Θάνος Καμήλαλης

Εδώ και μερικούς μήνες, η Θεσσαλονίκη έχει γίνει τόπος μίας σειράς αποτρόπαιων γεγονότων. Η δολοφονία του Άλκη Καμπανού, η καταγγελία της Γεωργίας Μπίκα για ομαδικό βιασμό, ο θάνατος ενός αστέγους στο πιο κεντρικό σημείο της πόλης, στην Αριστοτέλους, συγκέντρωσαν τα φώτα της δημοσιότητας, για τους πιο λάθος λόγους. Με βάση έναν προβληματισμό για το «τι συμβαίνει στη Θεσσαλονίκη», το Τμήμα Θεάτρου του ΑΠΘ απευθύνει ένα ανοιχτό κάλεσμα στους πολίτες να μοιραστούν τις ανησυχίες τους, να συζητήσουν και τελικά να τις εκφράσουν μέσω της Τέχνης, σε δημόσιες παραστάσεις. Η ανταπόκριση μέχρι στιγμής έχει εκπλήξει και την υπεύθυνη της πρωτοβουλίας, διδάσκουσα στο Τμήμα, Δανάη Θεοδωρίδου. «Η Τέχνη είναι μία διέξοδος. Μόνο συλλογικά μπορούμε να αντιμετωπίσουμε αυτά που συμβαίνουν. Ο κόσμος έχει πολύ μεγάλη ανάγκη να βρεθεί με άλλον κόσμο, να συνομιλήσει και να εκφραστεί. Υπάρχει κόσμος που απλά περιμένει ένα κάλεσμα, κάποιον να τον καλέσει και να του πει «έλα να δούμε τι συμβαίνει»» τονίζει στο ΤPP

Στις 10 Μαρτίου, το Τμήμα Θεάτρου του ΑΠΘ απηύθυνε ένα ανοιχτό κάλεσμα προς τους πολίτες, να συμμετάσχουν στη συνδιαμόρφωση και στη συμμετοχή σε δημόσιες παραστάσεις.  Όπως αναφέρεται στη δημόσια πρόσκληση:

«Το τελευταίο διάστημα μια σειρά αποτρόπαιων γεγονότων που είδαν το φως της δημοσιότητας έλαβαν χώρα στη Θεσσαλονίκη (ο θάνατος ενός άστεγου στην Αριστοτέλους, ένα από τα κεντρικότερα σημεία της πόλης, η καταγγελία για ομαδικό βιασμό από τη Γεωργία Μπίκα, η φρικτή δολοφονία του Άλκη Καμπανού σε δημόσιο χώρο κ.α.). Με φανερό το αίσθημα μεγάλης ανησυχίας για τα συνεχόμενα αυτά περιστατικά και για το τί μπορεί να σημαίνουν για την κοινωνική κατάσταση της πόλης αυτή τη στιγμή, φοιτητές και φοιτήτριες της κατεύθυνσης Σκηνοθεσίας στο Τμήμα Θεάτρου του ΑΠΘ, αντιδρούν μέσω της τέχνης δημιουργώντας μια σειρά συμμετοχικών performances με στόχο να εξετάσουν την πόλη της Θεσσαλονίκης, τη ζωή σε αυτή χθες και σήμερα, καθώς και την τρέχουσα κοινωνική της κατάσταση. Η καλλιτεχνική αυτή έρευνα θα καταλήξει σε εικοσάλεπτες performances που θα παρουσιαστούν γύρω στα μέσα Ιούνιου».

Για την εκδήλωση ενδιαφέροντος, αρκεί ένα email με στοιχεία επικοινωνίας στο danatheo@thea.auth.gr, μέχρι τις 31 Μαρτίου

«Να ανησυχήσουμε μαζί»

Η υπεύθυνη αυτής της πρωτοβουλίας είναι η Δανάη Θεοδωρίδου, σκηνοθέτρια και ερευνήτρια του σύγχρονου θεάτρου και χορού, διδάσκουσα στο Τμήμα.

«Ο σκοπός είναι, να αναρωτηθούμε επί της ουσίας, δηλαδή να περάσουμε κάποιον χρόνο μαζί, για όλα αυτά που συμβαίνουν στη Θεσσαλονίκη αυτούς τους μήνες, τα οποία είναι εξαιρετικά ανησυχητικά κατά την άποψή μου, για την κοινωνική κατάσταση της πόλης αυτήν τη στιγμή. Οπότε θέλουμε να δημιουργήσουμε μία συλλογική, συμμετοχική συνθήκη. Να ανησυχήσουμε μαζί δηλαδή. Φυσικά, το κάνουμε αυτό μέσα από την Τέχνη, μέσα από το Θέατρο. Υπάρχει και ο καλλιτεχνικός στόχος, γιατί είμαστε καλλιτεχνική σχολή, να εκπαιδεύσουμε τους σκηνοθέτες μας να δημιουργούν είδη τέχνης, τα οποία πέρα από το θεατρικό κείμενο, είναι σε άμεση σχέση με την πόλη και σε άμεση σχέση με ανθρώπους που δεν είναι ηθοποιοί. Θέλω να τους μάθω τη σκηνοθεσία και πέρα από το θεατρικό κείμενο. Να διδάξουμε δηλαδή τι σημαίνει να κάνεις Θέατρο σε άμεση σχέση με την κοινωνία» εξηγεί στο ΤPP και προσθέτει:

«Οι άνθρωποι που συμμετέχουν θα υπάρξουν και στη σκηνή, θα μιλήσουν δηλαδή για τις ανησυχίες τους σε ένα θεατρικό πλαίσιο. Ηθοποιοί θα είναι οι συμμετέχοντες. Στο κάλεσμα μιλάμε για τους “Ειδικούς της Καθημερινότητας”, δεν θα υπάρχουν επαγγελματίες, θα ειναι οι ίδιοι οι κάτοικοι που θα παίξουν στις παραστάσεις. Από εκεί και πέρα έχω ζητήσει και από τους σκηνοθέτες να μου πουν και αυτοί τι θεωρούν και οι ίδιοι ότι αυτή τη στιγμή είναι ένα θέμα για τη Θεσσαλονίκη. Φυσικά και οι συμμετέχοντες έχουν την άποψή τους για το τι τους ανησυχεί, οπότε τα τελικά ζητηματα με τα οποία θα ασχοληθούμε, θα διαμορφωθούν αφού κλείσει το κάλεσμα και μαζευτούμε και συζητήσουμε».

«Μέσα στα πρώτα 5 λεπτά ήρθαν οι πρώτες αιτήσεις»

Η ανταπόκριση του κόσμου εξέπληξε ακόμα και την ίδια την υπεύθυνη της ιδέας. Όπως τονίζει στο ΤPP, πέντε λεπτά μετά την ανάρτηση του καλέσματος στην ιστοσελίδα και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης του Τμήματος, είχε ήδη τα πρώτα email με εκδηλώσεις ενδιαφέροντος για συμμετοχή.

Αυτό «δείχνει ότι και άλλος κόσμος μοιράζεται αυτήν την ανησυχία. Απευθύναμε το κάλεσμα στις 10 Μαρτίου και το κάλεσμα τελειώνει στις 31 Μαρτίου, δηλαδή τώρα, είμαστε περίπου στα μισά. Ήδη έχουμε δει μεγάλη ανταπόκριση και είναι πολύ διαφορετικοί μεταξύ τους οι άνθρωποι που θέλουν να συμμετέχουν. Πολύ διαφορετικών ηλικιών, πολύ διαφορετικών background, από πολύ διαφορετικές περιοχές της πόλης. Κάποιοι ασχολούνται ερασιτεχνικά με το Θέατρο, κάποιοι καθόλου. Η θέληση αυτή φαίνεται και από το πόσο γρήγορα ήρθαν οι πρώτες αιτήσεις. Λίγα λεπτά μετά την ανακοίνωση είχαμε τις πρώτες αιτήσεις. Μέσα στα πρώτα 5 λεπτά».

Ως προς το πού αποδίδει αυτό το ενδιαφέρον, σχολιάζει πως «υπάρχει κόσμος που απλά περιμένει ένα κάλεσμα, κάποιον να τον καλέσει και να του πει “έλα να δούμε τι συμβαίνει”. Μόνο έτσι μπορώ να το εξηγήσω, δεν περίμενα κι εγώ τόσο γρήγορη ανταπόκριση».».

Η απάντηση για τον ρόλο της Τέχνης σε όλον αυτόν τον προβληματισμό, είναι πιο άμεση και κατηγορηματική: «Θεωρώ ότι η Τέχνη είναι μία διέξοδος. Μόνο συλλογικά μπορούμε να αντιμετωπίσουμε αυτά που συμβαίνουν, νομίζω ότι η πανδημία το απέδειξε αυτό περίτρανα. Ο κόσμος έχει πολύ μεγάλη ανάγκη να βρεθεί με άλλον κόσμο και να συνομιλήσει. Μετά από την απομόνωση, μετά από όλη αυτήν την πίεση, μόνο έτσι μπορείς να εκτονωθείς, να μοιραστείς. Πολύς κόσμος το εκφράζει και στα μέιλ του αυτό. Και το κάνουμε αυτό μέσα από την Τέχνη, δηλαδή μέσα από ένα κοινό φαντασιακό που θα σου επιτρέψει να φανταστείς πώς θα μπορούσε να είναι ο κόσμος και τι πρέπει να αλλάξει»

Όσο για το πιο πρακτικό κομμάτι, το πώς θα υλοποιηθεί η ιδέα, η Δανάη Θεοδωρίδου εξηγεί τα βήματα:

«Αυτή τη στιγμή έχουμε ζητήσει μόνο τα ονόματα και στοιχεία επικοινωνίας των ενδιαφερομένων και θα δούμε στις συναντήσεις πόσοι όντως θα θελήσουν να συμμετέχουν. Δεν είναι ανάγκη να παίξουν όλοι στην παράσταση, θα μπορούσαν να βοηθήσουν με άλλους τρόπους. Από εκεί και πέρα, έχει ήδη ανακοινωθεί το πρόγραμμα, από τις 2 Μαϊου μέχρι και τα μέσα Ιουνίου, θα χωριστούνε σε εννέα ομάδες, γιατί έχουμε εννέα σκηνοθέτες, που θα κάνουν 10 συναντήσεις. Ας πούμε ότι θα είναι κάτι σαν εργαστήριο, σαν πρόβες, μέσα από τις οποίες θα προκύψουν οι παραστάσεις, που θα παρουσιαστού περι τα μέσα Ιουνίου. Δηλαδή θα περάσουν χρόνο μαζί αυτοί οι άνθρωποι, αφενός για να συζητήσουν για πράγματα που τους απασχολούν στην πόλη, αφετέρου για το πώς μπορούν να τα αφηγηθούν αυτά σε μία παραστατική μορφή.

