ΑΝΕΡΓΙΑ

Σε τρία χρόνια χωρίς αναστολή καταδικάστηκε ο πρώην ιδιοκτήτης της αλυσίδας καταστημάτων Metropolis, Ανδρέας Κουρής μετά από μήνυση που είχαν καταθέσει οι απολυμένοι «για το αδίκημα της ψευδούς καταμήνυσης απαντώντας στην απόπειρά του να ποινικοποιήσει τον αγώνα μας και να μας εξοντώσει». Για βαριά ποινή που αποτελεί σπουδαία δικαστική νίκη κάνουν λόγο οι απολυμένοι των καταστημάτων Metropolis, προσθέτοντας ότι «περιμένουμε και την απόφαση του δικαστηρίου για την έφεση που έχει υποβάλλει ο Ανδρέας Κουρής κατά της αρχικής δικαστικής απόφασης που μας δίνει τη δυνατότητα να προσβάλουμε την προσωπική του περιουσία. Τα συντριπτικά στοιχεία που καταθέσαμε εναντίον του, με αποτέλεσμα να φάει την τελευταία βαριά ποινή, ελπίζουμε να αποδειχτούν χρήσιμα και στο Εφετείο».

Ολόκληρη η ανακοίνωση της Συνέλευσης απολυμένων από τα καταστήματα Metropolis

Στα πλαίσια του ανυποχώρητου αγώνα που εξακολουθούμε να δίνουμε, προκειμένου ο επιχειρηματίας Ανδρέα Κουρής να μας καταβάλλει τους μισθούς και τις αποζημιώσεις που μας οφείλει, έπειτα από το λουκέτο που έβαλε στην αλυσίδα καταστημάτων Metropolis, είχαμε καταθέσει εναντίον του μήνυση για το αδίκημα της ψευδούς καταμήνυσης απαντώντας στην απόπειρά του να ποινικοποιήσει τον αγώνα μας και να μας εξοντώσει.

Έπειτα από δύο συνεδριάσεις, το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών έκρινε τον Ανδρέα Κουρή του Γερασίμου (Μάκη) ένοχο και τον καταδίκασε σε ποινή 3 χρόνων χωρίς αναστολή! Πρόκειται για μια βαριά ποινή για τον πρώην εργοδότη μας και για μια σπουδαία δικαστική νίκη για εμάς.

Υπενθυμίζουμε ότι η δικαστική διαμάχη με τον Ανδρέα Κουρή κορυφώθηκε το 2013, όταν, έπειτα από αγωγή μας, το Πρωτοδικείο Αθηνών με δικαστική του απόφαση άνοιξε το δρόμο για κατάσχεση της προσωπικής περιουσίας του Ανδρέα Κουρή ώστε να ικανοποιηθούν οι επιδικασθείσες εργατικές απαιτήσεις μας. «Στην προκειμένη περίπτωση κάμπτεται η αρχή της μη ευθύνης των διοικούντων ανώνυμη εταιρεία», αναφερόταν στο σκεπτικό της απόφασης , αναγνωρίζοντας προσωπική ευθύνη στον Ανδρέα Κουρή. Ουσιαστικά, το δικαστήριο αναγνώρισε την άμεση ατομική ευθύνη του επιχειρηματία που κρύβεται πίσω από μία (ή και περισσότερες) Α.Ε. ή ΕΠΕ.

Η έκδοση αυτής της απόφασης -με την  οποία κατέπεσε το δίχτυ προστασίας που ο Ανδρέας Κουρής θεωρούσε ότι θα έχει δια του νόμου- του προκάλεσε πανικό και, προκειμένου να ανακόψει τον ασφυκτικό κλοιό που άρχισε να δημιουργείται γύρω του από τον επίμονο αγώνα που δίνουμε στο δρόμο και στα δικαστήρια, προχώρησε σε ευθεία απόπειρα της ποινικοποίησής του με απώτερο στόχο να μας εξοντώσει.

