Η ιορδανή δημοσιογράφος Σιρίν Αμπού Άκλεχ, η οποία εργαζόταν για το Al Jazeera, σκοτώθηκε σήμερα, Τετάρτη από πυρά ανδρών του ισραηλινού στρατού καθώς κάλυπτε επεισόδια στην Τζενίν, στη κατεχόμενη Δυτική Όχθη, σύμφωνα με συγκλίνουσες πηγές, συμπεριλαμβανομένου του τηλεοπτικού δικτύου του Κατάρ, που έκανε λόγο για «δολοφονία» της.

Ωστόσο, ο ισραηλινός στρατός ανακοίνωσε πως η δημοσιογράφος μπορεί να σκοτώθηκε από πυρά παλαιστινίων μαχητών, καθώς εξελισσόταν μάχη.

Σύμφωνα με το υπουργείο Υγείας της Παλαιστινιακής Αρχής στη Ραμάλα, η ρεπόρτερ, μια από τις πιο γνωστές του Al Jazeera, χτυπήθηκε από σφαίρα στο κεφάλι.

Ακόμη ένας δημοσιογράφος, ο Αλί Σαμόντι της παλαιστινιακής εφημερίδας Αλ Κουντς («Ιερουσαλήμ» στα αραβικά) τραυματίστηκε επίσης από ισραηλινά πυρά, σύμφωνα με το υπουργείο, στοιχείο που επιβεβαίωσε φωτοειδησεογράφος του Γαλλικού Πρακτορείου επιτόπου.

Όμως, σε ανακοίνωση Τύπου που δημοσιοποίησε, ο ισραηλινός στρατός, αναγνωρίζοντας πως οι δυνάμεις του ανταπέδωσαν τα «μαζικά» πυρά που δέχθηκαν στην Τζενίν, κατά τη διάρκεια επιχείρησής τους, ανέφερε πως «υπάρχει πιθανότητα, που εξετάζεται αυτή τη στιγμή, να χτυπήθηκαν δημοσιογράφοι, πιθανόν από παλαιστίνιους ενόπλους».

Ο τραγικός θάνατος της δημοσιογράφου καταγράφηκε έναν χρόνο ακριβώς μετά την καταστροφή της πολυκατοικίας Τζαλάα, όπου βρίσκονταν τα γραφεία του Αλ Τζαζίρα στη Λωρίδα της Γάζας, εν μέσω του πολέμου ανάμεσα στο Ισραήλ και το ισλαμιστικό κίνημα Χαμάς, που κυβερνά στον θύλακα.

Από την 22η Μαρτίου, στο Ισραήλ έχει διαπραχθεί σειρά επιθέσεων με τουλάχιστον 18 νεκρούς. Αντιδρώντας, ο ισραηλινός στρατός έχει εξαπολύσει σειρά επιδρομών στα παλαιστινιακά εδάφη, ιδίως στον τομέα της Τζενίν, προπυργίου διαφόρων ένοπλων παλαιστινιακών οργανώσεων.

Το Κατάρ καταδικάζει τον θάνατο της ρεπόρτερ

Ο υφυπουργός Εξωτερικών του Κατάρ καταδίκασε μέσω Twitter τη δολοφονία γνωστής ρεπόρτερ του τηλεοπτικού δικτύου Αλ Τζαζίρα από την «ισραηλινή κατοχή» στη Δυτική Όχθη νωρίτερα σήμερα από πυρά ανδρών της «ισραηλινής κατοχής» και κάλεσε να τερματιστεί η «ισραηλινή κρατική τρομοκρατία».

Το Αλ Τζαζίρα μεταδίδει ότι η Σιρίν Αμπού Άκλεχ έπεσε νεκρή όταν χτυπήθηκε από ισραηλινά πυρά καθώς κάλυπτε βίαια επεισόδια στην Τζενίν, όπου διεξαγόταν επιχείρηση του ισραηλινού στρατού. Το ισραηλινό γενικό επιτελείο όμως ανέφερε ότι η δημοσιογράφος μπορεί να χτυπήθηκε από παλαιστίνιους ενόπλους κατά τη διάρκεια των ανταλλαγών «μαζικών» πυρών.

Πηγή: documentonews.gr

Οι ισραηλινές δυνάμεις έχουν εντείνει τις επιχειρήσεις τους στη Δυτική Όχθη από την Τετάρτη

Δέσποινα Παρασκευά-Βελουδογιάννη

Η νέα έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας τεκμηριώνει πώς το Ισραήλ εφαρμόζει ένα σύστημα απαρτχάιντ εις βάρος των Παλαιστινίων.

«Τα παιδιά μου είναι πάντοτε τρομαγμένα· όλοι είμαστε πάντοτε τρομαγμένοι. Όταν μπαίνει ο στρατός και τα παιδιά σου είναι τρομοκρατημένα και κλαίνε έξω στη βροχή, το ορκίζομαι, δεν υπάρχει ανθρώπινο πλάσμα πάνω σε αυτή τη γη που να μπορεί να το διαχειριστεί αυτό. Ο μόνος τρόπος για να το περιγράψεις είναι ως τραγωδία. Και τι υποτίθεται ότι πρέπει να κάνουμε; Δεν έχουμε πουθενά να πάμε. Κανείς δεν μπορεί να μας προστατέψει». Nitham Abu Kbash, Δυτική Όχθη

Τον Νοέμβριο του 2020, οι ισραηλινές δυνάμεις εισέβαλαν στο παλαιστινιακό χωριό Κιρμπέτ Χούμσα για να κατεδαφίσουν και να κατασχέσουν 29 κατασκευές που χρησίμευαν ως σπίτια ή χώροι εργασίας στους 177 Παλαιστίνιους κατοίκους του χωριού. Εβδομήντα τρία άτομα ξεριζώθηκαν, ανάμεσά τους 41 παιδιά, στον μεγαλύτερο εξαναγκαστικό εκτοπισμό που είχε καταγραφεί τα τελευταία χρόνια.

Το σπίτι του Nitham και των τριών παιδιών του ήταν το πρώτο που κατασχέθηκε. Τον Φεβρουάριο του 2021 η σκηνή της οικογένειας κατασχέθηκε άλλες πέντε φορές.

Εδώ και δεκαετίες, περιστατικά σαν και αυτό αποτελούν συστατικό στοιχείο της καθημερινής ζωής των Παλαιστινίων, μιας ζωής γεμάτης πόνο και απώλειες. Εκατοντάδες χιλιάδες σπίτια έχουν γκρεμιστεί και ολόκληρες κοινότητες έχουν εκτοπιστεί από τις ισραηλινές αρχές. Σήμερα πάνω από 150.000 Παλαιστίνιες/-οι βρίσκονται μπροστά σε πραγματικό κίνδυνο να χάσουν τη στέγη τους, ενώ πάνω από 6 εκατομμύρια παραμένουν πρόσφυγες.

