ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ ήταν η ιδρυτική διακήρυξη ανεξαρτητοποίησης δεκατριών Πολιτειών της Αμερικής από τηναποικιοκρατία των Βρετανών. Συντάχθηκε από τους Τόμας Τζέφερσον και Βενιαμίν Φραγκλίνο, ενώ εγκρίθηκε γύρω στις 2 Αυγούστου 1776 (συμβολικά όμως στις 4 Ιουλίου 1776) από το Κογκρέσο. Θεωρείται ως η πράξη ίδρυσης του κράτους των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Προηγουμένως τον Ιανουάριο του 1776 ο Τόμας Πέιν (Thomas Paine) είχε εκδώσει το βιβλίο του “Κοινός Νους” (Common Sense), ένα κείμενο στο οποίο απαριθμούσε τους λόγους και τις αιτίες για τους οποίους οι αποικίες όφειλαν να γίνουν ανεξάρτητο κράτος. Το βιβλίο αυτό πουλήθηκε κατά χιλιάδες και έθεσε τις βάσεις για να συνειδητοποιήσουν όλοι οι “άποικοι” την αναγκαιότητα ανεξαρτητοποίησης.

Απολυμαντήρια

Σπύρος Κουζινόπουλος

Οι Ελληνες του Καυκάσου αποφάσισαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους και να έρθουν στην Ελλάδα, στις αρχές του 1920, με παρότρυνση του ελληνικού κράτους και της τότε κυβέρνησης Βενιζέλου.

Το να επικαλούνται την ασφάλεια των υπηκόων τους, ακόμα κι αν δεν συντρέχει επί της ουσίας πραγματικός κίνδυνος, είναι συνήθης πρακτική των «μεγάλων δυνάμεων» με στόχο την επέμβαση στα εσωτερικά μιας χώρας. Πρόκειται, ασφαλώς για μια πρακτική διόλου καινούργια ή πρωτότυπη. Στη χώρα μας ένα χαρακτηριστικό παράδειγμά της εμφανίστηκε σχεδόν αμέσως μετά την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους. Ο λόγος για την υπόθεση Πατσίφικο και τα επακολουθήσαντα «Παρκερικά».

Σαν σήμερα, 31 Δεκέμβρη 1600, ιδρύεται η Βρετανική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών, η πρώτη μεγάλη εταιρεία ιμπεριαλιστικής ληστείας και βίας.

«Ο Σλήμαν κατέστρεψε την Τροία για τελευταία φορά»: Σαν σήμερα, 26 Δεκέμβρη 1890, πεθαίνει ο Γερμανός αρχαιοκάπηλος χρυσοθήρας Ερρίκος Σλήμαν.

Πάμπλουτος επιχειρηματίας, φίλος ηγεμόνων, μεγιστάνων και πολιτικών, έμεινε στην ιστορία για τις απάτες του. Αγόραζε αρχαιότητες και τις παρουσίαζε ως ευρήματα δικών του ανασκαφών, εφευρίσκοντας ένα ανύπαρκτο παρελθόν και δωροδοκώντας για να πετύχει τους σκοπούς του.

Άγιος Βασίλης: Είναι σίγουρα η φιγούρα που όλοι έχουν αγαπήσει στην παιδική τους ηλικία. Είναι αυτός που δεν αφήνει ποτέ τους μικρούς του φίλους απογοητευμένους και ακόμα και αν δεν έχουν προλάβει να τον συναντήσουν ούτε μία φορά, ο Αγιος Βασίλης τους αποζημιώνει με το δώρο που τους αφήνει κάτω από το Χριστουγεννιάτικο δέντρο.

Οι ιστορίες για την καταγωγή του και για αν το τελικά ήταν υπαρκτό πρόσωπο είναι πολλές και αφήνουν σε όλους το περιθώριο να επιλέξουν εκείνη που τους ταιριάζει καλύτερα.

Αναδημοσιεύουμε ένα παλαιότερο άρθρο του Παναγιώτη Λίλλη που γράφτηκε όταν πέθανε ο Νέλσον Μαντέλα
«Ο αγώνας ήταν πάντα η ζωή μου». Ήταν μια δήλωση που είχε κάνει ο Ν. Μαντέλα σε ανύποπτο χρόνο και τα περιέκλεινε όλα. Γιατί η ζωή του ήταν αξεχώριστη από την πάλη ενάντια στο καθεστώς του απαρτχάιντ και τη στράτευσή του στο Εθνικό Αφρικανικό Κογκρέσο (ANC).