Ετσι, δύο μήνες μετά, από την έκδοση αυτής της συντριπτικής γι’ αυτόν δικαστικής απόφασης, ο Ανδρέας Κουρής προχώρησε σε μήνυση αποκλειστικά κατά των 12 απολυμένων που πέτυχαν να κερδίσουν αυτό το δικαστικό αποτέλεσμα και, επιπλέον, κατά ενός απολυμένου που κατέθεσε υπέρ μας στο συγκεκριμένο δικαστήριο, ζητώντας την ποινική τους τιμωρία για τα αδικήματα της συκοφαντικής δυσφήμησης ανώνυμης εταιρείας (της «ΜΕΤΡΟΠΟΛΙΣ ΑΕΕ»), της εξύβρισης, της ψευδορκίας, της απάτης επί Δικαστηρίω και της ηθικής αυτουργίας.

Η μήνυση του Ανδρέα Κουρή κατά των συναδέλφων μας απορρίφθηκε από τον αρμόδιο αντιεισαγγελέα τον Μάιο του 2014 και μπήκε στο αρχείο, αφού έκρινε ότι δεν στοιχειοθετούνται τα αδικήματα για τα οποία τους κατηγορούσε ο Ανδρέας Κουρής και καθώς διαπίστωσε ότι είχαν καταθέσει αληθή στοιχεία. Ο ίδιος έκρινε ότι με τη  μήνυση του Ανδρέα Κουρή καταβάλλεται προσπάθεια να ποινικοποιηθεί μια διαφορά αμιγώς αστική.

Έπειτα από αυτή την εξέλιξη, αποφασίσαμε να μην μείνουμε με σταυρωμένα τα χέρια και 4 απολυμένοι συνάδελφοί μας προχώρησαν στην κατάθεση μήνυσης κατά του Ανδρέα Γ. Κουρή για το αδίκημα της ψευδούς καταμήνυσης. Η εκδίκαση της μήνυσης ολοκληρώθηκε στις 30 Νοεμβρίου, οπότε και έπεσε η βαριά καμπάνα των 3 χρόνων χωρίς αναστολή για τον Ανδρέα Κουρή.

Πρέπει να σημειωθεί ότι ο εισαγγελέας, αφού αρχικά είχε προτείνει την καταδίκη του Ανδρέα Κουρή, στη συνέχεια  πρότεινε την ποινή ενός χρόνου, όχι μόνο για τον καθένα από τους 4 μηνυτές απολυμένους των Metropolis, αλλά αυτεπάγγελτα και για τους 13 συνολικά απολυμένους που είχε αρχικά μηνύσει ο Κουρής. Δηλαδή, ανεξαρτήτως του ότι οι υπόλοιποι απολυμένοι δεν ήταν μηνυτές, το δικαστήριο έκρινε ότι είχαν θιχτεί και αυτοί από την ψευδή καταμήνυση του Ανδρέα Κουρή. Κάπως έτσι, με τις συγχωνεύεις που γίνονται, έπεσε η προαναφερόμενη καμπάνα (υπολογίζοντας και τους 13) και αποδείχθηκε ότι ο Ανδρέας Κουρής πήγε για μαλλί και βγήκε κουρεμένος.

Η βαριά ποινή που έφαγε ο πρώην εργοδότης μας προστίθεται σε αυτές που ήδη έχει μαζέψει από τα αρμόδια δικαστήρια στα οποία έχει καταδικαστεί επανειλημμένως, έπειτα από τις καταγγελίες μας στην αρμόδια Επιθεώρησης Εργασίας από διαφορετικές «φουρνιές» απολυμένων, ανάλογα με το χρόνο που έμπαινε λουκέτο στα καταστήματα. Πλέον, οι καταδίκες εις βάρος του είναι πολλές και σε κάποια στιγμή για να αποφύγει τη φυλάκιση θα πρέπει να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη, προκειμένου να εξαγοράσει ποινές.

Επιπλέον, περιμένουμε και την απόφαση του δικαστηρίου για την έφεση που έχει υποβάλλει ο Ανδρέας Κουρής κατά της αρχικής δικαστικής απόφασης που μας δίνει τη δυνατότητα να προσβάλουμε την προσωπική του περιουσία. Τα συντριπτικά στοιχεία που καταθέσαμε εναντίον του, με αποτέλεσμα να φάει την τελευταία βαριά ποινή, ελπίζουμε να αποδειχτούν χρήσιμα και στο Εφετείο.

