«Αν η κρίση που, εν μέσω της πανδημίας, μαστίζει το σύστημα της Υγείας στο σύνολό του, έχει μια από τις κύριες παραμέτρους της την σκόπιμα επιβεβλημένη δραματική υποστελέχωσή του, η κατάσταση στην Ψυχική Υγεία είναι ακόμα χειρότερη» αναφέρει η ανακοίνωση του καλέσματος.

Κάλεσμα για συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο ΨΝΑ Δαφνί το Σάββατο 12 Μαρτίου 2022 και ώρα 13:00 απευθύνει η Πρωτοβουλία για ένα πολύμορφο κίνημα στην ψυχική υγεία.

Το κάλεσμα:

Το προσωπικό που έχει απομείνει, μετά τις διαδοχικές, επί σειρά ετών, συνταξιοδοτήσεις, χωρίς νέες προσλήψεις προς αντικατάσταση των απερχομένων, καθώς και με την τελείως αδικαιολόγητη και εκβιαστικού χαρακτήρα αναστολή της εργασίας χιλιάδων μη εμβολιασθέντων νοσηλευτών (και άλλων ειδικοτήτων), είναι ελάχιστο. Οι βάρδιες βγαίνουν με μεγάλη δυσκολία, έτσι ώστε, για πολλούς/ές, ακόμα και η λήψη των κανονικών εβδομαδιαίων ρεπό να έχει γίνει αδύνατη (με δεκάδες και εκατοντάδες χρεωστούμενων ρεπό και κανονικών αδειών να συσσωρεύονται) και η λειτουργία, τόσο των τμημάτων εισαγωγών, όσο και των στεγαστικών δομών (ξενώνων, οικοτροφείων κλπ), να χάνει, με γοργούς ρυθμούς, όχι μόνο την όποια θεραπευτική διάσταση της είχε απομείνει, αλλά και τον στοιχειωδώς ασφαλή χαρακτήρα της.

Αξιοποιώντας για μιαν ακόμα φορά την «κρίση ως ευκαιρία» για την εφαρμογή προαποφασισμένων, νεοφιλελεύθερης κοπής, μέτρων (κρίση που οι διαδοχικές κυβερνήσεις δημιούργησαν με τις δραστικές μνημονιακές περικοπές σε προσωπικό, τις ιδιωτικοποιήσεις κλπ), η κυβερνητική πολιτική έδειξε πολύ καθαρά το πού στοχεύει: πρώτον, με την απόπειρα να ξανανοίξει το ψυχιατρείο της Λέρου, ως κολαστήριο «νεκρών ψυχών» (απόπειρα που, αν και την πήρε πίσω μετά τις αντιδράσεις, δεν την έχει εγκαταλείψει ως πολιτική της στην ψυχική υγεία), και δεύτερον, την απόπειρα, που αμέσως ακολούθησε, να καταργήσει, με το πρόσχημα της έλλειψης προσωπικού, τρεις εξωνοσοκομειακές στεγαστικές δομές του ΨΝΑ. Και πάλι εδώ, ήταν η αντίδραση των εργαζομένων που έβαλε (ένα προσωρινό έστω) φρένο. Ωστόσο, το κλείσιμο, πριν μερικούς μήνες, του ξενώνα του Ευαγγελισμού στην πλ. Βάθης είναι ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα της πολιτικής που έχει ήδη μπει σε εφαρμογή.

Ταυτόχρονα, η αντιμετώπιση της πανδημίας της covid-19 στις ψυχιατρικές μονάδες, όχι μόνο στα τμήματα εισαγωγών, αλλά και στις εξωνοσοκομειακές στεγαστικές δομές, ταυτίστηκε με την ακραία καταστρατήγηση των δικαιωμάτων των νοσηλευομένων και των ενοίκων των δομών (για έξοδο, επικοινωνία κλπ), με μέτρα τυχάρπαστα που πιο πολύ συντελούσαν στην μετάδοση του κορονοϊού παρά στην προφύλαξη από αυτόν. Οι ανέκαθεν κυρίαρχες, στις ψυχιατρικές μονάδες, λειτουργίες και πρακτικές της κλειδωμένης πόρτας (ακόμα και σε στεγαστικές δομές), των μηχανικών καθηλώσεων και γενικά των κατασταλτικών πρακτικών, πατώντας πάνω και στην δραματική υποστελέχωση, πήραν ακραίες διαστάσεις.

