Οι σκληρές εικόνες αυτού του ντοκιμαντέρ αποκαλύπτουν την κακοποίηση που υφίσταται η ομοφυλοφιλική κοινότητα σε όλο τον κόσμο. Στη Γαλλία, παρά το γεγονός ότι νομιμοποιήθηκαν οι γάμοι μεταξύ ομοφυλοφίλων το 2013, έχει παρατηρηθεί αύξηση της ομοφοβικής βίας τα τελευταία χρόνια.

Στην Τυνησία, οι ομοφυλόφιλοι μπορεί να καταδικαστούν σε φυλάκιση τριών ετών απλώς και μόνο για τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό. Αφού συλληφθούν από την αστυνομία, υπόκεινται σε «εξέταση πρωκτού», μια ταπεινωτική διαδικασία χωρίς καμία επιστημονική αξία. Η Ουγκάντα είναι μία από τις 27 υποσαχάριες χώρες στις οποίες καταστέλλεται η ομοφυλοφιλία, με την ομοφοβία να ενθαρρύνεται ενεργά από το κράτος, και όπου η ομοφυλοφιλία τιμωρείται με ισόβια κάθειρξη.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η ψήφιση προοδευτικών νόμων δεν συνεπάγεται προοδευτικές αντιλήψεις. 700.000 Αμερικανοί, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να αλλάξουν τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό, έχουν επισκεφτεί θεραπευτές που ισχυρίζονται ότι μπορούν να «μετατρέψουν οποιοδήποτε ομοφυλόφιλο σε ετεροφυλόφιλο».

Διαθέσιμο στο Εrtflix μέχρι τις 15/8

Πηγή: avmag.gr

Το περασμένο Σάββατο ο βραβευμένος δημοσιογράφος της ΕΡΤ Θωμάς Σίδερης παρουσίασε στην εκπομπή του “Αφύλακτη διάβαση” ένα ντοκιμαντέρ για το ναζιστικό τάγμα Αζόφ και την πορεία του. Αυτό προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων από δημοσιογράφους και άλλους δημοσιολογούντες που θέλουν να κηρύττουν ένα απλουστευτικό δίπολο “Κακοί Ρώσοι -Καλοί Αμερικανο-ευρωπαίοι”. Τη στιγμή που εν καιρώ πολέμου η προπαγάνδα αναδεικνύεται σε βασικό εργαλείο των αντιμαχόμενων πλευρών, η ΕΣΠΗΤ και η Αριστερή Πρωτοβουλία Εργαζομένων στην ΕΡΤ τονίζουν με ανακοίνωσή τους τον πολύτιμο ρόλο της ανεξάρτητης ερευνητικής δημοσιογραφίας.

Πηγή: thepressproject.gr

Πώς είναι να καλύπτεις δημοσιογραφικά μια τέτοια δίκη επί πεντέμισι χρόνια; Στο ντοκιμαντέρ μιλούν οι: Ελευθερία Κουμάντου, Angelique Kourounis, Γιάννης Μπασκάκης, Αντώνης Μπούγιας, Κωνσταντίνος Πουλής, Αφροδίτη Φράγκου.

Πρεμιέρα στο 24ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης θα κάνει το ντοκιμαντέρ 5½ χρόνια, σε σκηνοθεσία Μυρτώς Συμεωνίδου και Ιωάννας Παπαϊωάννου, που πραγματεύεται την εμπειρία της δημοσιογραφικής κάλυψης της δίκης της Χρυσής Αυγής.

Τον Οκτώβριο του 2020 μία από τις μεγαλύτερες δίκες στην Ελλάδα φτάνει στο τέλος της. Η μέρα της ανακοίνωσης της δικαστικής απόφασης έμεινε αξέχαστη σε πολλούς ανθρώπους. Στα θύματα και τις οικογένειες των θυμάτων της Χρυσής Αυγής, στους δικηγόρους των θυμάτων και της Πολιτικής Αγωγής, αλλά και στους χιλιάδες ανθρώπους που βρέθηκαν έξω από το Εφετείο Αθηνών για να ακούσουν την απόφαση. Όταν η δίκη ξεκινούσε, κανείς δεν περίμενε ότι η μέρα αυτή θα ερχόταν πεντέμισι χρόνια αργότερα.

