Η σημερινή δράση είχε ως κεντρικό άξονα την καταδίκη της γενοκτονίας που συντελείται στη Γάζα και την απαίτηση να σταματήσει κάθε οικονομική, τουριστική και στρατιωτική συνεργασία με το κράτος του Ισραήλ. Οι διαδηλωτές ξεκαθάρισαν ότι τα ελληνικά λιμάνια δεν μπορούν να γίνονται «σταθμοί αναψυχής» ή ανεφοδιασμού για πλοία που συνδέονται με ένα καθεστώς που δολοφονεί αμάχους και παιδιά.

Τα βασικά αιτήματα που κυριάρχησαν ήταν η κήρυξη του Crown Iris και κάθε ισραηλινού πλοίου ως ανεπιθύμητων, απαιτώντας να μην υπάρξει καμία διευκόλυνση και κανένα «καλωσόρισμα» στον Πειραιά για πλοία που στηρίζουν άμεσα ή έμμεσα την γενοκτονία. Παράλληλα, προβλήθηκε το διαχρονικό αίτημα για λευτεριά στην Παλαιστίνη, με άμεσο τερματισμό της σφαγής στη Γάζα, άρση του αποκλεισμού και αναγνώριση ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους, ενώ ζητήθηκε η πλήρης απεμπλοκή της Ελλάδας από τον πόλεμο και να σταματήσει η ελληνική κυβέρνηση να παρέχει γη και ύδωρ στους συμμάχους του Ισραήλ και των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ. Τέλος, τονίστηκε η ανάγκη για κοινό αγώνα ντόπιων, προσφύγων και μεταναστών ενάντια στον ρατσισμό, τον σιωνισμό και τον ιμπεριαλισμό που γεννούν τον πόλεμο, τη φτώχεια και την προσφυγιά.

της Έλλης Κομνηνού

Η πρώτη χρωματιστή σημαία υψώθηκε τον Ιούνιο του 1978 στο Σαν Φρανσίσκο κι έκτοτε καθιερώθηκε διεθνώς ως το σύμβολο για το παγκόσμιο ΛΟΑΤΚΙ+ κίνημα.

Υπάρχουν ελάχιστα σύμβολα στον σύγχρονο κόσμο που αναγνωρίζονται αμέσως, ανεξάρτητα από γλώσσα, χώρα ή πολιτισμό. Η πολύχρωμη σημαία του Pride είναι ένα από αυτά.

Σήμερα κυματίζει σε κυβερνητικά κτίρια, συνοδεύει πορείες υπερηφάνειας, εμφανίζεται σε διεθνείς διοργανώσεις και έχει γίνει συνώνυμη με την αποδοχή, την ισότητα και την ελευθερία της έκφρασης.

Λίγοι όμως γνωρίζουν ότι πίσω από αυτό το παγκόσμιο σύμβολο βρίσκεται ένας άνθρωπος που κάποτε ένιωθε πως δεν είχε θέση στον κόσμο όπου μεγάλωσε.

Το όνομά του ήταν Gilbert Baker και η ιστορία του μοιάζει σχεδόν απίστευτη.

Από μια συντηρητική πόλη στο επίκεντρο της κοινωνικής αλλαγής

Ο Μπέικερ γεννήθηκε, σαν σήμερα, στις 2 Ιουνίου 1951 στο Κάνσας, σε μια εποχή που η διαφορετικότητα σπάνια γινόταν αποδεκτή και η δημόσια συζήτηση γύρω από τη σεξουαλική ταυτότητα ήταν σχεδόν ανύπαρκτη.

Γιος δικαστή και δασκάλας, μεγάλωσε σε ένα αυστηρό περιβάλλον, όπου η τέχνη και η ελεύθερη έκφραση δύσκολα έβρισκαν χώρο να ανθίσουν.\Έμαθε ραπτική, η οποία του χρησίμευσε στην κατασκευή πανό για τις διαδηλώσεις κατά του πολέμου στο Βιετνάμ και υπέρ των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων.

Η ζωή του άλλαξε όταν υπηρέτησε στον αμερικανικό στρατό και βρέθηκε στο Σαν Φρανσίσκο, μια πόλη που εκείνη την περίοδο εξελισσόταν σε κέντρο κοινωνικών κινημάτων και διεκδικήσεων.

Εκεί ανακάλυψε όχι μόνο τη δημιουργική του πλευρά, αλλά και μια κοινότητα ανθρώπων που αναζητούσαν ορατότητα και δικαιώματα.

