Χριστίνα Πάντζου

Στο πλαίσιο της προσπάθειάς της να επανασυστηθεί στον γαλλικό λαό με νέους όρους ώστε να προσελκύσει νέες ψήφους, η Μαρίν Λεπέν «έπαιξε το χαρτί» της αλληλεγγύης στις γυναίκες, αυτοαποκαλούμενη μάλιστα «φεμινίστρια που δεν εχθρεύεται τους άντρες» • Ωστόσο, παρά το «λίφτινγκ» που επιχείρησε, οι θέσεις της δεν ξέφυγαν από το κλασικό «Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια», από το οποίο προκύπτει και ο ιδιόμορφος «φεμοεθνικισμός» της: μια ευκαιρία να ξερνάει κανείς ρατσισμό με πρόσχημα τα γυναικεία δικαιώματα.

Η Μαρίν Λεπέν παρουσιάζεται ως «μια φεμινίστρια που δεν εχθρεύεται τους άντρες», υποσχόμενη μέτρα που ξεκινούν από την ενίσχυση των μόνων μητέρων ώς την αυστηρή τιμωρία όσων παρενοχλούν γυναίκες. Είναι με ανάλογες προτάσεις που η Λεπέν κατάφερε να προσελκύσει τη γυναικεία ψήφο, στην οποία οφείλει μεγάλο μέρος της επιτυχίας της στις προεδρικές.

Σύμφωνα με το περιοδικό Decideurs, στον δεύτερο γύρο το 29% των γυναικών (έναντι 25% των αντρών) τασσόταν υπέρ του Μακρόν, ένα 25% (έναντι 21% των αντρών) προτιμούσε τη Μαρίν Λεπέν, ενώ αντίθετα τον Μελανσόν επέλεγαν περισσότεροι άντρες απ’ ό,τι γυναίκες: 18% έναντι 15%, αντίστοιχα.

Στις προεδρικές του 2017 ήταν αντίστροφη η τάση: την ψήφισε το 22% των αντρών έναντι 21% των γυναικών. Εκτοτε, μαζί με την αποδαιμονοποίηση του κόμματός της, προσπάθησε να «φεμινικοποιήσει» τη ρητορική και την εικόνα της. Αυτοσυστήνεται μάλιστα ως μια δυναμική μόνη μητέρα τριών παιδιών που διεκδικεί τα δικαιώματα των γυναικών: από μέτρα διασφάλισης της διατροφής των παιδιών μετά το διαζύγιο ώς τη δωρεάν αντισύλληψη για όλες (τις Γαλλίδες).

Με καταλυτική την ψήφο των γυναικών (52% του εκλογικού σώματος) και στις βουλευτικές της 12ης-19ης Ιουνίου που θα αναδείξουν ποιος θα έχει τη μεγαλύτερη κοινοβουλευτική δύναμη και ποιος θα είναι αξιωματική αντιπολίτευση, δεν είναι τυχαίο που επαναλαμβάνει «θα σταθώ απέναντι σε όποιον απειλεί τις γυναίκες».

Πρόκειται για ένα απατηλό makeover που πρέπει να προβληματίσει τις ψηφοφόρους, προειδοποιούσε στο France 24 η Αν Σεσίλ Μαϊλφέρ, πρόεδρος του Ιδρύματος Γυναικών. «Η Μαρίν Λεπέν δεν είναι και δεν θα είναι ποτέ στο πλευρό των γυναικών γιατί είναι ακροδεξιά. Κι όπου η Ακροδεξιά είναι στην εξουσία, τα δικαιώματα των γυναικών έχουν οπισθοχωρήσει. Κοιτάξτε με ποιους συμμαχεί (τον Ούγγρο πρωθυπουργό Βίκτορ Ορμπαν και τον Βραζιλιάνο πρόεδρο Ζαΐρ Μπολσονάρο)… Πέντε χρόνια μετά το #MeToo ανακάλυψε πως είναι φεμινίστρια. Ξέρει ότι δεν μπορεί να αγνοήσει τον αγώνα για τα δικαιώματα των γυναικών στη Γαλλία και ως λαϊκίστρια λέει ό,τι θέλει να ακούει ο κόσμος».

Ας δούμε τις θέσεις της

Η οργάνωση Osez le Féminisme (Τολμήστε τον Φεμινισμό) εκπόνησε ένα είδος «φεμινιστικού βαρόμετρου» των κομματικών προγραμμάτων. Και αυτό αποκαλύπτει πως καμία από τις θεματικές ενότητες της Λεπέν στην ψηφιακή της καμπάνια δεν μιλά για γυναίκες και αυτές αναφέρονται μόνο στην ενότητα της Οικογένειας δύο φορές: ως μητέρες και στο τμήμα που αφορά την παρένθετη μητρότητα. Μόνο στην μπροσούρα που έστειλε στους ψηφοφόρους υπάρχουν άλλες αναφορές, οι οποίες ωστόσο φέρουν «υποσημειώσεις» που αναιρούν την οικουμενικότητα των δικαιωμάτων που υποτίθεται ότι θέλει να προασπιστεί.

Διατείνεται πως θα προωθήσει νόμο για τη στήριξη των μονογονεϊκών οικογενειών με διπλασιασμό του σχετικού επιδόματος. Αλλά θα κάνει πιο αυστηρό το πλαίσιο για να αποτραπούν οι «απάτες». «Ενα μέτρο που μοιάζει φεμινιστικό, αλλά στιγματίζει τις μόνες μητέρες: τις βοηθάμε, αλλά τις υποπτευόμαστε κιόλας… Ενώ οι επιπλέον γραφειοκρατικές απαιτήσεις θα δυσχεράνουν την πρόσβαση πολλών γυναικών σε αυτό το επίδομα», εξηγεί η ερευνήτρια Φαμπιέν Ελ Κουρί, εκπρόσωπος της Osez le Féminisme.

Προτείνει την κατάργηση της κρατικής ιατρικής βοήθειας, που επιτρέπει στους ξένους χωρίς νομιμοποιητικά έγγραφα να έχουν πρόσβαση στη δωρεάν υγεία, και τη θέσπιση της υποδοχής τους μόνο για επείγοντα περιστατικά, κάτι που συνιστά τεράστια οπισθοδρόμηση, λέει η γυναικολόγος Γκάντα Χατέμ-Γκαντσέρ, ιδρύτρια της οργάνωσης Οίκος των Γυναικών. «Περιθάλπουμε πολλές ξένες, αρκετές από τις οποίες ζουν σε επισφαλέστατες συνθήκες και δεν θα έχουν πλέον τη δυνατότητα να ακολουθήσουν μια θεραπεία προτού η κατάστασή τους επιδεινωθεί. Είναι καταστροφικό. Διαβάζοντας το μανιφέστο της ανατριχιάζεις».

Η Λεπέν σπάνια αναφέρεται ρητά στην κακοποίηση ή τους βιασμούς, προτιμώντας να υπονοήσει πως σε αντίθεση με τους «Δυτικούς» είναι οι ξένοι -και δη οι μουσουλμάνοι- η βασική αιτία αυτής της βίας. Ενδεικτική είναι η πρότασή της να περιληφθούν τα ονόματα όσων παρενοχλούν στο μητρώο των σεξουαλικών εγκληματιών: σπεύδει να συσχετίσει το φαινόμενο με τους ξένους, υποσχόμενη νόμο για την άμεση απέλαση «όσων ξένων επιδίδονται σε αυτή την εξοργιστική πρακτική».

«Φεμοεθνικισμός»

Αυτά είναι μόνο μερικά παραδείγματα που δείχνουν πως «Το πρόγραμμά της βρίθει μισογυνίας… Μιλά για τα δικαιώματα των γυναικών από μια ρατσιστική προοπτική, όταν τα χρησιμοποιεί για να επιτίθεται στους ξένους», σημειώνει η Ελ Κουρί.

