ΜΕΛΕΤΕΣ - ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Η νέα μαθητική χρονιά βρήκε αρκετά παιδιά εκτός σχολικών τάξεων, χωρίς τσάντες, βιβλία και τετράδια. Για εκατοντάδες ελληνόπουλα ο κύκλος του σχολείου έκλεισε –για κάποια οριστικά, για άλλα πάλι, ευτυχώς, προσωρινά. Οι αριθμοί άλλωστε μαρτυρούν την κατάσταση: περίπου 5.000 με 7.000 παιδιά, σύμφωνα με έρευνα του Χρήστου Κάτσικα την οποία δημοσιεύουν Τα Νέα, εγκαταλείπουν κάθε χρόνο το σχολείο.

Είναι ενδεικτικό πως τη στιγμή που 1.265.168 είναι ο αριθμός των πτυχιούχων στη χώρα μας, ο αριθμός εκείνων που εγκατέλειψαν το σχολείο χωρίς να πάρουν απολυτήριο γυμνασίου ή είναι αναλφάβητοι φτάνει σήμερα τα 3,8 εκατ. ! Μάλιστα με την προτελευταία απογραφή έγινε γνωστό ότι περίπου ένας στους δέκα κατοίκους της χώρας δεν έχει ολοκληρώσει ούτε καν το δημοτικό. Υπάρχουν μάλιστα περιοχές στη χώρα που έχουν ποσοστά… αρνητικού ρεκόρ στη μαθητική διαρροή.

Οι νομοί Ροδόπης και Ευρυτανίας είναι αυτοί με τα υψηλότερα ποσοστά, καθώς το 67,4% και 64,6% αντίστοιχα των μαθητών δεν καταφέρνουν να πάρουν είτε απολυτήριο γυμνασίου είτε ακόμη και απολυτήριο δημοτικού. Σε κάθε περιοχή οι αιτίες που οδηγούν τα παιδιά να εγκαταλείψουν το σχολείο διαφέρουν. Πάντως, ανάμεσα στους νομούς με τα χαμηλότερα ποσοστά είναι της Αττικής, της Θεσσαλονίκης, της Αχαΐας και της Χίου. Εκατοντάδες είναι οι περιπτώσεις παιδιών, στους νομούς Ροδόπη και Ξάνθης, τα οποία αφήνουν το σχολείο προτού καν ολοκληρώσουν την υποχρεωτική εκπαίδευση.

Αριθμητικά σύμβολα που αντιστοιχούν σε γράμματα του λατινικού αλφάβητου, ή ολόκληρες φράσεις του Αδόλφου Χίτλερ. Αυτά χρησιμοποιούν οι σκληροπυρηνικοί οπαδοί της Χρυσής Αυγής στις υπογραφές τους αλλά και στα τατουάζ που κάνουν. Τι σημαίνουν όμως;

του Διονύση Ελευθεράτου

Μια εξωφρενική «μόδα» των τελευταίων ετών τείνει να περιβάλλει με ιδιότυπο φωτοστέφανο τους πραξικοπηματίες της 21ης Απριλίου 1967!

Απόρροια του αναπόφευκτου θυμού, αναμεμειγμένου όμως με άγνοια ή και σκοπιμότητα, η πολιτική (;) αυτή «μόδα» παράγει τη θεωρία ότι κατά την επταετή δικτατορία τέθηκε σε γύψο και… η διαφθορά. Ότι η χούντα φρουρούσε, σαν κέρβερος, το δημόσιο χρήμα και τις αρχές της «χριστής διοίκησης»…