Δημοσιογράφοι, φωτορεπόρτερ και σκιτσογράφοι επέλεξαν να βρίσκονται συστηματικά μέσα στη δικαστική αίθουσα όλα αυτά τα χρόνια, με στόχο να μεταφέρουν στο κοινό όσα διαδραματίζονταν εκεί. Ο ρόλος τους ήταν καθοριστικός, καθώς η πλειονότητα των μεγάλων μέσων ενημέρωσης δεν κάλυψε συστηματικά τη δίκη. Χωρίς τη συνεχή παρουσία των ανθρώπων αυτών, τα περισσότερα από όσα έγιναν στο δικαστήριο θα παρέμεναν εμπειρίες αποκλειστικά των άμεσα εμπλεκόμενων. Η κάλυψη και η παρουσίαση του υλικού των δικασίμων έδωσε στο κοινό πρόσβαση στα τεκμήρια και τις διαδικασίες που οδήγησαν στη δικαστική απόφαση.

Πώς είναι να καλύπτεις δημοσιογραφικά μια τέτοια δίκη επί πεντέμισι χρόνια; Στο ντοκιμαντέρ μιλούν οι: Ελευθερία Κουμάντου, Angelique Kourounis, Γιάννης Μπασκάκης, Αντώνης Μπούγιας, Κωνσταντίνος Πουλής, Αφροδίτη Φράγκου.

Το ντοκιμαντέρ 5½ χρόνια εντάσσεται στο τμήμα “Πλατφόρμα” και θα προβάλλεται αποκλειστικά διαδικτυακά στην ψηφιακή πλατφόρμα του 24ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, από τις 10 έως τις 20 Μαρτίου 2022.

Διαθέσιμο για online προβολές εδώ: https://online.filmfestival.gr/film/51-2-khronia-51-2-years/

Πηγή: news247.gr

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ μέσω parallaximag.gr

Ρεπορτάζ Βέρα Σιατερλή

Βγήκε το ντοκιμαντέρ στη Βρετανία για την ζωή, την παιδική ηλικία, το γάμο, τα προβλήματα και το τpαγικό τέλος της 20χρονης Καρολάιν 9 μήνες, μετά τη δολοφονία της από τον σύζυγό της. Το πτώμα της ανακαλύφθηκε στο κρεβάτι της δίπλα στην 11 μηνών κορούλα της, έχοντας πεθάνει από ασφυξία στο ύπνο της, αφού ο σύζυγός της, ο 33χρονος Μπάμπης Αναγνωστόπουλος, ο οποίος κατήγγειλε το έγκλημα στην αστυνομία. Το παιδί της διαπιστώθηκε ότι δεν έπαθε τίποτα.

Σύμφωνα με ανακοίνωση της ΕΛ.ΑΣ., ο Αναγνωστόπουλος αργότερα ομολόγησε ότι έπνιξε την Κράουτς με μαξιλάρι μπροστά στο μωρό τους μετά από καυγά. Η αστυνομία τον περιέγραψε ως «ηθοποιό κορυφαίας κλάσης» αφού ο ίδιος σκηνοθέτησε τον τόπο του εγκλήματος, όντας δεμένος με χειροπέδες στο πάτωμα και κολλητική ταινία στα μάτια και το στόμα του. Η δακρύβρεχτη παρουσία του πιλότου στα κανάλια, παραπλάνησε την κοινή γνώμη, μέχρι την πλήρη ανατροπή των δεδομένων, που οδήγησε στην προφυλάκιση του.

Το ντοκιμαντέρ του βρετανικού Channel 5 που έπαιξε χθες το βράδυ Πέμπτη 17 Φεβρουαρίου, με τίτλο «Caroline: The Murder that Fooled the World» «Καρολάιν: Ο φόνος που ξεγέλασε τον κόσμο» εμβάθυνε στην έρευνα της δολοφονίας της Καρολάιν αφού, όπως αναφέρεται, έγινε πρωτοσέλιδο σε όλο τον κόσμο.