Κι είναι αυτή ακριβώς η στρατηγική που αναδεικνύει τη Μαρίν Λεπέν σε εξέχουσα εκπρόσωπο του «φεμοεθνικισμού» στην Ευρώπη, όπως αναλύει το κείμενο «Ομοεθνικισμός και Φεμοεθνικισμός στην Ελλάδα: η δεξιοποίηση των έμφυλων πολιτικών ταυτότητας» (από την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα έρευνα «Η Κανονικοποίηση του Ακροδεξιού Λόγου στην Ελλάδα: Φύλο, ΜΜΕ, Ενοπλες Δυνάμεις, Εκκλησία» – Ιδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ).

Ο «φεμοεθνικισμός» (femonationalism) είναι όρος που πρωτοδιατυπώθηκε πριν από μία δεκαετία από τη Σάρα Φάρις και συνιστά μια ιδεολογική προσέγγιση και μια πολιτική τακτική: «Το φύλο εργαλειοποιείται από τον δεξιό εθνικισμό με σκοπό την παραγωγή ενός αντιμεταναστευτικού λόγου και ενός ισλαμοφοβικού κλίματος… μιας ισλαμοφοβίας που έχει έμφυλες προεκτάσεις και στοχεύει στην αναπαραγωγή έμφυλων πολιτισμικών στερεοτύπων», σημειώνει το κείμενο. Οπως συμβαίνει με τη διαμάχη για τη χρήση της μαντίλας, που ο Εθνικός Συναγερμός της Λεπέν «όπως άλλα δεξιά, νεοφιλελεύθερα ή εθνικιστικά κόμματα εκμεταλλεύονται για να στιγματίσουν συνολικά τους μουσουλμάνους».

Θα καταφέρει και στις βουλευτικές να πείσει τις γυναίκες;

Σύμφωνα με δημοσκόπηση του Harris Interactive που δημοσιοποιήθηκε τη Δευτέρα (αλλά διεξήχθη πριν από την ανακοίνωση της συμφωνίας του Ζαν-Λικ Μελανσόν με τους Πράσινους), εάν τα κόμματα κατέβουν μόνα τους, οι υποψήφιοι της προεδρικής συμμαχίας θα έπαιρναν 338-378 από τις 577 έδρες της Εθνοσυνέλευσης ενώ η Λεπέν θα κατακτούσε 65-95 από 8 που έχει ώς σήμερα.

Πηγή: efsyn.gr

Μαρία Ψαρά

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας στις 8 Μαρτίου, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ανέθεσε μια νέα δημοσκόπηση του Ευρωβαρομέτρου, η οποία επικεντρώνεται μόνο σε γυναίκες ερωτηθέντες.

Ιδού η παρουσίαση στο POLITICO  

Αντιμετώπιση της εκμετάλλευσης και της βίας: Στην ερώτηση σε ποια ζητήματα θα πρέπει να εστιάσει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για να βοηθήσει τις γυναίκες, οι πιο συχνές απαντήσεις ήταν «εμπορία και σεξουαλική εκμετάλλευση γυναικών και παιδιών» και «ψυχική και σωματική βία κατά των γυναικών».

Το μισθολογικό χάσμα κατέχει υψηλή θέση: Περίπου το 41% ανέφερε «το μισθολογικό χάσμα μεταξύ γυναικών και ανδρών και τον αντίκτυπό του στην εξέλιξη της σταδιοδρομίας» ως ένα άλλο ζήτημα που θα πρέπει να αντιμετωπίσει η ΕΕ. Περίπου τρεις στις 10 γυναίκες (31%) δήλωσαν ότι το ΕΚ θα πρέπει να θέσει ως προτεραιότητα την αντιμετώπιση των δυσκολιών των γυναικών να συνδυάσουν την ιδιωτική και την επαγγελματική τους ζωή. Παρόμοιο ποσοστό (30 τοις εκατό) επέλεξε την προστασία των γυναικών και των κοριτσιών που ανήκουν σε ευάλωτες ομάδες ως βασική προτεραιότητα για το ΕΚ.

Υπήρχαν σημαντικές διαφορές ανά χώρα: Για παράδειγμα, το ποσοστό των γυναικών που δήλωσαν ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θα πρέπει να θέσει ως προτεραιότητα την αντιμετώπιση του μισθολογικού χάσματος μεταξύ γυναικών και ανδρών κυμαίνεται από 28% στη Ρουμανία και 33% στη Γερμανία, την Ελλάδα και την Ιρλανδία, έως 55% στην Πορτογαλία.

COVID αντίκτυπο: Περίπου τρεις στις τέσσερις γυναίκες (77%) στην ΕΕ δήλωσαν ότι η πανδημία COVID οδήγησε σε αύξηση της σωματικής και συναισθηματικής βίας κατά των γυναικών στη χώρα τους. Και πάλι, υπήρχαν μεγάλες διαφορές μεταξύ των χωρών: Περίπου εννέα στις δέκα γυναίκες αισθάνονταν έτσι στην Ελλάδα (93%), την Πορτογαλία (90%) και την Αυστρία (89%). Αντίθετα, στη Φινλανδία και την Ουγγαρία (48 τοις εκατό και 47 τοις εκατό), περίπου οι μισές ερωτηθέντες δήλωσαν ότι η βία κατά των γυναικών έχει αυξηθεί.

Ποιες πολιτικές βοηθούν: Η πλειονότητα των γυναικών δήλωσε ότι το βασικό μέτρο για τη μείωση της βίας κατά των γυναικών είναι να καταστεί ευκολότερη η καταγγελία της, μεταξύ άλλων και στην αστυνομία. Άλλα μέτρα που κατέλαβαν υψηλή θέση ήταν η αύξηση των επιλογών για την αναζήτηση βοήθειας, όπως οι τηλεφωνικές γραμμές, η αύξηση της ευαισθητοποίησης, η κατάρτιση της αστυνομίας και του δικαστικού σώματος και η αύξηση της οικονομικής ανεξαρτησίας των γυναικών.

Πηγή: efsyn.gr

Έφυγε από τη ζωή η συγγραφέας και φεμινίστρια bell hooks στα 69 της χρόνια. Αφήνει πίσω το σπουδαίο της έργο για τη φυλή, τον φεμινισμό, την αγάπη και το φύλο.

Η Gloria Jean Watkins, γνωστή με το ψευδώνυμο bell hooks, πέθανε σήμερα σε ηλικία 69 ετών.

Η ανιψιά της, Ebony Motley έγραψε στο Twitter: «Η οικογένεια της @bellhooks με λύπη ανακοινώνει τον θάνατο της αδελφής και της θείας μας. Η συγγραφέας, καθηγήτρια, κριτικός και φεμινίστρια «έφυγε» νωρίς σήμερα το πρωί στο σπίτι της, περιτριγυρισμένη από οικογένεια και φίλους.».

The family of @bellhooks is sad to announce the passing of our sister, aunt, great aunt and great great aunt. The author, professor, critic and feminist made her transition early this am from her home, surrounded by family and friends. 🖤

— Enter Ebony (@Enter_Ebony) December 15, 2021

Παράλληλα, επισυνάπτει μια δήλωση, η οποία ανέφερε ότι «η οικογένεια της Gloria Jean Watkins είναι βαθιά λυπημένη για τον θάνατο της αγαπημένης μας αδελφής στις 15 Δεκεμβρίου 2021. Η οικογένεια τίμησε το αίτημά της να πεθάνει στο σπίτι έχοντας την οικογένεια και τους φίλους στο πλευρό της».

Η ζωή και το έργο της

Η συγγραφέας, καθηγήτρια και ακτιβίστρια γεννήθηκε στο Χόπκινσβιλ του Κεντάκι το 1952 και δημοσίευσε περισσότερα από 30 βιβλία στη διάρκεια της ζωής της, καλύπτοντας θέματα σχετικά με τη φυλή, τον φεμινισμό, τον καπιταλισμό και η διαθεματικότητα.

