ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Οι άντρες του «Ελληνικού Στρατού» για να ξεγελάσουν τους μαχητές του ΕΛΑΣ και να τους προσεγγίσουν, έβαλαν στα πηλήκιά τους το σήμα του ΕΛΑΣ. Με τον τρόπο αυτό ξεγέλασαν το ΕΛΑΣίτικο φυλάκιο και ζήτησαν από τους μαχητές που το απάρτιζαν να συγκεντρωθούν όλοι δήθεν για να τους μιλήσουν.

Μια ιστορία φρίκης από την εποχή που το ξεδοντιασμένο ναζιστικό φίδι έμοιαζε παντοδύναμος δράκος και που μια εγκληματική οργάνωση αντιμετωπιζόταν σαν ένα νέο trend. Μια ιστορία αδικίας ή ίσως και δικαιοσύνης που άργησε 13 χρόνια.
Το 2007, τότε που το αυγό του φιδιού ήταν ακόμα ένα τόσο δα αυγουλάκι του 0.1%, στην πανεπιστημιούπολη της Αθήνας, ένας φοιτητής, ο Κώστας, δέχεται επίθεση από Χρυσαυγίτες με ρόπαλα και μαχαίρια. Αιτία της επίθεσης, τίποτα άλλο από το ότι βρέθηκε στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή, έχοντας εμφάνιση που δεν άρεσε στο τσούρμο των ούγκανων. Η επίθεση είναι 5 με όπλα εναντίον ενός άοπλου, ένα μοτίβο που θα εμφανιστεί πολλές φορές στο μέλλον.

Του Αλέξη Λιοσάτου
Η στάση των Μπολσεβίκων σε κρίσιµες καµπές της επαναστατικής κρίσης και η «τέχνη της επανάστασης» Στα τέλη Φλεβάρη του 1917 ξεσπούσαν οι πρώτες απεργίες και διαδηλώσεις στην Πετρούπολη ενάντια στην τσαρική κυβέρνηση της Ρωσίας, την πείνα και τον πόλεµο. Ο τσάρος τις αντιµετώπισε µε διαταγές για αιµατηρή καταστολή. Μέχρι τις αρχές Μάρτη το σύνολο των ένοπλων δυνάµεων είχε συναδελφωθεί µε το επαναστατηµένο πλήθος. Ο τσάρος ανατράπηκε και τη θέση του πήρε η «Προσωρινή κυβέρνηση», αλλά την πραγµατική κι ένοπλη εξουσία έλεγχε ένα άλλο όργανο, το Σοβιέτ, το Συµβούλιο δηλαδή Εργατών και Στρατιωτών που είχε προκύψει µέσα από τη διαδικασία της επανάστασης στις 27/2/1917. Η Προσωρινή Κυβέρνηση δεν ικανοποίησε κανένα από τα αιτήµατα για τα οποία ξέσπασε η εξέγερση που οδήγησε στην ανατροπή του τσάρου: δεν ικανοποίησε τα εργατικά αιτήµατα, δεν έδωσε τη γη στους αγρότες, δεν σταµάτησε τον πόλεµο. Το Σοβιέτ, υπό την πλειοψηφία-ηγεσία των Μενσεβίκων και Εσέρων, στήριζε την Προσωρινή Κυβέρνηση και επιδίωκε τη συνεργασία µε τους αστούς, η εργατική βάση όµως -στην οποία λογοδοτούσε- είχε αποκτήσει αυτοπεποίθηση από την ανατροπή του τσάρου, οπότε έφτιαξε εργοστασιακές επιτροπές και ανέλαβε να επιβάλει το δίκιο της στα εργοστάσια στην πράξη (εκδίωξη αφεντικών, εφαρµογή 8ώρου, διεκδίκηση/εφαρµογή εργατικού ελέγχου κ.λπ.). Παράλληλα, βρισκόταν σε εξέλιξη ένα µεγάλο κίνηµα καταλήψεων γης των τσιφλικάδων από φτωχούς ακτήµονες και ένα µεγάλο κίνηµα λιποταξίας-άρνησης των φαντάρων να πολεµήσουν για τα συµφέροντα της «πατρίδας» τους στον Α’ ΠΠ.

( Η κηδεία των Θεμιστοκλή Καρανικόλα και Βασιλικής Γεωργαντζέλη.

Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη στην συμβολή των οδών  Παπαστράτου, Μπότσαρη και Σουλίου. )

 

Το 1926 η κατακόρυφη άνοδος του συναλλάγματος, είχε άμεσες ευεργετικές επιπτώσεις στο καπνεμπόριο. Έτσι οι καπνεργάτες κινητοποιούνται και απαιτούν ανάλογη αύξηση στα πενιχρά τους μεροκάματα. Οι καπνέμποροι αρνούνται κατηγορηματικά και έτσι οι καπνεργάτες κήρυξαν απεργία το Σάββατο 31 Ιουλίου 1926.