Οι ίδιοι οι συνταγματάρχες δεν θα μπορούσαν να φανταστούν ότι στον 21ο αιώνα έμελλε να μνημονεύονται με … επαίνους. «Εκείνοι τουλάχιστον δεν έκλεψαν», «δεν έκαναν περιουσίες», «ε, ρε Παπαδόπουλο που χρειάζονται τα σημερινά λαμόγια»… Από το 2010 κι εντεύθεν οι έπαινοι επεκτάθηκαν και στα της οικονομίας: «Επί χούντας ο κόσμος έτρωγε ψωμάκι», «αν δεν μιλούσες ζούσες καλά», «τότε δεν υπήρχε οικονομική κρίση στην Ελλάδα, όπως σήμερα». Λες και γνώρισε η μεταπολεμική Ευρώπη γενική κρίση ανάλογη της σημερινής, μέχρι το 1973…

Θα ασχοληθούμε με τον πρώτο μύθο, αυτόν που σχετίζεται με τη διαφθορά. Για το δεύτερο επιφυλασσόμαστε – όλο και κάποια επέτειος θα μας δώσει αφορμή.

Δόξα στην πρώτη σου ψυχή και νου, τον Άρη

Τον πρώτο καπετάνιο σου κι άξιο μπροστάρη
Που όντας επέσαν όλοι, υψώθη σπάθα πρώτη
ενάντια στον εχθρό κι ενάντια στον Προδότη.
Κώστας Βάρναλης, “Λεβεντομάνα Ρούμελη”, 1944
Στα μέσα του Οκτώβρη του 44  η  Λαμία   βρίσκονταν ακόμα υπό Γερμανική κατοχή. Όμως η  ώρα της λευτεριάς δεν  ήταν μακριά. Τα βράδια ακούγονται εκρήξεις πυρομαχικών καθώς οι Γερμανοί που ετοιμάζονται για υποχώρηση, τα ανατινάζουν για να μην πέσουν στα χέρια του λαϊκού στρατού.
Ο ΕΛΑΣ Ρούμελης συνεχίζει να μάχεται ενάντια στα χιτλερικά στρατεύματα και να απελευθερώνει πόλεις και χωριά. Στις 17 Οκτώβρη το πρωί,  μία μόλις μέρα πριν την απελευθέρωση της Λαμίας, ομάδα της ΧΙΙΙης Μεραρχίας του ΕΛΑΣ συγκρούστηκε με τους Γερμανούς στη Μεγάλη Βρύση όπου σκοτώθηκαν εννέα μαχητές οι: Αθανάσιος Ψωμάς (Λαμία), Δημήτριος Βάρσος (Λαμία), Ηλίας Δεβεσιάδης (Λαμία), Θωμάς Παπαδημητρίου (Στυλίδα), Ιωάννης Γιαννούτσος (Στυλίδα), Γιώργος Μανωλόπουλος (Λαμία), Ιωάννης Πανούτσος (Λαμία), Τζινάβας (Λαμία) και Θανάσης Ψωμάς που τραυματίστηκε σοβαρά και υπέκυψε αργότερα στα τραύματα του (Λαμιακός Τύπος, Τρίτη 18 Οκτώβρη, σελ.4). Το απόγευμα μπήκε στη Λαμία μια ομάδα ΕΣ-ΕΣ και  είδε στη σιδηροδρομική γραμμή  δύο νεαρούς συμπολίτες μας  τον Δαϊτσιώτη Αργύρη και  Γαϊτάνη Κώστα. Τους κυνήγησαν,  έπιασαν τον Κώστα Γαϊτάνη και τον εκτέλεσαν επί τόπου λίγο πριν σημαλινουν οι καμπάνες της λευτεριάς.
Στις 18 Οκτώβρη το βράδυ, οι τελευταίοι Γερμανοί στρατιώτες εγκαταλείπουν τη Λαμία κάτω από το σφυροκόπημα των τμημάτων της ΧΙΙΙ Μεραρχίας  που τα ξημερώματα μπαίνουν στη Λαμία, ελευθερωτές. Την πόλη πρωτοπάτησε το σύνταγμα του Θύμιου Ζούλα με τον καπετάνιο του ΕΛΑΝ Σωτήρη Μπεγνή  αλλά σχεδόν ταυτόχρονα από την άλλη είσοδο της πόλης έμπαινε το τμήμα του Νικηφόρου (Δημήτρης Δημητρίου) με τον καπεταν-Ατρόμητο (Δημήτρης Καπερώνης). Στις 19 Οκτώβρη στη Λαμία έφτασε και  το ΙΙΙ τάγμα του 42ου  συντάγματος του Φώτη Βερμαίου (Φοίβος Γρηγοριάδης) με τον καπετάνιο του Περικλή (Γιώργο Χουλιάρα) και το 36ο σύνταγμα της ΧΙΙΙ Μεραρχίας από Άμφισσα (Παπακόγκας Κ., &Καταρίδης Ν., 2006:21).