Η καθε ομάδα θα αποφασίσει επίσης το πού θα πραγματοποιηθούν οι παραστάσεις, αν δηλαδή θα είναι σε κάποιον ανοιχτό χώρο ή σε ένα θέατρο. Σίγουρα μία, για παράδειγμα, θα πραγματοποιηθεί στην Πλατεία Ελευθερίας. Φαντάζομαι ότι αρκετές θα είναι σε ανοιχτό χώρο, αλλά αν η ομάδα το αποφασίσει, θα είναι σε κλειστό».

«Η Θεσσαλονίκη χρειάζεται σχεδιασμό Πολιτιστικής Πολιτικής. Όχι αλλαγή, γιατί δεν υπάρχει, σχεδιασμό»

Η συζήτηση πηγαίνει σε πιο γενικό κομμάτι, στην αίσθηση ότι συχνά το ελληνικό Θέατρο μένει σε έργα του παρελθόντος, αντι να εμφανίζονται νέες δημιουργίες. «Το θέατρο πάντα πρέπει να συνομιλεί με την εποχή του» τονίζει η κ.Θεοδωρίδου.  «Φυσικά οι σύγχρονοι σκηνοθέτες, στη συντριπτική τους πλειονότητα, προσαρμόζουν ένα έργο στη σύγχρονη εποχή. Παρόλα αυτά, εξακολουθεί κάποιος να μιλάει με τα λόγια μιας άλλης εποχής. Αυτά τα είδη, του Πειραματικού Θεάτρου και της Performance, τα οποία φτιάχνονται μέσα στις πρόβες, σε άμεση σχέση με τα προβλήματα της εποχής, είναι πάρα πολύ μεγάλη ανάγκη να βρούνε την απαραίτητη στήριξη. Που δεν την έχουν. Υπάρχουν πολλοί καλλιτέχνες που ασχολούνται με αυτά τα είδη, αλλά οι παραστάσεις είναι ένα πολύ μικρό ποσοστό. Στη Θεσσαλονίκη δε, σχεδόν ανύπαρκτο».

Όσο για τη θεατρική παραγωγή στη Θεσσαλονίκη, «εδώ υπάρχει η παντοκρατορία του Κρατικού και μετά δύο – τρία, μετρημένα δύο τρία, μικρότερα θέατρα που προσπαθούν τα τελευταία χρόνια να κάνουν κάτι. Αλλά είναι τόσο περιορισμένη η στήριξη, σε συνδυασμό με το ότι το Κρατικό δεν δίνει ευκαιρίες, εδώ δεν έχει διευθυντή για μήνες, που η κατάσταση όσον αφορά τη θεατρική παραγωγή στη Θεσσαλονίκη είναι εξαιρετικά ανησυχητική. Γι αυτό η Θεσσαλονίκη, που έχει 3-4 δραματικές σχολές και ένα Τμημα Θεάτρου, δεν μπορεί να κρατήσει τον κόσμο της».

Η πόλη «θα μπορούσε να έχει κρατήσει παιδιά εδώ πέρα και να φτιάξει έναν εξαιρετικό πυρήνα θεατρικής παραγωγής. Δεν το κάνει όμως, ενώ δεν είναι και δύσκολο, Ο Δήμος, η Περιφέρεια, το Κρατικό, θα πρέπει άμεσα να σχεδιάσουν μία Πολιτιστική Πολιτική. Όχι να την αλλάξουν, γιατί δεν υπάρχει. Να τη σχεδιάσουν» τονίζει η διδάσκουλα στο Τμήμα Θεάτρου.

Προς το παρόν, οι κάτοικοι της πόλης καλούνται να μιλήσουν πάνω από «μία πολύ αρνητική κατάσταση, που πρέπει να ανατραπεί άμεσα. Αυτό προσπαθούμε να κάνουμε, να βάλουμε ένα μικρό λιθαράκι σε αυτήν την κατεύθυνση». Καλούνται δηλαδή να γίνουν σκηνοθέτες και πρωταγωνιστές των ζωών τους.

Πηγή: thepressproject.gr

του Θάνου Καμήλαλη

«Ονομάζομαι Πάρβιν. Έφυγα από το Ιράν και ήρθα στην Τουρκία το 2017. Μετά, στην Ευρώπη, το 2020, μόνη μου. Κατά τη διαδρομή επαναπροωθήθηκα παράνομα 6 φορές από την Ελλάδα. Προσπάθησα να προσεγγίσω το ποτάμι του Έβρου και να μπω από τη θάλασσα, πάρα το ότι δεν ξέρω κολύμπι. Με συνέλαβαν, με έβαλαν σε βρόμικα κελιά, σε κοντέινερ, δεν μου έδωσαν τίποτα να φάω, δεν μας άφηναν να χρησιμοποιήσουμε τουαλέτα. Χτυπούσαν παιδιά, έγκυες γυναίκες, μας πυροβόλησαν, μας πήραν αντικείμενά μας, μας έβαλαν χειροπέδες, μας έριξαν δακρυγόνα, βασανιστήκαμε και σχεδόν σκοτωθήκαμε. Όλα αυτά, γίνονται μυστικά. Εγώ όμως κατάφερα να τραβήξω βίντεο και φωτογραφίες για να αποδείξω αυτό που μου συνέβη τη βία που υπέστη. Και τώρα θέλω να πω την ιστορία μου, θέλω δικαιοσύνη, θέλω να αναγνωριστούν τα ανθρώπινα δικαιώματά μου και θέλω αυτό το σύστημα να αλλάξει».

Η Πάρβιν είναι ψυχολόγος. Πλέον, αφού κατάφερε να έρθει στην Ελλάδα, στην έβδομή της προσπάθεια, ζει στη Γερμανία. Την Τρίτη, 1η Φεβρουαρίου κατέθεσε προσφυγή στην Επιτροπή του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, έχοντας την υποστήριξη του ΗumanRights360, του Ευρωπαϊκού Κέντρου Συνταγματικών και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕCCHR) και του διεθνούς ερευνητικού κέντρου Forensic Architecture. H υπόθεσή της παρουσιάστηκε σε συνέντευξη Τύπου που έλαβε χώρα το μεσημέρι της Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου.

Όπως υποστήριξε η Ηanaa Hakiki, από το ΕCCHR που έχει αναλάβει τη νομική εκπροσώπηση, «αυτό που συμβαίνει στην Πάρβιν είναι ένα πολύ συνηθισμένο παράδειγμα του τι συμβαίνει στα Pushbacks και του πόσο ευρέως διαδομένη είναι αυτή η πρακτική. Τρεις φορές είχε το τηλέφωνό της και κατάφερε να διηγηθεί τι συνέβη. Την πήγαν σε έναν σταθμό. Προσπάθησε να πάρει κρυφά τηλέφωνο την ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ στην Ελλάδα, αλλά επειδή διεκδίκησε τα δικαιώματά της και επειδή κατέγραφε, την χτύπησαν και την απείλησαν ότι θα τη σκοτώσουν

Το δεύτερο pushback έγινε μερικές μέρες αργότερα, τον Φεβρουάριο του ίδιου έτους. Τη σταμάτησαν 200 χιλιόμετρα από τη Θεσσαλονίκη σε μία ομάδα προσφύγων και μετά τη μετέφεραν στον Εύοσμο, από εκεί στο Σουφλί, πριν την ξαναπελάσουν, χωρίς να καταγραφεί τίποτα. Δεν ήξερε κανείς που βρισκόταν η Πάρβιν. Το τέταρτο έγινε στη Θάλασσα, κοντά στην Κω, το πέμπτο πάλι στον Έβρο, ενώ στο έκτο, κατέληξε πάλι στο Σουφλί, πάλι μέσα σε ένα κοντέινερ. Η προσφυγή της κατά του ελληνικού κράτους έχει να κάνει με την απάνθρωπη κράτησή της, την άρνηση να της δώσουν πρόσβαση σε άσυλο και βεβαίως την παραβίαση κάθε δικαιώματός της»

Πέρα από τη δύναμη και το θάρρος της να ζητήσει Δικαιοσύνη για ό,τι της συνέβη στην προσπάθειά της να φτάσει στην Ευρώπη, στην υπόθεση της Πάρβιν ξεχωρίζει ένα πολύ σημαντικό στοιχείο. Κατάφερε να κρατήσει οπτικοακουστικό υλικό από τις τρεις πρώτες παράνομες επαναπροωθήσεις. Το υλικό, σύμφωνα με τις αναφορές, περιλαμβάνει βίντεο μέσα από τα ανεπίσημα κέντρα κράτησης, σε σταθμούς της Συνοριοφυλακής στην περιοχή του Έβρου, φωτογραφίες από τις ομάδες προσφύγων πριν αλλά και μετά τη σύλληψή τους από τις ελληνικές αρχές, αλλά και ηχητικά μηνύματα σε διάφορα σημεία του ταξιδιού της.