Η ιδέα που γεννήθηκε από μια απουσία

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, το κίνημα των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων αναπτυσσόταν δυναμικά, αλλά δεν διέθετε ένα ενιαίο, θετικό σύμβολο που να το εκπροσωπεί.

Μέχρι τότε, ένα από τα πιο γνωστά σύμβολα ήταν το ροζ τρίγωνο, το οποίο είχε χρησιμοποιηθεί από το ναζιστικό καθεστώς για τη σήμανση των ομοφυλόφιλων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Ο Μπέικερ πίστευε ότι μια κοινότητα δεν έπρεπε να ορίζεται από ένα σύμβολο καταπίεσης. Ήθελε κάτι διαφορετικό. Κάτι που να μιλά για ελπίδα αντί για φόβο. Κάπως έτσι γεννήθηκε η ιδέα μιας σημαίας που δεν θα θύμιζε διώξεις, αλλά ζωή.

Η σημαία που ράφτηκε στο χέρι

Λίγους μήνες πριν από την παρέλαση υπερηφάνειας του 1978, ο ακτιβιστής Χάρβεϊ Μιλκ φέρεται να ενθάρρυνε τον Μπέικερ να δημιουργήσει ένα έμβλημα για το κίνημα.

Η πρώτη χρωματιστή σημαία υψώθηκε τον Ιούνιο εκείνης της χρονιάς και έκτοτε καθιερώθηκε διεθνώς ως το σύμβολο του κινήματος.

Η πρώτη σημαία δεν κατασκευάστηκε σε εργοστάσιο. Περίπου 30 εθελοντές συγκεντρώθηκαν σε έναν χώρο του Gay Community Center στο Σαν Φρανσίσκο, έβαψαν τα υφάσματα με το χέρι και έραψαν τις πρώτες εκδοχές της σημαίας, η οποία διέφερε σημαντικά από αυτή που γνωρίζουμε σήμερα.

Είχε οκτώ χρώματα και το καθένα έκρυβε το δικό του μήνυμα.

Τα μυστικά που έκρυβαν τα χρώματα

Για τον Μπέικερ, η σημαία δεν ήταν απλώς ένα πολύχρωμο πανί. Κάθε λωρίδα είχε συμβολικό χαρακτήρα:

• Ροζ: Σεξουαλικότητα
• Κόκκινο: Ζωή
• Πορτοκαλί: Θεραπεία
• Κίτρινο: Φως του ήλιου
• Πράσινο: Φύση
• Τιρκουάζ: Τέχνη και μαγεία
• Indigo: Αρμονία
• Μωβ: Ανθρώπινο πνεύμα

Με την πάροδο των χρόνων, πρακτικοί λόγοι παραγωγής οδήγησαν στην αφαίρεση δύο χρωμάτων και στη δημιουργία της γνωστής εξάχρωμης εκδοχής που κυριαρχεί σήμερα.

Όμως η αρχική φιλοσοφία παρέμεινε αναλλοίωτη: κάθε άνθρωπος αξίζει να υπάρχει ορατά και ελεύθερα.

Το δώρο που δεν θέλησε ποτέ να κατοχυρώσει

Ίσως το πιο εντυπωσιακό στοιχείο της ιστορίας του να είναι ότι ποτέ δεν προσπάθησε να εκμεταλλευτεί εμπορικά τη δημιουργία του.

Παρότι η σημαία εξελίχθηκε σε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα σύμβολα του πλανήτη, ο Μπέικερ αρνήθηκε να τη μετατρέψει σε προσωπική περιουσία. Τη θεωρούσε κτήμα της κοινότητας.

Ένα σύμβολο που ανήκε σε όλους όσοι αναζητούσαν αποδοχή, προστασία και ίσα δικαιώματα.

Όταν το ουράνιο τόξο έγινε παγκόσμιο σύμβολο

Από τους δρόμους του Σαν Φρανσίσκο μέχρι τις μεγαλύτερες πρωτεύουσες του κόσμου, η σημαία του Pride απέκτησε μια δύναμη που ξεπέρασε κάθε προσδοκία.

Δεν εκπροσωπεί μόνο τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα. Για πολλούς ανθρώπους συμβολίζει τη μάχη απέναντι στις διακρίσεις, τον αποκλεισμό και τη μισαλλοδοξία.

