Κορίνα Βασιλοπούλου

Η καταστρατήγηση του δικαιώματος στην άμβλωση στις ΗΠΑ δεν έγινε εν μιά νυκτί. Ενα ολόκληρο σύστημα, το βαθύ κράτος των Ρεπουμπλικανών με πρωτεργάτη τον Ντόναλντ Τραμπ, έχει φροντίσει εδώ και καιρό να δημιουργήσει τους συσχετισμούς για αυτό, αλλά και αρκετά ακόμα πισωγυρίσματα που έρχονται… • «Θείο δώρο» για τους Ρεπουμπλικανούς ο θάνατος της θρυλικής δικαστίνας Ρουθ Μπέιντερ Γκίνσμπεργκ, που έγειρε οριστικά την πλάστιγγα υπέρ τους.

Ο φόβος ήταν διάχυτος από καιρό. Από τότε που χάρη στους διορισμούς του Ντόναλντ Τραμπ, οι συντηρητικοί πήραν το πάνω χέρι στο Ανώτατο Δικαστήριο με αναλογία 6 προς 3. Ο φόβος ότι η θρησκευτική Δεξιά θα επιτύγχανε τον από δεκαετίες στόχο της να βγάλει εκτός νόμου τις αμβλώσεις μέσα από το ίδιο Σώμα που τις νομιμοποίησε. Η μεγάλη ευκαιρία δόθηκε όταν η Πολιτεία του Μισισιπή προσέφυγε στο Ανώτατο Δικαστήριο διεκδικώντας δικαίωση για τον δικό της νόμο για τις αμβλώσεις ο οποίος τις απαγορεύει μετά τη 15η εβδομάδα της κύησης και ζητώντας να ανατραπεί ο εμβληματικός νόμος «Ρόου εναντίον Γουέιντ» του 1973 που καθιστούσε νόμιμη τη διαδικασία σε ομοσπονδιακό επίπεδο.

Τελικά, οι χειρότεροι φόβοι επαληθεύτηκαν πριν από λίγες μέρες, όταν από την ιστοσελίδα Politico διέρρευσε το προσχέδιο της απόφασης του Ανώτατου Δικαστηρίου -η επίσημη και τελεσίδικη απόφαση αναμένεται σε έναν με δύο μήνες- που ζητά την απόρριψη του «Ρόου εναντίον Γουέιντ». Αν η απόφαση παραμείνει ως έχει, θα πρόκειται για το χειρότερο πλήγμα στα δικαιώματα και τις ελευθερίες των γυναικών τα τελευταία 50 χρόνια. Ολα αυτά, στη χώρα που κόπτεται για τη δημοκρατία και την ελευθερία ανά τον κόσμο.

Ηταν 22 Ιανουαρίου του 1973 όταν το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ κατέληξε σε μια ιστορική απόφαση εκδικάζοντας την προσφυγή της «Τζέιν Ρόου», όπως ήταν το ψευδώνυμο για λόγους προστασίας της ιδιωτικότητάς της που δόθηκε στην ενάγουσα Νόρμα ΜακΚόρβεϊ, εναντίον του εισαγγελέα της κομητείας του Ντάλας, Χένρι Γουέιντ. Η ΜακΚόρβεϊ, μια γυναίκα 21 ετών από το Τέξας, είχε μείνει έγκυος στο τρίτο της παιδί και ήθελε να κάνει άμβλωση, κάτι που όμως απαγορευόταν στην Πολιτεία όπου ζούσε, εκτός αν κινδύνευε η ζωή της. Υστερα από απόρριψη της υπόθεσής της στο Τέξας κι αφού έδωσε για υιοθεσία το παιδί που αναγκάστηκε να γεννήσει, η νεαρή γυναίκα πείστηκε από γυναικείες οργανώσεις να φτάσει το θέμα της ώς το Ανώτατο Δικαστήριο.

Οι δικαστές τελικά έκριναν ότι ο νόμος του Τέξας που απαγόρευε την άμβλωση ήταν αντισυνταγματικός και καθιστούσαν νόμιμη την άμβλωση στις περισσότερες περιπτώσεις. Βάσει του σκεπτικού της απόφασης, μια γυναίκα είχε κάθε δικαίωμα να προχωρήσει σε άμβλωση κατά το πρώτο τρίμηνο της κύησης και κάθε νόμος που την εμπόδιζε θεωρούνταν αντισυνταγματικός. Κατά το δεύτερο τρίμηνο, ο νομοθέτης θα μπορούσε να παρέμβει μόνο για να προστατεύσει τη ζωή της μητέρας. Η ειρωνεία είναι ότι η Νόρμα Μακόρβεϊ, που τόσες υπηρεσίες προσέφερε στις Αμερικανίδες με την πράξη της, χρόνια αργότερα θα μεταμορφωνόταν σε πολέμια των αμβλώσεων. Αν και, όπως ισχυρίστηκε σε ένα ντοκιμαντέρ κοντά στο τέλος της ζωής της, είχε χρηματιστεί από ομάδες που μάχονταν τις αμβλώσεις…

Οπως και να ‘χει, το 1973, σε ένα ανδροκρατούμενο Ανώτατο Δικαστήριο, εφτά δικαστές είχαν ψηφίσει υπέρ και δύο κατά. Σήμερα, 49 χρόνια αργότερα, το προσχέδιο της εξοργιστικής απόφασης προσυπογράφεται από πέντε δεξιούς δικαστές, τέσσερις άντρες και μία γυναίκα: τον Σάμιουελ Αλίτο που το διατύπωσε, γνωστό πολέμιο των δικαιωμάτων των γυναικών, τον Κλάρενς Τόμας, που στο παρελθόν είχε κατηγορηθεί για σεξουαλική παρενόχληση από τη βοηθό του, και τους τρεις δικαστές που διόρισε ο Ντόναλντ Τραμπ: τον Νιλ Γκόρσατς, τον Μπρετ Κάβανο, που έχει κατηγορηθεί για απόπειρα βιασμού, και την Εϊμι Κόνι Μπάρετ, φανατική καθολική που υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος παραθρησκευτικής οργάνωσης.

O Tραμπ, όταν διόριζε άρον άρον την τελευταία δικαστίνα που αντικατέστησε τη θρυλική προοδευτική Ρουθ Μπέιντερ Γκίνσμπεργκ, είχε εκφράσει ανερυθρίαστα την ελπίδα του ότι το Ανώτατο Δικαστήριο με τη νέα του σύνθεση θα έθετε εκτός νόμου τις αμβλώσεις. Σήμερα, ο πρώην αντιπρόεδρός του, ο Μάικ Πενς, είναι ανάμεσα στους πρώτους υψηλόβαθμους Ρεπουμπλικανούς που έσπευσαν να πανηγυρίσουν για το προσχέδιο της απόφασης που δημοσίευσε το Politico, ενώ εξέφρασε την ελπίδα ότι η απόφαση θα ευνοήσει τους Ρεπουμπλικανούς πολέμιους της άμβλωσης, υποψήφιους στις ενδιάμεσες εκλογές για το Κογκρέσο τον Νοέμβριο.

Πώς οι αμβλώσεις έγιναν κομματικό ζήτημα

Υπήρχε, ωστόσο, μια εποχή, όχι τόσο μακρινή, που η άμβλωση δεν ήταν αμιγώς ρεπουμπλικανικό ζήτημα. Οπως εξηγεί το περιοδικό Time, οι πρωτεργάτες της απαγόρευσης των αμβλώσεων τον 19ο αιώνα ήταν λευκοί προτεστάντες οι οποίοι φοβούνταν ότι αν άρχιζαν να γεννιούνται λιγότερα παιδιά, οι ίδιοι θα υστερούσαν αριθμητικά έναντι άλλων εθνικών και θρησκευτικών ομάδων, εν προκειμένω των καθολικών.