Και την ίδια στιγμή που η αλλοπρόσαλλη και σε κατασταλτική λογική αντιμετώπιση της πανδημίας δημιουργούσε όλο και περισσότερη ψυχική δυσφορία και ανάγκες για βοήθεια, τόσο περισσότερο οι αρμόδιες υπηρεσίες αραίωναν την άμεση πρόσβαση και τόσο περισσότερο άνοιγαν το έδαφος στην τηλε-ψυχιατρική και στην τηλε-ψυχολογία.

Μάλιστα, ενώ η δυσφορία που βιώνει ο καθένας και η καθεμιά αυξάνει και τα αιτήματα για παροχή ψυχοκοινωνικής υποστήριξης πολλαπλασιάζονται, οι απαντήσεις που συνήθως δίνονται, αν τελικά διαθέτεις χρήματα για να συναντήσεις κάποιον επαγγελματία, είναι μονοσήμαντες και περιστρέφονται γύρω από τη συνταγογράφηση φαρμάκων. Οι νέες τεχνολογίες έρχονται να υποστηρίξουν αυτή την μονοδιάστατη και ατομικίστικη φιλοσοφία και πρακτική. Το κοινό όλων των παρεμβάσεων, αναλογικών και ψηφιακών, έγκειται στο ότι το πρόβλημά σου δεν είναι κοινωνικό, δεν είναι πολιτικό, αλλά εδράζεται κάπου στον ψυχισμό σου, ενδεχομένως σε μια αλληλουχία γονιδίων ή/και στις λάθος επιλογές σου στη ζωή.

Όλα λοιπόν στην «ατομική ευθύνη». Η μόνη «κρατική ευθύνη» που απέμεινε, δεν είναι στη στελέχωση των υπηρεσιών υγείας και ψυχικής υγείας, δεν είναι στην ανάπτυξη της όσο ποτέ αναγκαίας πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας, δεν είναι στην αντιμετώπιση του συνωστισμού στα ΜΜΜ και στους χώρους εργασίας, δεν είναι στη λειτουργία του σχολείου, αλλά στον εκβιαστικά υποχρεωτικό εμβολιασμό, στα πρόστιμα, στην αναστολή εργασίας (που, όπως αποδείχτηκε, δεν αποσκοπεί στην καθαυτό ανάγκη του εμβολιασμού, αλλά στις απολύσεις), στην κατάργηση της μονιμότητας και στην εισαγωγή ως κύριας σχέσης εργασίας τις κακοπληρωμένες συμβάσεις ορισμένου χρόνου, στην πλήρη ιδιωτικοποίηση της Υγείας και της Ψυχικής Υγείας (μέσω ΣΔΙΤ κλπ).

Αυτό είναι το πλάνο που έχει το Υπουργείο του Πλεύρη και της Ράπτη προς εφαρμογή. Το σχέδιο για το «βίαιο κλείσιμο των ψυχιατρείων», για το οποίο μιλούσαμε πριν μερικά χρόνια, δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει. Και ήταν ήδη, όπως τονίζαμε από τότε, σε εφαρμογή με την σχεδιασμένη όλο και μεγαλύτερη υποστελέχωση των ψυχιατρείων, ώστε το «βίαιο κλείσιμο» (δηλαδή, όχι ο μετασχηματισμός, αλλά η διάλυση) να φανεί ως η μόνη δυνατή λύση.

Αντίθετα, όπως υποστηρίζαμε πάντα, και αυτός πρέπει να είναι ο επιδιωκόμενος στόχος, «κλείσιμο των ψυχιατρείων» θάπρεπε να σημαίνει ριζικό μετασχηματισμό του υπάρχοντος, αντικατάσταση των κλειστών υπηρεσιών με κοινοτικές υπηρεσίες, πλήρως στελεχωμένες με το προσωπικό που ήδη τώρα εργάζεται και με πολύ περισσότερο που πρέπει να προσληφθεί. Κλείσιμο των ψυχιατρείων θάπρεπε να σημαίνει την χειραφέτηση των ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία και των εργαζομένων από κοινού. Θάπρεπε να σημαίνει αμφισβήτηση και κατάργηση των κατασταλτικών πρακτικών.

Επαρκής στελέχωση και ριζική αμφισβήτηση της όποιας κατασταλτικής πρακτικής πάνε μαζί.

Το ζήτημα της ψυχικής υγείας είναι υπόθεση όλων, των άμεσα ενδιαφερόμενων ατόμων, των εργαζόμενων στο χώρο και όλης της κοινωνίας.

Καλούμε όλες και όλους σε κινητοποίηση στις 12 Μάρτη, 13.00, με συγκέντρωση έξω από το ΨΝΑ (Δαφνί). Διεκδικούμε και απαιτούμε:

-Καμιά στεγαστική δομή να μην κλείσει.

