ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

14 Απριλη 1995, η εργάτρια Μέλπω Κορωναίου κινδύνεψε να χάσει τη ζωή της όταν συμμετείχε σε αντιφασιστική διαδήλωση που ξεκίνησε από την πλατεία Κυψέλης και είχε σκοπό να κατευθυνθεί προς τα γραφεία της Χρυσής Αυγής, που τότε βρίσκονταν στην οδό Κεφαλληνίας. Αφορμή υπήρξε το άγριο μαχαίρωμα του 19χρονου Γ. Σταθόπουλου από τον ακροδεξιό Θ. Μανώλογλου, έξω από την κατάληψη της Αλκαμένους.
Η διαδήλωση χτυπήθηκε από την Αστυνομία στη συμβολή της Πατησίων με την Κοδριγκτώνος και τα επεισόδια γενικεύτηκαν.

Με την επίθεση των Νοτίων στο Οχυρό Σάμτερ, στο λιμάνι του Τσάρλεστον της Βιρτζίνια ξεκινά ο Αμερικανικός Εμφύλιος Πόλεμος (1861-1865). Ο Αμερικανικός Εμφύλιος υπήρξε το αποτέλεσμα της σύγκρουσης μεταξύ του βιομηχανικού βορρά και των μεγάλων γαιοκτημόνων του νότου, που έφτασε έως το σημείο της πλήρους ρήξης με αφορμή το ζήτημα της κατάργησης της δουλείας.

Αντί άλλου σχολίου για την απώλεια του συντρόφου Μανώλη Γλέζου αναδημοσιεύουμε τη δήλωση του για τη ναζιστική Χρυσή Αυγή όταν αυτή μπήκε στη βουλή:

«Η είσοδος της Χρυσής Αυγής στο Ελληνικό Κοινοβούλιο αποτελεί μια από τις μελανότερες σελίδες της Ελληνικής Δημοκρατίας. Δεν πρόκειται απλώς για μια οργάνωση φασιστική ή ναζιστική. Είναι ένα κόμμα στην ουσία του αντεθνικό, με χαρακτηριστικά εγκληματικής οργάνωσης, που δεν διστάζει να βυσσοδομεί χυδαία, εκμεταλλευόμενο τα ένστικτα μιας κοινωνίας που καταρρέει.

Το πρωί της 11ης Απριλίου 1987, ο συγγραφέας και χημικός Πρίμο Λέβι υποδέχεται στην πόρτα του διαμερίσματός του τη θυρωρό, η οποία του παραδίδει την αλληλογραφία του. Την ευχαριστεί θερμά, μπαίνει στο σπίτι, αλλά, μερικά λεπτά αργότερα, ξαναβγαίνει. Στέκεται για λίγο στο κεφαλόσκαλο, ύστερα περνάει το πόδι του πάνω από την κουπαστή της σκάλας και αφήνει το σώμα του να πέσει στο κενό, από τον τρίτο όροφο. Χωρίς μία εξήγηση.

Ο Ζωρζ Ζακ Νταντόν (Georges Danton, 26 Οκτωβρ’ιου 1759 – 5 Απριλίου 1794)ήταν ένας από τους σημαντικότερους ηγέτες της Γαλλικής Επανάστασης. Γιος εισαγγελέα, ο Δαντών, όπως επικράτησε να γράφεται στην ελληνική, σπούδασε νομικά και εργάστηκε ως δικηγόρος. Πήρε μέρος στην επανάσταση του 1789, αρχικά ως επικεφαλής της περιοχής των Κορδελιέρων και στη συνέχεια ως πρόεδρος της ομώνυμης ριζοσπαστικής λέσχης. Το 1791, ύστερα από την αποτυχία μιας εξέγερσης, που ακολούθησε την αναχώρηση του Λουδοβίκου ΙΣΤ’, κατέφυγε στο Λονδίνο. Σύντομα όμως επέστρεψε και αμέσως ασχολήθηκε με την οργάνωση της επανάστασης του Αυγούστου 1792, που οδήγησε στην ανατροπή της δυναστείας. Ύστερα από την επιτυχία αυτή της εξέγερσης, διορίστηκε υπουργός Δικαιοσύνης.

Αφιέρωμα στην Επανάσταση του 1821 ● Δίκες, φυλακίσεις και φτώχεια ήταν το ευχαριστώ της ελεύθερης Ελλάδας για τους πρωτεργάτες της απελευθέρωσης ● Βαυαροί και Οθωνας εχθροί των αγωνιστών.

Οι πιο μαύρες σελίδες της ιστορίας του νεοσύστατου ελληνικού κράτους άρχισαν να γράφονται αμέσως μετά την απελευθέρωση από τον οθωμανικό ζυγό.

Αγωνιστές της Επανάστασης, κάποιοι σακατεμένοι από τις μάχες, χήρες και ορφανά γύριζαν στους δρόμους ρακένδυτοι ζητιανεύοντας ένα κομμάτι ψωμί. Αντίθετα, εκλεκτοί του Παλατιού και όσοι είχαν προσβάσεις στο φαύλο πολιτικό σύστημα της εποχής απολάμβαναν παχυλούς μισθούς και συντάξεις.