«Το πιο δύσκολο για οποιονδήποτε ομοφυλόφιλο παραμένει ακόμη να κάνει το ‘coming out’. Πρόκειται για μια συναισθηματική πάλη που όλοι μοιραζόμαστε. Σε πολλά μέρη του κόσμου, άνδρες και γυναίκες θα δολοφονούνταν για τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις, οπότε μένει ακόμη πολλή δουλειά να γίνει» ανέφερε o Μπέικερ σε παλαιότερη συνέντευξή του. Τόνισε ωστόσο πως αισθανόταν ευτυχής κάθε φορά που επισκεπτόταν μια πόλη του κόσμου και έβλεπε κάπου να κυματίζει η σημαία του ουράνιου τόξου. «Με κάνει να αισθάνομαι ασφαλής» δήλωνε.

Ίσως αυτό να ήταν τελικά το μεγαλύτερο επίτευγμά του. Να μετατρέψει οκτώ απλές λωρίδες χρώματος σε ένα παγκόσμιο μήνυμα που εξακολουθεί να ταξιδεύει, δεκαετίες μετά τη στιγμή που γεννήθηκε μέσα σε μια σοφίτα του Σαν Φρανσίσκο.

Πηγή: www.flash.gr

Με υπουργικές αποφάσεις που αλλοίωσαν στην πράξη το πνεύμα του Κώδικα Ιθαγένειας και παρά την αντίθετη βούληση του νομοθετικού σώματος, θεσπίστηκαν άκαμπτα, τιμωρητικά και βαθιά ταξικά κριτήρια για την απόδειξη της «οικονομικής ένταξης» των μεταναστών και μεταναστριών. Οι ρυθμίσεις αυτές στόχευσαν κυρίως ανθρώπους της πρώτης γενιάς: ανθρώπους που ζουν και εργάζονται επί χρόνια στην Ελλάδα, συμμετέχουν στα δημόσια βάρη, μεγαλώνουν παιδιά που είναι πλέον Έλληνες πολίτες και αποτελούν οργανικό κομμάτι της κοινωνικής ζωής της χώρας.

Οι νέοι φραγμοί επιβλήθηκαν, ενώ χιλιάδες αιτήσεις εκκρεμούσαν ήδη με το προηγούμενο και ευνοϊκότερο καθεστώς, προσθέτοντας διαρκώς νέα εμπόδια σε ανθρώπους που είχαν ήδη επενδύσει τη ζωή τους στην ελληνική κοινωνία. Την ίδια στιγμή, οι υποψήφιοι για πολιτογράφηση καλούνταν να ανταποκριθούν σε απαιτητικές εξετάσεις ελληνομάθειας χωρίς καμία ουσιαστική εκπαιδευτική στήριξη, ενώ η πραγματικότητα της άτυπης, επισφαλούς και συχνά ανασφάλιστης εργασίας —μια πραγματικότητα που το ίδιο το κράτος διαχρονικά ανέχεται— χρησιμοποιήθηκε τελικά ως εργαλείο αποκλεισμού τους από την ιθαγένεια.

Ιδιαίτερα προκλητική υπήρξε η απαίτηση να αποδεικνύονται συγκεκριμένα επίπεδα εισοδήματος εν μέσω πανδημίας, σε μια περίοδο όπου μεγάλα τμήματα της οικονομικής και κοινωνικής ζωής είχαν πρακτικά ανασταλεί. Η επιλογή αυτή δεν συνιστούσε απλώς διοικητική αυστηρότητα, αλλά μια συνειδητή πολιτική αποτροπής και αποκλεισμού εκατοντάδων ανθρώπων από την πρόσβαση σε ίσα πολιτικά δικαιώματα.

Παρότι το πλήρες σκεπτικό των αποφάσεων δεν έχει ακόμη δημοσιευθεί, η έκβασή τους αποτελεί μια καθαρή υπενθύμιση ότι η δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργεί με καθεστώτα πολιτών πολλών ταχυτήτων. Η ισότητα απέναντι στον νόμο, η δυνατότητα πολιτικής συμμετοχής και η πρόσβαση στην ιθαγένεια για ανθρώπους που ζουν, εργάζονται και συνδιαμορφώνουν την κοινωνία δεν είναι παραχωρήσεις, είναι θεμελιώδη δημοκρατικά καθήκοντα.

Ο αγώνας των δύο γυναικών, όπως και τόσων ακόμη μεταναστών και μεταναστριών που συνεχίζουν να διεκδικούν ισότιμη αναγνώριση, αναδεικνύει ότι η υπεράσπιση των δικαιωμάτων αφορά συνολικά την κοινωνία. Σε μια πολυφωνική και πολυσυλλεκτική δημοκρατία, γηγενείς και μετανάστες συνυπάρχουν, δημιουργούν και συνδιαμορφώνουν από κοινού την πολιτική κοινότητα του παρόντος και του μέλλοντος.