Υιοθέτησε το όνομα της προγιαγιάς της από την πλευρά της μητέρας της ως ψευδώνυμο, αφού τη θαύμαζε τόσο πολύ, αλλά χρησιμοποίησε πεζά γράμματα για να ξεχωρίσει από εκείνη. Το πρώτο σημαντικό έργο της «Ain’t I a Woman?» δημοσιεύτηκε το 1981 και αναγνωρίστηκς ευρέως ως ένα από τα σημαντικότερα φεμινιστικά κείμενα. Είναι ένα από τα είκοσι πιο επιδραστικά γυναικεία βιβλία τα τελευταία 20 χρόνια από το Publishers Weekly το 1992.

Συνέχισε γράφοντας το Feminist Theory: From Margin to Center το 1984, All About Love: New Visions το 2000 και We Real Cool: Black Men and Masculinity το 2004, στην ίδια θεματολογία, μιλώντας για τον φεμινισμό, τη φυλή, τη αγάπη και το φύλο.

Από το 2004, δίδασκε στο Berea College στο Κεντάκι, ένα κολέγιο σχετικά με τις τέχνες με δωρεάν δίδακτρα.

Το 2016 η hooks επέκρινε το άλμπουμ της Beyoncé «Lemonade» στον Guardian, αποκαλώντας το «το καπιταλιστικό κέρδος στα καλύτερά του» και έγραψε ότι «για να είμαστε πραγματικά ελεύθεροι, πρέπει να επιλέξουμε πέρα από την απλή επιβίωση από τις αντιξοότητες, πρέπει να τολμήσουμε να δημιουργήσουμε ζωές βιώσιμης, βέλτιστης ευημερίας και χαράς.»

«Θέλω η δουλειά μου να θεραπεύει», είπε το 2018 όταν εισήχθη στο Hall of Fame των Συγγραφέων του Κεντάκι. «Είμαι μια τυχερή συγγραφέας γιατί σχεδόν κάθε μέρα της ζωής μου λαμβάνω ένα γράμμα, ένα τηλεφώνημα από κάποιον που μου λέει πώς η δουλειά μου άλλαξε τη ζωή του».

Πηγή: news247.gr

Η Κλέλια Ρένεση μίλησε για τη μητρότητα, αλλά και για τις γυναικοκτονίες στην Ελλάδα, τονίζοντας πως όνειρό της είναι να ζει σε έναν κόσμο πιο δίκαιο για όλους.

Η Κλέλια Ρένεση φιλοξενήθηκε το μεσημέρι του Σαββάτου (02/10) στο πλατό της εκπομπής «Καλύτερα δε γίνεται», όπου μίλησε στη Ναταλία Γερμανού για τη μητρότητα, αλλά και για τις γυναικοκτονίες στην Ελλάδα, τονίζοντας πως περιμένει την ημέρα που δεν θα υπάρχει πια βία κατά των γυναικών, ενώ υποστήριξε πως όνειρό της είναι να ζει σε έναν κόσμο πιο δίκαιο.

«Γράφω, γιατί ξέρω ότι ως δημόσιο πρόσωπο, μπορώ να μιλήσω στις ψυχές των ανθρώπων. Προσπαθώ με όσα μέσα έχω, να φτιάξω ένα δρόμο για να βαδίσει το δικό μου όνειρο. Ονειρεύομαι έναν κόσμο χωρίς γυναικοκτονίες. Δεν μπορώ να το κρύψω. Ονειρεύομαι έναν κόσμο πιο δίκαιο, ονειρεύομαι έναν κόσμο που δεν έχει σημασία ποια είναι η σεξουαλικότητά σου», ανέφερε μεταξύ άλλων η γνωστή ηθοποιός.

Σχετικά με την εγκυμοσύνη και τη μητρότητα, η Κλέλια Ρένεση δήλωσε: «Οι μυρωδιές μου και οι αισθήσεις μου ήταν πολύ αυξημένες εκείνη την περίοδο. Είχα καταλάβει τα πάντα. Όταν επιβεβαιώθηκε η εγκυμοσύνη, μόλις είχαμε ξεκινήσει στη Μουρμούρα. Τότε, είχα κάνει ένα fitting με 50 φουστάνια που διήρκησε τρεις ώρες. Μετά από μία εβδομάδα τους είπα ότι σε ένα μήνα αυτά τα φουστάνια δεν θα μου κάνουν. Τραβάγανε τα μαλλιά τους».

Ενώ συνέχισε: «Δεν ήθελα να κάνω παιδιά. Δεν ήξερα πώς γίνεται αυτό το κόλπο, δεν είχα οικειότητα με αυτή την κατάσταση, ούτε δίπλα μου ανθρώπους που μεγάλωναν πολλά παιδιά. Ήξερα ότι είχαν τελειώσει μέσα μου κάποια δεδομένα. Ήξερα ότι ένα παιδί θα μου προσφέρει πράγματα και θα μου ανοίξει την καρδιά και το μυαλό. Θα μάθω να αγαπάω με τον τρόπο που ήθελα εγώ. Μέχρι τότε, δεν τα είχα καταφέρει να το μάθω. Η κόρη μου έχει δικό της γίγνεσθαι, μία δική της φιλοσοφία από την ώρα που γεννήθηκε».

Πηγή: news247.gr

Ελένη Καρασαββίδου

«Οι φίλαυτοι, προσεκτικοί άνθρωποι, που πάντα προσπαθούν να διατηρήσουν την φήμη και την κοινωνική τους θέση, δεν μπορούν ποτέ να επιφέρουν κοινωνική αλλαγή υπερ του συνόλου. Εκείνοι που είναι πραγματικά σοβαροί πρέπει να είναι πρόθυμοι.ες να είναι οτιδήποτε, τα πάντα ή τίποτα, στην εκτίμηση του κόσμου, και δημόσια και ιδιωτικά, μέσα και πέρα από την εποχή τους, εκφράζοντας την υποστήριξη τους σε περιφρονημένες και διωγμένες ιδέες και στους υποστηρικτές τους, και να μπορούν να υπομένουν τις συνέπειες.» Susan B. Anthony (μια από τις πιο αξιοθαύμαστες κι αγαπημένες μου προσωπικότητες στην Ιστορία)

6 Ιουνίου 1872 Rochester, Νέας Υόρκης

Η πρωτοπόρος κοινωνική ακτιβίστρια και φεμινίστρια Susan B. Anthony, μετά από συμμετοχή σε πολυετείς αγώνες ώστε να κατατεθεί η 15η τροπολογία με βάση την οποία παραχωρήθηκαν δικαιώματα ψήφου στους «άνδρες από την Αφρική» τιμωρείται για το ‘ανόμημα’ της ψηφοφορίας στις προεδρικές εκλογές αφού προσπάθησε να επεκτείνει τα ίδια δικαιώματα στις γυναίκες. Ηγήθηκε έτσι μιας ομάδας γυναικών που ψήφισαν παράνομα, πείθοντας τους πως είχαν δικαίωμα να ελέγξουν το καθεστώς ως πολίτες. Συνελήφθη, δικάστηκε και καταδικάστηκε να πληρώσει το μεγάλο τότε ποσό των 100 δολαρίων, το οποία αρνήθηκε.