Τα ντοκουμέντα της Πάρβιν δόθηκαν στο διεθνές ερευνητικό κέντρο Forensic Architecture, γνωστό στην Ελλάδα για τη συστηματική και επιστημονική του έρευνα στις υποθέσεις της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα, του φονικού ξυλοδαρμού του Ζακ Κωστόπουλου αλλά και στην τεκμηρίωση προηγούμενων υποθέσεων επαναπροωθήσεων.

Το Forencic Architecture ερεύνησε την υπόθεση, αναλύοντας τον χρόνο και τον τόπο του υλικού, σύγκρινε τις μαρτυρίες της Πάρβιν με πολλές άλλες υποθέσεις καταγγελιών προσφύγων και δημιούργησε μία ειδική πλατφόρμα, όπου παρουσιάζει όλα τα στοιχεία της έρευνάς του, το τι συνέβη σε κάθε επαναπροώθηση, βήμα προς βήμα, μαζί με το πρωτογενές υλικό στο οποίο αυτή βασίστηκε και το οποίο επαλήθευσε.

«Τα τελευταία χρόνια διερευνούμε παράνομες επαναπροωθήσεις στην Ελλάδα. Μέσα σε αυτά τα χρόνια έχουμε δημοσιεύσει κάποιες αναφορές, χρησιμοποιώντας διάφορες μεθοδολογίες επαλήθευσης. Το συμπέρασμα είναι πάντα το ίδιο» τόνισε κατά τη συνέντευξη Τύπου ο Στέφανος Λεβίδης, ερευνητής και συντονιστής του Forensic Arcitecture.

«Διενεργούνται συστηματικά pushbacks, όπως περιγράφησαν και σήμερα. Ο λόγος για τον οποίο έχουμε λίγο υλικό, είναι επειδή υπάρχει σύστημα για τη διαγραφή όλου αυτού του υλικού. Τα Σώματα Ασφαλείας κατάσχουν οποιαδήποτε συσκευή μπορεί να καταγράψει και μάλιστα, αυτή η στρατιωτικοποιημενη περιοχή του Έβρου είναι σχεδόν μη προσβάσιμη. Γι’ αυτό πολύ σπάνια έχουμε φυσικά στοιχεία ή εικόνες. Έχουμε προσωπικό καθήκον να ακούμε τις ιστορίες κάθε θύματος και να τις δημοσιοποιούμε. Η Πάρβιν κατάφερε να διατηρήσει το τηλέφωνό της στις 3 πρώτες επαναπροωθήσεις και να τραβήξει βίντεο και φωτογραφίες. Βίντεο μέσα από τους σταθμούς κράτησης, υλικό που δεν είχαμε δει ποτέ μέχρι τώρα» πρόσθεσε, αναφερόμενος στην αξία του υλικού που κατάφερε να συλλέξει η Πάρβιν.

Σχετικά με την έρευνα του κέντρου, σχολίασε: «Αναλύσαμε τον χάρτη των διαδρομών που μας έδειξε η Πάρβιν και μπορέσαμε να επιβεβαιώσουμε ότι κρατήθηκε στους σταθμούς Συνοριοφυλακής στο Νέο Χειμώνιο, στο Σουφλί δύο φορές, στο Τυχερό αλλά και 200 χιλιόμετρα στην ενδοχώρα, στον Ίασμό. Χρησιμοποιήσαμε το υλικό από το βίντεό της για να δημιουργήσουμε μία διαδικτυακή μακέτα και να τοποθετήσουμε τη διήγησή της μέσα σε έναν χώρο. Πριν το 2ο και 6ο pushback η Πάρβιν κρατήθηκε σε ένα πάρκινγκ μαζί με πολλούς άλλους ανθρώπους. Καταφέραμε να εντοπίσουμε αυτό το πάρκινγκ, κοντά στον σταθμό της Συνοριοφυλακής, ακριβώς όπως τον θυμόταν. Στο 3ο της pushback, τον Φεβρουάριο του 2020, η Πάρβιν έγινε αποδέκτης δακρυγόνων και πυροβολισμών και μάρτυρας όσων συνέβησαν στον Έβρο τον Μάρτιο του 2020. Μετά το 4ο pushback, κρατήθηκε σε 5 διαφορετικές τοποθεσίας, σε διάφορα αστυνομικά τμήματα, ενώ στο 5ο και στο 6ο pushback μας είπε ότι τα ελληνικά Σώματα Ασφαλείας είχαν βοήθεια από ανθρώπους που ήταν ξένοι».

Διεθνής Αμνηστία: Ο όρος “Pushback” δεν αντικατοπτρίζει όσα φρικτά συμβαίνουν στα σύνορα

«Οι όροι που κάποιες φορές χρησιμοποιούμε, πραγματικά δεν αντικατοπτρίζουν την φρίκη των βιωμάτων αυτών των ανθρώπων. Μιλάμε για Pushbacks και κάποιος μπορεί να το εκλαμβάνει ως μίας σπρωξιά που ωθεί τους ανθρώπους πέρα από τα σύνορα. Δεν είναι μία απλή ώθηση. Ο όρος αυτός δεν αντικατοπτρίζει όσα φρικτά συμβαίνουν στα σύνορα» τόνισε ο Νils Muiznieks, Διευθυντής Ευρώπης της Διεθνούς Αμνηστίας, κατά την παρέμβασή του, ενώ στη συνέχεια αναφέρθηκε στην πάγια πολιτική της ελληνικής κυβέρνησης να χαρακτηρίζει τη σωρεία στοιχείων και διεθνών ερευνών ως «fake news».

«Συζητώ 10 χρόνια για τέτοια θέματα, καταρχάς ως Επίτροπος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και πλέον ως Διευθυντής Ευρώπης της Διεθνούς Αμνηστίας. Αυτό που έχω δει από τις ελληνικές αρχές είναι καταρχάς θυμός. Θυμώνουν πολύ όταν τους αναφέρουμε τέτοια ζητήματα, μας μιλούν για έλλειψη αλληλεγγύης από την Ευρώπη, αλλά αυτό που συναντάμε πιο πολύ είναι η άρνηση. Άρνηση ότι έχει συμβεί οτιδήποτε κακό, παρά τα συντριπτικές στοιχεία που υπάρχουν για το αντίθετο».

Αναφέρθηκε τέλος, στη διαχρονική πρακτική των παράνομων επαναπροωθήσεων, που όμως τα τελευταία χρόνια, κυρίως μετά το 2020, έχει ενταθεί και πλέον, σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία, «αποτελεί μεταναστευτική πολιτική της Ελλάδας»

«Από το 2013 η Διεθνής Αμνηστία καταγράφει τέτοιες υποθέσεις. Πλέον, πιστεύω ότι τα pushbacks είναι πιο θρασύ, δεν συμβαίνουν μόνο στα σύνορα, αλλά συμβαίνουν και συλλογικές απελάσεις από την ενδοχώρα κάποιες φορές ακόμα και σε ανθρώπους που είναι υπό διεθνής προστοασία. Πλέον βλέπουμε πολύ περισσότερη βία, πιο σοβαρούς τραυματισμούς θυμάτων. Η ομάδα μου έχει καταγράψει κατάγματα στη σπονδυλική στήλη, στα χέρια, καταχρηστική κράτηση, βασανιστήρια κάποιες φορές. Επίσης πλέον βλέπουμε πιο συχνές επαναπροωθήσεις από τη θάλασσα. Πολύ πιο συχνά χρησιμοποιούνται από την Ακτοφυλακή οι λεγόμενες πορτοκαλί λέμβοι. Στην έκθεσή μας για το 2020-2021, συμπεράναμε ότι τα pushbacks αποτελούν πλέον μεταναστευτική πολιτική της Ελλάδας. Δεν μπορούν να γίνουν συλλογικές απελάσεις χωρίς συντονισμένη δράση πολλών διαφορετικών παραγόντων στην Ελλάδα».

Yπενθυμίζεται ότι με αναλυτική της πολυσέλιδη έρευνα πριν μερικούς μήνες η Διεθνής Αμνηστία είχε αποκαλύψει στοιχεια για 21 επιχειρήσεις παράνομων επαναπροωθήσεων και θύματα περίπου 1.000 πρόσφυγες, κατά την περίοδο Απριλίου – Δεκεμβρίου 2020.

«Αυτήν τη στιγμή στα ελληνικά σύνορα δεν υλοποιείται μία ελληνική πολιτική. Υλοποιείται μία ευρωπαϊκή πολιτική»

«Οι ωφελούμενοί μας αναφέρουν συνεχώς περιστατικά» τόνισε η Ελένη Τάκου, αναπληρώτρια διευθύντρια και υπεύθυνη συνηγορίας του Human Rights 360, που έκανε λόγο για ένα συγκεκριμένο μοτίβο με τον παρακάτω τρόπο δράσης των ελληνικών αρχών.

«Άνθρωποι περνάνε τα σύνορα του Έβρου, συλλαμβάνονται, είτε από αστυνομικούς είτε από ανθρώπους που δεν φέρουν διακριτικά και αντί να γίνουν όλες οι νόμιμες διατυπώσεις μετά τη σύλληψη, οδηγούνται σε ανεπίσημους χώρους κράτησης, κρατούνται παρανόμως, κρατούντα χωρίς να έχουν πρόσβαση σε δικηγόρο, χωρίς οποιαδήποτε ενημέρωση, χωρίς πρόσβαση σε διαδικασίες ασύλου και χωρίς να έχουν καμία επικοινωνία με τον έξω κόσμο. Κατάσχονται όλα τους τα προσωπικά αντικείμενα, κυρίως τα κινητά και οτιδήποτε θα μπορούσε να αποτελέσει τεκμήριο αυτής της διαδικασίας. Και συνήθως βράδυ, οδηγούνται στο ποτάμι, όπου επαναπροωθούνται πίσω στην Τουρκία. Πολλές φορές φυσικά αυτά τα περιστατικά συνοδεύονται από πολλή μεγάλη βιαιότητα. Έχουμε περιστατικά σφοδρής βιαιότητας που μας έχουν αναφερθεί. Κι επίσης, πολλές αυτά τα άτομα έχουν καλυμμένα πρόσωπα, οι ωφελούμενοι τους αναφέρουν ως “κομάντος” πολλές φορές, ενώ υπάρχουν και περιπτώσεις όπου, όπως μας έχει αναφερθεί, υπάρχουν και άτομα που μιλάνε κι άλλες γλώσσες, πέραν των ελληνικών. Είναι μία ένδειξη ότι σε αυτές τις επιχειρήσεις κάποιες φορές συμμετέχουν και άλλοι άνθρωποι, πέραν από τις ελληνικές αρχές».