Οι υποθέσεις ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας στηρίχθηκαν από την Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕλΕΔΑ), την Πρωτοβουλία Αλβανών Μεταναστών/ριών και αλληλέγγους/ες, αλλά πάνω απ’ όλα από την αποφασιστικότητα των ίδιων των αιτουσών.

Η ΕλΕΔΑ θα επανέλθει με αναλυτικότερη ενημέρωση μόλις δημοσιευθεί το πλήρες σκεπτικό των αποφάσεων και θα συνεχίσει να στηρίζει τον αγώνα μεταναστών και μεταναστριών για ίσα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα.

Πηγή: https://www.hlhr.gr

Ο νέος Κανονισμός παρέχει στα κράτη μέλη τη δυνατότητα σύναψης σχετικών συμφωνιών με τρίτες χώρες.

Δεν πρόκειται για μια αυθόρμητη αναταραχή, αλλά για μια συνειδητή, πολιτική κραυγή ενάντια σε ένα σύστημα που η εργατική τάξη των ΗΠΑ βιώνει ως τη σύγχρονη μορφή της δουλείας.

Η σπίθα που άναψε τη φωτιά είναι η συστηματική, απάνθρωπη εκμετάλλευση της εργασίας των κρατουμένων, οι οποίοι έχουν δημοσιοποιήσει μέσω δικτύων αλληλεγγύης μια λίστα με ξεκάθαρα, ταξικά αιτήματα:

Οι κρατούμενοι υποχρεούνται να εργάζονται για πολυεθνικούς κολοσσούς και κρατικές υπηρεσίες, παράγοντας αγαθά ή καθαρίζοντας δρόμους, με αμοιβές που ξεκινούν από μερικά σεντς την ώρα (0,15 – 0,40 δολάρια) ή, σε πολιτείες όπως το Τέξας, εντελώς δωρεάν, ενώ ταυτόχρονα καταγγέλλεται η πλήρης έλλειψη ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, το ακατάλληλο, σάπιο φαγητό, η ακραία ζέστη το καλοκαίρι λόγω έλλειψης κλιματισμού και ο συνωστισμός που μετατρέπει τα κελιά σε υγρούς τάφους. Επίσης η παρατεταμένη απομόνωση χρησιμοποιείται ως εργαλείο ψυχολογικής εξόντωσης και βασανισμού των πολιτικοποιημένων κρατουμένων και των διοργανωτών των συνδικάτων βάσης, και τέλος οι κρατούμενοι απαιτούν την κατάργηση των νόμων που επιβάλλουν ισόβια χωρίς αναστολή για αδικήματα χωρίς βία, μια πολιτική που γεμίζει τις ιδιωτικές φυλακές για να διατηρείται το φτηνό εργατικό δυναμικό.

Οι αμερικανικές φυλακές δεν είναι ιδρύματα «σωφρονισμού», αλλά μια τεράστια, εξαιρετικά κερδοφόρα βιομηχανία. Το νομικό θεμέλιο αυτού του εγκλήματος βρίσκεται στην ίδια την 13η Τροπολογία του Αμερικανικού Συντάγματος, η οποία υποτίθεται ότι κατάργησε τη δουλεία, αλλά άφησε ένα τεράστιο, σκόπιμο παραθυράκι: «εκτός εάν πρόκειται για τιμωρία για έγκλημα για το οποίο ο διάδικος έχει καταδικαστεί δεόντως».

Οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν αυτό το παραθυράκι για να φυλακίζουν μαζικά τα πιο εξαθλιωμένα στρώματα. Το σύστημα αυτό έχει βαθιά ρατσιστικό και ταξικό χαρακτήρα: οι Αφροαμερικανοί και οι Λατίνοι εργάτες φυλακίζονται σε δυσανάλογα ποσοστά, με στόχο την αποσύνθεση των κοινοτήτων τους και τη διοχέτευσή τους στα ιδιωτικά κάτεργα (όπως της GEO Group και της CoreCivic). Οι φυλακές στις ΗΠΑ λειτουργούν ως η απόλυτη καπιταλιστική ουτοπία: εργάτες χωρίς δικαίωμα στην απεργία, χωρίς συνδικάτα, χωρίς κατώτατο μισθό, κλειδωμένοι μέσα στο εργοστάσιο 24 ώρες το 24ωρο.