Όλο αυτό τον καιρό με τις αμέτρητες διαδηλώσεις και τις διαμαρτυρίες που διοργανώσαμε επιδιώξαμε και κάναμε αισθητή την παρουσία μας προκειμένου να δημοσιοποιήσουμε το θέμα μας, αλλά κυρίως για να καταστήσουμε σαφές στο γκλαμουράτο πρώην αφεντικό μας ότι δεν πρόκειται να τελειώσει ποτέ μαζί μας, μέχρι να καταβάλλει τους μισθούς και τις αποζημιώσεις μας που έχει παρακρατήσει παράνομα. Το ίδιο επιδιώκουμε και με τον μαραθώνιο δικαστικό αγώνα που εξακολουθούμε να δίνουμε, κατά τον οποίο ο Ανδρέας Κουρής δέχεται αλλεπάλληλα πλήγματα που επιδιώκουμε να καταστούν και αμετάκλητα.

Ανδρέα Κουρή, όποια προσπάθεια κι αν κάνεις για να περισώσεις όσα καρπώθηκες από τον ιδρώτα μας θα πέσει στο κενό. Οσο κι αν πόνταρες ότι ο χρόνος θα μετρήσει αντίστροφα και εξαντλητικά για εμάς τους «αδυνάτους», μπορείς πλέον να διακριβώσεις κατ’ ιδίαν ότι ο χρόνος μπορεί να μετρήσει αντίστροφα και για τους ισχυρούς.

Οπλισμένοι με το δίκιο που ξεχειλίζει, θα εξακολουθήσουμε να παλεύουμε μέχρι την πλήρη δικαίωση των αιτημάτων μας.

Ο μόνος αγώνας που χάνεται είναι αυτός που δεν δίνεται.

Ανδρέα Κουρή μην ξεχνάς, μας χρωστάς.

Συνέλευση απολυμένων από τα καταστήματα Metropolis

Πηγή:https://www.thepressproject.gr

Σε μία εποχή που πολλά λέγονται για την αναγκαία αλλαγή στο τομέα της  εκπαίδευσης, για μια νέα ισότιμη συνύπαρξη ενηλίκων και παιδιών. Σε μια εποχή που πολλά εγχειρήματα αυτής της νέας παιδαγωγικής κατεύθυνσης γεννιούνται. Είναι η ώρα, τα εργασιακά να αποτελέσουν κομμάτι αυτής της δημόσιας συζήτησης. Εγώ η Ε.Μ. είμαι παιδαγωγός και εργαζόμουν για τρία χρόνια στο Κέντρο Παιδαγωγικής και Καλλιτεχνικής Επιμόρφωσης «Σχεδία». Ο «μη κερδοσκοπικός» αυτός φορέας υλοποιεί πολλά χρόνια τώρα παιδαγωγικές και κοινωνικές παρεμβάσεις σε περιοχές όπου ζουν κοινωνικά αποκλεισμένοι πληθυσμοί. Αναλαμβάνει έργα με αντικείμενο την έρευνα και τη δράση σε ζητήματα κοινωνικού αποκλεισμού, όπου παιδαγωγοί, κοινωνικοί λειτουργοί, καλλιτέχνες, δάσκαλοι και
πολλών ακόμα ειδικοτήτων επαγγελματίες προσφέρουν υπηρεσίες και φροντίδα σε παιδιά χαμηλών κοινωνικών στρωμάτων που δέχονται καθημερινά διακρίσεις και αποκλεισμό. Τη παιδαγωγική εποπτεία των έργων αυτών έχει η διευθύντρια του φορέα, Αναστασία Βαφέα, η οποία είναι εκπαιδευτικός και μια από τις ιδρύτριες του πρώτου αντιαυταρχικού ιδιωτικού σχολείου που ιδρύθηκε στην Ελλάδα το 1975, «Το Εργαστήρι».

