ΒΙΝΤΕΟ

Η βουλευτής Αχαΐας του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, Μαρία Κανελλοπούλου, καταγγέλλει τον προχθεσινό προπηλακισμό της από νεοφασίστες στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα, μιλά για τη φασιστική βία και εξηγεί ότι οι δράστες λειτουργούν ασύδοτοι υπό την κάλυψη της Αστυνομίας.

*Η Μαρία Κανελλοπούλου, γεννημένη στις 25 Μαΐου 1945 στα Καλάβρυτα, είναι ηθοποιός. Έχει συμμετάσχει σε πληθώρα θεατρικών παραστάσεων, κινηματογραφικών ταινιών και επίσης σε δημοφιλείς τηλεοπτικές σειρές. Έχει κατέβει υποψήφια με τον ΣΥΡΙΖΑ στον Νομό Αχαΐας στις εκλογές του 2007 και του 2009, ενώ εξέλεγη δημοτική σύμβουλος Αθηναίων με την παράταξη Ανοιχτή πόλη. Στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου 2012 εξελέγη βουλευτής Αχαΐας με 8.760 ψήφους 2η πίσω από τον αρχηγό του κόμματος Αλέξη Τσίπρα

πηγή: http://kinimasyntagmatos25m.blogspot.gr/2012/11/leftgr.html?spref=fb

Η Διεθνής Ημέρα κατά του Φασισμού και Αντισημιτισμού εορτάζεται κάθε χρόνο στις 9 Νοεμβρίου, σε ανάμνηση του πογκρόμ των Εβραίων που οργανώθηκε με κρατική καθοδήγηση στη ναζιστική Γερμανία του 1938.

Η Νύχτα των Κρυστάλλων, όπως έμεινε στην ιστορία, ήταν το πρώτο βήμα για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και το εβραϊκό Ολοκαύτωμα. Παράλληλα, η μέρα είναι αφιερωμένη στην καταδίκη του νεοναζισμού και του ρατσισμού.

Η Διεθνής Ημέρα κατά του Φασισμού και του Αντισημιτισμού γιορτάζεται υπό την αιγίδα του ΟΗΕ και με πρωτοβουλία της οργάνωσης-ομπρέλα «Ενωμένοι για τη διαπολιτισμική δράση», που συσπειρώνει στους κόλπους της αντιφασιστικές, αντιρατσιστικές, τσιγγάνικες και εβραϊκές οργανώσεις απ’ όλη την Ευρώπη.

Imagine there’s no heaven
It’s easy if you try
No hell below us
Above us only sky
Imagine all the people living for today

Imagine there’s no countries
It isn’t hard to do
Nothing to kill or die for
And no religion too
Imagine all the people living life in peace

You, you may say
I’m a dreamer, but I’m not the only one
I hope some day you’ll join us
And the world will be as one

Imagine no possessions
I wonder if you can
No need for greed or hunger
A brotherhood of man
Imagine all the people sharing all the world

You, you may say
I’m a dreamer, but I’m not the only one
I hope some day you’ll join us
And the world will live as one

ΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΚΚΙΝΟΥ ΟΚΤΩΒΡΗ

Του Κωνσταντίνου ΖΑΓΑΡΑ*

Παραμονές της ενενηκοστής επετείου από την Οκτωβριανή Επανάσταση, θα άξιζε ίσως να συνεχίσουμε μια κουβέντα που το νήμα της ιστορίας άφησε ημιτελή.
Ήταν 25 Οκτώβρη (7 Νοέμβρη με το νέο ημερολόγιο) του 1917 όταν η κοινωνική κατάσταση της Ρωσίας, το πολιτικό κλίμα, οι συσχετισμοί των δυνάμεων, ο πόλεμος που διεξαγόταν από άκρη σ’ άκρη των ευρωπαϊκών εδαφών, η όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων και η αναταραχή που επικρατούσε τότε οδήγησαν σε ένα κοσμοϊστορικό γεγονός που τράνταξε πραγματικά όλη την υφήλιο, δεν ήταν άλλο από την κορύφωση της Οκτωβριανής Επανάστασης με την κατάληψη των χειμερινών ανακτόρων και την ανατροπή της προσωρινής κυβέρνησης. Έκτοτε έχει περάσει ένας αιώνας παρά μια δεκαετία, όπου πολύ νερό έχει κυλήσει στο αυλάκι της παγκόσμιας πορείας με τις εικόνες του τότε να φαντάζουν στο κυρίαρχο μεταμοντερνιστικό κλίμα που ζούμε ως θολή ανάμνηση μιας ξεπερασμένης και άχρωμης περιόδου.

