειστήρια με τον σωστό τρόπο. Έπρεπε να έχει συλλεχθεί το βιντεοληπτικό υλικό από τις κάμερες, να διαφυλαχθεί και να αναλυθεί προκειμένου να καταγραφούν τα περιστατικά. Έπρεπε να βρεθούν και να ταυτοποιηθούν οι μάρτυρες οι οποίοι είναι ορατοί στο βίντεο, κάτι που η αστυνομία μπορεί να κάνει, ωστόσο δεν το έχει πράξει μέχρι τώρα. Στη συνέχεια, ό,τι πειστήριο μπορούσε να υπάρξει καταστράφηκε διότι αμέσως μετά ο χώρος καθαρίστηκε, σαν να μην έγινε τίποτα. Η δικογραφία επρόκειτο να κλείσει, πλην όμως εμφανίστηκε το βίντεο», σημειώνει.

Ήταν όμως απλώς μια λάθος αντιμετώπιση από τους αστυνομικούς που κλήθηκαν να διαχειριστούν το συμβάν; «Φοβάμαι και υποψιάζομαι ότι αυτή την τύχη έχουν ως προς τα αίτια του θανάτου τους πολλοί άνθρωποι, χαρακτηρισμένοι ως τοξικομανείς, περιθωριακοί ή ο,τιδήποτε άλλο, οι οποίοι βρίσκουν ανάλογο θάνατο χωρίς να διερευνώνται τα αίτια», λέει η Άννυ Παπαρρούσου, προσθέτοντας ότι «στη συγκεκριμένη περίπτωση το »πρόβλημα» είναι ότι ο άνθρωπος είχε μια συγκεκριμένη κοινωνική απεύθυνση και ήταν γνωστός, καθώς και ότι κινητοποιήθηκε το περιβάλλον του και η οικογένειά του».

«Η ΕΛΑΣ δρα σαν να είναι κατηγορούμενος ο νεκρός»

Σχολιάζοντας τη «διαρροή» της ΕΛΑΣ περί εύρεσης DNA του Ζακ Κωστόπουλου στο μαχαίρι που υποτίθεται -αν και δεν ταυτοποιήθηκαν τα δαχτυλικά του αποτυπώματα- ότι κρατούσε, η Άννυ Παπαρρούσου ξεκαθαρίζει ότι με αυτή την αντιμετώπιση η αστυνομία δρα «σαν να είναι κατηγορούμενος ο νεκρός». «Γι΄αυτον τον λόγο δεν έχει ληφθεί γενετικό υλικό από τους κατηγορούμενος», σημειώνει, ξεκαθαρίζοντας ότι πρόκειται για μία «είδηση» που μοναδικό στόχο έχει τη δημιουργία εντυπώσεων και τη «στρέβλωση της αλήθειας». «Πρόκειται για μια »είδηση» που είναι ωραία ως τίτλος και κινητοποιεί τα στερεότυπα του φόβου αλλά και της άγνοιας. Γιατί κάποιος που βλέπει μόνο αυτόν τον τίτλο και δε γνωρίζει όλα τα άλλα περιστατικά το συμπέρασμα που θα βγάλει είναι ότι »ορίστε, ήταν ένας ληστής»».

«Παθητική αντίσταση ήταν η νεκρική του ακαμψία»

Αναφερόμενη στον δεύτερο ξυλοδαρμό του Ζακ, αυτή τη φορά από τους αστυνομικούς κατά τη σύλληψή του, η Άννυ Παπαρρούσου κάνει λόγο για «παράνομη, αντισυνταγματική και απάνθρωπη κακοποίηση», με τους άνδρες της ΔΙΑΣ και ΖΗΤΑ να «υποπίπτουν στο αδίκημα των βασανιστηρίων». «Στην ανάκριση, ενώ θα έπρεπε να κληθούν και να καταθέσουν όλοι οι αστυνομικοί οι οποίοι συμμετείχαν στο περιστατικό, κατέθεσαν μόνο οι επικεφαλής των ομάδων ΖΗΤΑ και ΔΙΑΣ για να καλύψουν τους υφιστάμενούς τους. Αυτοί λοιπόν λένε ότι ασκήθηκε η νόμιμη και αναγκαία βία. Ο ένας αστυνομικός μάλιστα ισχυρίζεται ότι ο Ζακ ήταν σε επιθετικό αμόκ, ο άλλος υποστηρίζει ότι ο Ζακ Κωστόπουλος έκανε »παθητική αντίσταση». Παθητική αντίσταση στη φάση στην οποίαν αναφέρεται είναι η νεκρική ακαμψία του Ζακ», λέει η δικηγόρος.