Η νέα έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας, με μια εις βάθος έρευνα, νομική ανάλυση και νέο υλικό, τεκμηριώνει πώς το Ισραήλ, μέσα από πολυάριθμες παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων, εφαρμόζει ένα σύστημα απαρτχάιντ εις βάρος των Παλαιστινίων, που συνιστά έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Το καθεστώς του απαρτχάιντ αντιμετωπίζει τις Παλαιστίνιες και τους Παλαιστίνιους που ζουν στο Ισραήλ και στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη, αλλά και όσες/-ους παραμένουν πρόσφυγες, ως κατώτερη φυλετική ομάδα (λόγω του μη εβραϊκού – αραβικού τους στάτους), και της στερεί σκόπιμα τα ανθρώπινα δικαιώματά της. Στόχος είναι να διατηρείται μια εβραϊκή δημογραφική πλειονότητα, που θα μεγιστοποιεί τον έλεγχό της επί των εδαφών και των πόρων του τόπου. Πρόκειται, με λίγα λόγια, για ένα θεσμοθετημένο ρατσιστικό καθεστώς καταπίεσης και κυριαρχίας που ασκείται μέσα από συγκεκριμένους νόμους, πολιτικές και πρακτικές.

Πλάι στις κατεδαφίσεις σπιτιών, έρχονται οι εκδιώξεις και η άρνηση παραχώρησης οικοδομικών αδειών, οι χωρισμοί οικογενειών, ο κατακερματισμός κοινοτήτων και ο αποκλεισμός τους πίσω από τείχη και υπό αυστηρή στρατιωτική εξουσία, οι απαλλοτριώσεις γης και φυσικών πόρων, οι στερήσεις, η ακραία φτώχεια και η βαθιά ανισότητα στην κατανομή των κοινωνικών παροχών, οι σκληρές απαγορεύσεις στις μετακινήσεις, η διά νόμου άρνηση καθεστώτος υπηκοότητας. Οι πρακτικές αυτές αποτελούν βασικούς πυλώνες του απαρτχάιντ του Ισραήλ εις βάρος των Παλαιστινίων, που επισφραγίζονται από δολοφονίες, βασανιστήρια, διοικητικές κρατήσεις και στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων.

Στο Ισραήλ και τα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη διαπράττεται ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.

Πώς μπορούμε να σωπάσουμε;

Η Διεθνής Αμνηστία ζητά από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο να εξετάσει, στο πλαίσιο της έρευνας που αυτή τη στιγμή διεξάγει στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη, το έγκλημα του απαρτχάιντ, και ταυτόχρονα καλεί τα όλα τα κράτη να πράξουν το νόμιμο δικαίωμά τους, και την υποχρέωση, να οδηγήσουν στη δικαιοσύνη τα άτομα που βάσει διεθνούς δικαίου κρίνονται ύποπτα για τη διάπραξη του απαρτχάιντ. Απευθύνεται επίσης στα Ηνωμένα Έθνη για την επιβολή συνολικού εμπάργκο όπλων στο Ισραήλ.

Να διαλύσει το σύστημα του απαρτχάιντ: Αυτό απαιτεί η Διεθνής Αμνηστία από το κράτος του Ισραήλ, και είναι ακριβώς το κράτος του Ισραήλ ο στόχος στον οποίο απευθύνει την κριτική της και όχι φυσικά ο εβραϊκός λαός.

Να μπει ένα τέλος στα καθημερινά δεινά του παλαιστινιακού λαού: Αυτό είναι μια κραυγή, όχι απλώς μια απαίτηση. Ρίζα αυτών των δεινών αποτελεί το απαρτχάιντ του Ισραήλ εις βάρος των Παλαιστινίων. Όσο αυτή η ρίζα δεν αντιμετωπίζεται, τόσο η διεθνής κοινότητα θα παραμένει σιωπηλός μάρτυρας ενός ανθρωπιστικού εγκλήματος.

Απέναντι σε ένα τέτοιο έγκλημα, κάθε άνθρωπος που δεν ανέχεται την αδικία, που αγωνίζεται για έναν κόσμο ισότητας και αξιοπρέπειας, δεν μπορεί παρά να κινητοποιηθεί. Η διαρκής ενημέρωση και η εμβάθυνση στην ερμηνεία της κατάστασης, η γνωστοποίηση όσων συμβαίνουν στο Ισραήλ και στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη, η ανοιχτή συζήτηση και η διεκδίκηση της δικαιοσύνης, η συμβολή μας ώστε να ασκηθεί αποτελεσματική πίεση σε διεθνές και εθνικό επίπεδο, όλα αυτά συνιστούν έμπρακτες μορφές αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό.

Η νέα έρευνα της Διεθνούς Αμνηστίας, και η μεγάλη εκστρατεία που ξεκινά για τον τερματισμό του απαρτχάιντ εις βάρος των Παλαιστινίων, αποσκοπούν ακριβώς σε όλα αυτά τα αναγκαία βήματα. Πρώτος σταθμός σε αυτή την προσπάθεια είναι ο αγώνας για τον τερματισμό των κατεδαφίσεων και των εξαναγκαστικών εξώσεων.

Σε αυτή την κατεύθυνση, η Διεθνής Αμνηστία ασκεί θεσμική πίεση σε διεθνές αλλά και εθνικό επίπεδο, ενώ συνεχίζει να ερευνά και να γνωστοποιεί νέο υλικό και στοιχεία. Μπορείτε κι εσείς να λάβετε μέρος σε αυτή την προσπάθεια, στηρίζοντας τις δράσεις ευαισθητοποίησης και ενημέρωσης, και υπογράφοντας την έκκληση προς τον πρωθυπουργό του Ισραήλ για άμεση ακύρωση των εντολών για κατεδαφίσεις, που θα βρείτε εδώ.

Όλες και όλοι μας, καθεμιά και καθένας μας, έχουμε τη δύναμη να αλλάξουμε την κατάσταση. Ένα βήμα τη φορά.

Η Δέσποινα Παρασκευά-Βελουδογιάννη είναι υπεύθυνη Εκστρατειών στο Ελληνικό Τμήμα της Διεθνούς Αμνηστίας

Πηγή: news247.gr

Δεκάδες παλαιστίνιοι διαδηλωτές τραυματίστηκαν προχθές Παρασκευή στη διάρκεια συγκρούσεων με ισραηλινούς στρατιώτες σε δύο περιοχές της Δυτικής Όχθης, σύμφωνα με γιατρούς και αυτόπτες μάρτυρες.

Παλαιστίνιοι γιατροί ανέφεραν πως τουλάχιστον 15 διαδηλωτές τραυματίστηκαν από πλαστικές σφαίρες και δεκάδες άλλοι αντιμετώπισαν αναπνευστικά προβλήματα εξαιτίας της ρίψης δακρυγόνων από ισραηλινούς στρατιώτες κοντά στη Ναμπλούς και στην Καλκίλια.

Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, οι συγκρούσεις ξέσπασαν μεταξύ διαδηλωτών και ισραηλινών στρατιωτών κατά τη διάρκεια των εβδομαδιαίων διαδηλώσεων που πραγματοποίησαν Παλαιστίνιοι για να διαμαρτυρηθούν για την πρόσφατη επέκταση των εβραϊκών εποικισμών και την κατοχή εδαφών στη Δυτική Όχθη.