Είχε γεννηθεί από οικογένεια Κουακέρων που είχε πάθος με την κοινωνική αλλαγή και ισότητα. Ήδη από τα 16 της εξαιρετικά ενεργή στο κίνημα κατά της δουλείας, ίδρυσε μαζί με την δια βίου συνεργάτρια σύντροφο και φίλη της Elizabeth Cady Stanton πολλές πρωτοβουλίες και κινήσεις που έθεσαν τις βάσεις για διεθνή κινήματα, κι ανάμεσα τους το Διεθνές Συμβούλιο Γυναικών, το οποίο εξακολουθεί να είναι ενεργό κι ομπρέλα για μυριάδες πράγματα, και την Αμερικάνικη Ένωση για την Ισονομία, η οποία διεξήγαγε τη μεγαλύτερη καμπάνια στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών μέχρι εκείνη τη στιγμή, συλλέγοντας σχεδόν 400.000 υπογραφές για την υποστήριξη της κατάργησης της δουλείας, και παλεύοντας για ίσα δικαιώματα τόσο για τις γυναίκες όσο και για τους Αφροαμερικανούς. Το 1868, άρχισαν να εκδίδουν την θρυλική εφημερίδα The Revolution που επικεντρώθηκε κυρίως στα δικαιώματα των γυναικών, αλλά γρήγορα τα συνέδεσε με το εργατικό κίνημα την οικονομία και την πολιτική. Ήταν η εποχή που η Εθνική Εργατική Ένωση (NLU), που ιδρύθηκε το 1866, άρχισε να απευθύνεται σε αγρότες, αφροαμερικανούς και γυναίκες, με την πρόθεση να σχηματίσει ένα πολιτικό κόμμα ευρείας βάσης. Η εφημερίδα The Revolution (Η Επανάσταση) απάντησε με ενθουσιασμό, δηλώνοντας, «Οι αρχές της Εθνικής Εργατικής Ένωσης είναι οι αρχές μας».

Προέβλεψε σύμφωνα με τον ενθουσιασμό και την αφέλεια μιας εποχής στην οποία όλα έμοιαζαν πιθανά, ακόμη και τα οράματα για δικαιοσύνη, ότι «οι παραγωγικές τάξεις –οι εργαζόμενοι, οι γυναίκες, οι νέγροι– προορίζονται να σχηματίσουν μια τριπλή δύναμη που γρήγορα θα αποσπάσει το σκήπτρο της κυβέρνησης από τις παρασιτικές τάξεις- τα μονοπώλια της γης, τους κατόχους ομολόγων, τους πολιτικούς.»

Η δίκη, «Ηνωμένες Πολιτείες εναντίον Susan B. Anthony», ξεκίνησε στις 17 Ιουνίου την επόμενη χρονιά και παρακολουθήθηκε στενά από τον εθνικό τύπο. Την δεύτερη ημέρα της δίκης, αφού και οι δύο πλευρές παρουσίασαν τις υποθέσεις τους, ο δικαστής Hunt ρώτησε την Anthony αν είχε κάτι να πει. Τι το θελε; Παραβλέποντας επανειλημμένα την εντολή του δικαστή να σταματήσει να μιλάει και να καθίσει, απάντησε με «την πιο διάσημη ομιλία στην ιστορία του κινήματος για το δικαίωμα ψήφου της γυναίκας», σύμφωνα με την Ann D. Gordon, ιστορικό του γυναικείου κινήματος.

Έτσι κι αλλιώς η Antony είχε αναπτύξει πια την φήμη της ατρόμητης στις δημόσιες παρεμβάσεις της. Η δράση των όχλων έκλεινε τις ομιλίες της σε κάθε πόλη από το Μπάφαλο ως στο Άλμπανυ. Η αστυνομία έπρεπε να την συνοδεύει. Στις Συρακούσες, σύμφωνα με μια τοπική εφημερίδα, «Έπεσαν σάπια αυγά, σπασμένα παγκάκια και μαχαίρια και πιστόλια λάμψη προς κάθε κατεύθυνση.» Αυγά εκτοξεύονταν, πέτρες, μαχαίρια, η ίδια είχε τα μάτια προσηλωμένα στον ορίζοντα, γνωρίζοντας ποιους σε βάθος χρόνου θα γραφικοποιήσει η ιστορία (πόσο γελοίοι μας φαίνονται σήμερα όσοι στην αρχαιότητα πχ φρίκαραν με το δικαίωμα όλων μας στην γνώση ή στην υγεία, που στερούνταν το res προ της έννοιας του πολίτη, πόσο γελοίοι μας φαίνονται σήμερα όσοι αιώνες αργότερα φρίκαραν με το δικαίωμα των αφροαμερικανών , βαθιά μεσα στον 20ο αιώνα να έχουν ίση πρόσβαση σε σχολεία ή λεωφορεία, πόσο γελοίοι θα φαίνονται αύριο όσοι φρικάρουν με τα δικαιώματα των ‘άλλων’ ανθρώπων ή των άλλων πλασμάτων. Η ζωή στηρίζεται στην κίνηση κι ο θάνατος είναι η ακινησία. Στάσιμα νερά και ποτάμια. Αρκεί να έχουν περιεχόμενο κι όχι φιλαυτία, αρκεί να έχουν αγώνα για το σύνολο κι όχι αγώνα για αυτοδικαίωση…)

Όταν στα 1857, εισήγαγε ένα ψήφισμα που ζητούσε την είσοδο των μαύρων σε δημόσια σχολεία και κολέγια, απορρίφθηκε ως» ακατάλληλο προς συζήτηση θέμα «. Όταν εισήγαγε ένα άλλο ψήφισμα που ζητούσε να εκπαιδεύονται άνδρες και γυναίκες σε όλες τις βαθμίδες, από το δημοτικό ως τα κολλέγια, και να εκπαιδεύονται μαζί, απορρίφθηκε έντονα και απορρίφθηκε αποφασιστικά. Ένας συντηρητικός χαρακτήρισε την ιδέα «ένα τεράστιο κοινωνικό κακό … το πρώτο βήμα στο σχολείο που επιδιώκει την κατάργηση του γάμου, και πίσω από αυτήν την εικόνα βλέπω ένα τέρας κοινωνικής παραμόρφωσης.» Όταν, το 1859, ο Τζον Μπράουν εκτελέστηκε επειδή ηγήθηκε μιας βίαιης εξέγερσης στο αμερικανικό οπλοστάσιο στο Harper’s Ferry σε αυτό που προοριζόταν να γίνει η αρχή μιας ένοπλης εξέγερσης των σκλάβων, η Άντονι οργάνωσε μια συνάντηση «πένθους και αγανάκτησης» στο Ρότσεστερ την ημέρα που εκτελέστηκε. Προήδρευσε επίσης της συνάντησης, η οποία συγκέντρωσε χρήματα για την οικογένεια του Μπράουν. Ήδη από τα 1837, έφηβη, ως μέρος της οργανωμένης αντίστασης στον πρόσφατα καθιερωμένο νόμο εκφοβισμού που απαγόρευε τις αναφορές κατά της δουλείας στη Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ, ήταν μέλος του δικτύου διαφυγής των μαύρων φυγάδων.

Όταν η Anthony προσπάθησε να μιλήσει στη συνάντηση της Ένωσης Εκπαιδευτικών Υπαλλήλων της Νέας Υόρκης το 1853, η προσπάθειά της πυροδότησε μισή ώρα συζήτηση μεταξύ των ανδρών σχετικά με το αν ήταν σωστό για τις γυναίκες να μιλήσουν δημόσια. Τελικά της επετράπη να συνεχίσει, κι η Άντονι είπε: «Δεν το βλέπετε, πως όταν η κοινωνία να λέει ότι μια γυναίκα είναι ανίκανη να μιλήσει δημόσια αλλά είναι ικανή να διδάξει, στο σπίτι ή στο σχολείο, ότι κάθε άντρας που επιλέγει αυτό το επάγγελμα αναγνωρίζει σιωπηρά ότι δεν έχει περισσότερο μυαλό από μια γυναίκα;» Η Άντονι συνέχισε να μιλά για και στις κρατικές εκπαιδευτικές δομές για αρκετά χρόνια, (αφού τα δικαιώματα που δεν στηρίζονται στην παιδεία κι άρα και στις υποχρεώσεις καταλήγουν τυράκι για μεγαλύτερα ποντίκια) επιμένοντας ότι οι γυναίκες εκπαιδευτικοί πρέπει να λαμβάνουν ίση αμοιβή με τους άνδρες και να υπηρετούν σε θέσεις ευθύνης και μέλη των επιτροπών στους οργανισμούς.

