Μηνιαίο Αρχείο:Οκτώβριος 2012

…με αφορμή την προβολή της ταινίας «Ακόμα και η βροχή»  την Πέμπτη στις 25 Οκτώβρη στο Πνευματικό Κέντρο «Γιάννης Ρίτσος» στο Αιγάλεω (Δημαρχείου 17 και Κουντουριώτου) λίγα λόγια για το μαχητικό κίνημα κατά της ιδιωτικοποίησης του νερού στη Βολιβία και την ηγετική μορφή του κινήματος, Όσκαρ Ολιβέρα ή αλλιώς ο «επαναστάτης του νερού στη Βολιβία»

Κάπου στη δεκαετία του ’60, στη μακρινή Βολιβία της Λατινικής Αμερικής, ο μικρός Οσκαρ είδε μια φωτογραφία που έδειχνε Ελληνες θαλασσινούς. Του έκανε μεγάλη εντύπωση το καπέλο που φορούσαν.

Εδώ και 12 χρόνια συμμετέχει ενεργά σε ένα κίνημα άμεσης δημοκρατίας, που κατάφερε να ακυρώσει τα σχέδια των διεθνών τραπεζών και της τότε κυβέρνησης για ιδιωτικοποίηση των υδάτινων πόρων.Οταν έγινε 16 ετών, ξεκίνησε να δουλεύει στα ορυχεία και επτά χρόνια αργότερα σε μηχανουργείο. Σήμερα, στα 56 του, φορά πάντοτε ένα καπέλο σαν εκείνο που είχε δει στη φωτογραφία. «Οταν θέλω να περνώ απαρατήρητος, απλώς το βγάζω», λέει χαμογελώντας. Εχει όμως καταφέρει πολύ περισσότερα, καθώς εδώ και 12 χρόνια συμμετέχει ενεργά σε ένα κίνημα άμεσης δημοκρατίας, που κατάφερε να ακυρώσει τα σχέδια των διεθνών τραπεζών και της τότε κυβέρνησης για ιδιωτικοποίηση των υδάτινων πόρων. «Τότε που θέλησαν να μας απαγορεύσουν να μαζεύουμε ακόμη και το νερό της βροχής»!

Μέσω facebook απάντησε στον Νότη Σφακιανάκη η κόρη του αείμνηστου Μανώλη Ρασούλη. Σχολιάζοντας τις δηλώσεις Σφακιανάκη υπέρ της Χρυσής Αυγής, η Ναταλία Ρασούλη έγραψε:
«Σφακιανάκη, χ… μας κι εσύ. Εσύ που «βιάζεις» την Ιερά Οδό του Σωκράτη και του Πλάτωνα τραγουδώντας αρλούμπες; Και αφού μιλάμε και για αισθητική, τράβα βγάλε το γυαλί και τον Morrison, γιατί η αισθητική μας παραζορίζεται τα τελευταία χρόνια».

Ο Νότης Σφακιανάκης μίλησε για τη Χρυσή Αυγή, σε συνέντευξή του στην Τατιάνα Στεφανίδου και είπε, μεταξύ άλλων:
«Η είσοδος της Χρυσής Αυγής στη Βουλή είναι απόφαση του ελληνικού λαού και πρέπει να τη σεβαστείτε. Η Χρυσή Αυγή δεν σπάει κανένα στο ξύλο. Σπάνε τους πάγκους σε όποιον δεν έχει άδεια, Μπορεί να πάρουν τα προϊόντα και να τα δώσουν σε φτωχές οικογένειες. Μια χαρά… ».
Πηγη:http://press-gr.blogspot.gr/2012/10/blog-post_1515.html

Όποιος είδε τον βουλευτή της Χρυσής Αυγής Παναγιώταρο να φωνάζει την προηγούμενη εβδομάδα «γαμημένες αλβανικές κωλοτρυπίδες… ξεσκισμένες αδερφές», έξω από το θέατρο Χυτήριο, πρέπει να πάει στο ίντερνετ και να ξαναδεί αυτές τις σκηνές. Δεν λέω μόνο να το δουν όσοι δεν το είδαν, λέω να το ξαναδούν και όσοι το είδαν. Ξανά και ξανά. Και να σκεφτούν γιατί αυτή η σκηνή (όσα μπιπ κι αν της βάλουν τα κανάλια) είναι κατασκευασμένη όχι μόνο να προκαλεί αλλά και να κολακεύει τα βαθύτερα ένστικτα κοινωνικής συμμετοχής των πολλών. Και να σκεφτούν γιατί, αυτά ακριβώς τα «ένστικτα», που μόνο φυσικά δεν είναι, πρέπει τώρα να συζητήσουμε.