Η Καρολάιν Κράουτς (Caroline Crouch) γεννήθηκε στο Λίβερπουλ και μετακόμισε στην Ελλάδα σε ηλικία οκτώ ετών με τον Βρετανό πατέρα της, Ντέιβιντ Κράουτς και τη Φιλιππινέζα μητέρα της, Σούζαν ντελα Κουέστα. Μεγάλωσε στο νησί της Αλοννήσου. Εκεί γνωρίστηκαν με τον Έλληνα πιλότο Μπάμπη Αναγνωστόπουλο. Το ζευγάρι παντρεύτηκε στην Πορτογαλία το 2019 και τον Ιούνιο του 2020 γεννήθηκε η κόρη τους.

Ο Αναγνωστόπουλος μετά από οκτώ ώρες ανάκρισης στο τμήμα ανθρωποκτονιών του αρχηγείου της αστυνομίας της Αθήνας παραδέχτηκε ότι έπνιξε την σύζυγό του, αφού η εκείνη ήθελε να τον εγκαταλείψει.

Το πρώτο διεθνές ντοκιμαντέρ για την γυναικοκτονία της Κάρολαιν, διάρκειας 90 λεπτών αποκάλυψε τα παρασκήνια και τις εγγραφές στο ημερολόγιο της Καρολάιν, που παρείχαν βασικά στοιχεία στην υπόθεση της δολοφονίας της που βρέθηκε νεκρή στο σπίτι της κοντά στην Αθήνα στις11 Μαΐου 2021.

Ο δικηγόρος, του καθ’ ομολογίαν δολοφόνου Μπάμπη Αναγνωστόπουλου, Αλέξανδρος Παπαϊωαννίδης ενώ το αργότερο μέχρι το τέλος του Απριλίου, ο Μπάμπης Αναγνωστόπουλος θα καθίσει στο εδώλιο του κατηγορουμένου για το στυγερό φονικό.

Η βρετανική ιστοσελίδα nationalworld.com έκανε μια παρουσίαση της υπόθεσης των Γλυκών Νερών που συγκλόνισε το πανελλήνιο.

Πηγή: tomov.gr

Η ταινία αφηγείται την ιστορία του Αμίν, το πώς ανοίγεται στον φίλο του, ξαναζώντας το τραύμα της απόδρασής του από το Αφγανιστάν και το coming out που ακολούθησε.

Η παραπάνω εικόνα είναι από την ταινία κινουμένων σχεδίων «Flee» του Δανού σκηνοθέτη Γιόνας Ράσμουσεν. Αφηγείται την αληθινή ιστορία του Αμίν, ο οποίος διέφυγε από το Αφγανιστάν και βρέθηκε στη Δανία ως έφηβος. Αφού έφτασε ασυνόδευτος σε ένα αγροτικό χωριό της Δανίας, ο Αμίν συνάντησε τον Ράσμουσεν, ο οποίος τότε ήταν επίσης έφηβος. Έγιναν φίλοι, αλλά μόλις 20 χρόνια αργότερα ο Αμίν ένιωσε έτοιμος να πει στον Ράσμουσεν τι πραγματικά συνέβη, ότι είχε ξεφύγει από τη χώρα του αφού σκοτώθηκε ολόκληρη η οικογένειά του.

Η ταινία αφηγείται την ιστορία του Αμίν, το πώς ανοίγεται στον Ράσμουσεν, ξαναζώντας το τραύμα της απόδρασής του από το Αφγανιστάν και το ταξίδι του coming out που ακολούθησε. «Οι συζητήσεις για το παρελθόν του και η ανακοίνωση του μυστικού του έφερε στον Αμίν ειρήνη» δήλωσε ο Ράσμουσεν στο πρακτορείο Reuters. «Είναι κάπως διπλά περιθωριοποιημένος, καθώς είναι και γκέι και πρόσφυγας. Μόνο και μόνο το γεγονός ότι οι άνθρωποι νιώθουν ότι σχετίζονται με την ιστορία του Αμίν σημαίνει πραγματικά τον κόσμο για αυτόν» πρόσθεσε ο Ράσμουσεν.