-Πλήρη σεβασμό στα δικαιώματα των νοσηλευομένων και των ενοίκων των στεγαστικών δομών.

-Αμεση και επαρκή στελέχωση όλων των υπηρεσιών ψυχικής υγείας, με προσλήψεις μόνιμου προσωπικού.

-Η ελευθερία είναι θεραπευτική. Και για να είναι πραγματικά θεραπευτική πρέπει να στηρίζεται από ένα σύστημα ψυχικής υγείας κοινοτικά βασισμένο σε συνάρτηση με μια κοινωνική πολιτική που νοιάζεται για την αξιοπρεπή στέγαση, την επαρκώς αμειβόμενη εργασία και την κοινωνική πλαισίωση.

12/2/22

Πηγή: thepressproject.gr

Μεταχείριση ατόμων με προβλήματα ψυχικής υγείας «σαν άδειες φλούδες» καταγγέλλει η Πρωτοβουλία Ψ με αφορμή «αιματηρό εξιτήριο» νοσηλευόμενης με πολύπλοκες και σοβαρές ανάγκες περίθαλψης στο παθολογικό τμήμα του ΨΝΑ Δαφνί με πρόσχημα τη μετατροπή του τμήματος σε κλινική covid-19. Με αφορμή την απαράδεκτη μεταχείριση της εν λόγω ασθενούς, η πρωτοβουλία κάνει λόγο για παντελή έλλειψη θεραπευτικού ενδιαφέροντος, «πάγια ιδρυματικού χαρακτήρα ψυχιατρική λογική» και «πρακτική της εσαεί απαλλαγής» από αντίστοιχες περιπτώσεις νοσηλευόμενων ψυχικής υγείας «στο όνομα της κατάστασης έκτακτης ανάγκης» της πανδημίας.

Με αφορμή την απαράδεκτη μεταχείριση μιας 45χρονης ασθενούς για «αναγκαστικό» εξιτήριο, ύστερα από  8 συνεχή χρόνια νοσηλείας στο παθολογικό τμήμα του ΨΝΑ Δαφνί, με τη δικαιολογία τη μετατροπή του τμήματος σε κλινική covid-19, η Πρωτοβουλία Ψ-Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα για την Ψυχική Υγεία καταγγέλλει τη «μεταχείριση ατόμων με προβλήματα ψυχικής υγείας σαν άδειες φλούδες», ιδιαίτερα κατά την «κατάσταση έκτακτης ανάγκης» της πανδημίας, που επικρατεί στα ψυχιατρικά και νοσηλευτικά ιδρύματα.

«Πέρα από αυτή την απαράδεκτη μεταχείριση της συγκεκριμένης ασθενούς, κανείς δεν μιλάει και για την τύχη που θα έχουν, με την μετατροπή της παθολογικής κλινικής του ΨΝΑ σε κλινική covid-19, τα άτομα που νοσηλεύονται στο ΨΝΑ και που, όταν παρουσίαζαν προβλήματα σωματικής υγείας, αντιμετωπίζονταν στο παθολογικό τμήμα του ψυχιατρείου αποφεύγοντας τις ενίοτε πολλαπλώς ψυχοφθόρες διακομιδές αλλού» αναφέρεται χαρακτηριστικά στη σχετική ανακοίνωση της πρωτοβουλίας, ενώ συνεχίζει «ποια θα είναι η φροντίδα αυτών των ασθενών τώρα που τα νοσοκομεία σπρώχνονται να παραμερίζουν γενικά την φροντίδα ατόμων ακόμα και με σοβαρά προβλήματα υγείας, καθώς κατακλύζονται από νοσούντες από covid-19, ακυρώνοντας, πχ, προγραμματισμένα χειρουργεία και μετατρέποντας τη μια κλινική μετά την άλλη σε κλινική covid-19».

Η έλλειψη θεραπευτικού ενδιαφέροντος και απαράδεκτη μεταχείριση των νοσηλευομένων, όπως σημειώνεται, γίνονται ακόμα εντονότερα με τα κρούσματα «να εμφανίζονται και ν΄ αυξάνονται πολλαπλασιαστικά μέσα στους συνωστισμένους χώρους των ιδρυμάτων». Την ίδια στιγμή, η «πάγια ιδρυματικού χαρακτήρα ψυχιατρική λογική και πρακτική της εσαεί απαλλαγής» περιπτώσεων με πολύπλοκες ανάγκες, αυτών που θάπρεπε να είναι στην πρώτη γραμμή του ενδιαφέροντος, «δεν ξέρει πια πώς, ή και δεν νοιάζεται πια, να κρυφτεί».