Τον 20ό αιώνα όμως, ειδικά από το δεύτερο μισό και μετά, εχθροί (ή υπέρμαχοι) των αμβλώσεων βρίσκονταν σε όλες τις θρησκευτικές κοινότητες και στα δύο κόμματα, το Ρεπουμπλικανικό και το Δημοκρατικό, χωρίς σαφείς διαχωριστικές γραμμές. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του σημερινού προέδρου Τζο Μπάιντεν, όπως μας υπενθυμίζει η Washington Post. Το 1973 που ψηφίστηκε ο νόμος Ρόου εναντίον Γουέιντ, ο καθολικός Μπάιντεν είχε μόλις αναλάβει τα καθήκοντά του ως γερουσιαστής. «Δεν συμφωνώ με την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου. Νομίζω πως πήγε πολύ μακριά», είπε τότε στους δημοσιογράφους, σχολιάζοντας πως σε τέτοια ζητήματα «είμαι τόσο φιλελεύθερος όσο και η γιαγιά σας». Στη συνέχεια, βέβαια, εξελίχθηκε κι αυτός μαζί με το κόμμα του, αλλά και με το αντίπαλο κόμμα που ακολούθησε την αντίστροφη πορεία.

Η απόφαση του 1973 συνιστά ορόσημο για τους Ρεπουμπλικανούς οι οποίοι, τουλάχιστον σε επίπεδο κομματικών στελεχών, δεν ήταν ιδιαίτερα εχθρικοί απέναντι στις αμβλώσεις. Τρία χρόνια μετά όμως, το κόμμα στο συνέδριό του ενέταξε στην ατζέντα του την αντίθεσή του στις αμβλώσεις με έναν καθαρά στρατηγικό στόχο: να προσελκύσει περισσότερες ψήφους από τις τάξεις των καθολικών που ώς τότε ψήφιζαν παραδοσιακά Δημοκρατικούς. Είναι χαρακτηριστικό μάλιστα ότι η πρώτη προσφυγή κατά του νόμου Ρόου έγινε από ομάδες που εκπροσωπούσαν καθολικούς. Αυτοί, στη συνέχεια, ένωσαν τις δυνάμεις τους με τους ευαγγελικούς και άλλες «δημοκρατικές δυνάμεις», με αποτέλεσμα σήμερα, όπως επισημαίνει το Time, το κίνημα κατά των αμβλώσεων να συγκεντρώνει στους κόλπους του λευκούς ευαγγελικούς, καθολικούς, μαύρους προτεστάντες, ισπανόφωνους, αλλά και συντηρητικούς Δημοκρατικούς.

O ρεπουμπλικανικός οπορτουνισμός λειτούργησε, καθώς κατάφερε σταδιακά να συσπειρώσει γύρω του τους περισσότερους πολέμιους των αμβλώσεων. Από τη δεκαετία του ’80 και μετά μάλιστα το κόμμα προωθούσε, ειδικά στις παραδοσιακά φιλορεπουμπλικανικές Πολιτείες, υποψήφιους για το πολιτειακό και το εθνικό Κογκρέσο που ήταν αντίθετοι στις αμβλώσεις και περνούσαν επί σειρά ετών νόμους που δυσχέραιναν την πρόσβαση των γυναικών σε αυτή την ιατρική διαδικασία. Η τάση αυτή έφτασε στο αποκορύφωμά της επί θητείας Τραμπ, τα απόνερα της οποίας πληρώνουμε σήμερα.

Τι σημαίνει για τις γυναίκες

Αν τελικά το Ανώτατο Δικαστήριο ανατρέψει τον «Ρόου εναντίον Γουέιντ», υπάρχουν 12 Πολιτείες με έτοιμους, ψηφισμένους νόμους, ανάμεσά τους το Τέξας και η Οκλαχόμα, που επιβάλλουν ασφυκτικούς περιορισμούς στις αμβλώσεις ή ουσιαστικά τις απαγορεύουν εντελώς. Τουλάχιστον άλλες εννέα Πολιτείες έχουν ανάλογες νομοθεσίες στα σκαριά που θα μπορούσαν να τεθούν σε εφαρμογή μέσα στους επόμενους μήνες. Αυτό σημαίνει πρακτικά πως σχεδόν στη μισή αμερικανική επικράτεια οι γυναίκες δεν θα μπορούν να κάνουν άμβλωση και θα πρέπει είτε να καταφεύγουν σε παράνομες και συχνά επικίνδυνες πρακτικές ή να μεταβαίνουν σε άλλη Πολιτεία όπου να επιτρέπεται η διαδικασία, κάτι φυσικά για το οποίο δεν έχουν όλες την οικονομική δυνατότητα.

Μολονότι η άμβλωση είναι μια διαδικασία ρουτίνας και την επιλέγουν γυναίκες από όλα τα κοινωνικά στρώματα, οι ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες είναι πιο συχνές σε συγκεκριμένες πληθυσμιακές ομάδες: τις φτωχές, τις έγχρωμες και τις γυναίκες με χαμηλότερο μορφωτικό επίπεδο, όπως επισημαίνει στον ερευνητικό ιστότοπο The Conversation η Λου Αϊρλαντ από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Μασαχουσέτης.

Κι εδώ ακριβώς αποτυπώνεται σε όλο της το μεγαλείο η υποκρισία της ρεπουμπλικανικής Δεξιάς, η οποία ναι μεν κόπτεται για τα αγέννητα παιδιά, αλλά δεν δίνει δεκάρα για τα γεννημένα. Οι Ρεπουμπλικανοί, πάντα «σφιχτοχέρηδες» σε ό,τι αφορά τη δημόσια υγεία και τα κοινωνικά επιδόματα, επιβεβαιώνουν από πέρυσι το ταξικό τους μίσος απορρίπτοντας ακόμα και το μετριοπαθές πακέτο για τις κοινωνικές δαπάνες που πρότεινε η κυβέρνηση Μπάιντεν και περιελάμβανε μέτρα όπως μεγαλύτερες επιδοτήσεις για την υγειονομική περίθαλψη των μικρών παιδιών και καθολική δωρεάν προσχολική εκπαίδευση.

Ο διεθνής αντίκτυπος

Σε μια εποχή όπου οι γυναίκες σε ολοένα περισσότερες χώρες στον κόσμο κατακτούν με κόπο και αγώνα το δικαίωμα στην άμβλωση (Ιρλανδία, Αργεντινή, Μεξικό και πιο πρόσφατα, η Κολομβία), οι ΗΠΑ κινδυνεύουν να αποτελέσουν μια θλιβερή παραφωνία στον λεγόμενο δυτικό κόσμο, όπως επισήμανε και η Διεθνής Αμνηστία. Κι αυτό θα είναι ένα πρόβλημα που θα ξεπεράσει τα αμερικανικά σύνορα, καθώς εκφράζονται φόβοι ότι στις καθολικές, ως επί το πλείστον, χώρες που έκαναν πρόσφατα το μεγάλο βήμα ή σε εκείνες που παλεύουν για να το αποκτήσουν, οι ακραίοι συντηρητικοί κύκλοι και οι πολιτικές δυνάμεις που τους υποστηρίζουν μπορεί να κερδίσουν νέα ώθηση αν μια χώρα του βεληνεκούς των ΗΠΑ καταστήσει παράνομες τις αμβλώσεις ύστερα από σχεδόν 50 χρόνια.

«Είναι ένα φρικτό προηγούμενο για τα επόμενα χρόνια, για την περιοχή και για ολόκληρο τον κόσμο», λέει στο Associated Press η Καταλίνα Μαρτίνες Κοράλ, διευθύντρια του παραρτήματος Λατινικής Αμερικής και Καραϊβικής του Κέντρου για τα Αναπαραγωγικά Δικαιώματα (Center for Reproductive Rights), το οποίο συμμετείχε ενεργά στην υπόθεση για τη νομιμοποίηση της άμβλωσης στο Ανώτατο Δικαστήριο της Κολομβίας – με αίσιο τέλος.

Πηγή: efsyn.gr

Η εμβληματική μεξικανή υπέρμαχος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων Ροσάριο Ιμπάρα πέθανε σε ηλικία 95 ετών στο Μοντερέι, ανακοίνωσε ο πρόεδρος του Μεξικού Αντρές Μανουέλ Λόπες Ομπραδόρ.

«Κακή είδηση: η Ροσάριο Ιμπάρα ντε Πιέδρα πέθανε. Η ζωή της θα μας θυμίζει πάντα την ανάγκη να αγαπάμε βαθιά τα παιδιά μας, να είμαστε αλληλέγγυοι προς εκείνους που υποφέρουν διότι έχουν χάσει τους αγαπημένους τους», έγραψε ο πρόεδρος του Μεξικού στο Twitter.

Η Ροσάριο Ιμπάρα ίδρυσε την Επιτροπή υπεράσπισης των κρατουμένων, των καταδιωγμένων, των αγνοουμένων και των πολιτικών προσφύγων , την «Comité ¡Eureka!», μετά την εξαφάνιση το 1975 του γιου της Χεσούς Πιέδρα, που είχε κατηγορηθεί ότι ανήκε στην Liga Comunista 23 de Septiembre.