Όπως είπαν, οι συγκρούσεις ήταν σφοδρές στο χωριό Μπέιτ Νταζάν, ανατολικά της Ναμπλούς, όπου Παλαιστίνιοι επιτέθηκαν με πέτρες κατά των ισραηλινών στρατιωτών και εκείνοι απάντησαν με πλαστικές σφαίρες και δακρυγόνα για να τους διαλύσουν.

Εν τω μεταξύ, άλλοι έξι Παλαιστίνιοι τραυματίστηκαν από πλαστικές σφαίρες ισραηλινών στρατιωτών στη διάρκεια διαδήλωσης στην κοινότητα Καφρ Καντούμ, ανατολικά της Καλκίλια.

Από την πλευρά του ισραηλινού στρατού δεν υπήρξε κάποιο ανακοινωθέν σχετικά με τις αναφορές αυτές.

Πηγή: tvxs.gr

9 Δεκεμβρίου 1987: Οι Παλαιστίνιοι εξεγείρονται στη Δυτική Όχθη και στη Λωρίδα της Γάζας εναντίον της καταπίεσης των Ισραηλινών, που εκδηλώνεται με φόνους, μαζικές φυλακίσεις, κατεδαφίσεις σπιτιών, βασανισμούς και εκτοπίσεις.

Η πρώτη Ιντιφάντα, που στα αραβικά σημαίνει «ταρακούνημα», υπήρξε μία νεανική εξέγερση. Ονομάστηκε και «πετροπόλεμος», επειδή οι νεαροί Παλαιστίνιοι χρησιμοποιούσαν κυρίως πέτρες και άλλα αυτοσχέδια όπλα για να αντιμετωπίσουν τον προηγμένο τεχνολογικά ισραηλινό στρατό.

Ο δρόμος προς την πρώτη Ιντιφάντα…

Το 1959 και ενώ το κράτος του Ισραήλ μετρά ήδη 11 χρόνια ζωής, οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες που ζουν στο Κουβέιτ ιδρύουν την οργάνωση «Φατάχ», της οποίας σκοπός ύπαρξης είναι η επιστροφή των Παλαιστινίων στη γη τους. Διότι όταν το 1947 η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, με απόφασή της, τάχθηκε υπέρ της διχοτόμησης της γης της Παλαιστίνης, το έκανε για να μοιραστεί αυτή η γη ανάμεσα στον εβραϊκό πληθυσμό (που τότε στην περιοχή αριθμεί μόνο 550.000) και στον αραβικό (1,2 εκατομμύριο).

Όμως, τον Φεβρουάριο του 1949 αρχίζει ο πρώτος αραβο-ισραηλινός πόλεμος, αμέσως μετά την αποχώρηση από την περιοχή των βρετανικών στρατευμάτων. Με τη λήξη των εχθροπραξιών, τον Οκτώβριο, 700.000 Παλαιστίνιοι έχουν εκδιωχθεί από την περιοχή, και τα εδάφη τους προσαρτώνται. Η Ιορδανία και η Αίγυπτος διατηρούν την κυριαρχία τους στη Δυτική Όχθη, ενώ η Ιερουσαλήμ διχοτομείται: Η δυτική περνά σε ισραηλινή κατοχή και η ανατολική σε ιορδανική.

Το 1961 ο Αραφάτ αναλαμβάνει την ηγεσία της Φατάχ και το 1964 ιδρύεται η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (ΟΑΠ), το σχήμα στο οποίο ενώνουν τις δυνάμεις τους πολλές, διαφορετικές στις πολιτικές τους αρχές, παλαιστινιακές οργανώσεις, όπως το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, το Δημοκρατικό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης και πολλές άλλες. Ωστόσο, σπονδυλική στήλη της ΟΑΠ είναι η «Φατάχ».

Τον Ιούνιο του 1967 το Ισραήλ ξεκινά εκ νέου πόλεμο, με ταυτόχρονη επίθεση κατά της Αιγύπτου, της Συρίας και της Ιορδανίας, αφού πρώτα κατέστρεψε σε μια επιδρομή – αστραπή το σύνολο, σχεδόν, της αιγυπτιακής πολεμικής αεροπορίας στο έδαφος. Το Ισραήλ καταλαμβάνει την Χερσόνησο του Σινά και την Λωρίδα της Γάζας από την Αίγυπτο, τα υψίπεδα του Γκολάν από τη Συρία, τη Δυτική Όχθη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ από την Ιορδανία. Ο πόλεμος των «6 ημερών» – όπως έχει μείνει στην ιστορία – τελειώνει με το Ισραήλ να έχει εξασφαλίσει έδαφος διπλάσιο της έκτασης που ήλεγχε πριν από αυτόν. Για τους Άραβες, ο πόλεμος αυτός έχει μείνει στην ιστορία ως «η Καταστροφή» – Αλ Νάκμπα. Για τους Παλαιστίνιους θα σημάνει την «αναβάθμιση» του Ισραήλ σε αποκλειστική δύναμη κατοχής των εδαφών τους.

Το 1980 το Ισραήλ προχωρά σε μια κίνηση ιδιαίτερης συμβολικής και πολιτικής σημασίας: Προσαρτά στην κυριαρχία του την ανατολική Ιερουσαλήμ, που μέχρι εκείνη τη στιγμή χαρακτηρίζεται απλώς κατεχόμενο έδαφος. Η απόφαση αυτή προκαλεί κύμα αντιδράσεων σε όλο τον κόσμο. Τον Ιούνιο του 1982, οι ισραηλινές στρατιωτικές δυνάμεις εισβάλλουν, για δεύτερη φορά, στο Λίβανο, με το πρόσχημα να απομακρύνουν από το λιβανικό έδαφος τα στελέχη και τους μαχητές της ΟΑΠ, οι οποίοι έχουν εγκατασταθεί εκεί. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου, ο ισραηλινός στρατός, σε συνεργασία με τους συμμάχους του στο Λίβανο (χριστιανούς πολιτοφύλακες), εισβάλλει στα παλαιστινιακά προσφυγικά στρατόπεδα της Βηρυτού, Σάμπρα και Σατίλα, όπου σφαγιάζονται, μέσα σε λίγες ώρες, περισσότερα από 2.000 γυναικόπαιδα.

Η πρώτη Ιντιφάντα

Στην Λωρίδα της Γάζας η ισραηλινή στρατιωτική παρουσία σημαίνει κατασχέσεις γης, εποικισμό ισραηλινών στα κατεχόμενα εδάφη, καταπίεση, μαζικές φυλακίσεις, απελάσεις, κατεδαφίσεις κατοικιών και αυθαιρεσίες. Στις 9 Δεκέμβρη του 1987 κάτι αλλάζει. Ένα στρατιωτικό ισραηλινό όχημα έπεσε με δύναμη πάνω στα αυτοκίνητα Παλαιστινίων που επέστρεφαν από τις δουλειές τους, σκοτώνοντας τέσσερα άτομα. Την επόμενη ημέρα περίπου 10.000 Παλαιστίνιοι πηγαίνουν στην κηδεία και ακολουθούν πορείες διαμαρτυρίας. Σε μια από αυτές κάποιοι διαδηλωτές πετούν βόμβες μολότοφ σε όχημα περιπολίας των Ισραηλινών. Ο ισραηλινός στρατός απαντά με δακρυγόνα και αληθινά πυρά. Ένας 17χρονος πέφτει νεκρός. Η εξέγερση ξεκινά και εξαπλώνεται στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα.