Διακόσια χρόνια μετά, ο Ιαβέρης είναι εδώ! Κυνηγά έναν σύγχρονο «Γιάννη Αγιάννη». Μόνιμα, διαρκώς. «Οι Άθλιοι» του Βίκτωρος Ουγκό «ξαναζωντανεύουν» μετά από δύο αιώνες στην Ελλάδα. Στην σύγχρονη εκδοχή τους, όμως, που είναι το ίδιο στυγνή.

Σε ποινή φυλάκισης 10 ετών καταδικάστηκε μια καθαρίστρια του δήμου Βόλου.  Το αδίκημα της ήταν ότι πήρε τη θέση με πλαστό απολυτήριο δημοτικού. Επί 20 χρόνια καθάριζε. Μάζευε απορρίμματα. Δεν δημιούργησε ποτέ πρόβλημα στη δουλειά της, αλλά όλα αυτά τα έκανε με πλαστογραφημένο το απολυτήριο της ΣΤ’ Δημοτικού. Είχε βγάλει μόνο την Ε’ Δημοτικού…

Ο αδερφός μου ο Βύρωνας ήταν ένα πανέξυπνο, ταλαντούχο παιδί. Το έλεγαν όλοι. Το έλεγαν οι δάσκαλοί του, οι φίλοι του, και όσοι τον είχαν γνωρίσει. Το έλεγαν, αργότερα, οι συμφοιτητές του και οι καθηγητές του στη σχολή όπου φοιτούσε. Η οικογένειά του, όλοι εμείς, ξέραμε πως ήταν ένα παιδί με χιούμορ, ευφυής, ευαίσθητος, δημιουργικός. Με έκανε συχνά να γελάω. Μου άρεσε πολύ να περνάω χρόνο μαζί του. Δεν μαλώναμε ούτε τρωγόμασταν όλη την ώρα όπως κάνουν συχνά τα αδέλφια. Ήξερε να αγκαλιάζει, να χαϊδεύει, να δείχνει τρυφερότητα. Με φώναζε «ζουζούνι». Ήταν ένας άνθρωπος με ικανότητες. Του άρεσε η ορειβασία, η αναρρίχηση, έπαιζε βιολί, κιθάρα, και γρατζουνούσε που και που ένα μπαγλαμαδάκι. Ήταν καλός στις τέχνες αλλά και στις τεχνικές… Έίχε σπουδάσει στα ΤΕΙ Θεσσαλονίκης, Ηλεκτρονικός. Είχε μάθει πολεμικές τέχνες, και κυρίως TAE KWON DO. Στο στρατό, ήταν δόκιμος αξιωματικός.

Ζούσα στην ίδια πολυκατοικία. Τον γνώριζα.

Πριν 2 περίπου χρόνια, είχε αποβιώσει η θεία του αυτοπυρποληθέντος. Η κυρία Ελένη.
Δεν είχε παντρευτεί ποτέ. Ζούσε μόνη.
Ήταν νεκρή στο διαμέρισμα για τουλάχιστον 2-3 εβδομάδες, ίσως και περισσότερο.
Δεν ενδιαφέρθηκε κανείς.
Από το διαμέρισμα έβγαινε μυρωδιά. Διαμαρτυρήθηκαν οι γείτονες. Βρέθηκε τελικά νεκρή.
Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε αν ζούσε … τόσο καιρό.
Την έβαλαν σε ειδικό σάκο και την πήραν …

Παρά την προφορική δέσμευση που έλαβαν τα Σωματεία Χειροτεχνών την περασμένη Τετάρτη, έπειτα από συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στο υπουργείο Οικονομίας για τη λειτουργία των πάγκων που διατηρούν στον πεζόδρομο του Θησείου, η Δημοτική Αστυνομία δεν επιτρέπει τη λειτουργία των πάγκων πάνω από μία βδομάδα τώρα.