«Είναι πρωτοπόρος στην υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της ειρήνης και της δημοκρατίας στο Μεξικό», ανακοίνωσε η Εθνική Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (CNDH).

Οι εξαφανίσεις ξεκίνησαν στο Μεξικό με τον «βρόμικο πόλεμο» των αρχών κατά των επαναστατικών κινημάτων κατά την περίοδο 1960-1980.

Ο αριθμός τους εκτοξεύθηκε κατά την δεκαετία του 2000, με την αύξηση της δράσης των εμπόρων ναρκωτικών στο Μεξικό και τον πόλεμο που κήρυξε κατά των καρτέλ των ναρκωτικών ο πρόεδρος Φελίπε Καλντερόν (2006-2012).

Πηγή: efsyn.gr

Βάσει της νομοθεσίας του Άινταχο δεν επιτρέπεται να γίνονται αμβλώσεις, αφού εντοπιστεί καρδιακή λειτουργία στο έμβρυο, περίπου στην 6η εβδομάδα της κύησης.

Μία ακόμη αμερικανική πολιτεία, το Άινταχο, υιοθέτησε νομοθεσία που επιτρέπει στους πολίτες να προσφεύγουν νομικά εναντίον κλινικών και γιατρών που κάνουν αμβλώσεις, μία ακόμη απόπειρα να περιοριστεί το δικαίωμα αυτό των γυναικών στις ΗΠΑ.

Το νομοσχέδιο, το οποίο υπέγραψε χθες Τετάρτη ο κυβερνήτης του Άινταχο, επιτρέπει στις οικογένειες των γυναικών που υποβλήθηκαν σε άμβλωση – αλλά και στον πατέρα του εμβρύου, ακόμη κι αν η σύλληψη προήλθε από βιασμό—να προσφεύγουν νομικά εναντίον των κλινικών ή των γιατρών που έκαναν την επέμβαση. Βασίζεται σε παρόμοιο νομοσχέδιο που προκάλεσε μεγάλες αντιδράσεις στο Τέξας.

Βάσει της νομοθεσίας του Άινταχο δεν επιτρέπεται να γίνονται αμβλώσεις αφού εντοπιστεί καρδιακή λειτουργία στο έμβρυο, περίπου στην 6η εβδομάδα της κύησης, εκτός κι αν υπάρχει άμεσος ιατρικός λόγος ή σε περιπτώσεις βιασμού ή αιμομιξίας. Ωστόσο τόσο ο βιασμός όσο και η αιμομιξία θα πρέπει να έχουν καταγγελθεί πρώτα στις αρχές, ενώ θα πρέπει να δίνεται στον γιατρό που πρόκειται να κάνει την άμβλωση αντίγραφο της αστυνομικής έκθεσης.

Ο Μπραντ Λιτλ, κυβερνήτης του Άινταχο, που δηλώνει ένθερμος υποστηρικτής των δικαιωμάτων «των μωρών που πρόκειται να γεννηθούν», εξέφρασε την ανησυχία ότι το νομοσχέδιο αυτό ενδέχεται να κριθεί αντισυνταγματικό καθώς «δίνει στους πολίτες το δικαίωμα να επιβάλουν αυστηρά πρόστιμα για την άσκηση ενός δικαστικά αναγνωρισμένου συνταγματικού δικαιώματος».

Κάτι τέτοιο υπονομεύει τους θεσμούς και «αποδυναμώνει τις συλλογικές μας ελευθερίες», προειδοποίησε ο Λιτλ σε επιστολή του προς τους βουλευτές της πολιτείας.

Ο κυβερνήτης του Άινταχο εξέφρασε την ανησυχία ότι η εφαρμογή αυτού του είδους των νομοθεσιών ενδέχεται να πλήξει και άλλα δικαιώματα των Αμερικανών, τα οποία είναι ιδιαίτερα προσφιλή στους συντηρητικούς, όπως το δικαίωμα στην οπλοκατοχή.

Το νέο νομοσχέδιο έχουν ήδη καταγγείλει οι υπέρμαχοι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αλλά και ο Λευκός Οίκος.

«Οι κοινοβουλευτικοί περηφανεύτηκαν ξεκάθαρα ότι αυτό το νομοσχέδιο αποτελεί ένα ‘πανούργο’ μέσο για τον περιορισμό της πρόσβασης στην άμβλωση» παρακάμπτοντας τη δικαιοσύνη, δήλωσε η Λόρεν Μπράμγουελ στέλεχος μιας ισχυρής οργάνωσης προάσπισης των πολιτικών δικαιωμάτων, η οποία κατήγγειλε ότι το νομοσχέδιο είναι «ανεύθυνο και πολιτικά υποκινούμενο ώστε να κάνει κακό».

Η εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου Τζεν Ψάκι χαρακτήρισε το νομοσχέδιο επαίσχυντη απόπειρα να αμφισβητηθεί η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ «Ρόου εναντίον Γουέιντ», η οποία υιοθετήθηκε το 1973 και διασφάλισε το δικαίωμα των γυναικών στην άμβλωση.

Συνολικά 1.844 μέτρα που αφορούν την αντισύλληψη και την άμβλωση έχουν υιοθετηθεί σε 46 πολιτείες από την 1η Ιανουαρίου ως τις 15 Μαρτίου 2022, σύμφωνα με το ινστιτούτο ερευνών Guttmacher, που μάχεται για το δικαίωμα των γυναικών να ορίζουν το σώμα τους.

Πηγή: news247.gr

Με πρόσχημα τις συνήθεις συγκρούσεις μεταξύ των διαδηλωτών και της αστυνομίας, που έλαβαν χώρα και πέρυσι με 17 συλλήψεις, οι αρχές προχώρησαν στη συγκεκριμένη απόφαση η οποία, όπως γίνεται αντιληπτό, συναντά τεράστιες αντιδράσεις.

Με τις γυναικοκτονίες να έχουν αυξηθεί κατακόρυφα στην Τουρκία, ο Ταγίπ Ερντογάν λίγο καιρό πριν αποφάσισε να αποσύρει τη χώρα από τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης για τα δικαιώματα των γυναικών.

Έτσι ο Ερντογάν έβαλε τον κυβερνήτη της Κωνσταντινούπολης (και όχι τον δήμαρχο με τον οποίο είναι στα μαχαίρια) να εκδώσει απόφαση, σύμφωνα με την οποία απαγορεύονται πορείες και διαδηλώσεις για την Ημέρα της Γυναίκας, με πρόσχημα τις συνήθεις συγκρούσεις μεταξύ των διαδηλωτών και της αστυνομίας, που έλαβαν χώρα και πέρυσι με 17 συλλήψεις, οι αρχές προχώρησαν στη συγκεκριμένη απόφαση η οποία, όπως γίνεται αντιληπτό, συναντά τεράστιες αντιδράσεις.

Γυναικείες οργανώσεις ανακοίνωσαν ήδη ότι θα αγνοήσουν τις απαγορεύσεις και ότι θα διαδηλώσουν κανονικά, «όπως πάντα τα τελευταία 20 χρόνια».

Πηγή: koutipandoras.gr

Δέσποινα Παρασκευά-Βελουδογιάννη

Η νέα έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας τεκμηριώνει πώς το Ισραήλ εφαρμόζει ένα σύστημα απαρτχάιντ εις βάρος των Παλαιστινίων.

«Τα παιδιά μου είναι πάντοτε τρομαγμένα· όλοι είμαστε πάντοτε τρομαγμένοι. Όταν μπαίνει ο στρατός και τα παιδιά σου είναι τρομοκρατημένα και κλαίνε έξω στη βροχή, το ορκίζομαι, δεν υπάρχει ανθρώπινο πλάσμα πάνω σε αυτή τη γη που να μπορεί να το διαχειριστεί αυτό. Ο μόνος τρόπος για να το περιγράψεις είναι ως τραγωδία. Και τι υποτίθεται ότι πρέπει να κάνουμε; Δεν έχουμε πουθενά να πάμε. Κανείς δεν μπορεί να μας προστατέψει». Nitham Abu Kbash, Δυτική Όχθη

Τον Νοέμβριο του 2020, οι ισραηλινές δυνάμεις εισέβαλαν στο παλαιστινιακό χωριό Κιρμπέτ Χούμσα για να κατεδαφίσουν και να κατασχέσουν 29 κατασκευές που χρησίμευαν ως σπίτια ή χώροι εργασίας στους 177 Παλαιστίνιους κατοίκους του χωριού. Εβδομήντα τρία άτομα ξεριζώθηκαν, ανάμεσά τους 41 παιδιά, στον μεγαλύτερο εξαναγκαστικό εκτοπισμό που είχε καταγραφεί τα τελευταία χρόνια.