Η Άννυ Παπαρρούσου σημειώνει ότι υπάρχουν πολιτικές ευθύνες στην κυβέρνηση για τη στάση της αστυνομίας, καθώς «δεν υπήρξε ο συνδυασμό σαφούς και κατηγορηματικής καταδίκης αλλά και λήψης μέτρων». Ενδεικτικά αναφέρει ότι «κανείς ποτέ δεν θα μάθει αν διατάχτηκε ΕΔΕ», καθώς πρόκειται για μια διαδικασία «στην οποίαν καλούνται και πολίτες, όχι μόνο αστυνομικοί». «Δεν έχω ακούσει να κλήθηκε κανένας πολίτης να καταθέσει σε αυτή την ΕΔΕ», ξεκαθαρίζει, κάνοντας παράλληλα λόγο για «σαφή αυτονόμηση» της ΕΛΑΣ λόγω της ταυτόχρονης κάλυψης των ενεργειών των αστυνομικών από τους συνδικαλιστικούς εκπροσώπους του σώματος, «που βγήκαν συντονισμένα και υποστήριξαν την ίδια άποψη, ότι ασκήθηκε η νόμιμη και αναγκαία βία και »έτσι είναι και άμα σας αρέσει»». «Δεν μπορώ να δεχτώ ότι μπορεί να υπάρχει μία στοιχειωδώς δημοκρατική πολιτική ηγεσία η οποία δεν κινητοποιείται αμέσως για να ανακόψει αυτά τα φαινόμενα».

Καταρρέει το σενάριο της ληστείας

Κάτι παραπάνω από τρεις εβδομάδες μετά τον άγριο ξυλοδαρμό και θάνατο του Ζακ Κωστόπουλου, το σενάριο της ληστείας που διακινήθηκε εξαρχής έχει πλέον καταρρεύσει – και τα στοιχεία που έρχονται μέρα με τη μέρα στη δημοσιότητα του καταφέρνουν τα «τελειωτικά χτυπήματα». Η δικογραφία και η έρευνα για το περιστατικό αφορά πλέον τους δύο δράστες του ξυλοδαρμού, τον 73χρονο κοσμηματοπώλη και τον 55χρονο ιδιοκτήτη μεσιτικού γραφείου.

«Αυτό είναι το συμβάν που ερευνάται, δηλαδή οι ευθύνες των δύο και τα αίτια του θανάτου. Αυτή είναι η βασική δικογραφία. Για την άλλη, που σχηματίστηκε με αφορμή το σήμα που δέχτηκε η αστυνομία να επέμβει σε απόπειρα ληστείας, από τη στιγμή που ο άνθρωπος είναι νεκρός δεν υπάρχει ζήτημα να διερευνηθεί κάποια ποινική του ευθύνη. Αμέσως μετά εξάλλου αποκαλύφθηκε ότι δεν είχαμε ούτε καν απόπειρα κλοπής», σημειώνει η Άννυ Παπαρρούσου.

Παράλληλα μαρτυρίες και στοιχεία από τις κάμερες παρακείμενων καταστημάτων δίνουν κάποιες ενδείξεις για το τι ήταν αυτό που ώθησε τον Ζακ στο κοσμηματοπωλείο της Γλάδστωνος. «Υπάρχει μια μαρτυρία, ότι προηγουμένως εθεάθη να φωνάζει βοήθεια. Προφανώς ήταν υπό το κράτος κάποιας ταραχής», σημειώνει η κ. Παπαρρούσου. «Δεν έχουν αποκαλυφθεί ειδικότερα περιστατικά που να μας περιγράφουν με σαφήνεια εκείνες τις στιγμές πριν να εισέλθει στο κατάστημα. Ενδεχομένως να ευσταθεί η περιγραφή ότι μπήκε για να προστατευθεί από κάτι ή από κάποιον, και σε κάθε περίπτωση σε καθεστώς ταραχής», προσθέτει, τονίζοντας ότι το γεγονός αυτό «δίνει και το μέτρο της πιθανής αντίδρασης που θα περίμενε κανείς να έχει ένας μέσος άνθρωπος απέναντι σε αυτό το περιστατικό».