«Δεν είμαστε πλέον διατεθειμένοι να παράγουμε τα κέρδη των βασανιστών μας. Η εργασία μας στις φυλακές είναι η συνέχεια της φυτείας», αναφέρει ανακοίνωση των απεργών.

Αυτή τη στιγμή, η απάντηση του αμερικανικού κράτους είναι η απόλυτη σιωπή και η βία. Οι αρχές έχουν επιβάλει καθολικό «lockdown» (απαγόρευση κυκλοφορίας και επικοινωνιών) στα εξεγειρόμενα ιδρύματα, κόβοντας τα τηλέφωνα και το ίντερνετ για να μη διαρρεύσουν εικόνες της καταστολής. Ειδικές ένοπλες δυνάμεις των φυλακών εισβάλλουν σε πτέρυγες, κάνοντας χρήση χημικών, πλαστικών σφαιρών και ξυλοδαρμών, ενώ οι διοργανωτές μεταφέρονται σε μυστικές πτέρυγες απομόνωσης.

Τα αστικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης τηρούν σιγή ιχθύος, παρουσιάζοντας τις εξεγέρσεις —όποτε αναγκάζονται να το κάνουν— ως «τυχαία επεισόδια μεταξύ συμμοριών», κρύβοντας τον βαθιά πολιτικό και οργανωμένο χαρακτήρα της απεργίας, η οποία καθοδηγείται από οργανώσεις όπως η Incarcerated Workers Organizing Committee (IWOC).

Η μάχη που δίνεται αυτή τη στιγμή στις αμερικανικές φυλακές μαε αφορά όλους και όλες. Οι κρατούμενοι στις ΗΠΑ σπάνε τον φόβο και δείχνουν ότι η ταξική πάλη δεν σταματά μπροστά στους πάνοπλους μηχανισμούς καταστολής. Είναι καθήκον μας να μεταφέρουμε τη φωνή τους έξω από τα κάγκελα για να γίνουν τα αιτήματα τους όσο το δυνατόν ευρύτερα γνωστά.

Η Μάγδα Φύσσα αναδείχθηκε στο πρόσωπο της δίκης. Οι δημοκράτες και οι αντιφασίστες την αποκαλούν «μάνα». Οι νεοναζί της μιλούν με τον χειρότερο τρόπο και βρίζουν τον γιo της ακόμα και στην αίθουσα του δικαστηρίου. Η Μάγδα Φύσσα δεν κάνει βήμα πίσω.

Στο πλευρό της έχει μια ακόμα αγωνίστρια, την Δώρα Χρυσικού, η οποία έμελλε να κερδίσει ακόμα και τον καρκίνο.

Στην συνέντευξη είχαμε την σπάνια τιμή να μιλήσουμε με την Μάγδα Φύσσα και την Δώρα Χρυσικού στον Σύλλογο Πολιτισμού «Παύλος Killah P Φύσσας» στο Εργατικό Κέντρο Πειραιά και να εξερευνήσουμε την – άγνωστη στο ευρύ κοινό – σχέση τους.

Από τα δικαστήρια μέχρι το σανίδι βλέπουμε το πως οι σχέσεις που δοκιμάζονται και χτίζονται μέσα από τον αγώνα, γίνονται αληθινές σχέσεις. Σχέσεις ζωής.

Η συνέντευξη δόθηκε με αφορμή την παράσταση Δεκαοχτώ Ενάτου, η οποία ανεβαίνει στο Μεγάλο Θέατρο Βράχων στις 17 Ιουνίου 2026.

Συντελεστές:

Συνέντευξη / Δημοσιογραφική Επιμέλεια: Σοφοκλής Αρχοντάκης
Σκηνοθεσία: Μαρία Γαλάτη
Κάμερα: Μαρία Γαλάτη / Γιώργος Νούνεσης
Μοντάζ: Γιώργος Νούνεσης
Drone (Teaser): Γιώργος Νούνεσης
Μουσική Επένδυση: Δημήτρης Παπαβομβολάκης
Παραγωγή: The Untold

«Χαβούζα όπου βρίσκονται σε εμφύλιο πόλεμο κάτι κατσαπλιάδες ισλαμοπίθηκες φύλαρχοι» ανέφερε, για παράδειγμα, ανάρτηση η οποία διαγράφηκε από το facebook. «Λαθροπίθηκοι ζούνε από Ομόνοια μέχρι Αγιο Παντελεήμονα», ανέφερε άλλη ανάρτηση από αυτές που διαγράφηκαν.