Αυτή τη φορά μεταφράζω το άρθρο της Laurie Penny στην Independent, πιστός στο πνεύμα ενημέρωσής σας για όσα συμβαίνουν κατά άνοδο του φασισμού στην Ελλάδα από εφημερίδες ευρείας κυκλοφορίας του εξωτερικού. Σύντομα,  οι Έλληνες πολίτες που θα ήθελαν να διαβάσουν κάτι άλλο από το ότι π.χ. για τα αδικήματα που έχουν διαχρονικά το ελεύθερο να διαπράττουν οι ναζιστές, βουλευτές και μη, φταίνε αριστεροί βουλευτές που υπερασπίζονταν άδικα συλληφθέντες το 2009, θα πρέπει να αναζητούν ξένους σταθμούς στα υπερβραχέα.

 

«Πουστράκι, τελειώνετε, κατάλαβες;» ουρλιάζει ο μεγαλώσωμος φαλακρός άντρας, ντυμένος στα μπλε, στους θεατρόφιλους σε δημόσιο δρόμο της Αθήνας. Γύρω του στέκονται αστυνομικοί, χωρίς να κάνουν οτιδήποτε για να τον σταματήσουν καθώς ξερνάει το ρατσιστικό, ομοφοβικό του δηλητήριο. «Κοίτα, πουτανάκι, έρχεται η ώρα σου!»

«Γαμημένες Αλβανικές κωλοτρυπίδες!». Σ’ένα βίντεο που τραβήχτηκε στις 11 Οκτωβρίου έξω από την πρεμιέρα του «Corpus Christi», του αμφιλεγόμενου έργου του Τέρενς ΜακΝάλι από το 1998 που παρουσιάζει τον Ιησού σαν ομοφυλόφιλο, ο άντρας, μέλος του φασιστικού κόμματος «Χρυσή Αυγή», κακοποιεί λεκτικά θεατρόφιλους που αργότερα έγιναν θύματα άγριων ξυλοδαρμών από νεοναζί, αποφασισμένους να ματαιώσουν την παράσταση.

Το παρακάτω κείμενο το είχα γράψει με αφορμή μια συζήτηση στο φόρουμ του gaypatras.gr στην οποία εκφράστηκαν ομοφοβικές απόψεις από ομοφυλόφιλα άτομα. Δεν διεκδικεί σε καμία περίπτωση δάφνες επιστημονικής πληρότητας.

Θα προσπαθήσω να προσεγγίσω το φαινόμενο της ομοφοβίας και του σεξισμού με βάση τη θεωρία του Gordon Allport για την προκατάληψη. Θεωρώ τον Allport έναν από τους κορυφαίους ψυχολόγους και το βιβλίο του Η φύση της προκατάληψης (The nature of prejudice, 1954) ένα αριστούργημα. Αν και το βιβλίο χρησιμοποιεί ως κεντρικά παραδείγματα την προκατάληψη που δέχονται οι μαύροι και οι εβραίοι (ρατσισμός, αντισημιτισμός), η ανάλυση του βρίσκει απόλυτη εφαρμογή στην ομοφοβία και στην καταπίεση της ετεροκανονικότητας.

«Στο κέντρο μιας δίνης γεμάτης σκάνδαλα έχουν έρθει οι γερμανικές μυστικές υπηρεσίες, αφότου επιβεβαιώθηκε ότι πράκτορές της κατέστρεψαν αρχεία που περιείχαν ζωτικές πληροφορίες σχετικά με μια νεοναζιστική τρομοκρατική συμμορία λίγες ώρες πριν την προγραμματισμένη παράδοσή τους στην ομοσπονδιακή εισαγγελία της Γερμανίας.

Η υπόθεση αφορά την νεοναζιστική οργάνωση γνωστή ως «Εθνικοσοσιαλιστικό Υπόγειο» (NSU) και υπεύθυνη για τις χειρότερες πράξεις ακροδεξιάς βίας στη Γερμανία μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλέμου. (Το Βήμα   29/06/2012.)

Από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις  «αξιοποίησης» φασιστών από την Ουάσιγκτον και το Λονδίνο είναι των ελληνικών ταγματασφαλιτών κατά του ΕΛΑΣ και του ΕΑΜ τον Δεκέμβριο του 1944  (σχέδιο «ΜΑΝΝΑ»), ενώ ακόμα ο πόλεμος εναντίον της Γερμανίας μαίνονταν σε όλα τα μέτωπα. Οι Εγγλέζοι δεν δίστασαν να τραβήξουν από το μέτωπο τον στρατηγό Χάρολντ Αλεξάντερ  και να παρατάξουν στην Αθήνα υπό την διοίκησή του από τις πρώτες μέρες των συγκρούσεων  περισσότερους από 30.000 στρατιώτες που κλιμακωτά και σχετικά γρήγορα έφθασαν τις 60.000, 80 αεροπλάνα, 200 τανκς και πολλά πυροβόλα, ενώ μονάδες του αγγλικού στόλου με τα πυροβόλα τους κανονιοβολούσαν την πρωτεύουσα και ταυτόχρονα εξασφάλιζαν τον εφοδιασμό των στρατευμάτων. Τέτοια δύναμη δεν παρέταξαν ούτε κατά την εισβολή των Γερμανών μα ούτε και στην μάχη της Κρήτης. Προφανώς ο λεγόμενος «Ψυχρός Πόλεμος» δεν ξεκίνησε μετά το τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου.