Όταν ξεκίνησε την εκστρατεία για τα δικαιώματα των γυναικών, η Anthony γελοιοποιήθηκε σκληρά και κατηγορήθηκε με την γνωστή γραφική επιχειρηματολογία «ότι προσπαθούσε να καταστρέψει τον θεσμό του γάμου». Ωστόσο, ενδεικτικό της ιστορίας την ώρα που δεν δικαιώνει τους ευρύτερους αγώνες στο τέλος να εγκολπώνει στοιχεία προόδου (στοιχεία που δρουν διαστολικά σε σχέση με το αξιοβίωτο της ύπαρξης κι όχι συστολικά) και να γελοιοποιεί την συντήρηση, η αντίληψη του κοινού για αυτήν άλλαξε ριζικά κατά τη διάρκεια της ζωής της. Ήταν ένας θρίαμβος για εκείνη την εποχή κι έπειτα από τόσες σκληρές δεκαετίες, όταν τα 80α γενέθλιά της γιορτάστηκαν στον Λευκό Οίκο μετά από πρόσκληση του Προέδρου William McKinley. Έγινε η πρώτη γυναίκα πολίτης που απεικονίστηκε σε νομίσματα των ΗΠΑ όταν το πορτρέτο της εμφανίστηκε στο κέρμα του δολαρίου του 1979. Το 1878, οι Anthony και Stanton προέβλεψαν ότι το Κογκρέσο θα παρουσιάσει μια τροπολογία που θα έδινε στις γυναίκες το δικαίωμα ψήφου. Δεν το πρόλαβε ζωντανή. Παρουσιάστηκε από τον γερουσιαστή Aaron A. Sargent (R-CA),αργότερα κι έγινε γνωστή post mortem ως η τροποποίηση της Susan B. Anthony.

Μετά το θάνατό της το 1906 μετά από πέντε δεκαετίες ακούραστης εργασίας, το Δημοκρατικό και Ρεπουμπλικανικό κόμμα υποστήριξαν από κοινού το δικαίωμα ψήφου των γυναικών. Τόσο είχε το αίτημα ωριμάσει! Το περιοδικό Times σε εξώφυλλο 1913, απεικόνισε την μορφή της ως αρχαία Ελληνίδα τιμώντας στο πρόσωπο των γυναικών τους αγώνες για πιο ουσιαστική Δημοκρατία για όλες και όλους. Τον Αύγουστο του 1920, η 19η τροποποίηση του Συντάγματος των ΗΠΑ επικυρώθηκε τελικά, επιτρέποντας στις γυναίκες να ψηφίσουν. Η ίδια θύμιζε σε όσους κι όσες ειρωνεύονται αγώνες και δικαιώματα για όλες και όλους, την ίδια στιγμή που γεύονται τα καλά τους κι έχουν δικαίωμα στην άποψη γιατί αυτά υπήρξαν, και το θύμιζε νε τρόπο τραγικά επίκαιρα σε εποχή που αυτά αίρονται: «Κάποια στιγμή, και όταν θα έχουμε την τροπολογία μας στο Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών, όλοι θα πιστεύουν ότι ήταν πάντα έτσι… Δεν έχουν ιδέα για το πώς κερδήθηκε κάθε ίντσα εδάφους από τη σκληρή δουλειά μερικών μικρών μειοψηφιών (εδώ γυναικών μα κι ευρύτερα) του παρελθόντος. Εκείνοι που είναι πραγματικά σοβαροί πρέπει να είναι πρόθυμοι.ες να είναι οτιδήποτε, τα πάντα ή τίποτα, στην εκτίμηση του κόσμου, …, εκφράζοντας την υποστήριξη τους σε περιφρονημένες και διωγμένες ιδέες,…, και να μπορούν να υπομένουν τις συνέπειες.».

Πηγή: tvxs.gr

Τα ζητήματα που αφορούν τις αλλαγές στο οικογενειακό δίκαιο πάντα προκαλούν αντιπαραθέσεις. Πράγμα λογικό, εάν σκεφτούμε ότι τόσο στη χώρα μας όσο και διεθνώς τα θέματα που αφορούν το πεδίο αυτό της νομικής ρύθμισης αγγίζουν τον πυρήνα των έμφυλων σχέσεων και της προσπάθειας να υπάρξει υπέρβαση της υπαρκτής κληρονομιάς προηγούμενων πατριαρχικών μορφών.

Στην Ελλάδα αυτό επανήλθε στο προσκήνιο μέσα από το νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης με τίτλο «Μεταρρυθμίσεις αναφορικά με τις σχέσεις γονέων και τέκνων και άλλα ζητήματα οικογενειακού δικαίου».

Το νομοσχέδιο αυτό, εκτός όλων των άλλων, καθιερώνει για πρώτη φορά εκδοχή υποχρεωτικής και ποσοτικά προσδιορισμένης συνεπιμέλειας των παιδιών, ορίζοντας υποχρέωση για τουλάχιστον ένα τρίτο του χρόνου επικοινωνίας του παιδιού με φυσική παρουσία με τον γονιό με τον οποίο δεν διαμένει. Αυτή η υποχρέωση έχει ως μόνο περιορισμό την αμετάκλητη καταδίκη του εν λόγω γονέα για πολύ σοβαρά αδικήματα: «Αποκλεισμός ή περιορισμός της επικοινωνίας είναι δυνατός μόνο για εξαιρετικά σοβαρούς λόγους, ιδίως όταν ο γονέας με τον οποίο δεν διαμένει το τέκνο έχει καταδικαστεί αμετάκλητα για ενδοοικογενειακή βία ή για εγκλήματα κατά της γενετήσιας ελευθερίας ή εγκλήματα οικονομικής εκμετάλλευσης της γενετήσιας ζωής.»

Οι προβλέψεις αυτές όπως και ορισμένες άλλες, όπως είναι ότι το συμφέρον του παιδιού πλέον ορίζεται με βάση την συμμετοχή και των δύο γονέων («εξυπηρετείται πρωτίστως από την ουσιαστική συμμετοχή και των δύο γονέων στην ανατροφή και φροντίδα του, καθώς επίσης και στην αποτροπή διάρρηξης των σχέσεών του με καθένα από αυτού»), έχουν πυροδοτήσει μια μεγάλη αντιπαράθεση ως προς το ζήτημα που κωδικοποιείται ως «υποχρεωτική συνεπιμέλεια».

Πώς προέκυψε το αίτημα για «υποχρεωτική συνεπιμέλεια»

Εδώ πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν αναφερόμαστε στη συναινετική συνεπιμέλεια, δηλαδή τις περιπτώσεις όπου οι δύο γονείς αποφασίζουν από κοινού πώς θα διαχειριστούν την επιμέλεια του παιδιού, στο πλαίσιο της οποίας μπορούν να συναποφασίσουν όποια διαρρύθμιση κρίνουν σκόπιμη.

Αναφερόμαστε στο ποιο θα είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα κινούνται τα δικαστήρια όταν καλούνται να αποφασίσουν για την επιμέλεια του παιδιού σε περιπτώσεις όπου δεν υπάρχει συναίνεση των δύο γονέων.

Να διευκρινίσουμε επίσης ότι είναι άλλο πράγμα η γονεϊκη μέριμνα, που αφορά την ευθύνη που έχουν οι γονείς έναντι του παιδιού – και την οποία δεν μπορούν να απεμπολήσουν – και την επιμέλεια που αφορά το πρακτικό μέρος της διαμονής του παιδιού, των όρων επικοινωνίας με τον άλλο γονέα κ.λπ.