Επιπλέον, το Χ έχει αφαιρέσει 2.500 αναρτήσεις με περιεχόμενο την άρνηση του Ολοκαυτώματος, ύστερα από αναφορές του ΕΠΣΕ από τον Δεκέμβριο του 2024, με την ιδιότητα του «έμπιστου συνεργάτη» του X. «Πρόκειται για πολύ μικρό αριθμό αναρτήσεων στο X/Twitter με περιεχόμενο την άρνηση του Ολοκαυτώματος, καθώς εκτιμάται πως μόνο στα αγγλικά υπάρχουν καθημερινά πολλές δεκάδες νέες αναρτήσεις στο X/Twitter με ίδιο περιεχόμενο», σημειώνει η οργάνωση μέσω της ιστοσελίδας Παρατηρητήριο Ρατσιστικών Εγκλημάτων (Racist Crimes Watch).

Πηγή: efsyn.gr

Το μωσαϊκό των επαχθών αντιπροσφυγικών μέτρων συνθέτουν διατάξεις που μεταξύ άλλων θεσπίζουν διαδικασία ελέγχου διαλογής στα σύνορα, διευρύνουν τη δυνατότητα κράτησης, εισάγουν δυνατότητα περιορισμού της μετακίνησης όσων ζητούν άσυλο σε συγκεκριμένες γεωγραφικές περιοχές

Δίνει επίσης τη δυνατότητα φιλοξενίας των ασυνόδευτων ανηλίκων στις λεγόμενες «ασφαλείς ζώνες» των προσφυγικών δομών, και μάλιστα ιδίως για τους ασυνόδευτους ανηλίκους που βρίσκονται σε διαδικασία εξέτασης ασύλου στα σύνορα ή σε ταχεία διαδικασία εξέτασης, αποκλείοντας για τις περιπτώσεις αυτές τη φιλοξενία σε δομές ημιαυτόνομης διαβίωσης.

«Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί η δυνατότητα επιβολής περιορισμού ελευθερίας σε παιδιά, είτε ασυνόδευτα είτε σε οικογενειακό πλαίσιο. Η κράτηση παιδιών για σκοπούς μεταναστευτικού ελέγχου δεν μπορεί ποτέ να θεωρηθεί συμβατή με το βέλτιστο συμφέρον του παιδιού, ανεξαρτήτως διάρκειας ή μορφής. Παιδιά που φτάνουν στην Ελλάδα ύστερα από εμπειρίες πολέμου, εκτοπισμού, βίας ή επικίνδυνων διαδρομών χρειάζονται προστασία, σταθερότητα και κατάλληλη φροντίδα, όχι περαιτέρω περιορισμό και εγκλεισμό. Το κράτος οφείλει να διασφαλίζει άμεση παραπομπή παιδιών και οικογενειών σε κατάλληλες ανοιχτές δομές φιλοξενίας, πρόσβαση σε εξειδικευμένες υπηρεσίες παιδικής προστασίας, ψυχοκοινωνική υποστήριξη και νομική συνδρομή. Ιδίως για τα ασυνόδευτα παιδιά, πρέπει να τηρείται αυστηρά το τεκμήριο ανηλικότητας και να αποκλείεται κάθε μέτρο που οδηγεί σε κράτηση ή συνθήκες ισοδύναμες με κράτηση», επισημαίνει η International Rescue Committee Hellas.

Η παραμονή ανηλίκων σε ασφαλείς ζώνες «δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι ανταποκρίνεται, κατ’ αρχήν, στο βέλτιστο συμφέρον του παιδιού ως βασική αρχή του ενωσιακού και διεθνούς δικαίου παιδικής προστασίας, ιδίως όταν οι δομές αυτές λειτουργούν σε συνθήκες περιορισμού, αβεβαιότητας και ανεπαρκούς πρόσβασης σε εξειδικευμένες υπηρεσίες ψυχοκοινωνικής υποστήριξης και παιδικής φροντίδας», επισημαίνει η Solidarity Now.

To νομοσχέδιο προβλέπει μάλιστα τη δυνατότητα να μένουν οι ασυνόδευτοι ανήλικοι άνω των 16 ετών σε προσφυγικές δομές μαζί με ενήλικες που ζητούν άσυλο. «Η διαβίωση ασυνόδευτων παιδιών με άγνωστους σε αυτά ενηλίκους θέτει σοβαρά ζητήματα προστασίας και δεν μπορεί εξ ορισμού να είναι προς το βέλτιστο συμφέρον του παιδιού», επισημαίνει το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες.