Να μη συνηθίσουμε το τέρας

«Αποτιμώ το όλο περιστατικό ως μια νοσηρή εκδήλωση μίας απάθειας η οποία δεν μπορεί να δικαιολογηθεί σε καμία περίπτωση, επειδή το περιστατικό αυτό διαρκεί», λέει η Άννυ Παπαρρούσου, σχολιάζοντας τα περί ενδείξεων εκφασισμού της ελληνικής κοινωνίας από τη στάση των περαστικών κατά τη διάρκεια του ξυλοδαρμού.

«Αν το παρατηρήσεις ως φαινόμενο, όποιος ενδεχομένως ήθελε να φωνάξει »αφήστε τον» και να μπει μπροστά θα έπρεπε να τα βάλει με ένα εξοργισμένο πλήθος. Έτσι αυτοί που ήθελαν να αντιδράσουν -και υπήρξαν τέτοιοι- φοβήθηκαν να το κάνουν. Είναι μια δομική αγριότητα: Κάποιος ο οποίος βρέθηκε εκεί μπορεί να μην είναι ο τυπικός φασίστας, όμως η συμπεριφορά που επέδειξε έστω και ως θεατής, με την παρουσία και την αδράνειά του, είναι φρικώδης».

Πηγή:http://www.topontiki.gr

Το δημοψήφισμα που οργανώθηκε στην Ρουμανία για να εγγραφεί η απαγόρευση του γάμου των ομοφύλων στο Σύνταγμα της χώρας απέτυχε να εξασφαλίσει την συμμετοχή του 30% του εκλογικού σώματος, ανακοίνωσε η κεντρική εκλογική επιτροπή.

Μόνο το 20,41% των ψηφοφόρων μετακινήθηκε μέχρι τις κάλπες στην ψηφοφορία αυτή που διήρκεσε δύο ημέρες για να ενισχυθεί η συμμετοχή.

Οι Ρουμάνοι, που κλήθηκαν να εγκρίνουν την εγγραφή στο Σύνταγμα πρόβλεψης που ορίζει ότι μόνο «ένας άνδρας και μία γυναίκα», και όχι απλώς «σύζυγοι», όπως ισχύει σήμερα, μπορούν να ενωθούν με γάμο, δεν ανταποκρίθηκαν.

Οι υποστηρικτές της πρωτοβουλίας αυτής, που ξεκίνησε από ομάδα πολιτών, αναγνώρισαν την ήττα τους.

ΑΠΕ ΜΠΕ

 

Με όλο τον σεβασμό για την τραγική απώλεια αυτού του ανθρώπου θα ήθελα να αναφερθώ στην ελληνοαμερικανική διάσταση που διαπέρασε τον βίο του Ζακ Κωστόπουλου. Αποτελεί μια διάσταση την οποία το συγκεκριμένο άτομο κατεδείκνυε συχνά σαν καθοριστική στην ζωή του. Αξιοσημείωτα, είναι και μια διάσταση η οποία απουσιάζει στον ευρύτερο συλλογισμό για τις διάφορες μορφές βίας που εξασκήθηκαν σε αυτό το άτομο. Σαν να υπάρχει μια κοινωνική απορία ως προς τον ρόλο που διαδραμάτισε η Ελληνοαμερικανική εμπειρία του ατόμου αυτού στην τραγωδία του.

Συζητήθηκαν άλλες ΤΡΑΝΣ πτυχές της ζωής του Ζακ Κωστόπουλου επειδή είναι σχετικά αναγνωρίσιμες και μπορούν να γίνουν κατανοητές μια και παραπέμπουν σε συγκεκριμένες κοινότητες/ομάδες ατόμων: γκαίη, οροθετικοί, sex workers, εξαρτημένοι, ντραγκ κλπ. Μόνο μια όμως ΤΡΑΝΣ πτυχή δεν συζητήθηκε επειδή ξεφεύγει από κάθε νόρμα, ακόμα και παραβατική: το άτομο ήταν κυριολεκτικά ΤΡΑΝΣ μεταξύ Ελλάδας-Αμερικής, έθνους-διασποράς, πατρίδας-μετανάστευσης κι επομένως η υβριδικότητά του απειλούσε και τους δύο όρους κάθε διπόλου.