Τόνισε επίσης ότι παράνομες, βίαιες απελάσεις, «δεν σημειώνονται μόνο στον Έβρο, σημειώνονται και από την ενδοχώρα. Έχουμε ωφελούμενους που ήταν είτε αιτούντες άσυλο, είτε αναγνωρισμένοι πρόσφυγες, κυκλοφορούσαν αμέριμνοι στον δρόμο, απήχθησαν και τους βρήκαμε πίσω στην Τουρκία».

Ευθύνες για όλη αυτή τη συστηματική και βίαιη παραβίαση στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν έχει όμως μόνο η Ελλάδα, σύμφωνα με την κα. Τάκου. «Αυτήν τη στιγμή στα ελληνικά σύνορα δεν υλοποιείται μία ελληνική πολιτική. Υλοποιείται μία ευρωπαϊκή πολιτική δια της εκάστοτε ελληνικής κυβέρνησης. Άρα οι ευρωπαϊκοί θεσμοί έχουν εξίσου, αν όχι μεγαλύτερη ευθύνη, όταν κλείνουν τα μάτια σε αυτές τις πρακτικές».

Πηγή: thepressproject.gr

συνέντευξη στους Κωνσταντίνο Πουλή και Θάνο Καμήλαλη

Συγκεκριμένα, εξηγώντας το αίτημα περί αποζημίωσης, ο Κώστας Παπαδάκης, δικηγόρος των Αιγύπτιων αλιεργατών, δήλωσε:

«Η δίκη έκλεισε σε πρώτο βαθμό όσον αφορά το ποινικό της σκέλος. Τα θύματα και οι οικογένειές τους δεν έχουν αποζημιωθεί ούτε για την ψυχική οδύνη, ούτε για την ηθική βλάβη, ούτε για τις υλικές ζημιές, ούτε για τα δικαστικά έξοδα τα οποία καλούνται να αναλάβουν, καθώς και εκείνα που θα έπρεπε να έχουν καταβάλει αν πληρωνόμασταν όλα αυτά τα χρόνια. Το κράτος, πέραν από τους δράστες των εγκλημάτων και τη Χρυσή Αυγή, το κράτος το ίδιο έχει υποχρέωση να τους αποζημιώσει γιατί δεν τους προστάτεψε από αυτή την εγκληματική βία. Το ελάχιστο λοιπόν που απαιτούμε, ώστε να γίνει έμπρακτη αυτή η πανταχόθεν δήλωση έκφρασης συμπαράστασης στον αντιφασιστικό μας αγώνα απ’ όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα, είναι με νόμο στη βουλή, όπως έχει συμβεί με πολλές άλλες κατηγορίες παθόντων από εγκληματικές ενέργειες να νομοθετηθεί η αποζημίωση των θυμάτων, χωρίς να χρειαστεί να τρέχουμε στα αστικά δικαστήρια, να κάνουμε νέους δικαστικούς αγώνες, νέα έξοδα, νέους κινδύνους, όταν θα έχουμε μπροστά μας ένα εφετείο, το οποίο θα έχει και αυτό μεγάλη διάρκεια.

Να πω ότι ένα μικρό μέρος από την ανασταλείσα χρηματοδότηση της Χρυσής Αυγής είναι αρκετό για να αποζημιωθούν όλα τα θύματα των ενεργειών που εξέτασε το δικαστήριο αυτό. Φτάνουν και περισσεύουν. Γιατί σε μία άλλη χώρα που υπάρχει οργανωμένος θεσμός νομικής βοήθειας και κοινωνικής πρόνοιας, οι δικηγόροι των θυμάτων δεν θα ήταν απλήρωτοι. Είπα και πριν ότι ήμασταν απέναντι σε μισθοφόρους της Χρυσής Αυγής, δικηγόρους διορισμένους ως έμμισθους συνεργάτες στη Βουλή, στα γραφεία των βουλευτών όσο ήταν η Χρυσή Αυγή στη Βουλή, παίρναν τον μισθό τους και ερχόντουσαν εδώ και κάναν υπεράσπιση, αυτή την κοινοβουλευτική εργασία παρείχαν. Ανεξάρτητα απ’ αυτό η Πολιτεία οφείλει να κάνει το καθήκον της, απέναντι στα θύματα, όπως το έκανε παλιά απέναντι  στην Κωνσταντίνα Κούνεβα, όπως το έκανε σε πάρα πολλούς παθόντες από ενέργειες που χαρακτηρίζονται τρομοκρατικές, όπως προβλέπεται από τον νόμο να γίνεται σε θύματα εγκλημάτων βίας, και από τις ευρωπαϊκές οδηγίες και εν πάση περιπτώσει οφείλει άμεσα η Πολιτεία να πάρει την πρωτοβουλία να θεσπίσει έναν νόμο και όπως είπα να χορηγήσει ανάλογη και δίκαιη αποζημίωση στα θύματα και στις οικογένειές τους».

«Σ’ αυτόν τον κόσμο δίνουμε το χέρι και αυτόν τον κόσμο κοιτάμε με ψηλά το κεφάλι»

Aπαντώντας στη συνέχεια σε ερώτηση σχετικά με την αξία της δίκης και τη μάχη ενάντια στον φασισμό, αλλά και το τι μηνύματα βγαίνουν από όλη αυτήν τη προσπάθεια, μέσα και έξω από τα δικασήρια, τόνισε ότι «έλεγα πάντα ότι τη δίκη δεν πρέπει ούτε να την υπερτιμάμε, ούτε να την υποτιμάμε» και συνέχισε λέγοντας ότι: «Η υπερτίμηση είναι αν κάποιος πιστέψει ότι μία δίκαιη δικαστική απόφαση όπως είναι η σημερινή ότι θα μας απαλλάξει δια μιας από το φασισμό και τον ρατσισμό. Η πάλη ενάντια στο ρατσισμό και στο φασισμό είναι καθημερινή και δίνεται στην κοινωνία κυρίως. Η μάχη των δικαστηρίων είναι κάτι άλλο. Ήδη ξεκινάει σε λίγες μέρες η δίκη για τη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου. Είναι ο επόμενος στόχος του αντιρατσιστικού κινήματος αυτός. Η υποτίμηση της δίκης αντίθετα θα ήταν να πει κανείς “Ε ωραία και που πήγαν φυλακή τι έγινε; Έτσι και αλλιώς το κράτος Υπάρχει. Ο καπιταλισμός γεννάει το φασισμό και άρα είναι όλα ένας αχταρμάς και δεν τρέχει τίποτα ό,τι και να συμβεί”. Η προσπάθεια που κάναμε όλα αυτά τα χρόνια απέδειξε ότι όταν το κίνημα δρα συγκροτημένα μαζικά και ενωτικά, μπορεί να πετυχαίνει αποτελέσματα παρεμβαίνοντας και μέσα από τους θεσμούς».

Πρόσθεσε ότι «ποτέ δεν κλειστήκαμε, δεν εγκλωβιστήκαμε μέσα στα δικαστήρια. Το ξέρετε πάρα πολύ καλά και εσείς προσωπικά. Ήμασταν πάντα σε εκδηλώσεις όλα αυτά τα χρόνια. Εγώ προσωπικά έχω συμμετάσχει περίπου σε 140 εκδηλώσεις για τη δίκη της Χρυσής Αυγής από τότε που ξεκίνησε μέχρι τώρα και πάντα χέρι- χέρι με τον κόσμο σε όλη την Ελλάδα. Και ο κόσμος αυτός όλος μιλάει, εκφράζει τη συγκίνησή του, ανταποκρίνεται, στέλνει μηνύματα, επικοινωνεί. Αυτό τον κόσμο εκφράσαμε. Σ’ αυτόν τον κόσμο δίνουμε το χέρι και αυτόν τον κόσμο κοιτάμε με ψηλά το κεφάλι.  Δεν τελειώσαμε, αλλά κερδίσαμε μία πάρα πολύ μεγάλη μάχη που πιστεύω ότι θα αξιοποιηθεί στην κοινωνία και θα αξιοποιηθεί από το αντιφασιστικό κίνημα και από το κίνημα  για τις δημοκρατικές ελευθερίες και τα δικαιώματα. Και δεν έχω παρά να πω και στον δικό σας σταθμό ένα μεγάλο ευχαριστώ κοντά σε όσους ήταν δίπλα μας και δώσαμε τη μάχη αυτή μαζί. Ειλικρινά ευχαριστώ. »

«Ανατράπηκε η ροή της ιστορίας και της ατημωρησίας»

«Στη χώρα μας έχουν υποστεί μακρόχρονη ατιμωρησία της φασιστικής εγκληματικής βίας» υποστήριξε επίσης ο δικηγόρος της Πολιτικής Αγωγής και εξήγησε τη θέση του λέγοντας: «Είναι γνωστή η συμπεριφορά της απέναντι στους κατηγορουμένους του εντός εισαγωγικών λεγομένου “άλλη άκρου”, όπως ήταν ο Τάσος Θεοφίλου, που είχε την ατυχία να δικαστεί από την ίδια εισαγγελέα, την κυρία Αδαμαντία Οικονόμου, για τον οποίο ο Τάσος Θεοφίλου βεβαίως, αφ’ ενός ήταν δραστηριότητά της σε όλη τη διάρκεια της δίκης να φέρνει αποδεικτικά στοιχεία, αλλά και αμείλικτη στις προτάσεις για ενοχή, για τις τιμές, για ανασταλτικό αποτέλεσμα, για ελαφρυντικά, για τα πάντα».

