MULTIMEDIA

Βασική αιχμή του αντιδραστικού και φασιστικού λόγου στην Ελλάδα, αποτελεί η μομφή ότι οι μετανάστες «παίρνουν τις δουλειές των Ελλήνων» και «ρίχνουν τα μεροκάματα».  Τι εθνικότητα έχουν όμως αυτοί που πραγματικά ρίχνουν τα μεροκάματα στην Ελλάδα;

Οι σκίνχετς δεν είναι μόνο φασίστες, υπάρχουν και αντιρατσιστές. Ιδού ένα δείγμα από την Ιταλία 😉

Skin and Punk against racism the streets of the city
the voice of the rebels force a reality
Long train is moving we see coming to instill via
hear the slogans we are singing we are surrounded by the police

Το τραγούδι αναφέρεται στην πρώτη και μοναδική ταινία «Kuhle Wampe» του Μπρεχτ  (1931). Ανάμεσα σ’ άλλα περιγράφει το πρόβλημα της ανεργίας. Προτάσσει την αλληλεγγύη των εργαζομένων στον αγώνα ενάντια στην εκμετάλλευση και την εξαθλίωση.

«Εμπρός, και μην ξεχνάτε, όπου φωτιά η δύναμη μας βρίσκεται!
Τι κι αν πεινάτε ή αν τρώτε, πάμε μπροστά, ποτέ δεν ξεχνάμε την αλληλεγγύη!»

-Σαν σήμερα το 1934, 17 εκατομμύρια γερμανοί με τη ψήφο τους έφεραν τον Χίτλερ στην εξουσία

Στις μέρες που ζούμε καλό είναι να το θυμόμαστε. Και όσοι τυχόν δεν το γνωρίζουν να το μαθαίνουν.. Και μαζί τον όλεθρο σ΄ όλο το πλανήτη. Η γραφι
κή φιγούρα εκμεταλλεύθηκε με τον καλύτερο τρόπο,τη φτώχεια ,την ανέχεια ,την ανεργία και έπεισε τους Γερμανούς ότι αυτός ήταν η «τελική λύση».

Η επέτειος εξηγεί και πολλά απ΄ αυτά που ζούμε στη χώρα μας αυτή τη περίοδο. Κι όπως και οι Γερμανοί δεν παραδέχτηκαν το λάθος τους παρά μόνο μετά την συντριπτική τους ήττα έτσι και στα μέρη μας κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι …το μαύρο είναι άσπρο.

 

Γράφει η Αννα Φραγκουδάκη

– Ας θυμηθούμε ότι μέχρι τη δεκαετία του 1990 όλοι ανεξαιρέτως σε αυτή τη χώρα πιστεύουν ότι οι Ελληνες δεν είναι ρατσιστές. Τον ωραίο αυτόν εθνικό μύθο γκρέμισε η μαζική είσοδος μεταναστών εργαζομένων. Ανέτοιμη να διαχειριστεί τον ρατσισμό της και ανήμπορη να τον κατανοήσει, ωστόσο, διαμόρφωσε σταδιακά η κοινωνία ένα ποσοστό συνειδητών αντιρατσιστών, αλλά απόχτησε και φιλοναζιστές.

του Νασίμ Άλατρας
Η ταινία «Μέρες Δόξας, Ιθαγενείς»,  που  κυκλοφόρησε το Σεπτέμβριο του 2006, είναι η μόνη που μιλάει για τη γενναιότητα και τη θυσία Αράβων (Αλγερινών, Μαροκινών, Τυνήσιων) και Αφρικανών (Σενεγαλέζων) στρατιωτών της γαλλικής αποικιοκρατίας στον αντιφασιστικό αγώνα…

Βέβαια μη περιμένετε να είναι Γάλλος ο σκηνοθέτης της ταινίας-που να τρέχει τώρα η Γαλλία να πληρώσει αποζημιώσεις και συντάξεις στους Άραβες στρατιώτες που πολέμησαν στο Γαλλικό στρατό για την απελευθέρωση της Γαλλίας και άλλων ευρωπαϊκών κρατών από τον γερμανικό φασισμό. Όχι μην ανησυχείται ο σκηνοθέτης είναι o Rachid Bouchareb Αλγερινός που γεννήθηκε στο Παρίσι και διέπρεψε εκεί … Η ταινία του, ανατάραξε τα νερά της καθεστωτικής ιστορίας, γέννησε πολλά ερωτήματα και προβλήματα μέσα στη κοινωνία της Γαλλίας, που έζησε για δεκαετίες με μύθους και ψέματα. Οι δυνάμεις του σκοταδισμού και του ρατσισμού και οι νοσταλγοί του φασισμού ζητούσαν και άσκησαν πιέσεις για να απαγορευτεί η προβολή της ταινίας. Ο Ρασίντ Μπουσάρεμπ όμως δεν έκανε πίσω και η ταινία βγήκε και προβλήθηκε.

«Το Μπλόκο» του ΑΔΩΝΙ ΚΥΡΟΥ, μια από τις σημαντικότερες ταινίες για την αντίσταση κατά των ναζί, με θέμα τα τραγικά αληθινά γεγονότα του «Μπλόκου της Κοκκινιάς« (17 Αυγούστου 1944).
Υπάρχουν πολλές ιστορίες γύρω απ’ το πως γυρίστηκε η ταινία: όλοι οι συντελεστές συμμετείχαν συντροφικά και αμισθί, όπως και οι απλοί άνθρωποι από της Κοκκινιάς που με περίσσια αυταπάρνηση συμμετείχαν στα γυρίσματα της ταινίας είτε σαν κομπάρσοι, είτε προσφέροντας στους συντελεστές της ταινίας ένα πιάτο φαϊ και νερό. Πολλοί απ’ τους μετέχοντες είχαν ζήσει οι ίδιοι τα γεγονότα. Κάθε μέρα η διαδικασία του γυρίσματος ήταν μια γιορτή για τις πολύπαθες γειτονιές της Κοκκινιάς…