Την περασμένη Παρασκευή, εξάλλου, εκατοντάδες χειροτέχνες συγκεντρώθηκαν στον πεζόδρομο της Αποστόλου Παύλου στο Θησείο και, με πανό και πλακάτ, εξέφρασαν την αντίθεσή τους στην εντολή της Δημοτικής Αστυνομίας να απομακρυνθούν από τον πεζόδρομο που εδώ και δέκα χρόνια αποτελεί ουσιαστικά τον χώρο εργασίας τους.

Το ζήτημα προέκυψε κατόπιν αιτήματος της Εφορείας Αρχαιοτήτων, που ζητά να αδειάσει ο πεζόδρομος από τους πάγκους, με τον δήμο να προτείνει ως εναλλακτικούς χώρους την πλατεία Βικτωρίας, την Κορεατική Αγορά και την οδό Τοσίτσα, σημεία τα οποία ωστόσο δεν βρίσκουν σύμφωνους τους χειροτέχνες. «Σε όλα τα ευρωπαϊκά κράτη επιτρέπουν στους χειροτέχνες να εκθέτουν τα έργα τους σε κεντρικούς δρόμους και σε ιστορικά σημεία. Εδώ μας προτείνουν σημεία που δεν υπάρχει περίπτωση να περάσει κόσμος. Μας στέλνουν εκεί ίσα για να πουν ότι κάπου μας στέλνουν. Εμείς ζητάμε είτε να μείνουμε στον πεζόδρομο του Θησείου είτε να πάμε σε κάποιον κεντρικό σταθμό του μετρό, που θα έχει τουριστική κίνηση», μας λέει η πρόεδρος του Σωματείου Χειροτεχνών-Καλλιτεχνών «Νεφέλη», Εύη Λίτσα.

Ατυπη παραχώρηση

Οι παγκίτες, όπως αποκαλούνται, αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα της βόλτας προς την Ακρόπολη. Ο πεζόδρομος της Αποστόλου Παύλου τούς παραχωρήθηκε ατύπως επί δημαρχίας Νικήτα Κακλαμάνη. Προβλήματα υπήρχαν ανέκαθεν. Συχνά δινόταν προειδοποίηση στους χειροτέχνες να απομακρυνθούν και πάντα κατόπιν διαλόγου και αμοιβαίας συνεννόησης οι πιέσεις υποχωρούσαν και οι παγκίτες παρέμεναν στη θέση τους.

Οι περισσότεροι μετρούν ολόκληρες δεκαετίες στον δρόμο, με τον πάγκο να αποτελεί τη μοναδική πηγή εσόδων τους.

«Η ανάγκη με έκανε να βγάλω πάγκο. Εμεινα άνεργη και ήταν αδύνατο να βρω κάπου δουλειά. Ούτε για να πλένω πιάτα σε ταβέρνα δεν με παίρνουν. Μου λένε ότι είμαι μεγάλη σε ηλικία και δεν μπορώ να σταθώ όρθια. Απασχολούμαι αποκλειστικά ως χειροτέχνης εδώ και δέκα χρόνια. Από τον πάγκο επιβιώνω», μας λέει η κ. Λίτσα, με τον Μανώλη Συκιανάκη, τον αντιπρόεδρο του σωματείου, να προσθέτει: «Δεν μπορεί να σου λένε ξαφνικά μια μέρα ότι θα μείνεις χωρίς δουλειά. Δεν σέβονται τη ζωή που έχουμε χτίσει σε αυτόν τον πεζόδρομο εδώ και δέκα χρόνια».

Οι χειροτέχνες ζητούν να βρεθεί μόνιμη, βιώσιμη λύση και να μην αλλάζουν τα δεδομένα κάθε φορά που αλλάζει η δημοτική αρχή.

Την περασμένη βδομάδα, και με το βανάκι της Δημοτικής Αστυνομίας να έχει «κατασκηνώσει» στον πεζόδρομο και να μην επιτρέπει στους χειροτέχνες να ανοίξουν τους πάγκους τους, πραγματοποιήθηκε συνάντηση με τον γενικό γραμματέα του υπουργείου Οικονομίας και Ανάπτυξης, Δημήτρη Αυλωνίτη, την αντιδήμαρχο Εμπορίου, Ανάπτυξης και Διαχείρισης Κοινοχρήστων Χώρων, Νέλλη Παπαχελά, και εκπροσώπους των τεσσάρων Σωματείων Χειροτεχνών, κατά τη διάρκεια της οποίας ειπώθηκε ότι θα επιχειρηθεί να παραμείνουν στον πεζόδρομο μέχρις ότου βρεθούν θέσεις σε άλλο σημείο.