Πρόσθεσε ότι «αυτό δεν το ξεχνάω ποτέ, γι’ αυτό η αναφορά μου στο ότι ανατράπηκε η ροή της ιστορίας έχει πολλή μεγάλη αξία, αλλά τίποτα απ’ αυτά δεν θα γινόταν, αν δεν ξεσηκωνόταν το αντιφασιστικό κίνημα. Και σημειώνω και κάτι το οποίο για μένα έχει πολλή μεγάλη αξία και έχει αναδειχθεί τον τελευταίο μήνα, επί τέλους αρχίζει να καταχτιέται το δικαίωμα της άσκησης κριτικής απέναντι στις πράξεις και αποφάσεις της δικαστικής και εισαγγελικής εξουσίας. Σε μία χώρα όπου κυριαρχούσε αυτή η βλακώδης ρήση, δυστυχώς και πολλών από την Αριστερά, “αφήστε τη δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της”, η οποία θεοποιούσε τη δικαστική εξουσία και απαγόρευε στο λαό και στους πολίτες να έχουν άποψη για όσα κάνουν οι δικαστές. Αυτοί μέσα από την κινητοποίηση στις 7 Οκτώβρη, μέσα από την καμπάνια “δεν είναι αθώοι”, μέσα από όλη την προηγούμενη κλιμάκωση των εκδηλώσεων των κινητοποιήσεων του αντιφασιστικού κινήματος και μέσα και από την καθημερινή αντιπαράθεση και τη δική μας, με την εισαγγελέα μέχρι και χθες, η οποία μάλιστα έχει καταλήξει και σε απειλές διώξεων πειθαρχικών, ποινικών κ.τ.λ. συμβάλει στην κατάκτηση μιας πολύ μεγάλης ελευθερίας, που θα ‘πρεπε να είναι αυτονόητη. Να είναι ισοδύναμη με τη δυνατότητα ελευθερίας κριτικής απέναντι στην κυβερνητική εξουσία και τα πολιτικά κόμματα. Το κατακτάμε και αυτό και κατακτώντας το, είναι ευκολότερος ο δρόμος της κατάκτησης της απονομής δικαιοσύνης».

«Στη χώρα μας έχουν υποστεί μακρόχρονη ατιμωρησία της φασιστικής εγκληματικής βίας» υπενθύμισε στη συνέχεια, ανμαφέροντας ενδεικτικά την υπόθεση του Τάσου Θεοφίλου και την εντελώς διαφορετική συμπεριφοράς της εισαγγελέα, Αδαμαντίας Οικονόμου. «Είναι γνωστή η συμπεριφορά της απέναντι στους κατηγορουμένους του εντός εισαγωγικών λεγομένου “άλλη άκρου”, όπως ήταν ο Τάσος Θεοφίλου, που είχε την ατυχία να δικαστεί από την ίδια εισαγγελέα, την κυρία Αδαμαντία Οικονόμου, για τον οποίο ο Τάσος Θεοφίλου βεβαίως, αφ’ ενός ήταν δραστηριότητά της σε όλη τη διάρκεια της δίκης να φέρνει αποδεικτικά στοιχεία, αλλά και αμείλικτη στις προτάσεις για ενοχή, για τις τιμές, για ανασταλτικό αποτέλεσμα, για ελαφρυντικά, για τα πάντα».

Ο Κώστας Παπαδάκης κατήγγειλε επίσης το ότι δεν έγινε ποτέ κάθαρση στην Αστυνομία, αναφέροντας ως ελάχιστο το ότι μεταξύ των καταδικασθέντων που οδηγούνται στη φυλακή είναι και μία αστυνομικός, η Βενετία Πόπορη, για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση. Στο σπίτι της βρέθηκε οπλοστάσιο της Χρυσής Αυγής. Παράλληλα,  Κώστας Παπαδάκης κατήγγειλε και τα συνεχή αστυνομικά ρεπορτάζ για το «σχέδιο σύλληψης των χρυσαυγιτών» εκτιμώντας ότι ήταν απόπειρα «εξιλέωσης» τη ΕΛ.ΑΣ

Χαρακτηρίσε επίσης «βλακώδη» τη ρήση του «Αφήστε τη Δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της», τονίζοντας ότι «επιτέλους αρχίζει να καταχτιέται το δικαίωμα της άσκησης κριτικής απέναντι στις πράξεις και αποφάσεις της δικαστικής και εισαγγελικής εξουσίας» Όπως ανέφερε συγκεκριμένα:

«Τίποτα απ’ αυτά δεν θα γινόταν, αν δεν ξεσηκωνόταν το αντιφασιστικό κίνημα. Και σημειώνω και κάτι το οποίο για μένα έχει πολλή μεγάλη αξία και έχει αναδειχθεί τον τελευταίο μήνα, επιτέλους αρχίζει να καταχτιέται το δικαίωμα της άσκησης κριτικής απέναντι στις πράξεις και αποφάσεις της δικαστικής και εισαγγελικής εξουσίας. Σε μία χώρα όπου κυριαρχούσε αυτή η βλακώδης ρήση, δυστυχώς και πολλών από την Αριστερά, “αφήστε τη δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της”, η οποία θεοποιούσε τη δικαστική εξουσία και απαγόρευε στο λαό και στους πολίτες να έχουν άποψη για όσα κάνουν οι δικαστές. Αυτοί μέσα από την κινητοποίηση στις 7 Οκτώβρη, μέσα από την καμπάνια “δεν είναι αθώοι”, μέσα από όλη την προηγούμενη κλιμάκωση των εκδηλώσεων των κινητοποιήσεων του αντιφασιστικού κινήματος και μέσα και από την καθημερινή αντιπαράθεση και τη δική μας, με την εισαγγελέα μέχρι και χθες, η οποία μάλιστα έχει καταλήξει και σε απειλές διώξεων πειθαρχικών, ποινικών κ.τ.λ. συμβάλει στην κατάκτηση μιας πολύ μεγάλης ελευθερίας, που θα ‘πρεπε να είναι αυτονόητη. Να είναι ισοδύναμη με τη δυνατότητα ελευθερίας κριτικής απέναντι στην κυβερνητική εξουσία και τα πολιτικά κόμματα. Το κατακτάμε και αυτό και κατακτώντας το, είναι ευκολότερος ο δρόμος της κατάκτησης της απονομής δικαιοσύνης.»

Όσον αφορά τέλος τα της δίκης, που παρακολουθήσαμε τις τελευταίες εβδομάδες, ο Κώστας Παπαδάκης ανέφερε ότι «το δικαστήριο ευτυχώς στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Σήκωσε το βάρος το οποίο του αναλογούσε και σήμερα εξάλειψε και τις ανησυχίες που είχαν δημιουργηθεί μετά το χαμηλό ύψος των ποινών που επιβλήθηκαν, και την αναπτέρωση της προσπάθειας των κατηγορουμένων Χρυσαυγιτών, για να πετύχουν τις αναστολές. Είναι πολλή σπουδαία νίκη. Η δίκη κράτησε πεντέμισι χρόνια και δύο μέρες, 465 συνεδριάσεις. Είναι η μεγαλύτερη δίκη που έχει γίνει ποτέ στην Ελλάδα». Στη συνέχεια σχολίασε ωστόσο ότι «οι ποινές για τους συνεργούς στη δολοφονία του Φύσσα, για τους δράστες της απόπειρας ανθρωποκτονίας ενάντια στους Αιγύπτιους ψαράδες, με ή χωρίς ελαφρυντικά, καθώς και για όσους κρίθηκαν ένοχοι  ένταξης σε εγκληματική οργάνωση, ιδίως για όσους δεν δόθηκαν ελαφρυντικά ήταν χαμηλές. Ήταν χαμηλότερες από τις αναλογούσες από τις δίκαιες ποινές. Και είναι προφανές ότι η απόφαση του Δικαστηρίου σήμερα να μην τους δώσει ανασταλτικό αποτέλεσμα παραβιάζοντας, μάλλον μη εφαρμόζοντας αυτό που συνήθως συμβαίνει σε περιπτώσεις χαμηλών ποινών μονοψήφιων, δείχνει ότι το Δικαστήριο συνειδητοποίησε το λάθος του και κατά κάποιο τρόπο το επανόρθωσε εν μέρει».

Πηγή:thepressproject.gr

του Θάνου Καμήλαλη

Με την κυβέρνηση Μητσοτάκη έχουμε «την τιμή και τη χαρά» να παρακολουθούμε υποθέσεις, τη γελοιότητα των οποίων δεν είχαμε φανταστεί. Ποιος θα περίμενε άλλωστε ότι οι έννοιες «σκόιλ ελικικού» και «μετζή του νεούκτη» θα διεκδικούσαν θέση στο λεξικό της ελληνικής; Γελάμε ναι, προφανώς, κατά μία έννοια περνάμε καλά, όταν εξάλλου φαίνεται η γύμνια των «αυτοκρατόρων» δεν είναι εύκολο να κρατηθείς. Από την άλλη όμως, υπάρχει έντονη και η προσβολή προς τα μέλη της κοινωνίας που υφίστανται τις συνέπειες όπως και η αδιαφορία, στην καλύτερη, για το δημόσιο χρήμα. Αυτά δεν είναι αστεία.

