ΒΙΝΤΕΟ

…κάποιοι πείθονται πως υπάρχει φως στο βάθος του τούνελ. Και μάλιστα το βλέπουν, χωρίς να αντιλαμβάνονται πως είναι το τρένο που έρχεται κατά πάνω μας.

Ένα ντοκιμαντέρ της Νίνας Γεωργιάδου για το φασισμό στην Ελλάδα, και όχι μόνο, και την καταγωγή της Χρυσής Αυγής. Μπορεί να είναι πάνω από μια ώρα αλλά αξίζει να την αφιερώσετε για να το δείτε. Είναι, απ’ όσα γνωρίζω, η πιο σοβαρή δουλειά που έχει γίνει με αυτό το θέμα. Δείχνει πόσο πολύ οι εγκληματικές οργανώσεις του είδους όχι μόνο δεν πάνε κόντρα στο σύστημα, όπως ισχυρίζονται, αλλά το υποστηρίζουν και το φυλάσσουν με νύχια και με δόντια αντιπαλεύοντας όποιον στρέφεται πραγματικά εναντίον του. Ακόμη και όταν αυτό το σύστημα είναι υπό κατοχή όπως η γερμανική ή απόλυτα εξαρτημένο όπως τώρα σε Αμερικάνους, Γάλλους και Γερμανούς ιμπεριαλιστές.

I was born far away and then I moved to USA
Now I’m workin’ night and day
I obey, I obey. Ya!
Love thy country, God is great, leave the poor to their faith
Yupee ya, yupee yay,  ain’t get married if you’re gay!
Yee-ha!
Should Mohamed come to hill or hill should come to Mohamed?
I was born far away and then I moved to USA

Οι Kultur Shock είναι από το Seattle και παίζουν gypsy punk, μπερδεύοντας στοιχεία rock, metal & punk με παραδοσιακή βαλκανική μουσική. Τα μέλη της είναι μετανάστες από τη Βοσνία, Βουλγαρία, Ινδονησία αλλά και Αμερικάνοι.

 

Η ινδική κοινότητα του Παρισιού γιορτάζει το Θεό Ελέφαντα στις 2 Σεπτεμβρίου. Μια πολύ μεγάλη γιορτή και μια παρέλαση προετοιμάζονται εδώ κι αρκετές εβδομάδες. Από την οδό, γίνονται αντιληπτές οι ευωδίες από το θυμίαμα κ τα μπαχαρικά. Στο νούμερο 17 της οδού Pajol του 18ου διαμερίσματος του Παρισιού δεκάδες ζευγάρια παπούτσια είναι τοποθετημένα μπροστά από τον ναό του Ganesh. Εδώ ο καθένας μπορεί να μπει ελεύθερα, είτε πιστεύει είτε όχι. Από τις 20 Αυγούστου, η ινδική κοινότητα προετοιμάζει την γιορτή του Ganesh, μια από τις θεότητες που εκτιμάται πολύ και που γιορτάζει στις 2 Σεπτεμβρίου με μια παρέλαση στους δρόμους του 18ου διαμερίσματος.

Το τραγούδι «Die Fahne hoch» (Ψηλά το λάβαρο) ήταν ο ύμνος των Ναζί από το 1930 ως το 1945.

 

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που οι χρυσαυγίτες το αγαπούν, και μάλιστα τόσο ώστε να το τραγουδάνε και αυτοί, με ελληνικούς στίχους:

Ένα μοναδικό ντοκιμαντέρ -μεταγλωττισμένο στα ελληνικά- μεγάλου μήκους (90+ λεπτά), το οποίο καταγράφει την προέλευση και την εξέλιξη του ισπανικού αναρχικού κινήματος και το σημαντικό ρόλο του κατά τη διάρκεια της Ισπανικής Επανάστασης (1936-1939)