Παιδιά και έφηβοι περνούν τα επόμενα χρόνια πετώντας πέτρες και μολότοφ στους πάνοπλους Ισραηλινούς. Αυτά ήταν τα όπλα τους. Γι’ αυτό και η Ιντιφάντα ονομάστηκε αλλιώς και «πετροπόλεμος». Οι Ισραηλινοί απαντούσαν με μαζικές συλλήψεις και φυλακίσεις. Θύματα αυτών περίπου 18.000 Παλαιστίνιοι. Δεν υπήρχε δικαίωμα δίκης. Απαγορεύσεις κυκλοφορίας, λουκέτα στα σχολεία, μαζικές κατεδαφίσεις σπιτιών, καταστροφή γεωργικών εκτάσεων, περιορισμός του νερού ήταν τα αντίποινα των ισραηλινών.

Οι Παλαιστίνιοι έκαναν μποϊκοτάζ στα ισραηλινά προϊόντα, δημιούργησαν δικές τους ιατρικές μονάδες, έκαναν απεργίες και διαδηλώσεις και καλούσαν τη διεθνή κοινότητα να υποστηρίξει τον αγώνα τους. Η πρώτη αυτή Ιντιφάντα που άφησε πίσω τους χιλιάδες νεκρούς Παλαιστίνιους διήρκεσε έως το 1993, όταν και υπογράφηκε η Συνθήκη του Όσλο, μεταξύ του Γιασέρ Αραφάτ και του Γιτζάκ Ράμπιν που υποτίθεται ότι θα άνοιγε το δρόμο για τη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους.

«Γέννημα» της πρώτης Ιντιφάντα και μάλιστα την πρώτη χρονιά του ξεσπάσματός της ήταν η δημιουργία της Χαμάς. Μιας σουνιτικής οργάνωσης, με πολιτικό και στρατιωτικό σκέλος, όπως άλλωστε όλες οι παλαιστινιακές οργανώσεις, αλλά με σαφή θρησκευτικό προσανατολισμό στις θεωρητικές και πολιτικές επεξεργασίες της, αν και στις διακηρύξεις της ξεκαθαρίζει ότι ο αγώνας της ενάντια στο Ισραήλ είναι πολιτικός και όχι θρησκευτικός.

Πολύ γρήγορα η Χαμάς θα εξελιχθεί σε έναν από τους σημαντικότερους πυλώνες του παλαιστινιακού πολιτικού συστήματος, αναπτύσσοντας μεγάλη κοινωνική δράση στα κατεχόμενα, όπως δημιουργία υποδομών (σχολεία, νοσοκομεία κλπ). Ταυτόχρονα, θα ακολουθήσει την τακτική των βομβιστικών επιθέσεων εναντίον ισραηλινών στόχων, με αποτέλεσμα να καταχωρηθεί και αυτή ως «τρομοκρατική» οργάνωση, όπως άλλωστε θεωρεί κάθε παλαιστινιακή οργάνωση του Ισραήλ.

Η καμπή

Η δημιουργία της Χαμάς έρχεται σε μια στιγμή που στο παλαιστινιακό απελευθερωτικό μέτωπο καταγράφεται μία καμπή στον προσανατολισμό του. Τον Δεκέμβριο του 1988 ο Αραφάτ υπερασπίζεται την εξέγερση στα Κατεχόμενα, αλλά καταδικάζει κάθε μορφή «τρομοκρατικής επίθεσης», ανοίγοντας το δρόμο στην αμερικανική «διπλωματία». Ο τότε Αμερικανός Πρόεδρος Ρόναλντ Ρίγκαν ανακοινώνει, επισήμως, την έναρξη ενός «διαλόγου» με την ΟΑΠ.

Τον Οκτώβριο του 1991 συγκαλείται στη Μαδρίτη ειρηνευτική διάσκεψη, υπό την αιγίδα των ΗΠΑ, στην οποία συμμετέχουν εκπρόσωποι του Ισραήλ, της Συρίας, της Ιορδανίας, του Λιβάνου και των Παλαιστινίων. Αρχίζουν ισραηλινο-συριακές και ισραηλινο-ιορδανικές ειρηνευτικές συνομιλίες. Το 1993 αρχίζουν στη νορβηγική πρωτεύουσα, υπό αμερικανική εποπτεία, μυστικές συνομιλίες ανάμεσα σε εκπροσώπους της ΟΑΠ και του Ισραήλ. Τον Ιούλιο του 1993 επτά Ισραηλινοί στρατιώτες σκοτώνονται σε μάχες με την οργάνωση «Χεζμπολάχ» στο Λίβανο. Σε αντίποινα, ο ισραηλινός στρατός εξαπολύει την επιχείρηση «Ευθύνη» στο Λίβανο, στο πλαίσιο της οποίας σφυροκοπούνται από το έδαφος και από τον αέρα, λιβανικοί στόχοι. Περισσότερο από 300.000 Λιβανέζοι μετατρέπονται σε πρόσφυγες.

Τον Σεπτέμβριο του 1993, μετά από την ενεργό αμερικανική παρέμβαση, η Ουάσιγκτον διευθετεί τις τελευταίες λεπτομέρειες και ανακοινώνει περιχαρής την επίτευξη συμφωνίας «Διακήρυξης Αρχών» ανάμεσα σε Ισραηλινούς και Παλαιστινίους, την οποία υπογράφουν στο Λευκό Οίκο ο Γιάσερ Αραφάτ, ο Αμερικανός Πρόεδρος Μπιλ Κλίντον και ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Γιτζάκ Ράμπιν. Η «Διακήρυξη Αρχών» προβλέπει την παροχή «σχετικής αυτονομίας στην ΟΑΠ», η οποία αναγνωρίζεται από το Ισραήλ, σε αντάλλαγμα για την επικράτηση ειρήνης και ηρεμίας, ενώ παράλληλα προβλέπεται η απάλειψη από τη Χάρτα της ΟΑΠ, του άρθρου που αναφέρεται στην ολοκληρωτική καταστροφή του Κράτους του Ισραήλ.

Τον Μάιο του 1994 το Ισραήλ και η ΟΑΠ καταλήγουν, υπό αμερικανική αιγίδα πάντα, παρά το γεγονός ότι ως εγγυήτριες δυνάμεις στην ειρηνευτική διαδικασία εμφανίζονται, τόσο η Ρωσία, όσο και ο Λίβανος, η Ιορδανία και η Αίγυπτος, σε συμφωνία, στο Κάιρο, για την πρώτη φάση εφαρμογής της «Διακήρυξης Αρχών». Η πρώτη αυτή φάση προβλέπει την αποχώρηση των ισραηλινών στρατευμάτων από το 60% της Λωρίδας της Γάζας (με εξαίρεση τους εβραϊκούς οικισμούς, οι οποίοι είναι πολυάριθμοι και διάσπαρτοι σε όλο το κατεχόμενο έδαφος) και από την πόλη Ιεριχώ της Δυτικής Όχθης.