«Η Ιέρεια της Παιδείας»: Σαν σήμερα, 4 Δεκέμβρη 1947, η αντιστασιακή και βραβευμένη-απο την Ακαδημία Αθηνών- λαογράφος και παιδαγωγός Μαρία Λιουδάκη, η «Ιέρεια της Παιδείας», δολοφονείται, έπειτα από φρικτά βασανιστήρια, στη Χωροφυλακή Ηρακλείου.
Ήταν αδελφή της Χαράς, της αρραβωνιαστικιάς του Ναπολέοντα Σουκατζίδη, ενός από τους 200 εκτελεσμένους της Καισαριανής, που δεν δέχτηκε την»προσφορά» να γλυτώσει από την εκτέλεση στη θέση ενός άλλου. Ένα από τα γράμματα που είχε αφήσει ο Σουκατζίδης πριν από την εκτέλεση ήταν για τη Μαρία:»Δίδα Μαρία Λιουδάκη. Ιεράπετρα Κρήτης. Αδελφούλα μου, πάω για εκτέλεση. Σε λάτρευα πολύ, όσο λάτρευα και τη γυναίκα μου.Δεν μπόρεσα να σας κάνω ευτυχισμένες. Λίγη αγάπη στον μπαμπά όσο θα ζει. Γειά σου, γειά σου λατρευτή μου αδελφούλα. Ναπολέων 1-5-44″.
Η Λιουδάκη ήταν δασκάλα και μια από τις σημαντικότερες λαογράφους. Είχε πλούσιο ερευνητικό έργο και είχε βραβευτεί από την Ακαδημία Αθηνών. Αποφοιτώντας, ανέλαβε για 10 χρόνια τη διεύθυνση του Παρθεναγωγείου της Ιεράπετρας και έδωσε μάχες για να φτιαχτούν υποδομές και να κινητοποιηθούν οι γονείς (στην πλειοψηφία τους εργάτες/γεωργοί) για την μόρφωση των παιδιών τους. Αποσπάσθηκε το 1937 στο Λαογραφικό Αρχείο της Ακαδημίας Αθηνών. Το 1935 ο Σουκατζίδης αρραβωνιάστηκε με την αδελφή της, την Χαρά. Η Χαρά, φοιτήτρια της Φιλοσοφικής Θεσσαλονίκης ήταν στην Κομμουνιστική Νεολαία. Ακολούθησαν οι διώξεις του Σουκατζίδη.
Η Μαρία θα μπορούσε να ακολουθήσει λαμπρή καριέρα αλλά η αξιοπρέπεια της και η άρνηση της να αποκηρύξει τον Σουκατζίδη την έβαλαν στις μαύρες λίστες της δικτατορίας του Μεταξά. Την ξαναστέλνουν στην Ιεράπετρα, όχι πια σαν διευθύντρια αλλά σαν απλή δασκάλα. Στην αντίσταση είχε πρωτοπόρο ρόλο και, μαζί με άλλες γυναίκες, οργάνωσε το γυναικείο τμήμα του ΕΑΜ Ιεράπετρας. Με κίνδυνο της ζωής της ετοίμαζε καθημερινά δελτία ειδήσεων της αντίστασης και τα έβγαζε σε πολλά αντίτυπα για ενημέρωση του λαού.
Το 1947, συλλαμβάνεται, μαζί με την φίλη της Μαρία Δρανδάκη(που επίσης είχε πρωτοπόρο ρόλο στην αντίσταση),από την συμμορία του Μπαντουβά. Τις αποκεφάλισαν και τα πτώματά ρίχτηκαν σε χαράδρα. Βρέθηκαν και αναγνωρίστηκαν μετά από μήνες.Η Λιουδάκη ήταν 53 χρονών και η Δρανδάκη 33.
Κανείς δεν τιμωρήθηκε για το έγκλημα.
@praxis_review

Η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία (International Day of Persons with Disabilities) τιμάται κάθε χρόνο στις 3 Δεκεμβρίου και καθιερώθηκε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ με την υιοθέτηση του Προγράμματος Δράσης για τα ΑμεΑ το Δεκέμβριο του 1992.

της Έλενας Παπαγεωργίου
To Πολυτεχνείο δεν ήταν ο ξεσηκωμός κάποιων ονειροπόλων φοιτητών/ριών, αλλά οι νέοι εκείνοι άνοιξαν το δρόμο στην εργατική τάξη που επιχείρησε μέσα από ηρωικές συγκρούσεις την ανατροπή της χούντας. Ο αγώνας αυτός, παρά το ότι δεν νίκησε, οδήγησε στη μεταπολίτευση, δηλαδή στην περίοδο που η εργατική τάξη πέτυχε κατακτήσεις που δεν είχε πετύχει όλο το προηγούμενο διάστημα και που έβαλε εκ νέου στο τραπέζι το όραμα για μια νέα καλύτερη κοινωνία, για το σοσιαλισμό.
Στις 21 Απριλίου επιβλήθηκε στρατιωτική δικτατορία. Όμως δεν κατάφερε ποτέ να ριζώσει, να αποκτήσει ερίσματα στην κοινωνία, με αποτέλεσμα από το 1970 να προσπαθήσει να κάνει «ανοίγματα» προς τα παλιά αστικά κόμματα και να επιδιώξει ενός είδους «φιλελευθεροποίηση». Παράλληλα το ΚΚΕ και το ΚΚΕ εσ. (που είχε προκύψει από τη διάσπαση του ΚΚΕ) μιλούσαν για «ενιαίο αντιδικτατορικό μέτωπο», πολύ μακρυά από τις ανάγκες της εργατικής τάξης.