 

Ο Bryan Carter ήρθε στην Αθήνα το 2011 και γύρισε ένα ντοκυμαντέρ για τις συνθήκες που επικρατούν και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν όσοι μετανάστες και πρόσφυγες βρίσκονται στη χώρα μας “χωρίς χαρτιά”, τις συνθήκες στις οποίες κρατούνται και τις ρατσιστικές επιθέσεις εναντίον τους. Επιπλέον, σε αυτό το ντοκυμαντέρ παρουσιάζει και την “παγίδα” των συμφωνιών που εγκλωβίζουν τους αιτούντες άσυλο σε συγκεκριμένες περιοχές – παρομοιάζει τη συνθήκη του Δουβλίνου σαν “παγίδα” για αυτούς τους ανθρώπους.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση ενός Αφγανού πρόσφυγα ο οποίος έφυγε από τη χώρα του γιατί κινδύνευε η ζωή του, έφτασε στην Ελλάδα όπου οι συνθήκες ήταν τραγικές, οπότε προσπάθησε και κατάφερε να φτάσει στο Βέλγιο, όπου και ζήτησε άσυλο. Το Βέλγιο αρνήθηκε να του το παράσχει και επιπλέον τον μετέφεραν… και πάλι στην Ελλάδα!

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δικαίωσε τον Αφγανό πρόσφυγα, καθώς έκρινε ότι και η Ελλάδα παραβιάζει τις συνθήκες (καθώς είναι αποδεδειγμένα τραγική η κατάσταση για όσους αιτούνται άσυλο), αλλά και το Βέλγιο δεν έπραξε ως όφειλε βάσει των συνθηκών, καθώς  είναι ξεκάθαρο (πια) ότι θα παραβιαστούν τα θεμελιώδη δικαιώματα του πρόσφυγα με την μεταφορά του στην Ελλάδα (δεν επιτρέπεται να στείλεις τον πρόσφυγα/μετανάστη/αιτούντα άσυλο, σε μια χώρα που ξέρεις εξαρχής ότι θα καταπατηθούν τα θεμελιώδη δικαιώματά του).

Ακολουθεί το κείμενο και το βίντεο, όπως έφτασε στο μέιλ.

 