Στις δυο μεγαλες τους προσπαθειες (το 1971 και το 1973) να αποκτησουν φωνη και μαζικο ερεισμα, οι Γαλλοι νεοφασιστες ηρθαν αντιμετωποι με ενα πλατυ μετωπο ακροαριστερων οργανωσεων, το οποιο, κατω απο το συνθημα «συντριψτε τη φαια πανουκλα», κινηθηκε σε διαταξη μαχης για την αμεση ματαιωση των φασιστικων συγκεντρωσεων. Βιαιες συμπλοκες χιλιαδων διαδηλωτων – με την αστυνομια κυριως, που προστατευε τις συγνεντρωσεις- ειχαν σαν αποτελεσμα την απαγορευση των οργανωσεων που συμμετειχαν στο αντιφασιστικο μετωπο, καθως και της ακροδεξιας οργανωσης Νεα Ταξη. Η δυναμικη αυτη επανεμφανιση μετα το Μαη του ’68 των πιο σκληροπυρηνικων ακροδεξιων ανακοπηκε, και απορροφηθηκε ως ενα βαθμο απο το κομμα του Λε Πεν, ενω η κυρια συνιστωσα του μπλοκ των αντιφασιστων, η «τροτσκιστικη» Ligue Communiste, ανασυσταθηκε μετα απο τρεις μηνες παρανομιας με αλλο ονομα. Σημερα υπαρχει ως Νεο Αντικαπιταλιστικο Κομμα. Η ακραια πολωση της εποχης εκεινης ειχε βαθειες ριζες που εφταναν μεχρι τον πολεμο της Αλγεριας και την αντιπαραθεση με τις ισχυρες παρακρατικες οργανωσεις που εναντιωνονταν στην προθεση της κυβερνησης του Στρατηγου De Gaulle να τερματισει τον αποικιοκρατικο της πολεμο.

Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΑΝΤΙΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

Καθώς συμπληρώνονται 100 χρόνια από την κατάκτηση σημαντικού τμήματος της Μακεδονίας από το Ελληνικό κράτος κρίνουμε σκόπιμο να αναδείξουμε μερικές από τις πιο σκοτεινές πτυχές αυτής της «εθνικής επιτυχίας». Ξεκινάμε λοιπόν από ένα από τα πιο δραματικά στιγμιότυπα, τον Ελληνικό Μακεδονικό Αγώνα ή καλύτερα τον Ελληνικό Αντιμακεδονικό Αγώνα που έχει υποστεί την αναγκαία «επεξεργασία» από την εθνική ιστοριογραφία.

1946:Δέκα εξέχοντες Ναζί, που καταδικάστηκαν σε θάνατο από το δικαστήριο της Νυρεμβέργης, απαγχονίζονται ως εγκληματίες πολέμου. Πρόκειται για τους:

  • Χανς Φρανκ, 46 ετών, Διοικητή της κατεχόμενης Πολωνίας
  • Βίλχελμ Φρικ, 69 ετών, Υπουργό Εσωτερικών του Τρίτου Ράιχ
  • Άλφρεντ Γιοντλ, 56 ετών, αρχηγό της Βέρμαχτ
  • Ερνστ Καλτενμπρούνερ, 43 ετών, αρχηγό των SS
  • Βίλχελμ Κάϊτελ, 64 ετών, Υπουργό Πολέμου
  • Γιοακίμ φον Ρίμπεντροπ, 53 ετών, Υπουργό Εξωτερικών του Τρίτου Ράιχ
  • Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ, 53 ετών, ιδεολογικό καθοδηγητή του Ναζιστικού Κόμματος
  • Φριτζ Ζάουκελ, 52 ετών, επίτροπο για τη στρατολόγηση ανθρώπινου δυναμικού για καταναγκαστική εργασία από τις κατεχόμενες χώρες
  • Άρτουρ Ζόις
  • Ίνκβαρτ, 54 ετών, καγκελάριο της Αυστρίας
  • Γιούλιους Στράιχερ, 61 ετών, προπαγανδιστή του Ναζιστικού Κόμματος.
πηγή: σαν σήμερα

Στις 20 Νοεμβρίου 1945 ξεκίνησε η πρώτη από τις δίκες της Νυρεμβέργης για τα εγκλήματα πολέμου που διαπράχθηκαν από τη στρατιωτική και πολιτική ηγεσία της ναζιστικής Γερμανίας. Ενώπιον του Διεθνούς Στρατιωτικού Δικαστηρίου βρέθηκαν πρώτοι κατηγορούμενοι οι στενοί συνεργάτες του Αδόλφου Χίτλερ και πρωτεργάτες της ναζιστικής θηριωδίας, μεταξύ των οποίων και οι H.W.Göring, R. Hess, και J. Von Ribbentrop. Στις 20 του Νοέμβρη του 1945 οδηγήθηκαν στο Παλάτι της Δικαιοσύνης, στη Νυρεμβέργη της Γερμανίας, ενώπιον των στρατιωτικών δικαστών από τις ΗΠΑ, τη Μ. Βρετανία, τη Γαλλία και την Σοβιετική Ένωση, 24 πολιτικοί και στρατιωτικοί της Ναζιστικής Γερμανίας, για τη δίκη που έμεινε γνωστή ως η Δίκη των Σημαντικότερων Εγκληματιών Πολέμου.

Κατηγορούμενες επίσης ήταν 6 εγκληματικές οργανώσεις, η ηγεσία του Ναζιστικού Κόμματος, τα Κλιμάκια Προστασίας Schutzstaffel (SS), η Υπηρεσία Ασφαλείας Sicherheitsdienst (SD), η Μυστική Κρατική Αστυνομία Geheime Staatspolizei (Gestapo), τα Τάγματα Εφόδου Sturmabteilung (SA) και η Ανώτατη Διοίκηση των Γερμανικών Ενόπλων Δυνάμεων (OKW).

Οι τέσσερις βασικές κατηγορίες ήταν οι ακόλουθες:
– Συνωμοσία, για τη διάπραξη εγκλημάτων που διατυπώνονται στις ακόλουθες τρεις κατηγορίες.
– Εγκλήματα κατά της ειρήνης, τα οποία περιλαμβάνουν σχεδιασμό, προετοιμασία, έναρξη και διεξαγωγή επιθετικού πολέμου.
– Εγκλήματα πολέμου, που περιλαμβάνουν παραβιάσεις των νόμων ή κανόνων της διεξαγωγής πολέμου.
– Εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, μεταξύ των οποίων και: δολοφονία, εξόντωση, υποδούλωση, δίωξη για πολιτικούς ή φυλετικούς λόγους και απάνθρωπες πράξεις κατά πληθυσμών πολιτών.

Όλοι οι κατηγορούμενοι αρνήθηκαν τις κατηγορίες. Η δίκη διήρκεσε έως την 1η Οκτωβρίου του 1946. Από τους κατηγορούμενους, οι 12 καταδικάστηκαν σε θάνατο, 3 σε ισόβια κάθειρξη, 4 σε φυλάκιση από 10 έως 20 χρόνια ενώ όσοι απαλλάχθηκαν από τις κατηγορίες υποχρεώθηκαν να παρακολουθήσουν το ειδικό πρόγραμμα «αποναζικοποίησης» των Συμμάχων.