Στον ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ της 24ης Μαρτίου 1946 γίνεται μία σύντομη και ταυτόχρονα γλαφυρή αναφορά στον γιορτασμό της 25ης Μαρτίου κατά τη διάρκεια της κατοχής. Έστω και συνοπτικά δίνεται τόσο  το κλίμα όσο και ο τρόπος γιορτασμού του στην Αθήνα με παρέμβαση φυσικά των ΕΑΜικών οργανώσεων. Μία παρέμβαση που συνέδεε τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του ’21 μ’ αυτόν της Αντίστασης.

Με το πνεύμα «ελευθερία, ισότητα, αδελφοσύνη» να περιδινείται πάνω από το Παρίσι κατά τις πρώτες ημέρες της Γαλλικής Επανάστασης, ζητήθηκε από τον Δρ Ζοζέφ Ινιάς Γκιγιοτέν λίγο πριν από την Εθνοσυνέλευση το 1789, να ασκήσει πιέσεις για ισότητα στο πιο απίθανο ζήτημα: τη θανατική ποινή.   Ο Παριζιάνος αναπληρωτής καθηγητής της ανατομίας υποστήριξε ότι ήταν άδικο για τους κοινούς εγκληματίες στη Γαλλία να εκτελούνται με βασανιστικές μεθόδους όπως κρέμασμα, κάψιμο στην πυρά και σπάσιμο της σπονδυλικής στήλης στον τροχο την ώρα που οι αριστοκράτες εγκληματίες είχαν το προνόμιο του γρήγορου αποκεφαλισμού, ιδιαίτερα αν οι δήμιοι είχαν ακονίσει καλά τα σπαθιά τους.  Ο Γκιγιοτέν, σαν σήμερα το 1789, παρακάλεσε τους βουλευτές συναδέλφους του να ακολουθήσουν ισότιμες αρχές και να υιοθετήσουν ένα πιο ανθρώπινο και δίκαιο σύστημα θανατικής ποινής σύμφωνα με το οποίο όλοι οι εγκληματίες, ανεξάρτητα από την κοινωνική τους θέση, θα έπρεπε να αποκεφαλιστούν. Το 1791 η Εθνική Συνέλευση αποφάσισε ότι ο αποκεφαλισμός θα ήταν από δω και πέρα  η μόνη νομική μορφή της θανατικής ποινής στη Γαλλία, ωστόσο ο δήμιος, Σαρλ Ανρί Σανσόν, ήξερε ότι αυτό θα παρουσίαζε πρακτικά προβλήματα. Δήμιος τέταρτης γενιάς, ο Σανσόν ένιωθε τη θανατική ποινή ως οικογενειακή επιχείρηση. Προειδοποίησε την Εθνοσυνέλευση ότι ο αποκεφαλισμός με ξίφος ήταν ανακριβής, ενώ διέθετε μόνο δύο ξίφη, αφού τα υπόλοιπα είχαν σπάσει ή φθαρεί. 

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας εναντίον της «βίαιης επίθεσης εποικισμού», όπως χαρακτηρίζουν την είσοδο προσφύγων και μεταναστών στην Ελλάδα, θα πραγματοποιήσουν μέλη της ελληνικής ομογένειας στη Νέα Υόρκη την Κυριακή 8 Μαρτίου.

Με τον τρόπο αυτό ανταποδίδουν όπως φαίνεται τον ρατσισμό που δέχτηκαν τα μεταναστευτικά ρεύματα των Ελλήνων στις ΗΠΑ όπου συχνά λάμβαναν τον χαρακτηρισμό «βρωμοέλληνες».

Οι Έλληνες μετανάστες στις ΗΠΑ μετατράπηκαν σύντομα σε βασικά θύματα των πολιτοφυλακών της ρατσιστικής οργάνωσης Κου Κλουξ Κλαν, που θεωρούσε ότι έρχονται να αλλοιώσουν τον αμερικανικό πολιτισμό.

«Ο πλούτος δεν είναι καρπός εργασίας, αλλά οργανωμένης ληστείας.» (Φ.Φανόν): Σαν σήμερα, 29/02/1916, η πολιτεία της Ν. Καρολίνας των ΗΠΑ ανεβάζει τα κατώτερα όρια ηλικίας της παιδικής εργασίας σε βιομηχανίες και ορυχεία, από 12 σε 14 έτη. Ήταν το αποτέλεσμα της αγανάκτησης για ένα απο τα μεγαλύτερα εγκλήματα των εργοδοτών και των κυβερνήσεων τους, την εκμετάλλευση παιδιών για το κέρδος. Τα «Breaker boys» ήταν τα αγόρια που δούλευαν στα ανθρακωρυχεία. Στα μέσα του 1860 ξεκίνησε αυτή η απίστευτη εκμετάλλευση παιδιών. Η δουλειά τους ήταν να σπάνε το

Εικόνα

κάρβουνο μετά την εξόρυξή του και να το στοιβάζουν ανάλογα με το μέγεθος για την μετέπειτα πώλησή του. Η ηλικία των αγοριών που θεωρούνταν κατάλληλα για αυτή την εργασία ήταν από 8 μέχρι 12 χρονών. Κάθονταν επί 10 ώρες σε ξύλινους πάγκους και για 6 ημέρες την εβδομάδα διαχώριζαν,

Εικόνα