Γι αυτούς τους ανθρώπους δεν υπάρχει καμιά δημόσια κοινότητα. Δεν ανήκουν πουθενά, κανείς δεν τους θέλει επειδή δεν έχουν ούτε ‘εκεί’ ούτε ‘εδώ’. Γι αυτό αυτή η υβριδικότητά του δεν συζητήθηκε ούτε στην Ελλάδα ούτε στην Αμερική.*

Μια πτυχή της υποκειμενικότητας του Κωστόπουλου εκτυλίχθηκε σε σχέση με τις προσωπικές του διαδρομές μεταξύ Αμερικής και Ελλάδας, όσο και Ελλάδας Αμερικής. Για να είμαστε ακριβείς οι μετακινήσεις αυτές διαμεσολαβήθηκαν από την ευρύτερη οικογένειά του. Ο επαναπατρισμός των γονέων μεταφέρει τον νέο Κωστόπουλο στην Ελλάδα, της οποίας την κοινωνία ο Ελληνοαμερικανός Ζακ δεν αντέχει. Όταν επίμονα απαιτεί τον επαναπατρισμό του στην Αμερική, οι γονείς του τελικά συναινούν και τον αποστέλλουν στους θείους του εκεί. ‘Οταν τα πράγματα γίνονται αφόρητα στο στενό του περιβάλλον στην Αμερική αναγκάζεται να πάρει την αντίστροφη ρότα προς την Ελλάδα. Η διεθνικότητα, το πήγαινε-έλα μεταξύ χωρών, το μεταξύ του εδώ και εκεί και του εκεί και εδώ, συμβάλλουν σαν συστατικά και καθοριστικά στοιχεία στη ζωή του.

Το πήγαινε-έλα στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι ένα πήγαινε-έλα εκτοπισμών. Είναι σημαντικό να εστιαστούμε στους συγκεκριμένους χώρους στον ευρύτερο διεθνικό χώρο που εκτυλίσσεται το προσωπικό του δράμα. Στην Ελλάδα ο Ζακ νοιώθει ξένος, δεν του «άρεσε εδώ». Η βιωματική συνάντηση με την ελληνική κοινωνία αποξενώνει, και ο Ζακ δεν αποτελεί μια ιδιάζουσα περίπτωση. Σύμφωνα με την επιτόπια έρευνα της εθνογράφου Αναστασίας Χρήστου, για πολλούς νέους Ελληνοαμερικανούς οι οποίοι συναντούν την πατρίδα των μεταναστών γονέων τους σε πραγματικό χρόνο και χώρο και σε πλαίσια επαναπατρισμού, η εμπειρία τους βιώνεται σαν εφιάλτης. Αισθάνονται αφόρητα ξένοι σε ένα χώρο που μέχρι τότε ζούσε στην φαντασία τους σαν μεγαλείο. Ας ανακαλέσουμε σε αυτό το σημείο την ταινία My Life in Ruins στην οποία η Ελληνοαμερικανίδα Georgia βιώνει απόρριψη σαν ξένη, σαν μη-αυθεντική Ελληνίδα, στην Ελλάδα. Η επιμονή του Ζακ να επιστρέψει στην Αμερική υποδηλώνει την πολύ δύσκολη διαδικασία των υβριδικών ατόμων να χωρέσουν άνετα σε έναν ενιαίο πολιτιστικό χώρο, να αισθανθούν με άλλα λόγια σπίτι τους σε μια κοινωνία που τονίζει την ομοιογένεια, και μεταξύ άλλων την πατριαρχική οικογένεια.

Ας σημειώσουμε βέβαια ότι αυτή η επιθυμία επιστροφής στην Αμερική σαν πατρίδας έχει σημασία πέρα από τα άτομα που βιώνουν αυτήν την σχέση. Εισάγει ένα ρήγμα στο εθνικό αφήγημα περί της αδιαίρετης ταύτισης της ‘ομογένειας’ με το έθνος. Πολλά διασπορικά άτομα βιώνουν πολλαπλές ταυτότητες, δεν αποτελούν καθαρή και συνεχή επέκταση του έθνους έξω από τα σύνορα.