Watched FLEE, Danish animated docudrama film directed by Jonas Poher Rasmussen, nominated for 3 Oscars (Best Animated Film, Best Documentary, and Best International Feature Film). Such a moving story about survival, beautiful movie! L @neonrated pic.twitter.com/rDNNP3057z

— Tom and Lorenzo (@tomandlorenzo) February 13, 2022

Ο Αμίν είναι σήμερα ένας ακαδημαϊκός στη Δανία.

Το «Flee» έκανε πρεμιέρα στο Sundance πριν από ένα χρόνο, ενώ η ταινία συμμετέχει στις κατηγορίες Ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους και Διεθνείς Ταινίες μεγάλου μήκους στα Όσκαρ 2022.

Πηγή: rosa.gr

Στο διαγωνιστικό τμήμα Film Forward του φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης (10-20 Μαρτίου) θα κάνει παγκόσμια πρεμιέρα το Ντοκιμαντέρ «Τελευταίο Ταξίδι» του Αρη Χατζηστεφάνου ενώ αμέσως μετά ανεβαίνει στη Γερμανία, όπου θα προβληθεί στο Ελληνικό Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου. Οι κινηματογραφικε΄ς προβολές θα ξεκινήσουν από τις 24 Μαρτίου.

Ύστερα από γυρίσματα ενός χρόνου στην Ιαπωνία, η νέα παραγωγή της Moviementa Productions παρουσιάζει δύο από τα λιγότερο γνωστά ταξίδια του Νίκου Καζαντζάκη, πριν και μετά το Β’ Παγκόσιο Πόλεμο, τα οποία καθόρισαν την φιλοσοφική και πολιτική του πορεία και τελικά του στοίχισαν τη ζωή. Ο Γιάννης Αγγελάκας και η Όλια Λαζαρίδου διαβάζουν αποσπάσματα από τις σημειώσεις του Νίκου και της Ελένης Καζαντζάκης ενώ η κάμερα «σχολιάζει» με πολιτική ματιά την εικόνα της σύγχρονης Ιαπωνίας και ολόκληρου του κόσμου. Την αφήγηση εμπλουτίζουν στιγμιότυπα από anime, video games και ιαπωνικά manga.

Το μοντάζ υπογράφει και αυτή τη φορά ο Άρης Τριανταφύλλου ενώ ο μουσικός παραγωγός Rsn δημιουργεί την πρωτότυπη μουσική με Jazz, Trip Hop και Electronica ήχους. To Post Production επιμελήθηκε ο Θάνος Τσάντας.

Διαβάστε περισσότερες πληροφορίες και δείτε το teaser στην επίσημη ιστοσελίδα του ντοκιμαντέρ lastvoyagefilm.com

Πηγή: info-war.gr

Τατιάνα Καποδίστρια

Ένα ολοκαίνουριο αμερικανικό ντοκιμαντέρ με συμμετοχή των τριών ζωντανών μελών του συγκροτήματος, και δυο αθηναϊκές συναυλίες με πειραγμένες εκδοχές της μουσικής τους.

Όπως εύστοχα έχει παρατηρήσει ο πολυπράγμων Χένρι Ρόλινς, «Το Fox News κάποια στιγμή θα πάψει να υπάρχει. Οι Led Zeppelin, όχι. Είναι τόσο απλό». Και είναι μάλλον αλήθεια. Η θρυλική λονδρέζικη μπάντα μπορεί τυπικά να υπήρξε και να μεσουράνησε από το 1968 έως το 1980, στην πραγματικότητα, όμως, οι Led Zeppelin δεν έπαψαν ποτέ να υπάρχουν, να ακούγονται, να ντύνουν με τα μοναδικά, αγέραστα τραγούδια τους τις στιγμές των ανθρώπων.