Το αίτημα τώρα για υποχρεωτική συνεπιμέλεια προέκυψε κυρίως ως αίτημα αρρένων γονέων που υποστήριξαν ότι τα δικαστήρια με βάση το ισχύον πλαίσιο παίρνουν αποφάσεις που παγίως αναθέτουν την επιμέλεια στη μητέρα, στερώντας από τους μπαμπάδες το δικαίωμα στην από κοινού συνεπιμέλεια.

Κατά τη γνώμη αυτών των γονέων η πάγια πρακτική των δικαστηρίων επιτρέπει στις μητέρες που έχουν αναλάβει την επιμέλεια να μεθοδεύουν ουσιαστικά την αποξένωση των παιδιών από τον άλλο γονέα, στοιχείο που έχει ιδιαίτερα αρνητική επίπτωση στον ψυχισμό των παιδιών. Σε αυτό το πλαίσιο κινήσεις όπως οι «Ενεργοί Μπαμπάδες» έχουν κάνει διαφημιστικές καμπάνιες υπέρ της υποχρεωτικής συνεπιμέλειας και της ίσης κατανομής της επιμέλειας και του χρόνου ανάμεσα στους δύο γονείς.

Είναι τόσο μεγάλο το πρόβλημα;

Διαβάζοντας τις ανακοινώσεις των υποστηρικτών της υποχρεωτικής συνεπιμέλειας αισθάνεται κανείς ότι υπάρχει μια γενικευμένη αδικία σε βάρος ανδρών που στερούν μετά το διαζύγιο της επαφής με τα παιδιά τους.

Ωστόσο, τα ίδια τα δεδομένα δεν δείχνουν να επιβεβαιώνουν μια τόσο γενικευμένη τάση. Καταρχάς παρότι όντως τα στοιχεία που υπάρχουν δείχνουν ότι στη μεγάλη πλειοψηφία των περιπτώσεων τα δικαστήρια αναθέτουν την επιμέλεια στις μητέρες, αυτό γίνεται πέραν όλων των άλλων γιατί σε πολύ λίγες περιπτώσεις διεκδικούν την επιμέλεια οι άντρες και όταν τη διεκδικούν δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι οι αποφάσεις είναι συντριπτικά κατά τους. Μάλιστα, όσο περνούν τα χρόνια μάλλον τα δικαστήρια τείνουν πιο εύκολα να αναθέσουν την επιμέλεια και σε άντρες γονείς, όταν φυσικά τη διεκδικούν.

Να σημειώσουμε ότι μέχρι το 1983 και τη μεταρρύθμιση που έφερε ο Ν. 1329/1983, που θεωρείται από τους πιο προοδευτικούς η επιμέλεια αποδιδόταν υποχρεωτικά στις μητέρες για τα κορίτσια μέχρι την ενηλικίωση και για τα αγόρια μέχρι το 12^ο έτος.

Ούτε υπάρχει μία επιστημονική συναίνεση γύρω από το φαινόμενο της «γονεακής αποξένωσης», δηλαδή εάν και σε ποια κλίμακα υπάρχει όντως και σε ποιο βαθμό καθορίζεται από προβλέψεις του οικογενειακού δικαίου όπως αυτές που συζητάμε.

Προφανώς μεμονωμένες περιπτώσεις όπου άντρες γονείς αδικήθηκαν ως προς τη δυνατότητα να έχουν επικοινωνία με τα παιδιά τους, μετά από διαζύγιο, όμως είναι προφανές ότι οι νόμοι δεν αλλάζουν επειδή σε κάποια περίπτωση δεν εφαρμόστηκαν σωστά.

Η επιστροφή των «αντρικών δικαιωμάτων»

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι τα κινήματα αρρένων γονέων υπέρ της υποχρεωτικής συνεπιμέλειας (που δεν είναι μόνο ελληνικά, αλλά υπάρχουν εδώ και χρόνια και διεθνώς) αποτελούν τμήμα μια ευρύτερης τάσης εκ νέου διεκδίκησης των «δικαιωμάτων των αντρών».

Τέτοια κινήματα αντιδρούν στις κατακτήσεις του γυναικείου κινήματος και υποστηρίζουν ότι ο φεμινισμός έχει οδηγήσει στη φαλκίδευση των δικαιωμάτων των αντρών. Στο βαθμό που αμφισβητούν θεσμούς και κατακτήσεις που προσπαθούν να φέρουν την ισότητα των φύλων και να αποκαταστήσουν τις επιπτώσεις πατριαρχικών μορφών, μπορεί κανείς να υποστηρίξει ότι είναι κινήματα συντηρητικά ή ακόμη και μισογυνικά.

Διεθνώς πάντως τα «κινήματα για τα δικαιώματα των μπαμπάδων» θεωρούνται τμήμα αυτής της γενικής τάσης και αντιμετωπίζονται υπό αυτό το πρίσμα της οπισθοδρόμησης σε σχέση με τα βήματα προόδου που έγιναν παγκοσμίως ως προς τα δικαιώματα των γυναικών και το οικογενειακό δίκαιο.

Τα προβλήματα από την υποχρεωτική συνεπιμέλεια

Μεγάλη κριτική έχει δοθεί στο γεγονός ότι αποκλεισμός ή περιορισμός της επικοινωνίας με γονέα (το υποχρεωτικό 1/3 του χρόνου που θέλει να εισάγει το υπουργείο Δικαιοσύνης) «είναι δυνατός μόνο για εξαιρετικά σοβαρούς λόγους, ιδίως όταν ο γονέας με τον οποίο δεν διαμένει το τέκνο έχει καταδικαστεί αμετάκλητα για ενδοοικογενειακή βία ή για εγκλήματα κατά της γενετήσιας ελευθερίας ή εγκλήματα οικονομικής εκμετάλλευσης της γενετήσιας ζωής».

Αυτό, όμως, σημαίνει ότι υπάρχει πραγματικός κίνδυνος ένας κακοποιητικός γονέας να διατηρήσει το δικαίωμα επικοινωνίας με το κακοποιημένο παιδί για πολύ μακρό χρόνο, εφόσον αμετάκλητη είναι μόνο η απόφαση του Αρείου Πάγου. Όπως υποστηρίζει ο Δρ. Γ. Νικολαΐδης,  Διευθυντής Διεύθυνσης Ψυχικής Υγείας και Κοινωνικής Πρόνοιας Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού και εκπρόσωπος της Ελλάδα στην Επιτροπή Λανζαρότε του Συμβουλίου της Ευρώπης για την προστασία των παιδιών από την σεξουαλική βία και εκμετάλλευση, αυτό ισοδυναμεί με τιμωρία των παιδιών που έχουν το θάρρος να καταγγείλουν την κακοποίησή τους. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά:

«Μια υπόθεση κακοποίησης παιδιού, σωματικής ή σεξουαλικής για παράδειγμα, για να δικαστεί σε πρώτο βαθμό, να πάει στο Εφετείο και να τελεσιδικήσει στον Άρειο Πάγο, συχνά χρειάζεται να ξεπεράσει τη δεκαετία. Αυτό στην πράξη σημαίνει ότι ένα παιδί που κακοποιείται από τον ένα γονιό του και βρίσκει το θάρρος να το καταγγείλει θα πρέπει υποχρεωτικά να περνάει το 1/3 του χρόνου του με τον κακοποιητή γονιό του μέχρι να ενηλικιωθεί. Και όχι απλώς να είναι σε επικοινωνία με τον κακοποιητή γονιό του: να βρίσκεται στο 1/3 του χρόνου στον πλήρη έλεγχο του γονέα που το κακοποίησε σωματικά ή και σεξουαλικά στερούμενο κάθε προστασίας. Αυτό είναι σαν να τιμωρεί η πολιτεία όσα παιδιά βρίσκουν το θάρρος να σπάσουν τη σιωπή και να μιλήσουν.»