Μόνο που το έθνος, στην παραδοσιακή του μορφή, δεν θα είναι μακριά για τον Ζακ, ακόμα και στην Αμερική. Ελλοχεύει στο κέντρο των Αμερικανικών προαστείων όπου οι θείοι του, «Αντί να είναι Ελληνοαμερικανοί των 00s είχαν μείνει Έλληνες του ’70.» Όχι άδικα η Βάρδαλος στην ταινία της «Γάμος αλά Ελληνικά» θέτει στο επίκεντρο της σάτιράς της, σάτιρας προερχόμενης από την δεύτερη γενιά, τον αυταρχικό πατριάρχη, φορέα της καταπιεστικής παράδοσης. Στην πραγματική ζωή του Κωστόπουλου, οι παραδοσιακοί συγγενείς, ανακαλύπτουν την ομοφυλοφιλία του ανηψιού και θέτουν σε κίνηση μια βάναυση διαδικασία επίβλεψης και συμμόρφωσής του. Το παρακάτω σπαρακτικό αυτοβιογραφικό θραύσμα του Ζακ καταθέτει και καταγγέλει την βία του εξουσιαστκού, ετεροφυλικού λόγου και πρακτικής των συγγενών του.

«Αυτό ήταν. Το δικό μας το παιδί, το δικό μας το σόι, όχι δεν έχει τέτοια. ‘Μην τον ξαναδείς, άνθρωπος είναι και μπορεί να πάθει κανένα ατύχημα’ (εσείς δεν είστε, σκέφτηκα). ‘Σε παρασύρανε, δεν είσαι εσύ αυτό. Θα φτιάξεις’. Και από τότε παντού με συνοδεία. Μόνος έξω με παρέα δική μου ποτέ. Όταν έμενα μόνος στο σπίτι, κλείδωμα μέσα. Μου πήραν το κινητό, το σταθερό κι αυτό κλειδωμένο. Με άφηναν να παίρνω μόνο τους γονείς μου μια δυό φορές την εβδομάδα και αυτό παρουσία τους. Κατάθλιψη».**

Αν ο επαναπατρισμός στην Αμερική δημιουργεί ρωγμές στο εθνικό αφήγημα, η εμπειρία του Ζακ στις τανάλιες μιας παραδοσιακής οικογένειας μεταναστών δημιουργεί πρόσθετες ρωγμές, αυτήν την φορά  στο αφήγημα της ελληνοαμερικανικής επιτυχίας. Η φετιχιστική εμμονή στην κοινωνική και οικονομική ευμάρεια αφήνει ανέγγιχτες τις διάφορες δομές που αντικατοπτρίζουν παταγώδεις αποτυχίες στην ελληνοαμερικανική κοινωνία, συμπεριλαμβανομένης της μη αποδοχής διαφόρων αποχρώσεων του διαφορετικού. Οι αποτυχίες τρίζουν τα θεμέλια της μετανάστευσης σαν επιτυχίας.

Ο Ζακ τελικά καταφέρνει και «δραπετεύει» στην Ελλάδα όπου και ενεργοποιείται με σκοπό να δημιουργήσει χώρους ευρύχωρους για την διαφορά ή ακριβέστερα ποικίλες διαφορές. Το αίτημα του κατατίθεται μέσω ακτιβισμού, και επομένως τίθεται σαν ένα σαφώς πολιτικό θέμα. Παλεύει να δημιουργήσει εναλλακτικές δικές του και συλλογικές πατρίδες στο μέσο μιας πατρίδας που τον αποξενώνει.

Αν η ζωή του Ζακ ήταν μια ακολουθία εκτοπισμών, περιφρόνησης, ραπισμάτων και καταπατήματος της ταυτότητάς του, αλλά και δυναμικής ανταπάντησης και αντίστασης, όπως και επιτυχιών και αποτυχιών –όπως όλων μας– ας μην ξεχνάμε και την συγκεκριμένη ελληνοαμερικανική πτυχή που επεισέρχεται στην πολυδιάστατη ΤΡΑΝΣ εμπειρία του Ζακ Κωστόπουλου. Διότι μεταξύ άλλων, η απώλεια αυτής της ανθρώπινης ζωής μας θέτει πρόσωπο με πρόσωπο με το ερώτημα τι είδους έθνος επιθυμούμε να γίνουμε, τι είδους δημόσια σφαίρα να επιτελούμε, τι είδους διασπορά να ενεργοποιούμε και να αφηγούμαστε.