Σημειώνεται πως η επώνυμη καταγγελία για την συγκεκριμένη ασθενή δημοσιεύτηκε στο sputniknews.gr με τη μητέρα της νοσηλευόμενης να σημειώνει πως δέχτηκε πολλαπλές πιέσεις από το ψυχιατρείο, ώστε να πάρει στο σπίτι την κόρη της, μετά από 8 συνεχή χρόνια νοσηλείας με εξαιρετικά σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας και σωματικής υγείας (μεταξύ άλλων και χρόνια αναπνευστική ανεπάρκεια), εξαιτίας των οποίων έχει ανάγκη πάντα μια φιάλη οξυγόνου να είναι δίπλα της. Για το λόγο αυτό, νοσηλευόταν στο παθολογικό τμήμα του ΨΝΑ χωρίς να έχει τεθεί το κρίσιμο ζήτημα του εξιτηρίου. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η μητέρα της, όταν αρνήθηκε, καθώς δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στις αυξημένες ανάγκες νοσηλείας και επιπλοκών, «με απείλησαν με εισαγγελική εντολή αν δεν την πάρω σπίτι», ενώ «πρότειναν να υπογράψω για να την πάρω σπίτι μου και μετά να προσπαθήσω εγώ να πάρω το Δρομοκαΐτειο για να της κάνουν εισαγωγή εκεί, πράγμα καθόλου βέβαιο ότι θα συμβεί», ενώ από το Υπουργείο Υγείας έλαβε την απάντηση πως «δεν είναι ξενοδοχείο το νοσοκομείο».

Ολόκληρη η ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας Ψ:

Πριν δυο μέρες δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα sputniknews η επώνυμη καταγγελία μιας μητέρας ασθενούς νοσηλευόμενης στο παθολογικό τμήμα του ΨΝΑ, ότι την πίεζαν από το ψυχιατρείο να πάρει στο σπίτι την κόρη της, ύστερα από 8 συνεχή χρόνια νοσηλείας εκεί, γιατί θα μετέτρεπαν το τμήμα αυτό σε κλινική covid-19. (Πατήστε εδώ για το σχετικό άρθρο)

Σημειωτέον ότι η νοσηλευόμενη έχει εξαιρετικά σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας και ταυτόχρονα σοβαρά προβλήματα σωματικής υγείας (μεταξύ άλλων και χρόνια αναπνευστική ανεπάρκεια), λόγω των οποίων έχει ανάγκη πάντα μια φιάλη οξυγόνου να είναι δίπλα της. Γι΄ αυτό τα τελευταία χρόνια που ήταν στο ΨΝΑ, νοσηλευόταν στο παθολογικό του τμήμα και, παρά την παρατεταμένη διάρκεια νοσηλείας, δεν είχε προκύψει ζήτημα εξιτηρίου.

Ούτε βέβαια είχε επιδιωχθεί, ή γίνει κατορθωτή, μια πιο ουσιαστική αντιμετώπιση του προβλήματος, με την εξασφάλιση μιας θέσης σε εξωνοσοκομειακή στεγαστική δομή (οικοτροφείο), όπου θα ήταν δυνατό να έχει την αναγκαία και σε διαρκή βάση υποστηρικτική φροντίδα σε όλο το φάσμα των πολύπλοκων αναγκών της, ψυχικών και σωματικών. Απλώς, η ασθενής είχε αφεθεί να φυτοζωεί για χρόνια στο παθολογικό τμήμα του ψυχιατρείου.

Και ήταν την ίδια μέρα που ήλθε στη δημοσιότητα η καταγγελία, από την μητέρα, των ασφυκτικών πιέσεων που δεχόταν για ένα, όπως αποκαλείται σ΄ αυτές τις περιπτώσεις, «αιματηρό εξιτήριο», που έγινε το εξιτήριο, αλλά με προορισμό λίγο πιο δίπλα, στο Δρομοκαϊτειο, στην εκεί παθολογική κλινική.