Γιατί το θέμα με τους Zeppelin είναι πως ενώ επισήμως λογίζονται ως προάγγελοι της χαρντ ροκ και του χέβι μέταλ, έχουν στο ρεπερτόριό τους και συγκλονιστικές ροκ μπαλάντες που διαχρονικά γουστάρουν και οι λιγότερο χαρντ ακροατές. Κοντολογίς, ακόμη κι εκείνος που δεν αντέχει την υπέροχη, μελωδική κραυγή του Ρόμπερτ Πλαντ στην αρχή του γκαζωμένου «Immigrant Song», πίνει νερό στο όνομα της μπάντας ελέω «Stairway to Heaven», της πασίγνωστης οκτάλεπτης μπαλάντας-που-φορτώνει-και-γίνεται-σκληρό-ροκ, η οποία συγκαταλέγεται σταθερά μεταξύ των καλύτερων ροκ κομματιών έβερ.

Ένα άλλο ανάδελφο θέμα με τους Zeppelin είναι πως δεν επιχείρησαν να παραμείνουν ενεργοί σώνει και ντε μετά τον θάνατο του ντράμερ τους, Τζον Μπόναμ, στις 25 Σεπτεμβρίου 1980 εξαιτίας τρελής αλκοολοκατανάλωσης (η νεκροψία συμπέρανε πως είχε πιεί κοντά 1,5 λίτρο βότκα και κάποια στιγμή, ξερνώντας στον ύπνο του, πνίγηκε). Με το που εξέλιπε ο ένας πυλώνας της τετραμελούς μπάντας, η οποία π ο τ έ δεν είχε αλλάξει την σύνθεσή της, οι εναπομείναντες (δηλαδή, ο κιθαρίστας-θρύλος Τζίμι Πέιτζ, ο μπασίστας/ κιμπορντίστας Τζον Πολ Τζόουνς, και ο τραγουδιστής-σύμβολο Ρόμπερτ Πλαντ) είπαν, μπάστα, sign off, τέλος. Ακόμη και το τελευταίο τους πρωτότυπο άλμπουμ, το «Coda», μπορεί να κυκλοφόρησε το 1982, αλλά περιλαμβάνει αποκλειστικά αχρησιμοποίητο υλικό από προηγούμενες ηχογραφήσεις του συγκροτήματος. Κατά τα λοιπά, και ριγιούνιον (reunion, καλέ!) έχουν κάνει φυσικά οι Led Zeppelin με διάφορες (φιλανθρωπικές κυρίως) αφορμές: το 1985, το 1988, το 1995 και το 2007, κάποιες φορές με αμφίβολη επιτυχία, κάποιες άλλες σημειώνοντας τρελό σουξέ. Γενικά, πάντως, παρέμειναν ακριβοθώρητοι.

Η όρεξη, συνεπώς, του κόσμου για ακόμη μια μπουκιά Led Zeppelin δεν έχει καθόλου κορεστεί. Εξάλλου, οι περισσότεροι μουσικοί της δεκαετίας του ’70, ζώντες και νεκροί, διατηρούν άφθαρτο τον μύθο τους. Τούτων δοθέντων, δεν συνιστά έκπληξη πως ήδη γίνεται χαμός με ένα ολοκαίνουριο ντοκιμαντέρ υπό τον υποσχόμενο τίτλο «Becoming Led Zeppelin».

Ένα ασυναγώνιστο πλεονέκτημα

Το φιλμ, σε σκηνοθεσία Μπέρναρντ ΜακΜάχον και σενάριο του ίδιου και της Άλισον ΜακΓκέρτι, θα κάνει παγκόσμια πρεμιέρα στο επερχόμενο Φεστιβάλ Βενετίας (1-11 Σεπτεμβρίου), εκτός διαγωνιστικού μαζί με άλλες πολυαναμενόμενες ταινίες σαν το «The Last Duel» του Ρίντλεϊ Σκοτ ή το «Dune» του Ντενί Βιλνέβ. Το κυριολεκτικά ανεπανάληπτο επίτευγμα του ντοκιμαντέρ του ΜακΜάχον είναι πως φιλοξενεί τα τρία ζώντα μέλη της μπάντας –συν, μπόνους, ακυκλοφόρητα φιλμάκια με τον μακαρίτη τον Μπόναμ. Και είναι η πρώτη φορά, εδώ και 50 χρόνια, που οι ίδιοι οι Led Zeppelin εμφανίζονται σε ένα ντοκιμαντέρ για τους… Led Zeppelin. Δίνοντας συνέντευξη, παραχωρώντας στον ΜακΜάχον άγνωστο προσωπικό υλικό, επικυρώνοντας, ουσιαστικά, σε μεγάλο βαθμό την αξιοπιστία του ντοκιμαντέρ.