Η συμφωνία αυτή αναφέρεται γενικόλογα και στην υλοποίηση περαιτέρω αποχωρήσεων από περιοχές, που οι δύο πλευρές καλούνται να συμφωνήσουν στην πορεία των συνομιλιών. Τα πέντε χρόνια τίθενται ως τελικό όριο διευθέτησης όλων των διαφορών, συμπεριλαμβανομένων των θεμάτων της ανατολικής Ιερουσαλήμ, της παραμονής ή όχι των εβραϊκών οικισμών, στους οποίους πλέον κατοικούν περίπου 500.000 έποικοι, στα κατεχόμενα εδάφη, αλλά και της επιστροφής των, περίπου, 4 εκατομμυρίων Παλαιστινίων προσφύγων. Ωστόσο, ταυτόχρονα και από τις αρχές της ισραηλινο-παλαιστινιακής προσέγγισης, τα ποσά που οι ισραηλινές κυβερνήσεις διαθέτουν για την ανάπτυξη των εποικισμών αυξάνονται σταθερά, ενώ μειώνονται οι κοινωνικές παροχές.

Τον Ιούλιο του 1994 ο Γιάσερ Αραφάτ επιστρέφει σε θριαμβευτική ατμόσφαιρα στη Γάζα. Τον Οκτώβριο το Ισραήλ υπογράφει ειρηνευτική συμφωνία με την Ιορδανία και τον Σεπτέμβριο του 1995, ο Γιάσερ Αραφάτ υπογράφει με τον Γιτζάκ Ράμπιν τη συμφωνία της Τάμπα (Όσλο 2) στην Ουάσιγκτον, η οποία προβλέπει περαιτέρω αποχώρηση του ισραηλινού στρατού και από άλλες πόλεις της Δυτικής Όχθης και της Λωρίδας της Γάζας. Τον Νοέμβριο του 1995 ο Γιτζάκ Ράμπιν δολοφονείται από έναν Εβραίο εξτρεμιστή. Τον διαδέχεται ο Σιμόν Πέρες, ο οποίος προχωρεί σε επιτάχυνση των ειρηνευτικών συνομιλιών με τη Συρία, οι οποίες, επίσης, πραγματοποιούνται υπό αμερικανική αιγίδα.

Είναι ευνόητο ότι η Χαμάς κάθε άλλο παρά συμφωνεί με αυτήν την αλλαγή τακτικής της παλαιστινιακής ηγεσίας. Έτσι, από τον Φεβρουάριο μέχρι τον Μάρτιο του 1996 προχωρά σε σειρά βομβιστικών επιθέσεων που προκαλούν το θάνατο 57 Ισραηλινών. Η ισραηλινή ακροδεξιά και οι φανατικοί Εβραίοι πιέζουν τον Πέρες, ο οποίος διακόπτει τις συνομιλίες με τη Συρία. Τον Απρίλιο του 1996 και ενόψει των πρόωρων βουλευτικών εκλογών, ο Σιμόν Πέρες επιλέγει το «σκληρό δρόμο» απέναντι στις συνεχιζόμενες επιθέσεις της «Χεζμπολάχ» εναντίον των ισραηλινών δυνάμεων κατοχής στο Ν. Λίβανο. Επί 17 ημέρες, η επιχείρηση «Σταφύλια της Οργής» σφυροκοπά το Λίβανο. Από τους βομβαρδισμούς πλήττεται και βάση του ΟΗΕ όπου φιλοξενούνται άμαχοι, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 100 άνθρωποι. Ο ΟΗΕ μιλά για «σχεδιασμένο αιματοκύλισμα», αλλά το θέμα μένει εκεί με την παρέμβαση των ΗΠΑ.

Τον Μάιο του 1996 καταγράφεται ακόμη μία καμπή, αυτή την φορά από την ισραηλινή πλευρά και προς το χειρότερο: Ο ηγέτης του ακροδεξιού «Λικούντ» Μπέντζαμιν Νετανιάχου αναλαμβάνει πρωθυπουργός. Αρχίζει μια περίοδος πλήρους «παγώματος» των ισραηλινο-παλαιστινιακών διαπραγματεύσεων και διόγκωσης των εβραϊκών οικισμών ακόμη και εντός της ανατολικής Ιερουσαλήμ. Το κλίμα βαραίνει ακόμη περισσότερο από τους συνεχόμενους αποκλεισμούς του ισραηλινού στρατού, ως απάντηση στις βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας της «Χαμάς». Το 1998 υπό την αμερικανική πίεση, ο Νετανιάχου υπογράφει στις ΗΠΑ, με τον Αραφάτ, τη συμφωνία του «Ουάι Πλαντέισον», ένα κείμενο που έρχεται να επαναδιαπραγματευτεί τους τρόπους εφαρμογής των, ήδη, συμφωνημένων ισραηλινών στρατιωτικών αποχωρήσεων, χωρίς να υπάρχουν, πάλι, συγκεκριμένες τοπικές ή χρονικές δεσμεύσεις.

Τον Μάιο του 1999 ο ηγέτης του Εργατικού Κόμματος, Εχούντ Μπάρακ, εκλέγεται πρωθυπουργός, σε πρόωρη εκλογική μάχη, διατεινόμενος ότι θα «δώσει πνοή στην ισραηλινο-παλαιστινιακή ειρηνευτική διαδικασία». Η Παλαιστινιακή Αρχή έχει, ήδη, προχωρήσει στην πρώτη αναβολή, για ένα χρόνο, της ανακήρυξης ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους, που, σύμφωνα με το Όσλο, έπρεπε να έχει γίνει τον Μάη του 1999. Τον Νοέμβριο του 1999 αρχίζουν οι συνομιλίες για το τελικό καθεστώς των αυτονόμων, τους πρόσφυγες και την Ιερουσαλήμ, μετά από μία ακόμη υπογραφή ανανέωσης της ενδιάμεσης συμφωνίας του Ουάι Πλαντέισον. Μόλις ένα μήνα αργότερα, ο Εχούντ Μπάρακ ανακοινώνει την ανοικοδόμηση νέων κατοικιών σε εποικισμούς στη Δυτική Όχθη.

Τον Φεβρουάριο του 2000 Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι συμφωνούν να παρατείνουν από κοινού το χρονοδιάγραμμα των συνομιλιών, καθώς αδιέξοδες είναι όλες οι διαπραγματεύσεις για τα μείζονα ζητήματα των προσφύγων, της Ιερουσαλήμ και των τελικών ορίων και του καθεστώτος των αυτόνομων περιοχών. Τον Μάιο του ίδιου χρόνου η Παλαιστινιακή Αρχή αναβάλλει και πάλι, για τον Σεπτέμβριο, την ανακήρυξη παλαιστινιακού κράτους. Τον Ιούλιο αποτυγχάνει η Σύνοδος Κορυφής στο Καμπ Ντέιβιντ, στην οποία η Ουάσιγκτον επιθυμούσε να δώσει εσπευσμένη «λύση πακέτο» στην ειρηνευτική διαδικασία.