Την πρώτη αυτή δίκη ακολούθησαν άλλες, μεταξύ των οποίων η «Δίκη των Γιατρών», κατά την οποία 23 γιατροί αντιμετώπισαν τις κατηγορίες της οργάνωσης και συμμετοχής σε εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, με τη μορφή ιατρικών πειραμάτων και ιατρικών διαδικασιών που επιβλήθηκαν σε κρατούμενους και πολίτες.

πηγή: tvxs.gr

Ελλάδα 1942-1974 και οι συνεχιστές. Χρυσή αυγή, ΛΑΟΣ, ΝΔ, Πολιτικη Άνοιξη, ΕΠΕΝ.

Μέση Ανατολή 1942. Αρχίζει ο πυρήνας του «ΙΔΕΑ».
Ξημερώματα της 21ης Απριλίου 1967. Ο ταξίαρχος Στυλιανός Παττακός και οι συνταγματάρχες Γεώργιος Παπαδόπουλος και Νικόλαος Μακαρέζος καταλύουν το δημοκρατικό πολίτευμα και επιβάλλουν στρατιωτική δικτατορία.

Εξορίες, Τρομοκρατία, δολοφονίες, βασανιστήρια, φόβος, απαγόρευση κυκλοφορίας και προκλητικής ενδυμασίας, σκοταδισμός, χαφιέδες. Οι συνταγματάρχες απαγορεύουν το λόγο ακόμη και στα μικρά παιδιά.

Στην Ελλάδα κάποιοι συζητούν για το πώς ο Αλβανός δε θα γίνει Έλληνας ποτέ, λες κι αυτός είναι ο δικός του καημός

Έλαβα σήμερα ένα πολύ ενδιαφέρον email από τον φίλο μου τον -X–, ο οποίος εδώ και κάποιους μήνες έχει μεταναστεύσει στην Ελβετία με την οικογένειά του.

Με αφορμή ένα post της Λένας Φουτσιτζή με τις φιλίες των χωρών στο Facebook, ο –X– μου έγραψε κάτι εξαιρετικά ενδιαφέον, το οποίο και δημοσιεύω με την άδειά του.

e-mail

Πριν από μέρες, η Λένα Φουτσιτζή δημοσίευσε ένα χάρτη που δείχνει με ποιά χώρα επικοινωνεί ποιά μέσω Facebook.

 

Δεύτερη χώρα σε ρυθμό επικοινωνίας με την Ελλάδα είναι η Αλβανία

 

 

 

Πλήθος κόσμου ξεχύθηκε στους δρόμους της πρωτεύουσας, γιορτάζοντας την απελευθέρωσή της. Ήταν 12 Οκτωβρίου του 1944 και η γερμανική κατοχή είχε τελειώσει. «Βρήκαμε τους δρόμους γεμάτους από ανθρώπους σε τόσο πυκνή διάταξη που το αμάξι μας προχωρούσε σπρώχνοντας με δυσκολία», θυμόταν ένας Γερμανός αξιωματούχος που εγκατέλειπε την πόλη την ημέρα εκείνη. Ήδη, από νωρίς το βράδυ, μικρά γερμανικά στρατεύματα είχαν αρχίσει να υποχωρούν προς το Βορρά. Στις 06:30 το πρωί άρχισε η αποχώρηση του κυρίως σώματος και δύο περίπου ώρες αργότερα, οι ελάχιστοι Γερμανοί που είχαν απομείνει, συγκεντρώθηκαν στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, όπου σε μία βιαστική τελετή, ο στρατηγός Φέλμι κατέθεσε στεφάνι. Το τέλος της γερμανικής κατοχής σήμανε και ουσιαστικά με την υποστολή της ναζιστικής σημαίας από τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης από έναν στρατιώτη στις 09:15.