«Το “Becoming Led Zeppelin” είναι μια ταινία που κανείς δεν νόμιζε ότι μπορούσε να γίνει,» είπε ο σκηνοθέτης της στην πρόσφατη συνέντευξη Τύπου για την επίσημη ολοκλήρωση της παραγωγής. «Η ιλιγγιώδης εκτόξευση της μπάντας προς την δόξα υπήρξε γρήγορη και ουσιαστικά μη καταγεγραμμένη. Μετά από εντατική αναζήτηση ανά τον πλανήτη, και μετά από χρόνια αποκατάστασης του οπτικού και ακουστικού αρχειακού υλικού που βρήκαμε, επιτέλους αυτή η ιστορία μπορεί να ειπωθεί!»

Η ιστορία του φιλμ, λοιπόν, ξεκινάει από την ατομική διαδρομή καθενός από τους τέσσερις Zeppelin πριν καν συναντηθούν, τότε που έπαιζαν με διάφορα σχήματα σε μικρά βρετανικά κλαμπ. Και μετά, τον Αύγουστο του 1968 έρχεται εκείνη η πρόβα-τζαμάρισμα σε ένα ημιυπόγειο της οδού Τζέραρντ στο Λονδίνο, και κολλάνε οι τέσσερείς τους με τρόπο μαγικό. Μέσα σε δυο χρόνια χαρακτηρίζονταν ήδη από επαΐοντες και φαν ως «η καλύτερη μπάντα του κόσμου».

«Σκοπός μου ήταν να κάνω ένα ντοκιμαντέρ που θυμίζει μιούζικαλ,» λέει ο ΜακΜάχον. «Ήθελα να συνυφάσω τις τέσσερις διαφορετικές ιστορίες των μελών του συγκροτήματος πριν και μετά την δημιουργία των Led Zeppelin.» Συγχρόνως, «μεγάλα κομμάτια της αφήγησης βασίζονται αποκλειστικά στην μουσική σε συνδυασμό με εικόνες ή πλάνα από τους τόπους ή τα παγκόσμια γεγονότα που ενέπνευσαν τα τραγούδια τους,» εξηγεί ο ΜακΜάχον.

«Led Zeppelin Symphonic»: Όταν η ροκ συναντάει τον μαέστρο στο πόντιουμ

Προσγείωση στο Ηρώδειο

Με την ελπίδα, το λοιπόν, ότι το ντοκιμαντέρ θα βρει διανομή στα μέρη μας –αλλά στην χειρότερη, συμβιβαζόμαστε και διαδικτυακά– θα το έχουμε σίγουρα κατά νου. Όσοι, πάντως, δεν έχουν πρόβλημα με τις διαφορετικές εκδοχές, προσεγγίσεις και ερμηνείες του έργου των Zeppelin μπορούν να ετοιμάζονται και για τις δυο βραδιές «Led Zeppelin Symphonic», που θα φιλοξενηθούν αρχές Σεπτέμβρη στο Ηρώδειο.

Πρόκειται, βέβαια, για τις περσινές δυο συναυλίες του Ηρωδείου που λόγω πανδημίας δεν έγιναν ποτέ. Σ’ αυτές, ο μαέστρος Ρίτσαρντ Σίντγουελ έχει δημιουργήσει μια ενδιαφέρουσα μίξη ροκ μπάντας και συμφωνικής ορχήστρας (στο δελτίο Τύπου δεν κατονομάζεται επακριβώς η ορχήστρα), οι οποίες ερμηνεύουν αντάμα τα θρυλικά κομμάτια των Zeppelin. Την μπάντα απαρτίζουν ο κιθαρίστας Άντι Τζόουνς και ο ντράμερ Χάρι Τζέιμς, ενώ τραγουδούν ο Πίτερ Έλντριτζ, η Μόλι Μάριοτ και ο Τζέσι Σμιθ, του οποίου η φωνή είναι, λέει, φτυστή του Πλαντ. Maybe… Τα τραγούδια, πάντως, θα είναι τα γνωστά και λατρεμένα…

Πληροφορίες: «Led Zeppelin Symphonic», Ηρώδειο, 10 και 11 Σεπτεμβρίου στις 21:00. Εισιτήρια από 32€, προπώληση εδώ, κρατήσεις στο 211-8005141.