Από

Από το πρωινό της 6ης Αυγούστου του 1945, όταν οι ΗΠΑ πραγματοποιήσαν ένα από τα ειδεχθέστερα εγκλήματα πολέμου στην ανθρώπινη ιστορία, με τον πυρηνικό βομβαρδισμό της Χιροσίμας, μια λέξη εμφανίζεται όλο και συχνότερα σε κάθε άρθρο που σχετίζεται με τα πυρηνικά όπλα: Η λέξη unthinkable (αδιανόητο).

του Άκη Γαβριηλίδη

Τις μέρες αυτές πάνω-κάτω, (ανάλογα και με τα ημερολόγια), πέφτει η επέτειος της εξέγερσης του Ίλιντεν –του «Προφήτη Ηλία».

Οι περισσότεροι στην Ελλάδα δεν πρέπει να έχουν ακούσει τίποτα για το Ίλιντεν. Και, αν έχουν, αυτό θα ήταν κάτι του τύπου «ήταν μία ύπουλη προσπάθεια των Βουλγάρων να υφαρπάξουν τη Μακεδονία μας».

Γράφουν ο Μιχάλης Τζάνογλος και ο Γιάννης Καστανάρας

Τον Ιούλιο του 1936, ενώ ο Σπύρος Λούης έψαχνε να βρει το ωραιότερο κλαδί ελιάς για να το προσφέρει στον Χίτλερ εν όψει της 11ης Ολυμπιάδας του Βερολίνου, κάποιοι άλλοι ετοιμάζονταν για την αντιναζιστική Λαϊκή Ολυμπιάδα που ήταν προγραμματισμένη να πραγματοποιηθεί στη Βαρκελώνη της δημοκρατικής Ισπανίας. Απέμεναν ελάχιστες μέρες μέχρι τις 19 του μηνός, όταν ο φασίστας και φανατικός Καθολικός στρατηγός Φρανθίσκο Φράνκο θα εξαπέλυε το ύπουλο πραξικόπημά του εναντίον της δημοκρατικής κυβέρνησης. Στον τρίχρονο αιματηρό πόλεμο που θα ακολουθούσε, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι θα έχαναν τη ζωή τους, ενώ μετά τη νίκη των εθνικιστών αμέτρητοι εκτελέστηκαν, δολοφονήθηκαν, φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν, και οδηγήθηκαν σε αναγκαστική εξορία στη διάρκεια μιας παρατεταμένης στυγνής στρατιωτικής δικτατορίας. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Από την πάταξη των αντιπολεμικών συλλαλητηρίων του 1929. Προαναγγελία μαζικών συλλήψεων από το «Ελεύθερον Βήμα» (31/7) κι απόσπασμα πεζοναυτών έξω από το Πανεπιστήμιο (1/8) [«100 ΧΡΟΝΙΑ ΚΚΕ» (Αθήνα 2018) ]

Τάσος Κωστόπουλος

 

Η αντιπολεμική 1η Αυγούστου της μεσοπολεμικής Αριστεράς

Στον σημερινό πολίτη, η 1η Αυγούστου δεν λέει τίποτα ως ημερομηνία −το πολύ πολύ, να συμπίπτει με την έναρξη των καλοκαιρινών διακοπών του. Για τους συμπατριώτες μας όμως του Μεσοπολέμου και τους πολίτες της υπόλοιπης τότε Δύσης, ιδίως όσους ανήκαν στην Αριστερά, η επέτειος αυτή της έναρξης του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου (της αιματηρότερης, μέχρι τότε, σύρραξης της ανθρώπινης ιστορίας) ήταν μια μέρα έντασης και κυνηγητού.

Ελένη Καρασαββίδου

 

Βερολίνο 1933. Η Νύχτα των Κρυστάλλων. Το ναζιστικό καθεστώς προωθεί μια κοινωνική συνοχή στηριγμένη στο ναρκισσισμό του «εθνικού εμείς», καθιστώντας την κοινωνία πρόθυμη να υπερασπιστεί με κάθε τρόπο τη φυλετική της καθαρότητα. Τα πρόσωπα (και άρα οι πολίτες) κρύβονταν συχνά πίσω από την απρόσωπη άρεια συλλογική ψυχή, επενδύοντας στα γυμνασμένα σώματα των μαχητών και στην αδρή «καθαρότητα» του δημόσιου χώρου βασικές κοινωνικές και ψυχολογικές προσδοκίες τους, αλλά και τις εξατομικευμένες ευθύνες τους.