Έπειτα θεωρείται ότι το νομοσχέδιο αυτό σχετικοποιεί την έννοια του συμφέροντος του παιδιού, εφόσον δεν το συνδέει με τις αυτοτελείς ανάγκες του, αλλά με τη συμμετοχή και των δύο γονιών την ανατροφή του, δηλαδή συγχέει την έννοια του συμφέροντος του παιδιού με αυτή τη διαρρύθμισης των σχέσεων ανάμεσα στους δύο γονείς. Κριτική έχει δεχθεί και η αναφορά στο ότι η γνώμη του παιδιού θα λαμβάνεται υπόψη μόνο εφόσον «δεν αποτελεί προϊόν καθοδήγησης και υποβολής», μια που αυτό θα οδηγήσει σε γενικευμένη αμφισβήτηση της γνώμης των παιδιών.

Και βέβαια υπάρχει και η κριτική ότι με τον τρόπο που ορίζει το νομοσχέδιο αυτό την υποχρεωτική συνεπιμελεια και την υποχρεωτική κατανομή χρόνου επικοινωνίας με φυσική παρουσία, ανοίγει ένας δρόμος ώστε άρρενες γονείς να διεκδικούν να καταβάλλουν μικρότερες διατροφές σε περιπτώσεις διαζυγίων (ένα επιχείρημα που έχει εμμέσως καταγραφεί σε ορισμένες τοποθετήσεις), στοιχείο που έχει κάνει ορισμένους να υποστηρίζουν ότι αυτό αποτελεί και «κρυφή ατζέντα» της όλης κίνησης.

Το οικογενειακό δίκαιο δεν έχει ανάγκη από μια οπισθοδρόμηση

Διαβάζοντας κανείς αρκετές τοποθετήσεις υποστηρικτών της υποχρεωτικής συνεπιμέλειας εντυπωσιάζεται από τον τρόπο που τείνουν στο ίδιο αφήγημα ότι οι γυναίκες εκμεταλλεύτηκαν το ισχύον καθεστώς και ότι οι άντρες είναι αδικημένοι στις υποθέσεις διαζυγίων. Ενίοτε αυτό φτάνει σε καρικατούρες περί των επιτιθέμενων γυναικών και των αμυνομένων αντρών.

Μια τέτοια τοποθέτηση μόνο προβληματική μπορεί να χαρακτηριστεί. Γιατί, όπως και να δει κανείς, η πραγματικότητα είναι ότι οι γυναίκες αντιμετωπίζουν ακόμη πολλαπλές ανισότητες και σε κανένα βαθμό δεν είναι ευνοημένες.

Η ίδια πραγματικότητα αναφέρει ότι σε πολλά από τα διαζύγια που οδηγούνται στη δικαστική διένεξη και δεν αποτελούν συναινετική διαπίστωση ότι ένας γάμος έχει κλείσει τον κύκλο του, υποκρύπτονται κακοποιητικές συμπεριφορές. Δηλαδή, συχνά το διαζύγιο είναι η έξοδος από συνθήκη ενδοικογενειακής βίας για την οποία στην περισσότερες των περιπτώσεων ευθύνη έχουν οι άντρες.

Αντίστοιχα, στοιχείο της πραγματικότητας είναι ότι όταν μιλάμε για κακοποιητικές συμπεριφορές εντός οικογενειών, αυτές αφορούν και τα παιδιά και με αυτή την έννοια σίγουρα δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές προβλέψεις όπως είναι η διατήρηση της επικοινωνίας και μάλιστα με φυσική παρουσία ανάμεσα σε ένα κακοποιημένο παιδί και το κακοποιητή γονέα επειδή δεν έχει τελεσιδικήσει η υπόθεση.

Το ισχύον καθεστώς προφανώς είχε ελλείψεις και προβλήματα. Όμως αποτέλεσε στην εποχή του προοδευτική τομή και σίγουρα δεν ήταν οπισθοδρομικό. Αντίθετα, θα ήταν βαθιά οπισθοδρομική επιλογή να θεωρήσουμε ότι δήθεν «οι γυναίκες παραπήραν αέρα» ή ότι είναι «ευνοημένες» και οι άντρες «αδικημένοι». Ούτε βέβαια υπάρχουν κάποια «αντρικά δικαιώματα» που παραβιάζονται και η έννοια αυτή μόνο ως αντιδραστική μπορεί να θεωρηθεί.

Η ανάγκη να εξασφαλίσουμε το συμφέρον των παιδιών σε κάθε περίπτωση, που περιλαμβάνει προφανώς και την προσπάθεια ένα διαζύγιο να μην αποτελεί τραυματική εμπειρία, δεν μπορεί να σημαίνει επιλογές θεσμικές που τελικά να κάνουν τα πράγματα χειρότερα, είτε για τα δικαιώματα των παιδιών, είτε για τα δικαιώματα των γυναικών.

Πηγή: in.gr

Καθώς οι γυναίκες και οι σύμμαχοί τους βγήκαν στους δρόμους στην Πολωνία για να διαμαρτυρηθούν για την έγκριση ενός νόμου που θα περιόριζε σοβαρά την πρόσβαση στην άμβλωση, στην Αργεντινή οι διαδηλωτές/-τριες υπέρ της επιλογής, γνωστές/-οί ως «πράσινο κύμα», κατάφεραν τελικά να γιορτάσουν μια νίκη μετά από έναν αγώνα διάρκεια 2 χρόνων: η Γερουσία νομιμοποίησε την άμβλωση μέχρι τη 14η εβδομάδα κύησης.

Αργεντινή

Οι γυναίκες βγήκαν επίσης στον δρόμο για να απαιτήσουν δράσεις ενάντια στους φόνους, τους βιασμούς και τις σεξουαλικές κακοποιήσεις. Οι διαδηλώσεις στη Ναμίμπια αψήφησαν τα δακρυγόνα και απαίτησαν κατάσταση έκτακτης ανάγκης, ενώ στο Μεξικό 80.000 άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους τη διεθνή ημέρα της γυναίκας για να απαιτήσουν από την κυβέρνησή τους να λάβει μέτρα για τις φρικτές γυναικοκτονίες που συμβαίνουν στη χώρα.

Ναμίμπια

Οι Ρωσίδες γυναίκες και οι σύμμαχοί τους διαμαρτυρήθηκαν επίσης –σε ζωντανή μετάδοση ή και χωρίς– για τον σεξισμό, έπειτα από τη σύλληψη μιας φεμινίστριας καλλιτέχνιδας και την κατηγορία εναντίον της για διάδοση «ομοφυλοφιλικής προπαγάνδας» για έργα τέχνης που προωθούν τη θετικότητα του σώματος, συμπεριλαμβανομένων σχεδίων που δείχνουν τον γυναικείο κόλπο δημοσιευμένα στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης.

Μεξικό

Αυτή ήταν επίσης η χρονιά που οι έγχρωμοι τρανς άνθρωποι έγιναν πιο ορατοί από ποτέ, κάνοντας εκστρατεία για την προστασία της ζωής τους στις ΗΠΑ, με το Black Lives Matter και τα κινήματα δικαιωμάτων LGBTIQ να ενώνονται κάτω από εξαιρετικές περιστάσεις.

ΗΠΑ

Αλλά οι γυναίκες δεν πρωτοστάτησαν μόνο σε διαμαρτυρίες που απαιτούσαν την προστασία των δικαιωμάτων τους, οργάνωσαν, επίσης, δημοκρατικές διαδηλώσεις για την προστασία των δικαιωμάτων όλων των πολιτών. Στην Ινδία, οι γυναίκες ζήτησαν να αναγνωριστούν τα δικαιώματα των μειονοτήτων, διαμαρτυρόμενες για το νομοσχέδιο περί ιθαγένειας. Στην Ταϊλάνδη, οι γυναίκες βγήκαν στους δρόμους ενάντια στην πατριαρχία που ελέγχει τον στρατό, τη μοναρχία και τη βουδιστική ηγεσία των μοναχών –τους πιο ισχυρούς θεσμούς της Ταϊλάνδης– αμφισβητώντας τον σεξισμό. Στη Λευκορωσία, οι γυναίκες ηγήθηκαν των διαδηλώσεων εδώ και μήνες ενάντια στις ψευδείς εκλογές, αψηφώντας τα στερεότυπα.