Ο Γιώργος Αναγνώστου είναι καθηγητής πολιτισμικών σπουδών στο Πρόγραμμα Νεοελληνικών Σπουδών, στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Οχάιο (https://www.mgsa.org/faculty/anagnost.html). Επιμελείται το διαδικτυακό περιοδικό Ergon: Greek/American Arts and Letters (http://ergon.scienzine.com/)

* Ευχαριστώ τον Βασίλη Λαμπρόπουλο,
C. P. Cavafy Professor Emeritus, University of Michigan

Πηγή:https://www.thepressproject.gr

Άρθρο της Έλενας Ακρίτα για την εφημερίδα «Τα Νέα» με τίτλο «Γράμματα, τέχνες και μια τσιροσαλάτα στη μέση» που αναφέρεται στη δολοφονία του Ζακ.

Η δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου που ΔΕΝ ήταν κλέφτης, που ΔΕΝ κρατούσε μαχαίρι και που ΔΕΝ απείλησε κανέναν (τρία βίντεο ξεδιπλώνουν την πάσα αλήθεια), ήταν ο πάτος του πηγαδιού για τη συντριπτική πλειοψηφία καλλιτεχνών και (ψιλο)διανοουμένων. Ειδικά ορισμένων οι οποίοι μετακινήθηκαν από την Αριστερά στη «λοξώς Αριστερά κι όπου σε βγάλει ο δρόμος».
Μούγγα όλοι τους. Τι ανθρώπινα δικαιώματα, τι δικαιοσύνη, τι παπαριές μου λες εσύ τώρα. Κιχ δεν έβγαλαν, τσιμουδιά, μόκο. Συγγραφείς, σκηνοθέτες, συνθέτες, ηθοποιοί, τραγουδιστές, όλες ένα μάτσο βιόλες εύοσμες και ανθηρές. Οι opinion makers μετατράπηκαν σε opinion shitters (δικός μου ο χαρακτηρισμός μην τον ψάχνετε). Γύρω τους έπεφταν κορμιά κι εκείνοι πόσταραν αμπελοφιλοσοφίες του κώλου.

«Ναι» λέει το Συμβούλιο της Επικρατείας στη σύναψη συμφώνου ελεύθερης συμβίωσης μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών κρίνοντας ότι δεν ανταγωνίζεται τον θεσμό του γάμου και δεν θίγει με οποιονδήποτε τρόπο τη διά του γάμου ιδρυόμενη και συνταγματικώς προστατευόμενη οικογένεια.  
Το ανώτατο ακυρωτικό δικαστήριο προχώρησε σήμερα στην απόρριψη των αιτήσεων μητροπολιτών, ιερέων κ.λπ. που ζητούσαν να ακυρωθεί το νομοθετικό πλαίσιο του 2015 που έδωσε τη δυνατότητα και στα ομόφυλα ζευγάρια να υπογράφουν σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης.
Η αυξημένη 7μελής σύνθεση του Γ’ Τμήματος του ΣτΕ απέρριψε τις εν λόγω αιτήσεις αβάσιμες και απαράδεκτες (πρόεδρος η Αικατερίνη Συγγούνα και εισηγήτρια η σύμβουλος Επικρατείας Αναστασία Παπαδημητρίου), καθώς οι δικαστές έκριναν συνταγματική και σύμφωνη με τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την επέκταση του συμφώνου ελεύθερης συμβίωσης και στα ομόφυλα ζευγάρια που υλοποιήθηκε με τον νόμο 4356/2015.

Yasuyoshi CHIBA / AFP

Η διοίκηση του Τραμπ κόβει τη visa στους ομόφυλους συντρόφους των διπλωματών και των υπαλλήλων των Ηνωμένων Εθνών, που έχουν έδρα τις ΗΠΑ. Οι υπάλληλοι που διπλωματικού σώματος καλούνται είτε να παντρευτούν είτε να αποχωρήσουν, μέχρι και το τέλος του 2018.