Το σπίτι του Nitham και των τριών παιδιών του ήταν το πρώτο που κατασχέθηκε. Τον Φεβρουάριο του 2021 η σκηνή της οικογένειας κατασχέθηκε άλλες πέντε φορές.

Εδώ και δεκαετίες, περιστατικά σαν και αυτό αποτελούν συστατικό στοιχείο της καθημερινής ζωής των Παλαιστινίων, μιας ζωής γεμάτης πόνο και απώλειες. Εκατοντάδες χιλιάδες σπίτια έχουν γκρεμιστεί και ολόκληρες κοινότητες έχουν εκτοπιστεί από τις ισραηλινές αρχές. Σήμερα πάνω από 150.000 Παλαιστίνιες/-οι βρίσκονται μπροστά σε πραγματικό κίνδυνο να χάσουν τη στέγη τους, ενώ πάνω από 6 εκατομμύρια παραμένουν πρόσφυγες.

Η νέα έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας, με μια εις βάθος έρευνα, νομική ανάλυση και νέο υλικό, τεκμηριώνει πώς το Ισραήλ, μέσα από πολυάριθμες παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων, εφαρμόζει ένα σύστημα απαρτχάιντ εις βάρος των Παλαιστινίων, που συνιστά έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Το καθεστώς του απαρτχάιντ αντιμετωπίζει τις Παλαιστίνιες και τους Παλαιστίνιους που ζουν στο Ισραήλ και στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη, αλλά και όσες/-ους παραμένουν πρόσφυγες, ως κατώτερη φυλετική ομάδα (λόγω του μη εβραϊκού – αραβικού τους στάτους), και της στερεί σκόπιμα τα ανθρώπινα δικαιώματά της. Στόχος είναι να διατηρείται μια εβραϊκή δημογραφική πλειονότητα, που θα μεγιστοποιεί τον έλεγχό της επί των εδαφών και των πόρων του τόπου. Πρόκειται, με λίγα λόγια, για ένα θεσμοθετημένο ρατσιστικό καθεστώς καταπίεσης και κυριαρχίας που ασκείται μέσα από συγκεκριμένους νόμους, πολιτικές και πρακτικές.

Πλάι στις κατεδαφίσεις σπιτιών, έρχονται οι εκδιώξεις και η άρνηση παραχώρησης οικοδομικών αδειών, οι χωρισμοί οικογενειών, ο κατακερματισμός κοινοτήτων και ο αποκλεισμός τους πίσω από τείχη και υπό αυστηρή στρατιωτική εξουσία, οι απαλλοτριώσεις γης και φυσικών πόρων, οι στερήσεις, η ακραία φτώχεια και η βαθιά ανισότητα στην κατανομή των κοινωνικών παροχών, οι σκληρές απαγορεύσεις στις μετακινήσεις, η διά νόμου άρνηση καθεστώτος υπηκοότητας. Οι πρακτικές αυτές αποτελούν βασικούς πυλώνες του απαρτχάιντ του Ισραήλ εις βάρος των Παλαιστινίων, που επισφραγίζονται από δολοφονίες, βασανιστήρια, διοικητικές κρατήσεις και στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων.

Στο Ισραήλ και τα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη διαπράττεται ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.

Πώς μπορούμε να σωπάσουμε;

Η Διεθνής Αμνηστία ζητά από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο να εξετάσει, στο πλαίσιο της έρευνας που αυτή τη στιγμή διεξάγει στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη, το έγκλημα του απαρτχάιντ, και ταυτόχρονα καλεί τα όλα τα κράτη να πράξουν το νόμιμο δικαίωμά τους, και την υποχρέωση, να οδηγήσουν στη δικαιοσύνη τα άτομα που βάσει διεθνούς δικαίου κρίνονται ύποπτα για τη διάπραξη του απαρτχάιντ. Απευθύνεται επίσης στα Ηνωμένα Έθνη για την επιβολή συνολικού εμπάργκο όπλων στο Ισραήλ.

Να διαλύσει το σύστημα του απαρτχάιντ: Αυτό απαιτεί η Διεθνής Αμνηστία από το κράτος του Ισραήλ, και είναι ακριβώς το κράτος του Ισραήλ ο στόχος στον οποίο απευθύνει την κριτική της και όχι φυσικά ο εβραϊκός λαός.

Να μπει ένα τέλος στα καθημερινά δεινά του παλαιστινιακού λαού: Αυτό είναι μια κραυγή, όχι απλώς μια απαίτηση. Ρίζα αυτών των δεινών αποτελεί το απαρτχάιντ του Ισραήλ εις βάρος των Παλαιστινίων. Όσο αυτή η ρίζα δεν αντιμετωπίζεται, τόσο η διεθνής κοινότητα θα παραμένει σιωπηλός μάρτυρας ενός ανθρωπιστικού εγκλήματος.

Απέναντι σε ένα τέτοιο έγκλημα, κάθε άνθρωπος που δεν ανέχεται την αδικία, που αγωνίζεται για έναν κόσμο ισότητας και αξιοπρέπειας, δεν μπορεί παρά να κινητοποιηθεί. Η διαρκής ενημέρωση και η εμβάθυνση στην ερμηνεία της κατάστασης, η γνωστοποίηση όσων συμβαίνουν στο Ισραήλ και στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη, η ανοιχτή συζήτηση και η διεκδίκηση της δικαιοσύνης, η συμβολή μας ώστε να ασκηθεί αποτελεσματική πίεση σε διεθνές και εθνικό επίπεδο, όλα αυτά συνιστούν έμπρακτες μορφές αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό.

Η νέα έρευνα της Διεθνούς Αμνηστίας, και η μεγάλη εκστρατεία που ξεκινά για τον τερματισμό του απαρτχάιντ εις βάρος των Παλαιστινίων, αποσκοπούν ακριβώς σε όλα αυτά τα αναγκαία βήματα. Πρώτος σταθμός σε αυτή την προσπάθεια είναι ο αγώνας για τον τερματισμό των κατεδαφίσεων και των εξαναγκαστικών εξώσεων.

Σε αυτή την κατεύθυνση, η Διεθνής Αμνηστία ασκεί θεσμική πίεση σε διεθνές αλλά και εθνικό επίπεδο, ενώ συνεχίζει να ερευνά και να γνωστοποιεί νέο υλικό και στοιχεία. Μπορείτε κι εσείς να λάβετε μέρος σε αυτή την προσπάθεια, στηρίζοντας τις δράσεις ευαισθητοποίησης και ενημέρωσης, και υπογράφοντας την έκκληση προς τον πρωθυπουργό του Ισραήλ για άμεση ακύρωση των εντολών για κατεδαφίσεις, που θα βρείτε εδώ.

Όλες και όλοι μας, καθεμιά και καθένας μας, έχουμε τη δύναμη να αλλάξουμε την κατάσταση. Ένα βήμα τη φορά.

Η Δέσποινα Παρασκευά-Βελουδογιάννη είναι υπεύθυνη Εκστρατειών στο Ελληνικό Τμήμα της Διεθνούς Αμνηστίας

Πηγή: news247.gr

Γαβριήλ Σακελλαρίδης

Ο Διευθυντής του Ινστιτούτου Έρευνας και Κοινωνικής Αλλαγής «Eteron», Γαβριήλ Σακελλαρίδης, συμμετέχοντας στο αφιέρωμα «Η Ελλάδα στο μέλλον» γράφει στο NEWS 24/7 για την ανάγκη αλλαγής παραδείγματος οικονομικής πολιτικής, τα δικαιώματα και το «άνοιγμα» των ανισοτήτων.

Οποιαδήποτε πρόβλεψη για το τί θα φέρει ένα νέο έτος -μετά το 2020- θα μπορούσε να θεωρηθεί εκ προοιμίου ριψοκίνδυνο εγχείρημα. Όμως υπάρχει μία λεπτή κόκκινη γραμμή που ενώνει την πορεία μας μέσα στην πανδημία: ζούμε σε μία εποχή που που το “νέο” αγωνίζεται να γεννηθεί και το “παλιό” πασχίζει να κρατηθεί στη ζωή, όπως έλεγε ο Γκράμσι για να περιγράψει την στιγμή της καμπής στην ιστορία.