Και υπογραμμίζει ως προς τις διατάξεις που στερούν τη δυνατότητα εκπαίδευσης από ασυνόδευτους ανηλίκους των οποίων απορρίπτεται το αίτημα ασύλου: «Δημιουργεί σοβαρό κίνδυνο αποκλεισμού παιδιών από την εκπαίδευση κατά παράβαση των υποχρεώσεων της χώρας […]

Για παιδιά που έχουν βιώσει εκτοπισμό, βία, απώλεια ή παρατεταμένη αβεβαιότητα, η πρόσβαση στο σχολείο αποτελεί βασικό στοιχείο προστασίας, σταθερότητας και ένταξης και δεν μπορεί να εξαρτάται από τη μεταναστευτική διαδικασία».

---

Διαδικασία συνόρων και… εξαρτημένος ανεξάρτητος μηχανισμός επιτήρησης

Θεσπίζεται η δυνατότητα απαγόρευσης εξόδου από δομές, όπως και κράτησης όσων ζητούν άσυλο για τουλάχιστον τρεις μήνες, ενώ εισάγονται περιορισμοί πρόσβασης σε δικηγόρους και οργανώσεις κατά τη διαδικασία ελέγχου διαλογής στα σύνορα

Το νομοσχέδιο θεσπίζει «διαδικασία ελέγχου διαλογής» στα σύνορα για την ταυτοποίηση και τον έλεγχο των εισερχομένων, διαδικασία που γίνεται σε ΚΥΤ, ακόμη και στο εσωτερικό της ελληνικής ενδοχώρας, χωρίς ωστόσο να θεωρείται νομικά ότι όσοι υπάγονται στις διαδικασίες αυτές έχουν εισέλθει στην «ελληνική επικράτεια», ακόμη και όταν γεωγραφικά βρίσκονται μέσα σε αυτήν. «Η κράτηση ή οποιαδήποτε μετακίνηση ή μεταγωγή των υπηκόων τρίτων χωρών κατά τη διάρκεια του ελέγχου διαλογής, καθώς και η ποινική δίωξη, δεν συνιστούν νόμιμη είσοδο των υπηκόων τρίτων χωρών στην ελληνική επικράτεια ούτε θεμελιώνεται δικαίωμα νόμιμης παραμονής», αναφέρει το νομοσχέδιο.

«Η εισαγωγή της διαδικασίας ελέγχου διαλογής […] δημιουργεί ένα σύνθετο υβριδικό κανονιστικό καθεστώς το οποίο δεν ταυτίζεται ούτε με την τυπική κράτηση ούτε με την ελεύθερη κυκλοφορία. Το γεγονός ότι τα πρόσωπα “παραμένουν στη διάθεση των αρχών”, εντός κέντρων ελέγχου ή δομών υπό αυστηρή επιτήρηση, συνιστά ουσιαστικό περιορισμό της ελευθερίας τους, ανεξαρτήτως του τυπικού χαρακτηρισμού της διαδικασίας», επισημαίνει η PRAKSIS.

Επίσης θεσπίζει δυνατότητα απαγόρευσης εξόδου από δομές, όπως και δυνατότητα κράτησης όσων ζητούν άσυλο για τρεις μήνες με δυνατότητα παράτασης άλλους τρεις μήνες, ενώ εισάγει περιορισμούς πρόσβασης σε δικηγόρους και οργανώσεις κατά τη διαδικασία ελέγχου διαλογής συνόρων. «Πρέπει να διαγραφεί η πρόβλεψη περί “απαγόρευσης εξόδου” ως μορφής περιορισμού της ελευθερίας κίνησης, καθώς και κάθε δυνατότητα επιβολής γενικευμένων περιορισμών ελευθερίας χωρίς εξατομικευμένη κρίση και χωρίς τις ουσιαστικές και δικονομικές εγγυήσεις που προβλέπει το ενωσιακό δίκαιο», σημειώνει η Solidarity Now.