Τον Σεπτέμβριο του 2000, σε ιδιαίτερα φορτισμένο κλίμα από τις αλλεπάλληλες καθυστερήσεις της ειρηνευτικής διαδικασίας και μετά από τη νέα αναβολή ανακήρυξης παλαιστινιακής ανεξαρτησίας, ο ηγέτης του «Λικούντ» Αριέλ Σαρόν, ο εντολέας της σφαγής των γυναικοπαίδων σε Σάμπρα και Σατίλα, μεταβαίνει στην πλατεία του τεμένους Αλ Ακσά, στην πρώτη επίσκεψη που επιτρέπει σε Εβραίο η οποιαδήποτε ισραηλινή κυβέρνηση. Η, ήδη, ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα εκρήγνυται. Η δεύτερη Ιντιφάντα ξεκινά.

Η δεύτερη Ιντιφάντα

Τον Οκτώβριο του 2000 μετά από ημέρες συγκρούσεων που έχουν αφήσει περισσότερους από 106 Παλαιστινίους νεκρούς, ο ισραηλινός στρατός σφυροκοπά τα αρχηγεία της Παλαιστινιακής Αρχής στη Γάζα και στη Ραμάλα, με αφορμή το λιντσάρισμα δύο Ισραηλινών πρακτόρων. Τέσσερα χρόνια μετά, ο τότε Παλαιστίνιος πρωθυπουργός, Αχμάντ Κορέι, θα συνόψιζε την κατάσταση μετά το 2000 και την έναρξη της δεύτερης Ιντιφάντα ως εξής: «Το κυριότερο εμπόδιο για την επίτευξη ειρήνης είναι τα ισραηλινά κατασταλτικά μέτρα σε βάρος των Παλαιστινίων, οι κατεδαφίσεις σπιτιών, ο αποκλεισμός, οι δολοφονίες των παιδιών μας, οι δολοφονίες στελεχών παλαιστινιακών οργανώσεων, εδώ και στο εξωτερικό. Αυτή η τρελή πολιτική και η στρατιωτική ισχύς δεν πρόκειται να φέρει ασφάλεια στο Ισραήλ».

Ο Αχμάντ Κορέι κατέληξε σε μια έκκληση και προς τις δύο πλευρές «να επανεξετάσουν την πολιτική και την τακτική που οδήγησε στο τωρινό αιματοκύλισμα». Αλλά εισέπραξε, άμεσα, την απάντηση της ισραηλινής πλευράς, διά στόματος του Ντόρε Γκολντ, συμβούλου του Αριέλ Σαρόν σε θέματα ασφαλείας, ο οποίος επέρριψε το σύνολο της ευθύνης στην παλαιστινιακή πλευρά, κατηγορώντας τη για «πολιτική καταστροφής».

Σύμφωνα με το παλαιστινιακό υπουργείο Υγείας οι νεκροί Παλαιστίνιοι, κατά τα πρώτα 4 χρόνια είχαν φτάσει τους 3.549, ενώ οι Ισραηλινοί ανέφεραν ότι είχαν 1.017 νεκρούς. Η ισραηλινή αδιαλλαξία και επιθετικότητα δεν άφηνε πολλά περιθώρια τακτικών ελιγμών στις μετριοπαθέστερες παλαιστινιακές πολιτικές δυνάμεις, ενώ, ταυτόχρονα, ενίσχυε την «μέχρι του τέλους αγώνα» τακτική της Χαμάς, η οποία απολάμβανε όλο και μεγαλύτερης δημοφιλίας, όσο το παλαιστινιακό αίμα έρεε από τα ισραηλινά όπλα.

Ήταν αναπόφευκτο αυτή η κατάσταση να εκφραστεί και σε επίπεδο Παλαιστινιακής Αρχής, με τις δύο πλευρές να επιδιώκουν να κυριαρχήσουν σε αυτήν. Τον Δεκέμβριο του 2006 τα πράγματα βγήκαν εκτός ελέγχου με αφορμή ένα συμβάν το οποίο η Χαμάς εξέλαβε ως «απόπειρα δολοφονίας» του ηγετικού στελέχους της και πρωθυπουργού της Παλαιστινιακής Αρχής, Ισμαήλ Χανίγια. Κατηγόρησε τη Φατάχ. Μεταξύ των ενόπλων δυνάμεων των δυο οργανώσεων ξέσπασε εμφύλια σύγκρουση. Το 2007 η Χαμάς κατάφερε να θέσει υπό τον έλεγχό της τη Λωρίδα της Γάζας.

Πηγή: tvxs.gr

Αλεξία Τσούλου

Ο ισραηλινός στρατός ανέφερε πως δύο ύποπτοι έριχναν μπουκάλια με εύφλεκτο υγρό σε οδική σήραγγα θέτοντας σε κίνδυνο τις ζωές οδηγών.

Ένας Παλαιστίνιος σκοτώθηκε σήμερα το βράδυ από πυρά Ισραηλινών στρατιωτών στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη, σύμφωνα με ανακοίνωση του στρατού.

«Δύο ύποπτοι που έριχναν μπουκάλια με εύφλεκτο υγρό σε οδική σήραγγα θέτοντας σε κίνδυνο τις ζωές οδηγών εξουδετερώθηκαν από στρατιώτες… Ο ένας από αυτούς συνελήφθη και ο άλλος, τραυματισμένος από τους πυροβολισμούς, υπέκυψε στα τραύματά του», ανέφερε ο ισραηλινός στρατός.

Πηγή: news247.gr

Η ισραηλινή εφημερίδα Haaretz ανέφερε ότι ο αριθμός των βίαιων επιθέσεων που διαπράχθηκαν από παράνομους Ισραηλινούς εποίκους εναντίον Παλαιστινίων στα κατεχόμενα εδάφη σχεδόν διπλασιάστηκε κατά το πρώτο εξάμηνο του 2021.

Σύμφωνα με την έκθεση, 416 περιστατικά βίας των εποίκων κατά των Παλαιστινίων αναφέρθηκαν από τον Ιανουάριο έως τον Ιούνιο του τρέχοντος έτους. Το 2019, σημειώθηκαν 363 τέτοια περιστατικά καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους. Το 2020, οι υποθέσεις αυξήθηκαν σε 507, με τη βία κατά των Παλαιστινίων να περιλαμβάνει μεμονωμένες ή συντονισμένες σωματικές επιθέσεις, που μερικές φορές οδηγούν σε σοβαρούς τραυματισμούς ή ακόμη και σε δολοφονίες, βανδαλισμούς περιουσιών και λιθοβολισμούς.

Σύμφωνα με την έκθεση, το 2021, τουλάχιστον 23 Παλαιστίνιοι τραυματίστηκαν σε τέτοιες επιθέσεις από τους εποίκους, οι οποίοι υποκινούνται από σιωνιστικά αποικιακά έργα να αποκαλούν τους Παλαιστίνιους «εισβολείς» και να τους επιτίθενται για να επεκτείνουν τους ισραηλινούς οικισμούς, προκαλώντας περαιτέρω εκτοπισμό των Παλαιστινίων. Μέλη ομάδων εποίκων, όπως οι Hilltop Boys και το Price Tag, έχουν ήδη διωχθεί ποινικά για κάποιες περιπτώσεις δολοφονίας Παλαιστινίων.