Αποστολή των ΗΠΑ, με σχετικό σημείωμα στις 12 Ιουλίου, ανέφερε ότι: «Σύμφωνα με την πολιτική του κρατικού μηχανισμού, οι σύντροφοι, που συνοδεύουν τα μέλη μόνιμων αποστολών, ή επιδιώκουν να ενταχθούν σ’ αυτές, πρέπει γενικά να είναι παντρεμένοι για να είναι επιλέξιμοι» , ώστε να πάρουν διπλωματική visa.

Η Κίνηση «Απελάστε τον Ρατσισμό» καλεί σε συγκέντρωση κατά την απολογία στον ανακριτή του Δημόπουλου, ιδιοκτήτη του κοσμηματοπωλείου που συμμετείχε στο λιντσάρισμα του Ζακ Κωστόπουλου. Αύριο, Τρίτη 25/9 στις 9.00 έξω από το κτήριο 9 στα δικαστήρια της Ευελπίδων.

 

 

Οργή και θλίψη, ο Ζακ θα μας λείψει

Είναι πρωί 22 Σεπτέμβρη. Κυκλοφορεί η είδηση ότι «ληστής, μάλλον τοξικομανής, απεβίωσε καθώς επιχειρούσε να ληστέψει κοσμηματοπωλείο». Υπάρχει μάλιστα και σχετικό βίντεο. Στο βίντεο βλέπουμε έναν άντρα εμφανώς αδύναμο και ευάλωτο να έχει εγκλωβιστεί στο άδειο κατάστημα (ακόμα δεν είναι ξεκάθαρο αν είχε σκοπό να κλέψει κάτι ή να διαφύγει κάποιας εμπλοκής). Προσπαθεί να σηκώσει ένα πυροσβεστήρα για να σπάσει την πόρτα και να διαφύγει, αλλά του είναι αδύνατο, παραπατάει. Στη συνέχεια προσπαθεί να ξεφύγει από την προθήκη του καταστήματος. Ο ιδιοκτήτης του κοσμηματοπωλείου μαζί με ένα ακόμη άτομο, μάλλον περαστικό, βρίσκονται έξω από το μαγαζί και αρχίζουν να πετούν πέτρες. Κάποια στιγμή φαίνεται οι ίδιοι να σπάνε το τζάμι και ο άντρας βρίσκεται ανήμπορος πεσμένος στο πάτωμα ανάμεσα σε γυαλιά. Σε αυτήν την κατάσταση αρχίζουν να τον κλωτσάνε και να τον λιντσάρουν. Σε καμία στιγμή δε φαίνεται να απειλείται η ζωή τους. Οι περαστικοί αρκετοί, απλά κοιτάνε. Έχουμε φτάσει πράγματι στο σημείο να θεωρείται αποδεκτός ο ξυλοδαρμός σε βαθμό δολοφονίας ενός ανήμπορου, εγκλωβισμένου ανθρώπου;

Μέλη της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας έκαναν πορεία στο κέντρο της Αθήνας, το Σάββατο το απόγευμα, για τον Ζακ Κωστόπουλο.

Πορεία στο κέντρο της Αθήνας έκαναν το Σάββατο το απόγευμα, μέλη της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας για τον θάνατο του Ζακ Κωστόπουλου.

Θυμίζουμε ότι ο ακτιβιστής είχε προσπαθήσει να κλέψει ένα κοσμηματοπωλείο στο κέντρο της Αθήνας, εγκλωβίστηκε μέσα σε αυτό, αλλά και ανάμεσα στο τζάμια στην προσπάθειά του να φύγει.

Εκεί τραυματίστηκε σοβαρά, δεχόμενος παράλληλα επίθεση από τον ιδιοκτήτη και ακόμη ένα άτομο, οι οποίοι δεν σταμάτησαν ούτε αυτός ήταν αιμόφυρτος στο έδαφος, χωρίς να μπορεί να αντιδράσει.

Η πορεία έφτασε μέχρι το σημείο που έγινε το περιστατικό στην Ομόνοια, με τους συμμετέχοντας να φωνάζουν: «Στην Ομόνοια δεν έγινε ληστεία, μπάτσοι και αφεντικά έκαναν τη δολοφονία».

Πηγή:http://www.gazzetta.gr