Συμβαίνουν λοιπόν γεγονότα κατά τα οποία όλο το φαίνεσθαι της κυβέρνησης των «αρίστων» καταρρέει με κρότο. Είναι οι φορές που αποκαλύπτονται τα κενά και οι ανεπάρκειες του «επιτελικού κράτους», που σύμφωνα με τον θρύλο θα δημιουργούσε έναν «αποτελεσματικό κρατικό μηχανισμό» και θα συντόνιζε τις εξουσιες σε όλα τα επίπεδα. Στην πράξη βέβαια,επιτελικό κράτος σημαίνει στρατιές διορισμένων μετακλητών, σε πρωτοφανή μεγέθη. Είναι επίσης οι φορές που όσο και να ασχοληθείς με την επικοινωνία, όσο αδιαπέραστο και να μοιάζει το μιντιακό σου τείχος, όσο και να παίζεις μπάλα επί δύο ώρες με φιλικά σου ΜΜΕ σε συνεντεύξεις Τύπου, θα σκάσει η ρημάδα η πραγματικότητα για να αποδείξει την τσαπατσουλιά σου.

Στα σχολεία πάντως, το φιάσκο είναι πολλαπλό και οι μάσκες – αερόστατα είναι απλά το απόγειο. Είμαστε η μόνη χώρα στον κόσμο μάλλον που αύξησε τον αριθμό των μαθητών ανά τάξη σε νηπιαγωγεία – δημοτικά, εν μέσω της πανδημίας. Αυτό συνέβη τον Απρίλιο, όταν το όριο ανέβηκε ξανά στα 25 παιδιά. Ακολούθησε η σιγή και η αδιαφορία τριών μηνών. Ξέρετε, τα σχολεία ανοίγουν πάντα το δεύτερο δεκαήμερο του Σεπτεμβρίου, δεν θα ήταν παράλογο να γίνει ένας προγραμματισμός μέσα στο καλοκαίρι. Το ότι θα ανοίξουν εν μέσω του δεύτερου κύματος της πανδημίας ήταν κάτι που το προέβλεπε η συντριπτική πλειοψηφία της επιστημονικής κοινότητας. Σε συνάρτηση με το άνοιγμα της οικονομίας τον Μάιο και του τουρισμού τους καλοκαιρινούς μήνες, ήταν σαφές ότι, σε οποιαδήποτε σενάριο θα βρισκόμασταν εν μέσω αύξησης, ή απειλης αύξησης, κρουσμάτων.

Τι έκανε η κυβέρνηση; Τίποτα. Το υπουργείο Παιδείας ήταν απασχολημένο με το να ψηφίσει το καλοκαίρι έναν νόμο για την ιδιωτική εκπαίδευση που, μεταξύ άλλων, καταπατά βάναυσα τα εργασιακά δικαιώματα των εκπαιδευτικών και άμεσα οδήγησε πάνω από 150 απολύσεις. Ένα νομοσχέδιο που καταγγέλθηκε μαζικά, ακόμα και από τις κλαδικές οργανώσεις της ΝΔ και θεωρήθηκε καθ’ υπαγόρευση των σχολαρχών.

Φτάνουμε τέλη Αυγούστου και ανακοινώνεται ότι η μάσκα θα είναι υποχρεωτική στις σχολικές μονάδες, για παιδιά και εκπαιδευτικούς. Η υπουργός Παιδείας ξεκαθαρίζει ότι τις μάσκες θα πρέπει να τις προμηθευτούν αυτοί. Δύο μέρες μετά, εν μέσω σωρείας αντιδράσεων, «με εντολή Μητσοτάκη» ανακοινώνεται ότι θα δοθούν δωρεάν μάσκες. Εντωμεταξύ, τότε τα σχολεία επρόκειτο να ανοίξουν στις 7 Σεπτεμβρίου, αλλά στη συνέχεια, με αλλεπάλληλες ανακοινώσεις και παρουσιάσεις, η έναρξη αναβάλλεται για μία εβδομάδα. Η προκήρυξη για τις μάσκες γίνεται την τελευταία στιγμή, κοστίζει 6 εκατ. ευρώ, η ευθύνη μεταφέρεται από το υπουργείο Εσωτερικών στην Κεντρική Επιτροπή των Δήμων. Στο μεταξύ, αρχίζουν οι δικαιολογίες περί «μέσου όρου» της Κεραμέως, ως απάντηση στο αίτημα γονέων και εκπαιδευτικών για μικρότερες τάξεις, αλλά και τα παιδικά διαγράμματα του Γκίκα Μαγιορκίνη. Ο Μητσοτάκης τους αδειάζει και τους δύο λέγοντας ότι «καλά θα ταν, αλλά είναι αδύνατο να έχουμε αίθουσες».

Και μετά από όλα αυτά, ποιος να το περίμενε, κάτι πάει πολύ στραβά με ένα μέρος της προμήθειας, της οποίας το μεγαλύτερο μέρος ανατίθεται σε εταιρεία… αλουμινίου. Το υπουργείο Υγείας βγάζει μία αστεία ανακοίνωση στην οποία ουσιαστικά λέει ότι οι μάσκες «ΘΑ» ήταν σύμφωνες με τις επιστημονικές προδιαγραφές… αν ήταν σαφής η παραγγελία. Η ΚΕΔΕ τα ρίχνει έμμεσα στο υπουργείο Εσωτερικών, του Τάκη Θεοδωρικάκου, που το πρωί της Δευτέρας πανηγύριζε για το πόσο καλά πήγαν όλα. Η υπουργός Παιδείας δηλώνει απλά ότι «δεν είναι αρμόδια». Αυτό το τελευταίο το χαμε καταλάβει καιρό τώρα.

Τα γέλια κόβονται πάντως, όταν μπαίνει στη μέση η σπατάλη δημοσίου χρήματος και η συνειδητοποίηση ότι δεν μπόρεσαν να κάνουν τη μία δουλειά που υποσχέθηκαν ότι θα κάνουν. Γιατί επιπλέον προσλήψεις εκπαιδευτικών δεν έγιναν, αντίθετα νομοθετούνται έως και τρίμηνες συμβάσεις λάστιχο για τους αναπληρωτές εκπαιδευτικούς. Γιατί τα κενά στην καθαριότητα είναι πολλά, προσέλαβαν λιγότερο προσωπικό από τις σχολικές μονάδες, έχοντας στο μενού και μια ρατσιστική διάταξη που αποκλείει μετανάστες – μετανάστριες που δεν έχουν «πιστοποιητικό ελληνομάθειας». Και γιατί, φυσικά, δεν είναι η μόνη κραυγαλέα «γκάφα», στην καλύτερη των περιπτώσεων.

Το «Σκοίλ Ελικικού» βέβαια είναι δύσκολο να το ξεπεράσει οποιοσδήποτε. Την περίφημη δηλαδή τηλεκατάρτιση 180.000 επιστημόνων ώστε να πάρουν το επίδομα, μέσα από πλατφόρμες που ανέβαζαν κείμενα σε χειρότερη μορφή από google translate, σε ένα πρόγραμμα που επρόκειτο να κοστίσει 80 εκατ. ευρώ από «ευρωπαϊκούς πόρους» που δεν είχαν ακόμα εγκριθεί.  Οι ακαταλαβίστικες ερωταπαντήσεις έχουν γράψει ιστορία στο ελληνικό διαδίκτυο, σε ένα φιάσκο επικών διαστάσεων για το οποίο, φυσικά, δεν παραιτήθηκε ποτέ κανείς.

Αλλά έτσι φαίνεται να ειναι η διαχείριση του δημοσίου χρήματος από τη Νέα Δημοκρατία. Αποφασίζεις κάτι, οδηγείσαι σε φιάσκο, κάποιοι επωφελούνται, πας παρακάτω. Στο Προσφυγικό π.χ., μια ωραία πρωία αποφάσισαν να φτιάξουν τεχνητά φράγματα στο Αιγαίο. Έδωσαν 500.000 ευρώ, αγόρασαν ένα, κατάλαβαν ότι δεν τους έκανε και τώρα ψάχνουν μαζί με το Λιμενικό τι να το κάνουν. Στα τεστ του κορονοϊού, δημόσια κέντρα αφέθηκαν χωρίς προμήθειες, να δηλώνουν αδυναμία υπό το βάρος πρόσθετων αναγκών, την ίδια ώρα που το υπουργείο Υγείας διαπραγματευόταν σύμβαση με ιδιώτη προμηθευτή.

Στο κέντρο της Αθήνας, ο δήμος Αθηναίων αποφάσισε να κάνει τον «Μεγάλο Περίπατο». Αγόρασε γλάστες, κάτι μεγάλα κεσεδάκια, αντιγκράφιτι όμως, ζωγράφισε τον δρόμο, τώρα το χει παρατήσει. Μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας το αποδεικνύει. Εδώ και μήνες πλέον η διαδρομή είναι ξεβαμμένη, βρόμικη, τα πάντα δείχνουν εικόνα εγκατάλειψης του έργου. Μιλάμε πάντα για το κέντρο της πρωτεύουσας, το «μακέτο τούτο το έργο», το μεγαλόπνοο σχέδιο. Πρασινοκίτρινος αχταρμάς, ένα ποσό έως και 2 εκατ. ευρώ μοιάζει, μέχρι αποδείξεως του εναντίου, πεταμένο.

Δεν είναι μόνο αστείο, όπως δεν είναι «μεμονωμένα περιστατικά». Είναι μια συνολική πολιτική διαχείρισης του δημοσίου χρήματος, αλαζονική, γεμάτη ευκαιρίες για λίγους και προσβλητική αλλά και κοστοβόρα για τους πολλούς. Προσβολή προς τον επιστήμονα τη μία φορά, προς τον εκπαιδευτικό και τον γονέα την άλλη, προς τον πολίτη που περπατάει στην Αθήνα την επόμενη, προς τους γιατρούς και τους νοσηλευτές που δίνουν κάθε μέρα τη μάχη στα νοσοκομεία και στηρίζονται με «χειροκρότημα» την παρεπόμενη. Μια διαρκής προσβολή, μια διαρκής σπατάλη και κακή διαχείριση.