Σύμφωνα με την έκθεση του Haaretz, το Ισραήλ ξεκίνησε πρόσφατα μετά από μια πολιτική ελάχιστης παρέμβασης κατά τη διάρκεια των βίαιων επιθέσεων σε βάρος των Παλαιστινίων.

Η έκθεση δημοσιεύεται σε μια περίοδο που παλαιστινιακές και εβραϊκές ομάδες για τα ανθρώπινα δικαιώματα «Peace Now» και «Breaking the Silence» ξεκίνησαν μια εκστρατεία κατά της αυξανόμενης βίας των εποίκων, επιχειρώντας να βάλουν αγγελίες στα μέσα μαζικής μεταφοράς και απαιτώντας από την ισραηλινή κυβέρνηση να πατάξει τη βία των εποίκων. Η εκστρατεία ξεκίνησε όταν ένα παιδί 3 ετών από την Παλαιστίνη, ο Μοχάμαντ Χαμάμντα, τραυματίστηκε σε μια τέτοια επίθεση στις 28 Σεπτεμβρίου σε ένα παλαιστινιακό χωριό κοντά στη Χεβρώνα, καθώς εποίκων βανδάλισαν παλαιστινιακές ιδιοκτησίες και επιτέθηκαν σε ανθρώπους, τραυματίζοντας τουλάχιστον άλλους 12 Παλαιστίνιους.

Το Ισραήλ έχει δημιουργήσει εκατοντάδες παράνομους οικισμούς μέσα στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ, ενώ περισσότεροι από 700.000 Ισραηλινοί ζουν σε εδάφη που έχουν κατασχεθεί από τους Παλαιστίνιους παράνομα κατά πλήρη παραβίαση των ψηφισμάτων του ΟΗΕ και των καθιερωμένων διεθνών νόμων περί κατοχής.

Πηγή: thepressproject.gr

Σχεδόν 1.400 Παλαιστίνιοι κρατούμενοι σχεδιάζουν απεργία πείνας για να καταγγείλουν την επιδείνωση των συνθηκών κράτησης τους στο Ισραήλ μετά την απόδραση έξι κρατουμένων την περασμένη εβδομάδα, μερικοί από τους οποίους συνελήφθησαν, ανέφερε την Παλαιστινιακή Αρχή την Τρίτη.

Η ένταση στις ισραηλινές φυλακές, που κρατούν περισσότερους από 4.000 Παλαιστίνιους αιχμαλώτους, αυξάνεται από την περασμένη εβδομάδα οταν έξι μέλη παλαιστινιακών ενόπλων ομάδων διέφυγαν από το σωφρονιστικό ίδρυμα Gilboa (βόρεια) μέσω μιας σήραγγας που σκάφτηκε κάτω από έναν νεροχύτη.

Η ένταση ξέσπασε μετά τη μεταφορά εκατοντάδων ανθρώπων από αυτήν τη φυλακή και πραγματοποιήθηκαν έρευνες και κατασχέθηκαν προσωπικά αντικείμενα, σύμφωνα με την Παλαιστινιακή Λέσχη Αιχμαλώτων. Κάποιοι κρατούμενοι έβαλαν φωτιά σε κάποιες φυλακές.

“Η κατάσταση μέσα στις φυλακές είναι φρικτή, γεγονός που ώθησε τους κρατούμενους σε απεργία πείνας”, δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Καντρί Αμπού Μπακρ, πρόεδρος της επιτροπής που είναι υπεύθυνος για τους φυλακισμένους, όργανο της Παλαιστινιακής Αρχής.

Διευκρίνισε ότι 1.380 κρατούμενοι θα απεργήσουν από την Παρασκευή και άλλοι θα συμμετάσχουν στο κίνημα την επόμενη εβδομάδα.

Ο Ερυθρός Σταυρός ανακοίνωσε την Τρίτη ότι οι Ισραηλινοί αποφάσισαν να εγκρίνουν εκ νέου τις επισκέψεις σε φυλακισμένους αφού τις ακύρωσαν την περασμένη εβδομάδα.

Τέσσερις από τους έξι δραπέτες Παλαιστίνιους, φυλακισμένοι για συμμετοχή σε επιθέσεις εναντίον του Ισραήλ, συνελήφθησαν στα τέλη της περασμένης εβδομάδας στο βόρειο Ισραήλ.

Πηγές: La Nacion και AFP .

Πηγή: https://palestinalibre.org/articulo.php?a=77687

Ισραηλινός δικηγόρος που κατάφερε να επισκεφθεί τον Αλ-Ζουμπαϊντί, έναν από τους δραπέτες που διέφυγαν από την ισραηλινή φυλακή και αργότερα συνελήφθη, επιβεβαίωσε βασανιστήρια

Αφού ο δικηγόρος μπόρεσε να τον επισκεφτεί, ο Αλ-Ζουμπαϊντί υπέστη σοβαρές κακοποιήσεις, βασανιστήρια και υπέστη κατάγματα. Τα βασανιστήρια είναι νόμιμα στο Ισραήλ όταν πρόκειται για Παλαιστίνιους κρατούμενους

Την Τετάρτη, ο Ισραηλινός δικηγόρος Avigdor Feldman μπόρεσε σήμερα το απόγευμα να επισκεφθεί τον κρατούμενο Zakaria Al-Zubaidi στο Κέντρο κράτησης Al-Jalama, όπου επιβεβαίωσε ότι ο κρατούμενος υπέστη βασανιστήρια, ξυλοκοπήθηκε και κακοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της κράτησης μαζί με ο αιχμάλωτος Μοχάμεντ Αλ -Άρντα. Ο κρατούμενος έχει μώλωπες και πληγές σε όλο του το σώμα και κατάγματα στο σαγόνι του και δύο σπασμένα πλευρά.

Ο κρατούμενος Al-Zubaidi μεταφέρθηκε σε ισραηλινό νοσοκομείο λόγω της σοβαρότητας της υγείας του λόγω βασανιστηρίων και κακομεταχείρισης από ανακριτές και δεσμοφύλακες.

Ο πληρεξούσιος Φέλντμαν είπε ότι «ο Ζακαρία Αλ-Ζουμπαϊντί δεν συμμετείχε στις εργασίες ανασκαφής και προσχώρησε στο δωμάτιο των έξι κρατουμένων μια μέρα πριν βγουν από τη σήραγγα, η οποία χρειάστηκε σχεδόν ένα χρόνο για να ανασκαφεί».

Ο Al-Zubaidi εξήγησε στον δικηγόρο Feldman ότι κατά τη διάρκεια των τεσσάρων ημερών που αφέθηκαν ελεύθεροι, οι κρατούμενοι δεν ζήτησαν από κανέναν βοήθεια για να αποφύγουν την ισραηλινή εκδίκηση και να ελαχιστοποιήσουν τις συνέπειες ή τις κυρώσεις από τον στρατό εναντίον των συγγενών τους, όπως συμβαίνει σήμερα, όπου συγγενείς των κρατούμενοι Συνελήφθησαν και δεν ήπιαν νερό καθ ‘όλη τη διάρκεια της απελευθέρωσής τους και έφαγαν τους καρπούς που βρήκαν στους οπωρώνες, όπως φραγκόσυκα, σύκα και άλλα.