Πηγή: news247.gr

Η τρανς ορατότητα είναι ένα ζήτημα που συζητάμε στο δημόσιο διάλογο και σχετίζεται με το πώς η κοινωνία μας βλέπει και αντιμετωπίζει τα τρανς άτομα. Πριν όμως να φτάσουμε στην κοινωνία, η αποδοχή και η απόρριψη περνάει πρώτα από τους πιο δικούς μας ανθρώπους: από την οικογένεια, από τους γονείς.

Σε αυτό το ντοκιμαντέρ η Άννα Κουρουπού συζητά με τη μητέρα της και το αποτέλεσμα είναι μία πολύ συγκινητική και ανθρώπινη συνάντηση, στην οποία βλέπει κανείς την αποδοχή από την πλευρά της μάνας, χωρίς όμως ταυτοχρόνως να αποκρύπτεται ότι αυτή η διαδικασία περιέχει πόνο και αγωνία.

Το αποτέλεσμα είναι μία συνάντηση που μας παρηγορεί και μας καθησυχάζει όχι ωραιοποιώντας τα πράγματα, όχι αποκρύπτοντας τις δυσκολίες, αλλά δείχνοντας ανθρώπους που καταφέρνουν να συναντηθούν, να μιλήσουν και οδηγηθούν στην αποδοχή.

«Η ιδιαιτερότητα αυτού του ντοκιμαντέρ, είναι η μητέρα μου. Με την έννοια που λέει πράγματα που ούτε εγώ τα ήξερα. Με την έννοια ότι αναφέρεται σε ένα μικρό ιστορικό, πώς λαμβάνει ένας γονέας αυτήν την κατάσταση – τέλος πάντων – του παιδιού του, και πώς το χειρίστηκε η ίδια με τον πατέρα μου και με την οικογένειά μου, και τι προτείνει σε κάθε μητέρα. Δηλαδή αυτή η φράση της που λέει κάποια στιγμή μέσα, που δε μπορώ να την πω, για ευνόητους λόγους, είναι όλο το κλειδί που θα ήθελα αυτό το ντοκιμαντέρ – ειλικρινά – να βγει προς τα έξω. Να το ακούσουν οι γονείς. Είναι πολλή σημαντική η παρουσία της μητέρας μου. Και έχω συγκινηθεί πολύ, γιατί με κάνει πολλή περήφανη» τόνισε η Άννα Κουρουπού σε συνέντευξή της, στους Κωνσταντίνο Πουλή και Θάνο Καμήλαλη στο ραδιόφωνο του TPP

«Κι εγώ ποτέ δε φανταζόμουν ότι όλο αυτό θα ήταν ευχάριστο για κάποιον γονιό. Ούτε για τους δικούς μου, ούτε για κανένα γονιό. Έβαλε αυτό μπροστά όμως, το παιδί. Ότι δε θα περνάει καλά το παιδί μου. Σαφώς υπάρχει ένα σοκ, ότι “τι γίνεται τώρα;” Ήταν και άλλα χρόνια υπ’ όψιν. Που δε γνωρίζανε τι είναι. Ούτε εγώ ήξερα τι ήμουν τότε. Εγώ θεωρούσα ότι είμαι ένα γκέι άτομο. Ομοφυλόφιλος. Δεν ήξερα καν τι είναι το τρανς κομμάτι. Μετά τα ανακαλύπτεις αυτά. Πόσο μάλλον οι γονείς λοιπόν. Παρ’ όλα αυτά το αποτέλεσμα είναι αυτό. Ότι κοιτάς το παιδί που εσύ έφερες στον κόσμο, να είναι όσο πιο ανώδυνο γίνεται γι’ αυτό. Και σίγουρα έχουνε πονέσει αυτοί οι άνθρωποι, για τους δικούς τους λόγους, σ’ αυτό το κομμάτι. Αλλά εγώ δεν τα εισέπραξα ποτέ».