Το «Ζώντας την Ουτοπία» είναι ένα μοναδικό ντοκιμαντέρ που συνδυάζει την ιστορική και θεωρητική αντίληψη για την προέλευση και την ανάπτυξη του ισπανικού αναρχικού κινήματος, με επίκεντρο τον πόλεμο του 1936. Ο προβληματισμός σχετικά με το φιλοσοφικό υπόβαθρο μιας τέτοιας σκεψης και την πρακτική εφαρμογή τους. Δεδομένου ότι είναι τόσο ενημερωτικό και εμβαθύνει στο κομμάτι της έρευνας, θεωρείται ένα κόσμημα μεταξύ των ιστορικών  στις καρδιές των εξεγερμένων. Η μεγαλύτερη κοινότητα του είδους της στην Ευρώπη την εποχή εκείνη, τα εκατομμύρια των αγροτών και των εργατών της πόλης καταφεραν να υλοποιήσουν με επιτυχία μια κοινωνία βασισμένη στην ισότητα, την αμοιβαία βοήθεια, τη συμμετοχική δημοκρατία και αυτο-οργάνωση – και όλα αυτά χωρίς ένα κεντρικό κράτος ή την κυβέρνηση. Αυτό το συναρπαστικό ακόμη σε μεγάλο βαθμό άγνωστο μέχρι τότε κοινωνικό πείραμα καταστράφηκε τελικά από τις δυνάμεις μέσα και έξω από αυτο.

«Γεννήθηκε και πέθανε επαναστάτης! O λόγος για τον Θανάση Κλάρα, που άφησε την άνετη ζωή του στη Λαμία και πήρε τα βουνά, γράφοντας το όνομα του, ή μάλλον το ψευδώνυμο του «Άρης Βελουχιώτης» στην ιστορία, σαν ίσως την πιο εμβληματική φιγούρα της Αντίστασης».

…με αφορμή την επέτειο της γέννησης του Καπετάνιου (Λαμία, 27 Αυγούστου 1905 – Μεσούντα Άρτης, 16 Ιουνίου 1945), ένα σπάνιο ντοκουμέντο με πλάνα από τον ΕΛ.ΑΣ., του Θ. Κλάρα (Άρη Βελουχιώτη), του Σ. Σαράφη και των παλικαριών…αξίζει να το παρακολουθήσετε !

Μια προσέγγιση του φασισμού από τον Μιχαήλ Ρόμ, έναν από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες της Σοβιετικής Ενωσης.

Το ντοκιμαντέρ αποτελεί μία προσέγγιση του ναζιστικού καθεστώτος ως κοινωνικού φαινομένου και μία αυστηρή καταδίκη της αποδοχής της φασιστικής νοοτροπίας από τις μάζες. Η ματιά του σοβιετικού σκηνοθέτη χρησιμοποιεί το υλικό από τα πολεμικά αρχεία της ΕΣΣΔ, της Γερμανίας και της Πολωνίας, αλλά και από τα απόρρητα αρχεία του χιτλερικού υπουργείου προπαγάνδας για να προσεγγίσει και να ερμηνεύσει το ζήτημα του εκφασισμού των μικροαστών και της παρείσφρησης της φασιστικής νοοτροπίας στην καθημερινότητα τους, όχι με κριτήρια απαραιτήτως κοινωνιολογικά αλλά με την επικουρική βοήθεια της ψυχολογίας. Ο Ρομ φωτίζει την ψυχολογία των μαζών η οποία ανακλά τις σκηνοθετημένες στρατιωτικές παρελάσεις, τις προβαρισμές δημόσιες ομιλίες του Φύρερ, την βαγκνερική ατμόσφαιρα μεγαλείου και δύναμης, τη μεγαλοπρέπεια του να είσαι Κυρίαρχος.

υπότιτλοι: Κατάληψη Πατησίων 61 Σκαραμαγκά



Ο φασισμός παρέσυρε τις μάζες γιατί κατόρθωσε να μπει στην καθημερινή ζωή του ανθρώπου από την πλάγια πόρτα του συναισθηματισμού, παραλύοντας προηγουμένως τέλεια τη λογική.

Βασίλης Ραφαηλίδης, 1966

Πριν από 70 χρόνια, τον Αύγουστο του 1942, στο πολιορκημένο Λένινγκραντ παίχτηκε η Έβδομη Συμφωνία του Ντμίτρι Σοστακόβιτς: Η “Λενινγράντσκαγια”. Ηταν μια πολύ σημαντική στιγμή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ηταν η αντεπίθεση στο φασισμό, στο υψηλότερο επίπεδο της Τέχνης. Στη μουσική.

Βασική αιχμή του αντιδραστικού και φασιστικού λόγου στην Ελλάδα, αποτελεί η μομφή ότι οι μετανάστες «παίρνουν τις δουλειές των Ελλήνων» και «ρίχνουν τα μεροκάματα».  Τι εθνικότητα έχουν όμως αυτοί που πραγματικά ρίχνουν τα μεροκάματα στην Ελλάδα;