Tης Αναστασίας Γιάμαλη

Μεγαλώσαμε εδώ, είναι ωραία εδώ, τι ωραία; Μαγικά είναι, έχει ήλιο, έχει θάλασσα, έχει αλάτι στα μαλλιά, άμμο κρυμμένη στα πιο παράξενα σημεία μιας τσάντας που δεν τινάξαμε… εδώ φοράμε σκούφους μονάχα επειδή έτσι γουστάρουμε, εδώ είναι νοέμβρης και δεν χρειάζεσαι μπουφάν, εδώ τρώμε σουβλάκια στο όρθιο, πίνουμε τσίπουρα και γελάμε, εδώ κλαίγαμε για αγόρια που δεν μας ήθελαν, μετά πετούσες μια μαλακία και σκάγαμε στα γέλια, εδώ έκλαψαν επειδή δεν τους θέλαμε, εδώ χαράξαμε τα ονόματα μας σε δέντρα -αυτά τα λίγα που υπάρχουν- εδώ κάναμε κοπάνες, εδώ μεθύσαμε και ξερνούσαμε στο μπάνιο κάποιου φίλου, εδώ – στο δωμάτιο μου – μας είχε βρεί η μάνα μου λιωμένες με ένα μπουκάλι τεκίλα και κάτι φλούδες από λεμόνια, θυμάσαι; Eδώ ξεκινήσαμε να ονειρευόμαστε, μετά ακούσαμε για «επανάσταση», μετά τα όνειρα άλλαξαν, εδώ φάγαμε χημικά , εδώ τρέξαμε, εδώ σε πήρα τηλέφωνο κλαίγοντας τότε που πέρασαν τα μέτρα και ψέκασαν εναν παππου μπροστα μου και φώναζε από το τηλέφωνο η μάνα σου να ρθεις με το αυτοκίνητο (!) στο αποκλεισμένο Σύνταγμα να με μαζέψεις γιατί ειμαι «βλαμμένο», εδώ είδαμε το δίκιο εδώ και το άδικο, εδώ ανατριχιάσαμε με ένα σύνθημα και γελάσαμε με το «μωρο μου εισαι όμορφη σαν τράπεζα που καίγεται»… Τώρα φεύγεις… Ούτε η πρώτη είσαι ούτε η τελευταία… Εγώ θα μείνω.

Μια καταπληκτική ταινία μικρού μήκους με πρωταγωνιστές ένα αγόρι και ένα σκυλάκι που η μοίρα τους έφερε κοντά, σε ένα κατάστημα ζώων, και τους έκανε αχώριστους φίλους.Είναι μόνο ένα ταινιάκι 7 λεπτών και 2 δευτερολέπτων, κι όμως είναι τόσα πολλά παραπάνω από αυτό. Είναι ένα μήνυμα για την ζωοφιλία αλλά και για την διαφορετικότητα των ατόμων που περνά κατευθείαν στη καρδιά με τον πιο γλυκό και ταυτόχρονα ειρωνικό τρόπο.

Ένα μικρό αγόρι μπαίνει σε ένα κατάστημα ζώων και διαλέγει ένα κουτάβι. Ο πωλητής προσπαθεί να το αποτρέψει από το να το αγοράσει, λέγοντάς του πως έχει πρόβλημα στο πόδι και, άρα, είναι «άχρηστο». Το παιδί επιμένει και όταν ο πωλητής σκύβει για να πιάσει το κουτάβι, συνειδητοποιεί πως και το ίδιο το αγόρι έχει πρόβλημα κινητικότητας. Η ταινία είναι σκηνοθετημένη με τόση ευαισθησία και προσοχή στην λεπτομέρεια, που αμέσως δημιουργείται ένα ερώτημα στο μυαλό του θεατή: «Αν το παιδί σου έχει κάποιο πρόβλημα το γυρίζεις πίσω; Φυσικά και όχι. Τότε γιατί το κάνεις στο κουτάβι σου;».

Είναι από τις περιπτώσεις που αναρωτιέσαι γιατί τέτοιες δουλειές δεν προβάλλονται στην τηλεόραση όταν έχουν τόσο σημαντικά μηνύματα να περάσουν. Ευτυχώς όμως το ταινιάκι του Μιχαήλ — Γαβριήλ Ζενέλη «Κατάστημα Ζώων», με πρωταγωνιστές τον Μελέτη Γεωργιάδη και τον μικρό Θοδωρή Ασημάκη, κατάφερε να ακουστεί και μάλιστα να αποσπάσει μια σειρά βραβείων, όπως «Καλύτερη ταινία μικρού μήκους στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους», « Ειδική Μνεία στο Πεσκάρα Ευρωπαϊκό Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους», « Silber Metal στο Φεστιβάλ der Nationen» και πολλά άλλα. Μην το χάσετε για κανέναν λόγο και, αφού το παρακολουθήσετε, σκεφτείτε όλα όσα προσπαθεί να σας περάσει.