Σε αυτή την εποχή της ρευστότητας υπάρχουν πολλές πραγματικότητες γύρω μας. Όχι στη λογική του Matrix -μέρες που είναι- αλλά σε αυτό που καταλαβαίνουμε, αξιολογούμε και βιώνουμε, με βάση τις επιλογές που έχουμε κάνει συνειδητά ή ασυνείδητα. Έτσι μπορούμε να διαβάζουμε αντιφατικά πρωτοσέλιδα που να έχουν ψήγματα αλήθειας. Μπορούμε να κατακεραυνώνουμε αυτούς που διαφωνούμε και να απορούμε “μα πως είναι δυνατόν” να πιστεύουν τέτοια πράγματα και να έχουμε όλοι κάποιο δίκιο. Υπάρχει λοιπόν μία πραγματικότητα που κατασκευάζεται εντός ενός “γυάλινου πύργου” με τις δικές της προτεραιότητες, τις δικές της αξίες και τα δικά της αφηγήματα. Υπάρχει και μία άλλη, αυτή που είναι ορατή εκτός “γυάλινου πύργου” που αρκεί να αλλάξει κάποιος τις προτεραιότητες και θα δει τα πράγματα διαφορετικά.

Σε αυτή την πραγματικότητα θέλω να αναφερθώ, αφού εντέλει αυτό που αντιλαμβανόμαστε είναι ζήτημα οπτικής γωνίας.

Νεοφιλελεύθερες ρωγμές;

Το 2021 ξεκίνησε μία συζήτηση σε παγκόσμιο επίπεδο για την ανάγκη αλλαγής παραδείγματος οικονομικής πολιτικής. Ο νεοφιλελευθερισμός, μία έννοια που χρησιμοποιείται ευρύτατα για να περιγράψει την κυριαρχία των αγορών, την απορρύθμιση της εργασίας, την χαμηλή φορολογία του κεφαλαίου για την επίτευξη της ανταγωνιστικότητας κλονίστηκε περισσότερο από ποτέ από τα τέλη της δεκαετίας του 1970.

Η κριτική στα trickle-down economics, τον ακρογωνιαίο λίθο του νεοφιλελευθερισμού, που σύμφωνα με τα οποία πρέπει να δοθούν κίνητρα στους πλούσιους και τις επιχειρήσεις για να αυξήσουν τον πλούτο και την κερδοφορίας τους για να διαχυθούν στα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα, ήταν τεράστιας ιστορικής σημασίας, ειδικότερα από τη στιγμή που έγινε από τον Μπάιντεν.

Και ενώ συμβαίνουν αυτά, στην Ελλάδα φαίνεται να έχει υψωθεί ένα τείχος προστασίας απέναντι σε οποιαδήποτε αμφισβήτηση του νεοφιλελεύθερου μοντέλου. Μετά από μία δεκαετία μνημονίων και δύο χρόνια πανδημίας, αν παρακολουθήσει κάποιος το δημόσιο διάλογο, το βασικότερο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας μοιάζει να είναι ότι είμαστε “η τελευταία Σοβιετίας της Ευρώπης”. Η μόνιμη επωδός για μικρότερο κράτος, περισσότερη φιλελευθεροποίηση, περισσότερα κίνητρα για τις επιχειρήσεις και τα υψηλά εισοδήματα εκτός από βαριές ιδεοληψίες καταδεικνύει και μία εμμονή που αντικρούει στη διεθνή πραγματικότητα.

Ποιοι κερδίζουν από την ανάπτυξη;

Ο ρυθμός αύξησης του ΑΕΠ είναι ο βασικό δείκτης με βάση τον οποίο κρίνεται αν τα πράγματα πηγαίνουν καλά ή άσχημα. Ας αποφύγουμε σε αυτό το σημείο να μπούμε στην αντιπαράθεση για το αν η ανάπτυξη 7% του 2021 είναι αποτέλεσμα “ελατηρίου”, δηλαδή αν οφείλεται απλώς στην μεγάλη ύφεση του 2020 ή για το αν οι προοπτικές του 2022 είναι ευοίωνες με βάση έναν προϋπολογισμό λιτότητας. Η όποια ανάπτυξη όχι απλώς δεν φτάνει σε όλους, αλλά στην πραγματικότητα αποκλείει από τους καρπούς της όλο και πιο ευρεία τμήματα της ελληνικής κοινωνίας. Αυτό το επιβεβαιώνουν οι επίσημες στατιστικές για την εισοδηματική ανισότητα και την φτώχεια στην χώρα μας, που χρησιμοποιούν τους πιο συντηρητικούς ορισμούς για τα παραπάνω μεγέθη. Στρατιές εργαζομένων υποαπασχολούνται σε εργασιακές γαλέρες είτε αδήλωτοι σε συνθήκες “μαύρης” εργασίας είτε με μισθούς που δεν δίνουν καμία προοπτική. Και αυτό δεν αφορά μόνο τους νέους αλλά όλο και πιο ευρεία ηλικιακά στρώματα.

Πίσω από τους πηχυαίους τίτλους για τους ρυθμούς ανάπτυξης κρύβεται η πραγματική εικόνα μιας βαθιά πολωμένης κοινωνίας που καλείται να πανηγυρίσει για επιτυχίες δεν την ακουμπούν και μάλιστα εγκαλείται για “μιζέρια” όταν δεν το κάνει.

Ποια δικαιώματα είναι πιο σημαντικά;

Η συζήτηση για τα δικαιώματα είναι κρίσιμη σε αυτή την περίοδο αβεβαιότητας. Δεν είναι λίγοι αυτοί που αντιδρούν στις επικλήσεις σεβασμού των δικαιωμάτων, θεωρώντας πως αυτές οι συζητήσεις υποκρύπτουν άλλες ατζέντες. Όμως τα δικαιώματα δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα κανονιστικό πλαίσιο του “τί είναι σωστό και δίκαιο” στις κοινωνίες μας. Κι αν θεωρείται ότι χρησιμοποιούνται μόνο από αυτούς που τα στερούνται (που δεν είναι καθόλου κακό αυτό), ας αναλογιστεί κάποιος ότι μπορεί να περιέλθει σε κατάσταση που ο σεβασμός των δικαιωμάτων να αφορά τον ίδιο προσωπικά.

Το δικαίωμα στην υγεία -για παράδειγμα- στην εποχή της πανδημίας έγινε κεντρικό στη δημόσια συζήτηση. Η δυνατότητα παροχής υπηρεσιών υγείας που διασφαλίζουν την ανθρώπινη ζωή με όρους αξιοπρέπειας έγινε κρίσιμο διακύβευμα. Πολύ γρήγορα όμως τέθηκε στη ζυγαριά, αντιπαραθετικά με άλλα δικαιώματα; Είναι πιο σημαντικό από το δικαίωμα στη διαδήλωση και την ελευθερία έκφρασης; Είναι πιο σημαντικό από το δικαίωμα στο επιχειρηματικό κέρδος είτε αυτό αφορά τις ιδιωτικές κλινικές, είτε άλλες επιχειρηματικές δραστηριότητες;

Τις απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα τις δίνουν οι κοινωνίες με βάση τις αξίες και τις προτεραιότητες τους. Και με βάση αυτές τις απαντήσεις πρέπει να κρίνονται και οι κυβερνήσεις.

Στην Ελλάδα ως τώρα έχουμε χάσει τη πιο σημαντική ευκαιρία να επενδύσουμε ενεργητικά στο εθνικό σύστημα υγείας και να δημιουργήσουμε δομές που να διασφαλίζουν το δικαίωμα στην υγεία σε όλους τους πολίτες με τρόπο ισότιμο και ποιοτικό. Η επιλογή ενίσχυσης του διαλυμένου ΕΣΥ, της δημιουργίας ενός ουσιαστικού συστήματος πρωτοβάθμιας περίθαλψης και η βελτίωση της μισθολογικής θέσης του υγειονομικού προσωπικού είναι ζήτημα πολιτική επιλογής που θα μπορούσε να αποτελέσει παρακαταθήκη για τις μελλοντικές γενιές.