Υπογραμμίζει το Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών: «Οι προβλεπόμενοι περιορισμοί στην πρόσβαση οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών, δικηγόρων και λοιπών υποστηρικτικών φορέων σε σημεία διαλογής, χώρους κράτησης και συνοριακές εγκαταστάσεις εγείρουν σοβαρά ζητήματα συμβατότητας με το δικαίωμα αποτελεσματικής νομικής συνδρομής καθώς και με την ανάγκη ανεξάρτητης παρακολούθησης των διαδικασιών. Η πρόσβαση σε νομική βοήθεια και υποστήριξη δεν μπορεί να εξαρτάται από ευρείες και αόριστες έννοιες, όπως η “δημόσια τάξη”, η “ασφάλεια” ή η “διοικητική διαχείριση”, χωρίς σαφή κριτήρια, εγγυήσεις αναλογικότητας και δυνατότητα αποτελεσματικού ελέγχου». Επιπλέον, η ΑΡΣΙΣ επισημαίνει ότι η πρόβλεψη να ζητάει άδεια ο δικηγόρος από την Υπηρεσία Υποδοχής για να συναντήσει εντολέα του μέσα σε δομή ή η δυνατότητα εισόδου μόνο σε «εξουσιοδοτημένους» δικηγόρους έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τον Κώδικα Δικηγόρων, που υπερισχύει.

Αν και ο ευρωπαϊκός κανονισμός υποχρεώνει τα κράτη-μέλη να θεσπίσουν ανεξάρτητο μηχανισμό που εξετάζει τη συμμόρφωσή τους με το ευρωπαϊκό και διεθνές δίκαιο, το νομοσχέδιο του υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου δεν θεσπίζει τέτοιο μηχανισμό, αντιθέτως η θέσπισή του αφέθηκε σε άλλο νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης («Αναμόρφωση του κληρονομικού δικαίου και συναφείς διατάξεις»). Το σημαντικότερο, στον μηχανισμό δεν συμμετέχει ο Συνήγορος του Πολίτη ή η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, αλλά μόνο η Εθνική Αρχή Διαφάνειας, η έλλειψη ανεξαρτησίας και αποτελεσματικότητας της οποίας σε διαπιστώσεις παραβίασης δικαιωμάτων έχει πολλάκις επισημανθεί, μεταξύ άλλων και από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. «Δεν πρόκειται για Οργανισμό Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, όπως ρητά προβλέπεται, αλλά ούτε πληροί τα εχέγγυα της ανεξαρτησίας», επισημαίνει η οργάνωση Equal Rights Beyond Borders.

«Η Αρχή δεν έχει ακόμη δημοσιεύσει ούτε μία έκθεση σχετικά με τις καταγγελίες για επαναπροωθήσεις, πέρα από μία που δημοσίευσε τον Μάιο του 2022, ούτε έχει παράσχει οποιαδήποτε άλλη πληροφορία σχετικά με τον τρόπο χειρισμού τέτοιων καταγγελιών, παρά τις συστάσεις της Επιτροπής να το πράξει. Τα παραπάνω στοιχεία καταδεικνύουν ότι οι έρευνες της ΕΑΔ σχετικά με περιστατικά pushback καταλήγουν κατά συντριπτική πλειονότητα σε κλείσιμο των υποθέσεων. Αυτό δημιουργεί ανησυχίες όσον αφορά τόσο την επάρκεια όσο και την ταχύτητα των ερευνών που διεξάγει η Αρχή», παρατηρεί η οργάνωση HIAS.

Για το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες, ο ορισμός της ΕΑΔ «αποτελεί το κατ’ εξοχήν παράδειγμα ότι τα εθνικά μέτρα που επιλέγονται για τη μεταφορά ακόμη και των εξαιρετικά περιορισμένων μέτρων στην κατεύθυνση της προστασίας […] απομειώνουν τον όποιο θετικό τους αντίκτυπο».

Πηγή: efsyn.gr

Eργατικό ατύχημα

Σύμφωνα με το Λιμενικό Σώμα – Ελληνική Ακτοφυλακή, ο εργαζόμενος τραυματίστηκε στο αριστερό χέρι κατά τη χρήση τροχού, με αποτέλεσμα να υποστεί τραύμα που έχρηζε ιατρικής φροντίδας.

Άμεσα κινητοποιήθηκαν οι αρμόδιες υπηρεσίες, ενώ ο 61χρονος διακομίστηκε με ιδιωτικό μέσο στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Ελευσίνας «Θριάσιο», όπου του παρασχέθηκαν οι απαραίτητες πρώτες βοήθειες και έγιναν ράμματα στο τραυματισμένο άκρο.

Οι αρμόδιες λιμενικές αρχές διερευνούν τις συνθήκες κάτω από τις οποίες σημειώθηκε το εργατικό ατύχημα, ενώ διενεργείται η προβλεπόμενη προανάκριση.

Πηγή: efsyn.gr