Ανέφερε επισης ότι το ντοκιμαντέρ «έρχεται σε τόσο κακή συγκυρία», μετά τον θάνατο της Δήμητρας της Λέσβου «που χάθηκε τόσο άσκοπα από τη ζωή». «Δυστυχώς» προσθέτει, «είναι ό,τι πρέπει για κάποιους γονείς, που έχουνε οποιοδήποτε θέμα με τα παιδιά τους». Συνέχισε λέγοντας πως «αυτό ήθελα να περάσει και είμαι πολύ χαρούμενη, με την έννοια ότι βγήκε τώρα, που είναι ζεστό. Γιατί κακά τα ψέματα η επικαιρότητα έτσι λειτουργεί. Δυστυχώς. Ξεχνάμε μετά. Τουλάχιστον ξεχνάνε οι άλλοι. Όχι εμείς που βιώνουμε κάποια πράματα, όχι εσείς που βιώνετε κάποια άλλα. Ο καθένας στο δικό του μετερίζι».

Το ντοκιμαντέρ της Νικόλ Αλεξανδροπούλου συμμετέχει στο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης και προβάλλεται μέχρι τις 4 Ιουλίου. Μπορεί να βρείτε εισιτήρια για διαδικτυακή προβολή με ένα κλικ εδώ.

Πηγή: thepressproject.gr

Η ταινία επικεντρώνεται στο πρόσωπο της Μάγδας Φύσσα και αναζητά τον τρόπο που πρέπει να αντιμετωπιστεί το φαινόμενο, δίνοντας απάντηση στο ερώτημα «Ποια αντίσταση;».

Μέχρι το τέλος Ιουνίου αναμένεται η παγκόσμια πρεμιέρα του πολυαναμενόμενου ντοκιμαντέρ της Ανζελίκ Κουρούνη «Χρυσή Αυγή. Υπόθεση όλων μας» στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Θα ακολουθήσουν προβολές στην Αθήνα. Μετά την πρώτη της ταινία, «Χρυσή Αυγή. Προσωπική υπόθεση», η ελληνογαλλίδα δημοσιογράφος και σκηνοθέτρια, μαζί με την ομάδα της, παρακολούθησε στενά τη δίκη της ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης μέχρι την τελική απόφαση και παρουσιάζει την πορεία της Χρυσής Αυγής από την πολιτική εκτίναξη έως την αποκάλυψη και την κατάρρευση.

Η ταινία επικεντρώνεται στο πρόσωπο της Μάγδας Φύσσα και αναζητά τον τρόπο που πρέπει να αντιμετωπιστεί το φαινόμενο, δίνοντας απάντηση στο ερώτημα «Ποια αντίσταση;».

Η ταινία έχει επιλεγεί μέχρι στιγμής σε 11 φεστιβάλ κινηματογράφου και έχει ήδη λάβει το βραβείο Best Feature Documentary στο Independent Women Film Festival στο Λος Αντζελες και μια τιμητική διάκριση στο Cine Pobre στη Λα Παζ της Βολιβίας.

Όπως είναι γνωστό, το γύρισμα της ταινίας δεν ήταν καθόλου εύκολη υπόθεση. Η ίδια η Κουρούνη έχει δεχτεί απειλές, ενώ ο συνεργάτης της και εναριογράφος Θωμάς Γιακόμπι έχει δεχτεί δυο φορές επιθέσεις από «άγνωστους» χρυσαυγίτες και βέβαια ο εξοπλισμός του συνεργείου τους έχει κλαπεί και καταστραφεί.

Λεπτομέρειες για την ταινία και τους τρόπους στήριξης των δημιουργών της στον ειδικό ιστότοπο.

Πηγή: efsyn.gr