Πώς κινητοποιείται μία κοινωνία;

Στις παραπάνω προκλήσεις ο ρόλος της κοινωνίας τίθεται επίμονα ως βασικός παράγοντας. Η κοινωνία όμως δεν εκφράζεται μέσα από τις εκλογές; Δεν καθορίζει ποιες είναι οι προτεραιότητές της όταν πηγαίνει στην κάλπη; Σίγουρα το κάνει και με αυτό τον τρόπο. Όμως το δημοκρατικό στοίχημα δεν τελειώνει εκεί, ούτε καν στο πλαίσιο της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Η διεκδίκηση, ο δημόσιος διάλογος, η κριτική αμφισβήτηση είναι συστατικά κομμάτια μία δημοκρατίας. Κι αν πίνουμε νερό στο όνομα της δημοκρατίας είναι αντιφατικό να εξοβελίζουμε στο πυρ το εξώτερον τα συστατικά της.

Στα χρόνια της πανδημίας συναντήσαμε νέες μορφές κινητοποίησης μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, από κοινωνικά τμήματα που ήταν αόρατα στο πλαίσιο της μεγάλης εικόνας και τα οποία ξαφνικά απέκτησαν τη δύναμη να δημιουργούν πολιτικά γεγονότα κεντρικής σημασίας. Οι διεκδικήσεις των εργαζομένων στην e-food, η κινητοποίηση για τις γυναικοκτονίες και την έμφυλη κακοποίηση δίνουν τον τόνο, προειδοποιώντας πως ό,τι περνάει “κάτω από το ραντάρ” των παραδοσιακών ΜΜΕ δεν θα κρύβεται πλέον κάτω από το χαλάκι.

Κάποιοι μιλούν για την ανάγκη κανόνων και ρύθμισης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να “αποφεύγεται η παραπληροφόρηση”. Ας ρυθμιστεί το τοπίο των παραδοσιακών ΜΜΕ, ας διασφαλιστεί η πολυφωνία, η κριτική άποψη, ας διασφαλιστεί ένας δημόσιος χώρος που να δίνει βήμα στους πολίτες και έπειτα -βεβαίως- να δούμε και το τί συμβαίνει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Όχι όμως το ανάποδο. Ειδάλλως υποκρύπτεται μία φοβία απέναντι στο ό,τι δεν μπορεί να ελεγχθεί και να χειραγωγηθεί.

Και ο λαϊκισμός; Μήπως τελικά λαϊκίζουμε;

Έχετε και εσείς παρατηρήσει ότι οποτεδήποτε κάποιος επικαλείται τις κοινωνικές προτεραιότητες κατατάσσεται αυτόματα στους “λαϊκιστές”; Ότι οποιαδήποτε αναφορά σε υπεράσπιση κοινωνικών δικαιωμάτων θεωρείται “αναχρονισμός”, “συντηρητισμός” και φυσικά λαϊκισμός; Ότι η ταμπέλα του “λαϊκιστή” που φοριέται με τόση ευκολία σε όσους αρθρώνουν έναν λόγο που εκφεύγει από τη στενότητα της κυρίαρχης πολιτικής, είναι το ιδεολογικό υπερόπλο για να λήξει μία δημόσια συζήτηση πριν καν αρχίσει; Ο λαϊκισμός μοιάζει όλο και περισσότερο να είναι μία επινοημένη κατασκευή για να προσφέρει επιχειρήματα σε όσους δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα στις προτεραιότητες της κοινωνίας.

Σημαίνει αυτό ότι δεν υπάρχει λαϊκισμός; Υπάρχει, όταν οι ψευδείς ειδήσεις διαμορφώνουν πολιτικά επιχειρήματα στο δημόσιο λόγο. Όταν οι επικλήσεις αδιόρατων απειλών λειτουργούν για την προώθηση ηθικών πανικών (και δεν εννοούμε την πανδημία). Όταν η επιστήμη εργαλειοποιείται για να χωρέσει σε πολιτικές φόρμες που εξυπηρετούν.

Ας γίνει λοιπόν το 2022 η χρονιά που οι αξίες της κοινωνικής δικαιοσύνης, της αξιοπρέπειας και της αλληλεγγύης θα μπουν στο επίκεντρο. Και να είναι αυτές που θα καθοδηγήσουν τις κοινωνικές προτεραιότητες και θα κρίνουν τις πολιτικές επιλογές.

*Ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης είναι Διευθυντής του Ινστιτούτου Έρευνας και Κοινωνικής Αλλαγής «Eteron»

Πηγή: news247.gr

Στο μητρώο των «ξένων πρακτόρων» του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών μπήκαν δύο μέλη των Pussy Riot καθώς και συγγραφείς και δημοσιογράφοι.

To ρωσικό υπουργείο Δικαιοσύνης συμπεριέλαβε στο μητρώο των «ξένων πρακτόρων», εκτός από τον συγγραφέα Βίκτορ Σεντερόβιτς, τις Βερόνικα Νικούλσινα και Ναντιέζντα Ταλακόνικοβα, μέλη του πανκ συγκροτήματος Pussy Riot, την αρχισυντάκτρια του περιοδικού «Χόλαντ» Ταίσια Μπεκμπουλάτοβα, τον γκαλερίστα Μαράτ Γκέλμαν, όπως επίσης και τους δημοσιογράφους του Radio Svoboda (Radio Free Europe/Radio Liberty) Ιβάν Μπελιάγεφ και Γιελένα Βλαντίκινα.

Ο κατάλογος δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα του υπουργείου Δικαιοσύνης όπως αναφέρει το ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Η απόφαση του υπουργείου Δικαιοσύνης να συμπεριλάβει τα εν λόγω άτομα στο μητρώο των «ξένων πρακτόρων» ελήφθη με βάση τα έγγραφα που έλαβε από τις αρμόδιες κρατικές αρχές. «Ιδιαίτερα, σύμφωνα με τα παραληφθέντα στοιχεία, τα εν λόγω πρόσωπα, συστηματικά διαδίδουν περιεχόμενα για ορισμένο κύκλο ατόμων, λαμβάνοντας παράλληλα χρηματοδότηση από το εξωτερικό» αναφέρεται στην απόφαση.

«Στον κατάλογο με αριθμό μητρώου 111 βρίσκεται ο γενικός διευθυντής της κινηματογραφικής λέσχης Neft στην πόλη Γιαροσλάβλ Αντρέι Αλεξέγεφ. Όπως επισημαίνει η έκδοση 7Χ7, ο Αλεξέγεφ διοργάνωσε στην πόλη διαλέξεις και προβολές σχετικές με την τέχνη», γράφει η εφημερίδα Novaya Gazeta, προσθέτοντας ότι «το 2020 ο ίδιος αναγκάστηκε να ακυρώσει μερικά από τα προγράμματα που είχε ανακοινώσει κάτω από τις πιέσεις των αρχών επισημαίνει το 7Χ7».

Πηγή: news247.gr

Δημήτρης Αγγελίδης

Ετήσια Εθνική Στρογγυλή Τράπεζα κατά των Διακρίσεων, του ΚΕΝΤΡΟΥ «Αντιγόνη» ● Σαν να μην έφταναν τα ψυχικά τραύματα που κουβαλούν μαζί τους οι πρόσφυγες από τις χώρες προέλευσής τους και η πίεση του εγκλεισμού, ήρθε η πανδημία για να καταδείξει πόσο άνιση είναι η πρόσβαση στο σύστημα Υγείας γι’ αυτούς που την έχουν περισσότερο ανάγκη.

Σχεδόν δυόμισι με τρεις φορές περισσότερο εκτεθειμένοι στον κορονοϊό σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό είναι οι πρόσφυγες, ωστόσο η πρόσβασή τους σε ιατρικές υπηρεσίες είναι αντιστρόφως ανάλογη προς τις αυξημένες ανάγκες τους.

Οπως σημείωσε ο αναπληρωτής καθηγητής Πολιτικής Υγείας του ΑΠΘ Ηλίας Κονδύλης στην 20ή Εθνική Στρογγυλή Τράπεζα Διακρίσεων του Κέντρου «Αντιγόνη» στις αρχές της εβδομάδας με θέμα την υγειονομική και στεγαστική διάσταση της κοινωνικής ένταξης των προσφύγων σε συνθήκες υγειονομικής κρίσης, ο «νόμος της αντίστροφης φροντίδας» βρίσκει εφαρμογή στους προσφυγικούς πληθυσμούς στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της πανδημίας.