Σε άλλα ζητήματα πάντως, είναι εξαιρετική η μεθοδικότητα τους. Στην περιστολή εργασιακών δικαιωμάτων, τόσο με όσα έχουν ψηφιστεί, όσο και σε όσα έρχονται και θα προκαλέσουν «τύμπανα πολέμου από την αντιπολίτευση» σύμφωνα με τον Πρωθυπουργό. Στην αντιπροσφυγική πολιτική. Στην απόπειρα περιστολής του δικαιώματος του συνέρχεσθαι, με τον νόμο κατά των διαδηλώσεων. Στην στρατιωτικοποίηση του κράτους, με σχέδια για μεγαλύτερη, υποχρεωτική θητεία στα 18, με προσλήψεις αστυνομικών, συνοριοφυλάκων και 15.000 στρατιωτικών σε ορίζοντας 5ετίας. Στην παράδοση της επικουρικής ασφάλισης στα ιδιωτικά συμφέροντα. Όταν δηλαδή θέλουν να πορευτούν βάσει σχεδίου, μπορουν, δεν είναι ανίκανοι.

Όταν δεν θέλουν, θα περίμενε κανείς έστω μία συγγνώμη, αλλά φαίνεται πως οι συγγνώμες είναι μόνο για τους εκδότες. Στο μεταξύ, στη χώρα που κυβερνούν οι αυτοπροσδιοριζόμενοι άριστοι, απλώς περιμένουμε στωικά το επόμενο φιάσκο τους. Μαζί με τα Ραφάλ. Τουλάχιστον, αποτυγχάνουν και γελοία. Αλλά δεν αρκεί.

Πηγή:thepressproject.gr

του Θάνου Καμήλαλη

H Επιτροπή Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης αποφάσισε να κλείσει οριστικά τον φάκελο των «ματωμένων φραουλών» της Μανωλάδας, της άγριας ρατσιστικής επίθεσης που δέχθηκαν το 2013 μετανάστες εργάτες που δέχθηκαν πυροβολισμούς όταν διεκδίκησαν τα δεδουλευμένα τους, βγάζοντας την Ελλάδα από το καθεστώς επιτήρησης. Η απόφαση αυτή ελήφθη καθώς ολοκληρώθηκε η καταβολή των αποζημιώσεων στα θύματα, ωστόσο, επί επτά χρόνια φαίνεται ότι η υπόθεση αντιμετωπίζεται ως «μεμονωμένο περιστατικό». Στη Μανωλάδα και αλλού, χιλιάδες μετανάστες εργάζονται χωρίς προστασία, χωρίς αξιοπρεπή καταλύματα, χωρίς στοιχειώδη δικαιώματα.

Στις 3 Σεπτεμβρίου, η Επιτροπή Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης, με απόφασή της έκλεισε οριστικά την υπόθεση της Μανωλάδας, κρίνοντας ότι το ελληνικό κράτος έχει εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του προς τα θύματα, καταβάλλοντας τις αποζημιώσεις που όρισε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, επομένως θα πρέπει να σταματήσει η εποπτεία του για το συγκεκριμένο ζήτημα.

Πρόκειται για το τελευταίο επεισόδιο σε ευρωπαϊκό επίπεδο, στην υπόθεση που είχε προκαλέσει διεθνή σάλο το 2013, όταν επιστάτες άνοιξαν πυρ με καραμπίνες εναντίον περίπου 30 μεταναστών εργατών γης, κατά τη διάρκεια διαμαρτυρίας τους με αίτημα την πληρωμή των δεδουλευμέων έξι μηνών. Η απονομή δικαιοσύνης, όμως, αποδείχθηκε δαιδαλώδης, αφού τα ελληνικά δικαστήρια αθώωσαν ή επέβαλαν ποινές-χάδια στους κατηγορούμενους. Χρειάστηκε να περάσουν τέσσερα χρόνια, από όταν έγιναν γνωστά τα εγκλήματα στη Μανωλάδα, για να δικαιωθούν τα θύματα, αφού στις 30 Μαρτίου 2017, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) έκρινε ότι οι 42 εργάτες ήταν πράγματι θύματα εμπορίας ανθρώπων και επιδίκασε αποζημιώσεις 12.000-16.000 ευρώ, καθώς και για τα δικαστικά έξοδα, στους προσφεύγοντες.

Μάλιστα, λίγο μετά, η ελληνική κυβέρνηση αποπειράθηκε να ζητήσει από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου την επανεξέταση της καταδίκης, αποσύροντας το αίτημα εντός λίγων ωρών μετά τη δημοσιοποίηση του θέματος. Όσον αφορά το συγκεκριμένο ζήτημα, φαίνεται ότι στη συνέχεια όλα κύλησαν ομαλά, με την Ελλάδα να συμμορφώνεται και να καταβάλλει τις αποζημιώσεις στα 42 θύματα. Όσον αφορά όμως το γενικότερο πλαίσιο, η οργάνωση Generation 2.0 RED που διενεργεί τακτικές αυτοψίες στη Μανωλάδα από το 2017, υπογραμμίζει ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει επί της ουσίας. Πρόκειται για την οργάνωση που έχει δημιουργήσει το Manolada Watch, ένα Παρατηρητήριο για τις συνθήκες εργασίας και διαβίωσης των μεταναστών – εργατών γης στην περιοχή, δημοσιεύοντας κάθε μήνα εκθέσεις για την κατάσταση, που αποδεικνύουν την έλλειψη στοιχειωδών δικαιωμάτων για χιλιάδες μετανάστες στις καλλιέργειες φράουλας.

«Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου αποτελεί όργανο του Διεθνούς Οργανισμού, που ονομάζεται Συμβούλιο της Ευρώπης. Το Δικαστήριο εκδίδει αποφάσεις επί προσφυγών κατά των κρατών-μελών. Στη συνέχεια η Επιτροπή των Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης, σύμφωνα με το άρθρο 46 της Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ), έχει ρόλο να εποπτεύει την εφαρμογή από το κράτος-μέλος της εκάστοτε δικαστικής απόφασης. Η Επιτροπή αυτή κατά τις συνεδριάσεις της επιβλέπει αν εκπληρώθηκαν τα συγκεκριμένα μέτρα που προβλέφθηκαν κατά του κράτους (όπως π.χ. την καταβολή αποζημιώσεων στους προσφεύγοντες) καθώς και εάν έχουν προβλεφθεί γενικότερα προληπτικά μέτρα προς βελτίωση της κατάστασης που οδήγησε στην καταδίκη του κράτους. Με απλά λόγια, αυτό σημαίνει ότι η Επιτροπή οφείλει να παρακολουθεί, εάν έχουν γίνει βήματα από το κράτος για τη βελτίωση των συνθηκών και του νομοθετικού πλαισίου συνολικά, ώστε να μην επαναληφθούν άλλες αντίστοιχες παραβιάσεις δικαιωμάτων» εξηγεί στο TPP για τα περί της ευρωπαϊκής διαδικασίας η Σωτηρία Χήρα, νομική συντονίστρια στο Generation 2.0.

Προσθέτει ότι «στη συγκεκριμένη υπόθεση η Επιτροπή είχε ζητήσει τα προηγούμενα χρόνια από Ελληνική Κυβέρνηση να απαντήσει εγγράφως για τις ενέργειές της σχετικά. Είχε δεχθεί, όμως, παράλληλα και γραπτές παρεμβάσεις από ανθρωπιστικές οργανώσεις όπως την Platform for International Cooperation on Undocumented Migrants (PICUM) – στην οποία συμμετέχουμε κι εμείς ως Generation 2.0 RED – το AIRE Centre (Advice on Individual Rights in Europe) και τη HIAS Greece. Στις παρεμβάσεις αυτές είχε αναλυθεί ότι η κατάσταση στην Ελλάδα αναφορικά με τις συνθήκες διαβίωσης και εργασίας και το νομικό καθεστώς των μεταναστών εργατών γης δεν έχει βελτιωθεί ουσιαστικά. Οπότε, παρά τη συγκεκριμένη πληροφόρηση που έλαβε από την Κοινωνία των Πολιτών, η Επιτροπή αποφάσισε να κλείσει την εποπτεία με το σκεπτικό ότι τηρήθηκαν τα ατομικά προστατευτικά μέτρα προς τους προσφεύγοντες και αποπληρώθηκαν από το Ελληνικό Κράτος οι αντίστοιχες χρηματικές αποζημιώσεις.»

Αυτοσχέδιες παράγκες, μηδενικός έλεγχος και ενοίκια

Σε έναν πολύ αρνητικό συμβολισμό μάλιστα, η απόφαση αυτή συμπίπτει χρονικά με την Ελληνική Προεδρία της Επιτροπής των Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης. «Ως G2RED δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε πώς ακριβώς λαμβάνονται οι αποφάσεις στις συσκέψεις μιας Επιτροπής ενός Διεθνούς Οργανισμού και αν πρόκειται ή όχι για θέμα συσχετισμών ή προεδρίας. Σε κάθε περίπτωση, όλα έχουν τον συμβολισμό τους. Η κατάσταση στη Μανωλάδα αποτελεί ένα από τα σύγχρονα “αγκάθια” της χώρας μας ως προς την καταπάτηση δικαιωμάτων. Ας μην ξεχνάμε μάλιστα, ότι η απόφαση του 2017 του ΕΔΔΑ είναι μια απόφαση-ορόσημο, καθώς για πρώτη φορά το Δικαστήριο έκρινε ότι η εκμετάλλευση της μεταναστευτικής εργασίας αποτελεί μορφή καταναγκαστικής εργασίας και εμπορίας ανθρώπων.Υπάρχει επομένως περαιτέρω αρνητική φόρτιση, όταν το Συμβούλιο της Ευρώπης αποφασίζει να τελειώσει την εποπτεία για μια τόσο σοβαρή υπόθεση την περίοδο που η Ελλάδα έχει αναλάβει την Προεδρία της Επιτροπής» σχολιάζει η Σωτηρία Χήρα.