Πέρα από αυτή την απαράδεκτη μεταχείριση της συγκεκριμένης ασθενούς, κανείς δεν μιλάει και για την τύχη που θα έχουν, με την μετατροπή της παθολογικής κλινικής του ΨΝΑ σε κλινική covid-19, τα άτομα που νοσηλεύονται στο ΨΝΑ και που, όταν παρουσίαζαν προβλήματα σωματικής υγείας, αντιμετωπίζονταν, σε μεγάλο βαθμό μέχρι τώρα, στο παθολογικό τμήμα του ψυχιατρείου, αποφεύγοντας, ως ένα σημείο, τις ενίοτε πολλαπλώς ψυχοφθόρες διακομιδές αλλού. Ποια θα είναι η φροντίδα αυτών των ασθενών τώρα που τα νοσοκομεία σπρώχνονται να παραμερίζουν γενικά την φροντίδα ατόμων ακόμα και με σοβαρά προβλήματα υγείας, καθώς κατακλύζονται από νοσούντες από covid-19, ακυρώνοντας, πχ, προγραμματισμένα χειρουργεία και μετατρέποντας τη μια κλινική μετά την άλλη σε κλινική covid-19;

Σίγουρα η πανδημία, με τα κρούσματα να εμφανίζονται και ν΄ αυξάνονται πολλαπλασιαστικά μέσα στους συνωστισμένους χώρους των ιδρυμάτων, μεταξύ αυτών και των ψυχιατρείων, όχι μόνο στους/στις ασθενείς, αλλά και στο προσωπικό, πέρα από την εγγενή, από την ίδια την συγκρότησή τους, ευκολία με την οποία αυτοί οι χώροι γίνονται εστίες μόλυνσης, δημιουργεί μια κατάσταση που σίγουρα χρειάζεται αντιμετώπιση, αλλά… πώς; Με διαδικασίες που μεταχειρίζονται τα άτομα με προβλήματα ψυχικής υγείας σαν «άδειες φλούδες» – και ιδιαίτερα αυτών που έχουν τις πιο πολύπλοκες ανάγκες, δηλαδή, αυτών που θάπρεπε να είναι στην πρώτη γραμμή του ενδιαφέροντος για την δέουσα απάντηση σ΄ αυτές τις ανάγκες;

Είναι γνωστό ότι μια τέτοιου είδους μεταχείριση δεν αφορά μόνο τη συγκεκριμένη ασθενή, αλλά πολλούς/ές, πριν και κατά την περίοδο της πανδημίας. Και είναι, επίσης, γνωστές οι «ουρές» ασθενών (πριν ή και μετά το εξιτήριο) χωρίς οικογένεια, χωρίς κατοικία, ή δυνατότητα αυτόνομης διαβίωσης χωρίς στήριξη, που περιμένουν μήνες ή και χρόνια, για μια θέση σε στεγαστική δομή, με τον γραφειοκρατικό και αντιθεραπευτικό τρόπο που αυτό έχει θεσμοθετηθεί να γίνεται. Με πολλούς/ές από αυτούς/ές να καταλήγουν αναζητώντας μια θέση στα κατά τόπους Υπνωτήρια των Δήμων, ή και στο δρόμο.

Είναι σίγουρο ότι λύση για την ασθενή αυτή με θεραπευτικούς στόχους και όχι στη λογική του ξεφορτώματος, σαν απλώς ενός ανεπιθύμητου βάρους, θα μπορούσε, όχι μόνο πριν, αλλά και τώρα, εν μέσω της πανδημίας, να βρεθεί αν υπήρχε ένα πραγματικά θεραπευτικό ενδιαφέρον (το οποίο απαιτούμε να υπάρξει προκειμένου να βρεθεί άμεσα η δέουσα λύση) και όχι η πάγια ιδρυματικού χαρακτήρα ψυχιατρική λογική και πρακτική της εσαεί απαλλαγής από όλες αυτές τις περιπτώσεις, τις καθόλου λίγες, που είναι προϊόντα αυτής ακριβώς της κυρίαρχης λογικής και πρακτικής. Η οποία, μέσα στις συνθήκες της πανδημίας, στο όνομα της «κατάστασης έκτακτης ανάγκης», Πρωτοβουλία Ψ- Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα για την Ψυχική Υγεία δεν ξέρει πια πώς, ή και δεν νοιάζεται πια, να «κρυφτεί».

Υπενθυμίζεται πως λίγες μέρες νωρίτερα ο Σύλλογος Εργαζομένων στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αθηνών Δαφνί  κατήγγειλε τη μεγάλη διασπορά κορονοϊού ανάμεσα σε προσωπικό και ασθενείς της δομής με ευθύνη της ίδιας της διοίκησης και της κυβέρνησης κάνοντας λόγο «ανοχύρωτους και εκτεθειμένους, χωρίς τα προαπαιτούμενα μέσα» νοσηλευόμενους και υγειονομικούς, καθώς και μέτρα περιορισμού του ιού «εκ των υστέρων».

Πηγή:thepressproject.gr