ΤΡΙΤΗ 23 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ στο Κ44: JELLO BIAFRA (SPOKEN WORD)
Ένας μεγάλος Αμερικανός αντιφασίστας και αντιιμπεριαλιστής μουσικός της punk-rock σκηνής, ο Jello Biafra με πολλά και συνεχή χρόνια μουσικής παρουσίας, αλλά και πολιτικό-κοινωνικής δράσης.
Συνιδρυτής των Dead Kennedys και δημιουργός των γνωστών σε όλους μας “California uber alles”, “Holiday in Cambodia”, “Nazi punks fuck off”, “Let’s lynch thelandlord” και πολλών άλλων.

ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΑΙΝΙΑΣ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ

«ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ Η ΒΡΟΧΗ (TAMBIEN LA LLUVIA)»

ΠΕΜΠΤΗ 25 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ, 7:30 μ.μ.
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΙΓΑΛΕΩ «ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ»
Η Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό» Αιγάλεω διοργανώνει προβολή της ταινίας «Ακόμα και η βροχή» της Ισιάρ Μπολέιν στο Αιγάλεω την Πέμπτη 25 Οκτωβρίου 7.30μ.μ., στο Πνευματικό Κέντρο Αιγάλεω «Γιάννης Ρίτσος”, Δημαρχείου 17 & Κουντουριώτου. Θα ακολουθήσει συζήτηση.

Εχθρός μας τα χαράτσια και τα μνημόνια και όχι οι μετανάστες και οι πρόσφυγες.
Γιατί, η αντίσταση των καταπιεσμένων, είναι σήμερα πιο επίκαιρη από ποτέ…

Η ταινία «Ακόμη και η βροχή» (TAMBIÈN LA LLUVIA /EVEN THE RAIN), σε σκηνοθεσία Iciar Bollain και σενάριο από τον Σκωτσέζο Paul Laverty, είναι, σύμφωνα με τα λόγια του σκηνοθέτη: «αντίσταση και φιλία. Είναι ένα προσωπικό ταξίδι – μια περιπέτεια στην οποία εμπλέκονται οι χαρακτήρες που φέρνουν το παρελθόν στο παρόν». Η ιστορία χρησιμοποιεί την άφιξη του Κολόμβου στην Αμερική με τη δημιουργία μιας ταινίας. Αναμιγνύει την βιομηχανική εκμετάλευση του χρυσού στην Ισπανία του 16ου αιώνα με τον αγώνα για το νερό στην Κοτσαμπάμπα το έτος 2000. Η ταινία μας ταξιδεύει από το μύθο μιας ταινίας εποχής στην πραγματικότητα μιας ταινίας που διαδραματίζεται σε μια μικρή πόλη της Βολιβίας. Και από αυτή την πραγματικότητα σε μια άλλη η οποία είναι βαθύτερη και πιο δραματική, όπου άτομα χωρίς πρακτικά δικαιώματα, απαγορεύεται από το νόμο να συλλέγουν ακόμα και τη βροχή. Αλλά το φιλμ κάνει πολύ περισσότερα από ό, τι η σύγκριση ιστορικών γεγονότων. Ξεπερνά τις λεπτομέρειες και ερευνά σε κάτι πολύ βαθύτερο και πιο καθολικό. Κατά βάθος είναι μια ιστορία για την αφοσίωση, την συντροφικότητα, και την συναισθηματική συμμετοχή.

http://www.athensmagazine.gr/portal/cinema/movies/356

Το 1936 ήταν μια χρονιά όξυνσης των ανταγωνισμών, τόσο μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών –που μετά την κρίση του 1929 είχαν μπει σε μια τροχιά οικονομικής ανάπτυξης με κέντρο την πολεμική προετοιμασία– όσο και κυριότερα στο εσωτερικό τους, ενάντια στα λαικά στρώματα και κύρια στην εργατική τάξη, που τελικά θα αποτελούσε και τον κύριο στόχο για τα κανόνια που η ίδια κατασκεύαζε στον επερχόμενο πόλεμο. Στην Αγγλία, η εργατική τάξη έδειχνε να μην έχει αναρρώσει ακόμη από την ήττα της Γενικής Απεργίας του 1926 και τη συνακόλουθη αποσύνθεση μέρους της Αριστεράς. Οι φιλελεύθεροι “Τόρυς” πατούσαν γερά στην κυβέρνηση, αποτελώντας την αιχμή του δόρατος της επίθεσης στην εργατική τάξη, που έβλεπε τα πιο περιθωριοποιημένα κομμάτια της (άνεργοι κλπ) να υποτιμούνται ακόμα περισσότερο. Εκτός όμως από την κεντρική πολιτική σκηνή, μια άλλη δύναμη έκανε την εμφάνισή της, οικειοποιούμενη χαρακτηριστικά του εργατικού κινήματος: οι φασίστες.