Τον περασμένο Αύγουστο το Manolada Watch εξέδωσε την τελευταία μέχρι στιγμής έκθεσή του για τις συνθήκες υπό τις οποίες ζουν και εργάζονται χιλιάδες μετανάστες εργάτες. Τους καλοκαιρινούς μήνες ο αριθμός τους εκτιμάται στις 3 με 4 χιλιάδες, ενώ συνολικά εκτιμάται ότι στην περιοχή ζουν και εργάζονται 7.000 άνθρωποι. Σύμφωνα με όσα είπαν Παρατηρητήιο μετανάστες που βρίσκονται εκεί, η  πλειονότητα των συναδέλφων τους έχει μεταφερθεί σε άλλα χωριά της ελληνικής επικράτειας όπου απασχολούνται σε λοιπές καλλιέργειες, όπως ντομάτες, πατάτες, πιπεριές, καπνά κ.τ.λ.  «Οι συνθήκες διαβίωσης στους δύο καταυλισμούς, τους οποίους παρακολουθούμε, παραμένουν δυσχερείς και επικίνδυνες για την υγεία των εργατών γης» αναφέρεται στη σχετική έκθεση, που μάλιστα καταγράφει αυτοσχέδιες παράγκες και καταλύματα από κόντρα πλακέ, για τα οποία οι εργάτες πληνώνουν και ενοίκια.

Αναλυτικά, τα στοιχεία για τους δύο αυτοσχέδιους καταυλισμούς:

«Στον έναν καταυλισμό υπάρχουν οι αυτοσχέδιες παράγκες από καλάμια, σίδερα και νάιλον θερμοκηπίου. Για τη διαμονή τους σε αυτές, οι εργάτες γης πληρώνουν ένα μηνιαίο αντίτιμο ύψους 15-20 ευρώ ανά άτομο. Λόγω των ιδιαίτερα υψηλών θερμοκρασιών που καταγράφονται κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, είναι αδύνατο για τους περισσότερους να παραμείνουν μέσα στις παράγκες κατά τη διάρκεια της ημέρας, όπου η θερμοκρασία πολλαπλασιάζεται εξαιτίας του νάιλον και της έλλειψης φυσικής σκιάς. Δεν υπάρχει επίσης παροχή νερού, παρά κάποιες μικρές πλαστικές δεξαμενές και για πόσιμο νερό οι εργάτες γης προμηθεύονται πλαστικά εμφιαλωμένα μπουκάλια από την αγορά. Δεν υπάρχει επίσης καμία πρόβλεψη υγειονομικής προστασίας των ανθρώπων αυτών για τη συλλογή των απορριμμάτων τους και των λυμάτων από τις αυτοσχέδιες τουαλέτες που βρίσκονται εντός του καταυλισμού.

Στον άλλον καταυλισμό, ο οποίος δημιουργήθηκε μετά την πυρκαγιά του 2018, υπάρχουν τα καταλύματα, κατασκευασμένα από κόντρα-πλακέ, τα οποία έχουν αρχίσει να κατοικούνται τους τελευταίους μήνες. Σύμφωνα με μαρτυρίες των ίδιων των εργατών γης, εκτός από το μηνιαίο αντίτιμο των 220 ευρώ ανά σπιτάκι (χωρητικότητας 8 ατόμων), τους ζητείται επιπλέον και αντίτιμο για το ρεύμα μέσω γεννήτριας, που ανέρχεται περίπου σε 60-90 ευρώ τον μήνα για όλο τον καταυλισμό.

Παρατηρήσαμε, τέλος, ότι πέρα από την έλλειψη μέριμνας για τη συλλογή των απορριμμάτων από τους δύο καταυλισμούς δεν υπάρχουν ούτε κάδοι απορριμμάτων περιμετρικά των εισόδων στις περιοχές αυτές, ώστε οι εργάτες γης να έχουν τη δυνατότητα να πετάνε εκεί τα σκουπίδια τους. Αποτέλεσμα αυτού είναι να συγκεντρώνεται τεράστιος όγκος πλαστικών μπουκαλιών και λοιπών απορριμμάτων εντός του χώρου των δύο καταυλισμών.»

Σήμερα, όπως μεταφέρει η νομική συντονίστρια του Generation 2.0, «η κατάσταση στη Μανωλάδα παραμένει ιδιαίτερα δύσκολη σε όλα τα επίπεδα. Δεν υπάρχει επίσημη καταγραφή του αριθμού των εργατών γης, ο οποίος από τις εκτιμήσεις των τοπικών αρχών και των ίδιων των εργατών γης φαίνεται ότι ξεπερνά τις 7.000. Επίσης, σύμφωνα πάλι με τις εκτιμήσεις της αστυνομίας ούτε το 1/10 αυτών δεν έχει χαρτιά (είτε βεβαίωση αναβολής απομάκρυνσης για εργασία στον αγροτικό τομέα με εργόσημο είτε άδεια διαμονής για ανθρωπιστικούς λόγους). Τέλος, οι συνθήκες εργασίας παραμένουν δύσκολες χωρίς μάλιστα να υπάρχει η δυνατότητα θεσμικά να ελεγχθούν πλήρως από το ΣΕΠΕ, ενώ οι συνθήκες διαβίωσης είναι άκρως δυσχερείς, χωρίς τις ελάχιστες προϋποθέσεις αξιοπρεπών καταλυμάτων υγειονομικής προστασίας και καθαριότητας.»

Κι όλα αυτά, ενώ άλλες χώρες της Ευρώπης, κυρίως υπό την πίεση της πανδημίας, έχουν λάβει συγκεκριμένα νομοθετικά μέτρα ώστε να προστατεύσουν, πρόσκαιρα έστω, τους μετανάστες χωρίς χαρτιά:

«Καταρχάς στην Ιταλία, εφαρμόστηκε από τα τέλη Μαΐου πρόγραμμα νομιμοποίησης για μετανάστες εργαζόμενους στον αγροτικό τομέα, στα οικιακά και στην πρόνοια το οποίο παρέχει ειδική άδεια διαμονής σε όσους προσκομίσουν σύμβαση εργασίας ή προσωρινή άδεια σε όσους είχαν στο παρελθόν άδεια αλλά δεν μπόρεσαν να την ανανεώσουν, ώστε να ψάξουν για εργασία. Επίσης, η Πορτογαλία έδωσε προσωρινές άδειες διαμονής σε όλους τους μετανάστες που είχαν καταθέσει για οποιοδήποτε τύπο άδειας διαμονής αλλά δεν είχε ακόμη εκδοθεί κατά την περίοδο του COVID-19, προκειμένου να τους παρέχει προστασία στις ιδιαίτερες αυτές συνθήκες και πρόσβαση ισότιμη με των Πορτογάλων πολιτών στην υγεία, στις κοινωνικές υπηρεσίες, σε επιδόματα ανεργίας και στην αγορά εργασίας. Ακόμη, η Ισπανία – πολύ πριν την πανδημία – παρέχει τα τελευταία χρόνια δυνατότητα πρόσβασης στην υγειονομική περίθαλψη και εκπαίδευση για τους μετανάστες εργαζόμενους χωρίς χαρτιά» αναφέρει η κ.Χήρα.

Μάλιστα, η Μανωλάδα είναι σίγουρο ότι δεν είναι μόνη. Το τελευταίο διάστημα, στην επικαιρότητα έχει έρθει η κατάσταση στην περιοχή Μεσαρά του Ηρακλείου, όπου εκτιμάται ότι εργάζονται περίπου 4.000 μετανάστες εργάτες σε πολύ άσχημες συνθήκες. Στο κλίμα έντασης που έχει δημιουργηθεί τις τελευταίες εβδομάδες στην περιοχή, ήρθε να προστεθεί κι ένα ρατσιστικό συλλαλητήριο, την περασμένη Τετάρτη, κατά των μεταναστών, με επιθέσεις στα σπίτια τους με τρεις τραυματίες και φθορές σε αυτοσχέδιους χώρους λατρείας. «Σε μια συγκυρία που το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο «κλείνει» την υπόθεση της Μανωλάδας, καθώς θεώρησε ότι αποδείχθηκε η συμμόρφωση του ελληνικού κράτους με την απόφαση, έρχεται η Μεσαρά να βγάλει περίτρανα τη γλώσσα στο Στρασβούργο: 4000 μετανάστες εργάτες γης, με παράτυπη ή επισφαλή διαμονή οι περισσότεροι, εργαζόμενοι αδήλωτα στην περιοχή της Μεσαράς στο νομό Ηρακλείου Κρήτης και με απόντα κάθε ελεγκτικό μηχανισμό… Τι άλλαξε λοιπόν; Πώς «συμμορφώθηκε» το ελληνικό κράτος στην καταδικαστική απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου; Ακόμα και αν η ελληνική κυβέρνηση προσπαθήσει να «ξεπλύνει» τη Μανωλάδα με την απόφαση της Επιτροπής Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης για τη λήξη της επιτήρησης, όχι μόνο παραμένει η κατάσταση εκεί ως είχε, αλλά η ελληνική επικράτεια παραμένει γεμάτη από “Μανωλάδες”» σχολιάζει σε ανακοίνωσή της η παράταξη δικηγόρων της Αθήνας «Εναλλακτική Παρέμβαση – Δικηγορική Ανατροπή»

Η υπόθεση λοιπόν που προκάλεσε σάλο και διεθνή δημοσιεύματα περί σύγχρονων σκλάβων, στα χωράφια της Ηλείας έκλεισε οριστικά σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Κλείνει όμως ως ένα μεμονωμένο περιστατικό, ως μία υπόθεση πρωτοφανούς ρατσιστικής βιαιότητας που σόκαρε μεν, αλλά δεν προκάλεσε ουσιαστικές αλλαγές δε και δεν προκαλεί το απαραίτητο ενδιαφέρον από την Πολιτεία παρά τις συνεχείς επιτοπιες εκθέσεις των αρμόδιων φορέων.Η υπόθεση της Μανωλάδας μπορεί να μην τρέχει αίμα, όπως το 2013, αλλά παραμένει ανοιχτή πληγή.

Πηγή:thepressproject.gr