Ομως, το «εμπάργκο» συνεχίζεται για δεύτερη εβδομάδα, με τους χειροτέχνες να έχουν φτάσει σε οριακά σημεία καθώς «η φύση της δουλειάς είναι τέτοια που δεν έχουμε τη δυνατότητα καβάτζας. Είναι πλέον θέμα επιβίωσης», όπως μας λένε, δηλώνοντας ωστόσο αποφασισμένοι να δώσουν τον αγώνα τους μέχρι τέλους.

Πηγή:http://www.efsyn.gr

Η «επιχείρηση» στηνόταν μέσω social media με σκοπό να μην ξαναπροσληφθούν!

Εργοδότες μέσω κλειστών ομάδων σε Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης «ανέβαζαν» τα στοιχεία όσων εργαζομένων διεκδικούσαν τα δικαιώματά τους, ώστε να μην προσληφθούν από άλλες επιχειρήσεις,αποκαλύπτει ρεπορτάζ του ΑΠΕ-ΜΠΕ.

«Κυνηγημένοι» …εργαζόμενοι

«H ζωή που είχα αφήσει»
Ένας νέος άνθρωπος, ένας πωλητής της«σχεδίας», ο Νίκος Σέρβος, στο τεύχος #49 του περιοδικού (Ιούνιος 2017) αφηγούνταν περιστατικά από τη ζωή του στο δρόμο, μοιραζόταν σκέψεις και διατράνωνε την επιθυμία να συνεχίσει να χαμογελά και να υπάρχει.

Screen Shot 2018-03-11 at 9.01.38 AMΠάτρα

Ένα ζευγάρι παπούτσια. Αυτό είναι το μόνο που ζητά ένα παιδί πατρινής οικογένειας που βρίσκεται σε δεινή οικονομική κατάσταση και δεν μπορεί να του εξασφαλίσει κάτι που για χιλιάδες άλλους είναι κάτι αυτονόητο.

Το παιδί καθώς δεν έχει παπούτσια, αρνείται να πάει στο σχολείο καθώς ντρέπεται να κυκλοφορεί ανάμεσα στους συμμαθητές του, καθώς φοβάται ότι θα γίνει αντικείμενο χλευασμού και κοροϊδίας εάν εμφανιστεί με τα φθαρμένα και παλιά παπούτσια του.

Έτσι το μόνο που ζητά είναι ένα ζευγάρι παπούτσια…

Το θέμα έφερε στη δημοσιότητα το «Φωτεινό Αστέρι» το οποίο σε ανακοίνωσή του αναφέρει:

«ΠΑΤΡΑ το 2018

Ένα παιδί να μην πηγαίνει σχολείο γιατί δεν έχει παπούτσια να φορέσει. Και πόσα ακόμα δεν ξέρουμε τι συμβαίνουν στις ελληνικές οικογένειες.»

Σύμφωνα με πληροφορίες, το παιδί είναι μόλις 11 ετών και φοράει νούμερο 39-40 .

Όποιος μπορεί και θέλει να βοηθήσει μπορεί να απευθυνθεί στο «Φωτεινό Αστέρι» τηλ.6981044800-261112249

1Έκρηξη της φτώχειας προβλέπεται από το 2019 με τους νεόπτωχους εργαζόμενους, συνταξιούχους, ανέργους και νέους να αυξάνονται αλματωδώς.

Σήμερα το 48% του πληθυσμού, δηλαδή 5,1 εκατομμύρια άτομα, ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, που είναι 382 ευρώ τον μήνα. Και από αυτό το 48% υπάρχουν 1,5 εκατομμύρια άτομα που ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, δηλαδή κάτω από 182 ευρώ τον μήνα.