Πρόκειται για τον νόμο που διατύπωσε το 1971 ο γιατρός των μεταλλωρύχων της Ουαλίας, Τζούλιαν Τούντορ Χαρτ: σε εμπορευματοποιημένα συστήματα υγείας, η προσφορά καλής ιατρικής φροντίδας είναι αντιστρόφως ανάλογη προς τις ιατρικές ανάγκες του πληθυσμού και ακολουθεί περισσότερο εισοδηματικά κριτήρια, έτσι ώστε να προσφέρονται λίγα σε αυτούς με τις μεγαλύτερες ανάγκες υγείας και πολλά σ’ αυτούς με τις μικρότερες.

Εξαιτίας των συνθηκών διαβίωσης, του κοινωνικού αποκλεισμού και της πλημμελούς πρόσβασης στο σύστημα Υγείας, οι πρόσφυγες και οι μετανάστες ήταν από τους πλέον ευάλωτους πληθυσμούς στον κορονοϊό: 1.780 κρούσματα ανά 100.000 πληθυσμό στις δομές της ενδοχώρας και 2.052 ανά 100.000 στα ΚΥΤ των νησιών, αντίστοιχα 2,45 και 2,86 φορές περισσότερα από τον γενικό πληθυσμό.

Οι εμβολιασμοί ξεκίνησαν σε μόνο τέσσερα ΚΥΤ στα τέλη Ιουνίου με εξάμηνη καθυστέρηση, ενώ είχε ήδη εμβολιαστεί το 38% του γενικού πληθυσμού με την πρώτη δόση και το 25% με τη δεύτερη. Ο κ. Κονδύλης επισήμανε την έλλειψη πρόσβασης της ερευνητικής κοινότητας σε στοιχεία για νοσηλείες, διασωληνώσεις και θανάτους, σημείωσε όμως ότι ο μικρός αριθμός θανάτων από κορονοϊό στους πρόσφυγες οφείλεται στη νεαρή ηλικία των περισσότερων προσφύγων και εκτίμησε ότι αν ο προσφυγικός πληθυσμός είχε τα δημογραφικά χαρακτηριστικά του γενικού, θα υπήρχαν εκατόμβες νεκρών.

Την απουσία αξιολόγησης της ευάλωτης κατάστασης των Σύρων, Αφγανών, Σομαλών, Μπανγκλαντεσιανών και Πακιστανών κατά παραβίαση της σχετικής ευρωπαϊκής οδηγίας μετά την εφαρμογή της αμφιλεγόμενης ΚΥΑ Μηταράκη-Βαρβιτσιώτη για την «ασφαλή τρίτη χώρα» Τουρκία επισήμανε η Χριστιάννα Μουρούζη από τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα. Σημείωσε ότι παραμένει επείγουσα η ψυχική κατάσταση των προσφύγων, με 29 από τα 38 επείγοντα περιστατικά ψυχικής υγείας που αντιμετώπισε στη Λέσβο η οργάνωση από τον Ιανουάριο μέχρι τον Ιούλιο να εμφανίζουν αυτοκτονικό ιδεασμό.

Τάσεις αυτοκτονίας

Στη Σάμο, από τον Απρίλιο μέχρι τον Οκτώβριο, όταν επρόκειτο να ξεκινήσει η λειτουργία της νέας κλειστής και ελεγχόμενης δομής-φυλακής, το 64% των νέων ασθενών της οργάνωσης είχε σκέψεις αυτοκτονίας. Υπογράμμισε, τέλος, ότι δεν υπήρξε καμία καταγραφή το πρώτο εξάμηνο του έτους όσων επέζησαν από βασανιστήρια, καθώς τα δημόσια νοσοκομεία, τα οποία έχουν αποκλειστικά την αρμοδιότητα για την πιστοποίηση, δεν εκδίδουν πιστοποιητικά γιατί δεν έχουν την κατάλληλη εκπαίδευση.

Aπό την πλευρά της, η δικηγόρος Βάσω Καρζή, ερευνήτρια του Εθνικού Μηχανισμού Αξιολόγησης Ενταξης (ΝΙΕΜ), σημείωσε ότι σχεδόν όλες οι ευρωπαϊκές χώρες είχαν άριστη απόδοση σε ό,τι αφορά το νομικό πλαίσιο της υγειονομικής κάλυψης των προσφύγων στο δημόσιο σύστημα Υγείας, αλλά σε ό,τι αφορά τη δημιουργία ενός πλαισίου στρατηγικής για την πρόσβαση η κατάσταση διαφοροποιείται, με την Ελλάδα να κινείται σε βαθμολογία κοντά στο 40 στα 100, παρόμοια με την Ουγγαρία, τη Ρουμανία, την Πολωνία και τη Λετονία, δηλαδή τις χώρες του Βίζεγκραντ που εφαρμόζουν αντιπροσφυγικές πολιτικές.

Τα οφέλη της συντονισμένης παρέμβασης των ειδικών ψυχικής υγείας στην περίπτωση ενός πρόσφυγα μαθητή ανέπτυξε η Ευδοκία Λαγάκου (Κέντρο Κοινοτικής Ψυχικής Υγιεινής Βύρωνα-Καισαριανής και Ιατρική Σχολή ΕΚΠΑ), για διαπολιτισμικές προσεγγίσεις στην κοινωνική ένταξη μίλησε η Μίνα Μαρούγκα (Αιγινήτειο), για τις γεωγραφίες της επισφάλειας ο κοινωνικός γεωγράφος Γιώργος Κανδύλης (ΕΚΚΕ), για τις καθυστερήσεις της εφαρμογής του νομικού πλαισίου της αναδοχής των ασυνόδευτων ανήλικων ο πρώην πρόεδρος του ΕΚΚΑ Χρυσοβαλάντης Παπαθανασίου και για τις συνθήκες διαβίωσης στη Λέσβο η Παναγιώτα-Τουλίνα Δέμελη (Υπατη Αρμοστεία).

Παγκόσμια Ημέρα Μεταναστών – χρονιά βαθιών διακρίσεων

Πηγή: efsyn.gr

Όραμα των εμπνευστών της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, ένας κόσμος με δικαιώματα και ελευθερίες χωρίς διακρίσεις.

Η Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Human Rights Day) γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 10 Δεκεμβρίου, σε ανάμνηση της υπογραφής της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στις 10 Δεκεμβρίου 1948. Όραμα των εμπνευστών της, ένας κόσμος με δικαιώματα και ελευθερίες χωρίς διακρίσεις.

Οι πρώτες διακηρύξεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Η έννοια «ανθρώπινα δικαιώματα», απόρροια πολυδιάστατης φιλοσοφικής, πολιτικής και κοινωνικής εξέλιξης, διαμορφώθηκε στην Δυτική Ευρώπη κατά τον 17ο αιώνα και καθιερώθηκε μέσα από εθνικές και διεθνείς διακηρύξεις. Αφετηρία ήταν η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (Bill of Rights) του 1689, όταν το αγγλικό κοινοβούλιο τερμάτισε την ελέω θεού βασιλεία και καθιέρωσε την ελεύθερη εκλογή των μελών του. Με το συνταγματικό αυτό κείμενο διακηρύχθηκε η ανωτερότητα του νόμου έναντι του βασιλιά και περιορίσθηκαν τα βασιλικά προνόμια.

Ακολούθησαν η Διακήρυξη της Αμερικανικής Ανεξαρτησίας της 4ης Ιουλίου 1776 και οι Διακηρύξεις των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη της Γαλλικής Επανάστασης (1789 και 1793).Τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα προστάτευαν και τα πρώτα Συντάγματα των επαναστατημένων Ελλήνων. Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση ο Λένιν συνέταξε την Διακήρυξη των Δικαιωμάτων των Εργαζομένων και του Εκμεταλλευόμενου Λαού, που δημοσιεύτηκε στις 16 Ιανουαρίου 1918. Σε αυτήν δεν γινόταν αναφορά στα ατομικά και θεμελιώδη δικαιώματα του ανθρώπου, που υποχωρούν υπέρ του κοινωνικού συνόλου και των συλλογικών δικαιωμάτων.