Πηγή: alerta.gr

Συνελήφθησαν και οι τελευταίοι από τους έξι Παλαιστίνιους που είχαν δραπετεύσει με κινηματογραφικό τρόπο από φυλακή υψίστης ασφαλείας στο Ισραήλ.

Η ισραηλινή αστυνομία ανακοίνωσε νωρίς σήμερα ότι συνελήφθησαν οι δύο τελευταίοι κρατούμενοι οι οποίοι απέδρασαν με τρόπο αντάξιο κινηματογραφικής ταινίας από τη φυλακή υψίστης ασφαλείας Γκιλμπόα, στο βόρειο Ισραήλ, κατά τη διάρκεια επιχείρησης στον ανατολικό τομέα της πόλης Τζενίν.

«Η καταδίωξη ολοκληρώθηκε επιτυχώς κατόπιν κοινής επιχείρησης του στρατού, της υπηρεσίας δημόσιας ασφάλειας και των ειδικών δυνάμεων της αστυνομίας (…) στην πόλη Τζενίν. Οι δύο τρομοκράτες που είχαν αποδράσει από τη φυλακή συνελήφθησαν», ανέφερε από την πλευρά του ο εκπρόσωπος του ισραηλινού στρατού, o Αβιχάι Αντραΐ.

Την 6η Σεπτεμβρίου, έξι Παλαιστίνιοι που κρατούνταν στη φυλακή αυτή υψίστης ασφαλείας καθώς είχαν καταδικαστεί για την εμπλοκή τους σε αντιισραηλινά βίαια επεισόδια, μπόρεσαν να αποδράσουν μέσω υπόγειας σήραγγας που έσκαψαν ως το εξωτερικό.

Οι έξι δραπέτες, που χαρακτηρίστηκαν «ήρωες» στην παλαιστινιακή πλευρά, μετατράπηκαν στα πλέον καταζητούμενα πρόσωπα για τις ισραηλινές αρχές, που ανέπτυξαν δυνάμεις του στρατού και τηλεκατευθυνόμενα μη επανδρωμένα αεροσκάφη για να τους εντοπίσουν.

Το Σαββατοκύριακο μετά την απόδραση, που θύμισε το αμερικανικό φιλμ Shawshank Redemption, οι ισραηλινές δυνάμεις συνέλαβαν τους τέσσερις από τους φυγάδες σε τομέα της Ναζαρέτ, αραβικής πόλης του βόρειου Ισραήλ.

Ανέκριναν ειδικά τον Μαχμούντ Άρντα, μέλος της οργάνωσης Παλαιστινιακός Ισλαμικός Τζιχάντ, που έχει φυλακιστεί από το 1996 και θεωρείται πως ήταν ο εγκέφαλος της απόδρασης, καθώς και τον Ζακαρία αλ Ζουμπάιντι, πρώην στέλεχος του ένοπλου βραχίονα του κόμματος Φατάχ στον παλαιστινιακό καταυλισμό προσφύγων της Τζενίν, προπύργιο του ένοπλου αγώνα.

Οι δύο τελευταίοι φυγάδες, ο Αϊμάν Καμάτζι, 35 ετών, και ο Μουνάντελ Ινφαγιάτ, 26 ετών, μέλη και οι δύο του Παλαιστινιακού Ισλαμικού Τζιχάντ, όπως αναφέρει το ΑΠΕ-ΜΠΕ, συνελήφθησαν σήμερα σε επιχείρηση του στρατού και των ειδικών δυνάμεων της αστυνομίας και «υποβάλλονται σε ανάκριση».

Ο Αϊμάν Καμάμτζι, από το Καφρ Νταν, κοντά στη Τζενίν, είχε συλληφθεί το 2006 και καταδικάστηκε να εκτίσει ισόβια για την απαγωγή και τη δολοφονία του Ελιάχου Ασέρι, νεαρού ισραηλινού εποίκου.

Ο Μουνάντελ Ινφαγιάτ συνελήφθη το 2020· αναμένει να μάθει την ποινή που θα του επιβληθεί. Είχε συλληφθεί και φυλακιστεί και στο παρελθόν για την δραστηριότητά του στις τάξεις της ένοπλης οργάνωσης.

Πηγή: news247.gr

Ο 25χρονος Ντία αλ Σαμπαρίνι υπέκυψε στα «σοβαρά τραύματα από σφαίρες» που προήλθαν από πυρά μελών του στρατού του Ισραήλ.

Παλαιστίνιος υπέκυψε την Τετάρτη στα τραύματα που είχε υποστεί την περασμένη εβδομάδα από πυρά μελών του στρατού του Ισραήλ κατά τη διάρκεια επεισοδίων στο βόρειο τμήμα της κατεχόμενης Δυτικής Όχθης, σύμφωνα με παλαιστινιακές πηγές.

Ο Ντία αλ Σαμπαρίνι, 25 ετών, υπέκυψε στα «σοβαρά τραύματα από σφαίρες» οι οποίες βλήθηκαν από άνδρες του ισραηλινού στρατού στη Τζενίν, παλαιστινιακή πόλη στο βόρειο τμήμα της Δυτικής Όχθης, ανέφερε σε δελτίο Τύπου που έδωσε στη δημοσιότητα το παλαιστινιακό υπουργείο Υγείας.

Ο νεαρός είχε διακομιστεί την 3η Αυγούστου σε νοσοκομείο της Νάμπλους (βόρεια), μετά τον σοβαρό τραυματισμό του κατά τη διάρκεια επεισοδίων στα οποία ενεπλάκησαν Παλαιστίνιοι με ισραηλινούς στρατιώτες που είχαν διεισδύσει στη Τζενίν, ανέφεραν ιατρικές πηγές στο Γαλλικό Πρακτορείο.

Άλλοι πέντε Παλαιστίνιοι τραυματίστηκαν από τα πυρά του ισραηλινού στρατού, σύμφωνα με το επίσημο παλαιστινιακό πρακτορείο ειδήσεων WAFA, το οποίο δεν διευκρίνισε πόσο σοβαρή είναι η κατάστασή τους.

Η ισραηλινή αστυνομία συνόρων, σύμφωνα με το ΑΠΕ-ΜΠΕ, έκανε λόγο την 3η Αυγούστου περί επιχείρησης στη Τζενίν, κατά τη διάρκεια της οποίας μέλη των δυνάμεων ασφαλείας έγιναν στόχος πυρών και ρίψης πετρών, αυτοσχέδιων εκρηκτικών μηχανισμών και κοκτέιλ μολότοφ.

Οι ισραηλινές δυνάμεις «ανταπέδωσαν ανοίγοντας πυρ», κατά την ίδια πηγή, που δεν αναφέρθηκε σε θύματα.

Η Δυτική Όχθη είναι παλαιστινιακή περιοχή που κατέχει το Ισραήλ από το 1967, παράνομα βάσει του διεθνούς δικαίου.

Πηγή: news247.gr