Ιταλία

Το 2020 ήταν μια δύσκολη χρονιά για όλες/-ους, αλλά μπορούμε να εμπνευστούμε από όλες αυτές τις γυναίκες ανά τον κόσμο για να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε ώστε η ζωή μας και τα δικαιώματά μας να λαμβάνονται σοβαρά υπόψη και να γίνονται σεβαστά το 2021.

Στο παρακάτω βίντεο αποτυπώνονται στιγμιότυπα από την παγκόσμια φεμινιστική αντίσταση του 2020:

Πηγή: aftoleksi.gr

Η άμβλωση δεν θεωρείται πλέον έγκλημα στη Νότια Κορέα όπου υπήρχαν νόμοι που την ποινικοποιούσαν για 67 χρόνια. Πριν από αυτό, οι γυναίκες και οι πάροχοι ιατρικών υπηρεσιών ερχόντουσαν αντιμέτωπες/οι με πρόστιμα, ακόμα και με ποινή φυλάκισης σε περίπτωση άμβλωσης.

Περίπου 50.000 γυναίκες και κορίτσια κάνουν αμβλώσεις στη Νότια Κορέα κάθε χρόνο – οι περισσότερες θεωρούνταν παράνομες. Τώρα όμως τόσο οι γυναίκες που επιθυμούν να προχωρήσουν σε άμβλωση όσο και εκείνοι/ες που τις βοηθούν, δεν μπορούν πλέον να τιμωρηθούν.

Πηγή: ampa.lifo.gr

Το μετρό της Μόσχας ανακοίνωσε την Κυριακή ότι προσέλαβε γυναίκες οδηγούς για πρώτη φορά στην πρόσφατη ιστορία του, έπειτα από τις πρόσφατες τροποποιήσεις στη ρωσική νομοθεσία, που απέκλειε τις γυναίκες από διάφορα επαγγέλματα.

«Οι πρώτες γυναίκες οδηγοί ηλεκτρικών τρένων στη σύγχρονη ιστορία άρχισαν να εργάζονται για το μετρό της Μόσχας», ανακοίνωσε το σύστημα μέσων μαζικής μεταφοράς, που διαχειρίζεται το δίκτυο του μετρό της ρωσικής πρωτεύουσας.

Τα τρένα του μετρό της Μόσχας τα οδηγούσαν, από τη σοβιετική εποχή, άνδρες οδηγοί, καθώς η εργασία αυτή συμπεριλαμβανόταν στον κατάλογο, που είχε συντάξει η κυβέρνηση, με τα επαγγέλματα, τα οποία θεωρούνταν επιβλαβή για την υγεία των γυναικών.

Η απαγόρευση άσκησης διαφόρων επαγγελμάτων από τις γυναίκες προκάλεσε επικρίσεις και ένα διάταγμα του υπουργείου Εργασίας, τον Σεπτέμβριο του 2020, μείωνε από 456 σε περίπου 100 τον αριθμό των επαγγελμάτων με τα οποία μπορούν να απασχοληθούν αποκλειστικά άνδρες.

Το επιχείρημα, σύμφωνα με το οποίο η οδήγηση ενός συρμού του μετρό είναι επικίνδυνη, διότι προϋποθέτει πολλές ώρες εργασίας στο υπέδαφος, επικρίθηκε, καθώς το μετρό απασχολεί επίσης γυναίκες για την καθαριότητα, τα ταμεία και την επιτήρηση των κυλιόμενων σκαλιών.

Σύμφωνα με τις δημόσιες συγκοινωνίες της Μόσχας, χάρη στην αυτοματοποίηση, η οδήγηση των τρένων δεν «συνδέεται πλέον με σκληρή σωματική προσπάθεια».

Ο προηγούμενος κατάλογος, που είχε εγκριθεί το 2000, απέκλειε τις γυναίκες από επαγγέλματα όπως τη μεταλλουργία και τις εξορυκτικές εργασίες και τους απαγόρευε επίσης να απασχοληθούν ως οδηγοί λεωφορείων, ναυτικοί, αλεξιπτωτίστριες, μηχανικοί αυτοκινήτων ακόμα και ως κατασκευάστριες πνευστών οργάνων.

Πολλά επαγγέλματα που βρίσκονταν σε αυτή τη λίστα του 2000 είναι πλέον προσβάσιμα στις γυναίκες, βάσει του διατάγματος του υπουργείου Εργασίας.

Σύμφωνα με το ΑΠΕ-ΜΠΕ, οι ρωσικοί σιδηρόδρομοι ανακοίνωσαν, επίσης, ότι θα προσλάβουν γυναίκες οδηγούς τρένων το 2021.

Πηγή: news247.gr

Μπορεί να ακούγεται περίεργο και όμως είναι αληθινό. Η δημοτική αρχή του Παρισιού τιμωρήθηκε με χρηματικό πρόστιμο, επειδή τοποθετήθηκαν πολλές γυναίκες σε υψηλόβαθμες θέσεις.

Κατηγορείται εν προκειμένω για παραβίαση της νομοθεσίας σχετικά με την ισότητα των φύλων.

Η δήμαρχος της γαλλικής πρωτεύουσας, Αν Ιντάλγκο, καλείται να πληρώσει 90.000 ευρώ πρόστιμο και κάνει λόγο για μια «παράλογη» απόφαση.

Το πρόστιμο απαιτήθηκε από το υπουργείο Δημοσίων Υπηρεσιών της Γαλλίας, με την αιτιολογία ότι το δημαρχείο του Παρισιού είχε παραβεί την εθνική νομοθεσία για την ισότητα των φύλων στο προσωπικό του 2018.

«Είμαι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσω ότι μας έχει επιβληθεί πρόστιμο», δήλωσε η Ιντάλγκο, μέλος του Σοσιαλιστικού κόμματος, σε συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου, προσθέτοντας ότι χάρηκε όταν έμαθε για την ποινή.

Η Παριζιάνα δήμαρχος είπε ότι κατηγορήθηκε επειδή 11 γυναίκες και μόνο πέντε άνδρες διορίστηκαν σε διοικητικές θέσεις στο δημαρχείο το 2018, πράγμα που σημαίνει ότι το 69% των διορισμών αφορούσε γυναίκες.

«Η διοίκηση του δημαρχείου, ξαφνικά, έγινε πάρα πολύ φεμινιστική», δήλωσε η Ιντάλγκο, η οποία επανεξελέγη για δεύτερη θητεία στο τιμόνι του Παρισιού πέρυσι.

Σύμφωνα με το κείμενο της απόφασης, όπως μετέδωσε η Le Monde, το δημαρχείο παραβίασε έναν κανόνα του 2013 που ορίζει ότι το ένα φύλο δεν θα πρέπει να αντιπροσωπεύει περισσότερο από το 60% των υποψηφιοτήτων για διευθυντικές θέσεις.

Η Ιντάλγκο είπε ότι θα πήγαινε τον «λογαριασμό» για το πρόστιμο στην κυβέρνηση αυτοπροσώπως, μαζί με τους αναπληρωτές δημάρχους της και όλες τις γυναίκες που εργάζονται γι ‘αυτήν.

«Αυτό το πρόστιμο είναι προφανώς παράλογο, άδικο, ανεύθυνο και επικίνδυνο», είπε σε πιο σοβαρό τόνο, προσθέτοντας ότι οι γυναίκες στη Γαλλία πρέπει να προωθηθούν με «σθένος, επειδή η υστέρηση παντού στη Γαλλία είναι ακόμα πολύ μεγάλη».

Πηγή: efsyn.gr