Η διεθνοποίηση της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Η διεθνοποίηση της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ήταν αποτέλεσμα των συνεπειών του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και της αποφασιστικότητας της διεθνούς κοινότητας να μην ξανασυμβούν ποτέ στο μέλλον οι αγριότητες και η κτηνωδία που προκάλεσε ο φονικός αυτός πόλεμος με τα 60 εκατομύρια νεκρούς. Αφετηρία για την πορεία αυτή αποτέλεσε ο Χάρτης του Ατλαντικού, που υπέγραψαν ο πρόεδρος των ΗΠΑ Φραγκλίνος Ρούσβελτ και ο Άγγλος πρωθυπουργός Γουίνστον Τσόρτσιλ στις 14 Αυγούστου 1941. Στο κείμενο αυτό, που αποτελούσε επίσης διατύπωση των σκοπών του πολέμου και των θεμελίων της μεταπολεμικής ειρήνης, διακηρυσσόταν ότι, «μετά την οριστική καταστροφή τής ναζιστικής τυραννίας, ελπίζουν να δουν να εγκαθιδρύεται μια ειρήνη που θα επιτρέψει σε όλα τα έθνη να διαβιούν με ασφάλεια στο εσωτερικό των συνόρων τους και θα εξασφαλίσει σε όλους τους ανθρώπους των χωρών τη δυνατότητα ύπαρξης μακριά από τον φόβο και την ανάγκη».

Λίγους μήνες αργότερα, την 1η Ιανουαρίου 1942, με τη Διακήρυξη των Ηνωμένων Εθνών της Ουάσινγκτον, οι αντιπρόσωποι 26 χωρών που ήταν σε εμπόλεμη κατάσταση με τις δυνάμεις τού Άξονα εξέφρασαν την πεποίθησή τους ότι «μια ολοκληρωτική νίκη επί των εχθρών είναι ουσιώδης για την προάσπιση της ζωής, της ελευθερίας, καθώς και τη διατήρηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων και της δικαιοσύνης στις χώρες τους».

Οι αντιλήψεις που είχαν αρχίσει να διαμορφώνονται για τη διεθνή προστασία

των δικαιωμάτων του ανθρώπου επαναβεβαιώθηκαν με τη Διακήρυξη τής Τεχεράνης της 2ας Δεκεμβρίου 1943, στην οποία αναφερόταν ότι ο πόλεμος στοχεύει στην «κατάργηση της τυραννίας και της δουλείας, της καταπίεσης και της μισαλλοδοξίας και διαγραφόταν η ελπίδα ότι στο μέλλον «όλοι οι λαοί τής γης θα μπορούν να ζουν ελεύθεροι, μακριά από την τυραννία, σύμφωνα με τις ιδιαίτερες επιθυμίες τους και τη συνείδησή τους».

Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και η Διακήρυξη που εγκρίθηκε τον Μάιο του 1944 από τη Διεθνή Διάσκεψη Εργασίας στη σύνοδο της Φιλαδέλφειας. Με τη Διακήρυξη αυτή 41 κράτη διαβεβαίωσαν ότι «δεν μπορεί να υπάρξει διαρκής ειρήνη παρά μόνο αν είναι θεμελιωμένη στην κοινωνική δικαιοσύνη» και διακήρυξαν ότι «όλοι οι άνθρωποι χωρίς διάκριση φυλής, πίστης, φύλου έχουν το δικαίωμα να συνεχίσουν την υλική τους πρόοδο και την πνευματική τους ανάπτυξη μέσα στην ελευθερία, την αξιοπρέπεια, την οικονομική εξασφάλιση και στις ίσες ευκαιρίες».

Η Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου

Η Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου είναι έργο της Επιτροπής Δικαιωμάτων τού Ανθρώπου που συστάθηκε το 1947 από το Οικονομικό και Κοινωνικό Συμβούλιο του ΟΗΕ. Επικεφαλής της Επιτροπής ήταν η Έλινορ Ρούσβελτ, χήρα του προέδρου των ΗΠΑ Φραγκλίνου Ρούζβελτ, την οποία είχε διορίσει ο διάδοχός του Χάρι Τρούμαν. Το τελικό κείμενο της διακήρυξης ολοκληρώθηκε σε λιγότερο από δύο χρόνια.

Στις 10 Δεκεμβρίου 1948 η Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, που αποτελείται από το Προοίμιο και 30 άρθρα, υιοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, που συνήλθε στο Παρίσι με ψήφους 48 υπέρ, 0 κατά και 8 αποχές (όλο το σοβιετικό μπλοκ κρατών, η Νότια Αφρική και η Σαουδική Αραβία). Είναι σημαντικό ότι καμία από τις χώρες που αντιπροσωπεύονταν στην Γενική Συνέλευση δεν ψήφισε ενάντια στη Διακήρυξη και ότι ακόμη και αυτές που απείχαν από την τελική ψηφοφορία, είχαν συμμετάσχει και συνεργαστεί στις ενδιάμεσες διαδικασίες σύνταξης. Σε μια εποχή όπου κόσμος είχε χωριστεί στο Δυτικό και Ανατολικό μπλοκ, το να βρεθεί ένας κοινός τόπος επί της ουσίας του κειμένου αποδεικνύει ότι ήταν ένα τεράστιο επίτευγμα.

Σύμφωνα με το Sansimera, το σύνολο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που περιέχονται στην Οικουμενική Διακήρυξη αποτελεί το μέτρο με το οποίο κρίνεται η γενική έννοια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και η εφαρμογή τους σε χώρες και μεμονωμένες περιπτώσεις.Πολλές χώρες έχουν ενσωματώσει άρθρα της Διακήρυξης στα Συντάγματά τους και στη νομοθεσία τους. Η Οικουμενική Διακήρυξη δεν έχει νομική ισχύ, ούτε τη μορφή διεθνούς σύμβασης που επικυρώνεται από τα κράτη. Είναι μια εξαγγελία αρχών. Η συμμετοχή ενός κράτους στον ΟΗΕ συχνά θεωρείται ως σιωπηρή αποδοχή των αρχών της Διακήρυξης.

Πηγή: news247.gr

Δικαστήριο της Μποτσουάνας επικύρωσε την αποποινικοποίηση του σεξ μεταξύ ανδρών στη χώρα. Μέχρι πρότινος, το ομοφυλοφιλικό σεξ τιμωρούνταν με φυλάκιση έως και επτά έτη.

Ανώτατο Δικαστήριο της Μποτσουάνας επικύρωσε τη Δευτέρα την αποποινικοποίηση του σεξ μεταξύ ανδρών, σε μια απόφαση που χαιρετίστηκε από τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα της χώρας της Αφρικής.

Η απόφαση ουσιαστικά απέκλεισε δύο τμήματα του ποινικού κώδικα που είχαν θέσει εκτός νόμου την ομοφυλοφιλία.

Όπως αναφέρει το reuters, πριν από την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου, το ομοφυλοφιλικό σεξ στη Μποτσουάνα τιμωρούνταν με φυλάκιση έως και επτά έτη.

Η κυβέρνηση υποστήριζε ότι ο ποινικός κώδικας απαγόρευε το ομοφυλοφιλικό σεξ, καθώς δεν υπήρχαν αποδείξεις ότι η στάση των ανθρώπων απέναντι στην ομοφυλοφιλία είχε αλλάξει.

Ο Πρόεδρος του Εφετείου Ian Kirby είπε ότι η ποινικοποίηση του ομοφυλοφιλικού σεξ παραβιάζει τα συνταγματικά δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ+, την αξιοπρέπεια, την ελευθερία και το δικαίωμα στην ισότητα.

Μέλη της κοινότητας αντέδρασαν με πανηγυρισμούς στο δικαστήριο, ενώ κάποιοι έκλαιγαν από χαρά.

«Αυτό θα αλλάξει για πάντα το τοπίο της δημοκρατίας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ισότητας στη Μποτσουάνα. Το κράτος δεν θα έχει πλέον καμία δουλειά σχετικά το τι κάνουν δύο ενήλικες που συναινούν..», δήλωσε η Sethunya Mosime, πρόεδρος ΛΟΑΤΚΙ+ οργάνωσης της Μποτσουάνα.

«Αυτή η υπόθεση δοκίμασε τη δημοκρατία της Μποτσουάνας και την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης. Μπορούμε να πούμε ρητά ότι στη Μποτσουάνα υπάρχει πραγματική δημοκρατία», συμπλήρωσε.

Κυβερνητικά στελέχη δεν θέλησαν να σχολιάσουν την απόφαση, για την οποία δεν μπορεί να ασκηθεί έφεση, καθώς αποφασίστηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο.

Πηγή: news247.gr