ΑΝΕΡΓΙΑ

Δανάη Κισκίρα Μπαρτσώκα

Συμβασιούχοι καθαριστές σχολικών μονάδων χωρίς βασικά δικαιώματα αλλά και δίχως τον απαραίτητο εξοπλισμό καλούνται να δουλεύουν όλη την ημέρα για 300 ευρώ εν μέσω πανδημίας.

Με μισθό που σε πολλές περιπτώσεις δεν ξεπερνά τα 300 ευρώ τον μήνα, οι σχολικοί καθαριστές και καθαρίστριες καλούνται εν μέσω πανδημίας να βάλουν πλάτη σε ένα σύστημα που συστηματικά αδιαφορεί για την επιβίωσή τους. Δεκαοκτώ χρόνια με σύμβαση έργου, χωρίς ασφαλιστικά δικαιώματα, χωρίς δικαίωμα ασθένειας, με μπόλικη ανασφάλεια και αβεβαιότητα για την επόμενη μέρα.

ID 174937720 © Abed Rahim Khatib | Dreamstime.com

Περισσότεροι από 1.000 άνθρωποι στήθηκαν χθες για να πάρουν δωρεάν πακέτα τροφίμων στη Γενεύη, υπογραμμίζοντας την επίδραση που έχει η πανδημία στους φτωχούς εργαζόμενους και στους μετανάστες χωρίς χαρτιά, ακόμη και στην πλούσια Ελβετία.

Η ουρά εκτεινόταν περισσότερο από ένα χιλιόμετρο έξω από ένα παγοδρόμιο όπου εθελοντές διένειμαν περίπου 1.500 πακέτα σε ανθρώπους που είχαν αρχίσει να συγκεντρώνονται ήδη από τις 5 το απόγευμα

«Στο τέλος του μήνα οι τσέπες μου είναι άδειες. Πρέπει να πληρώσουμε τους λογαριασμούς, την ασφάλιση, όλα», δήλωσε η Ίνγκριντ Μπεράλα, μια κάτοικος από τη Νικαράγουα που εργάζεται ως μερικώς απασχολούμενη. «Αυτό είναι σπουδαίο, επειδή υπάρχει φαγητό για μία εβδομάδα, μια εβδομάδα ανακούφισης… δεν ξέρω για την ερχόμενη εβδομάδα».

Σε μια χώρα σχεδόν 8,6 εκατομμυρίων, 660.000 άνθρωποι στην Ελβετία ήταν φτωχοί το 2018, σύμφωνα με τη φιλανθρωπική οργάνωση Caritas, ιδιαίτερα μονογονεϊκές οικογένειες και εκείνοι με χαμηλό επίπεδο μόρφωσης που δεν μπορούν να βρουν δουλειά μετά την απόλυσή τους.

Τουλάχιστον 1,1 εκατ. άνθρωποι κινδυνεύουν από φτώχεια, με μέσα που υπολείπονται του 60% του διάμεσου εισοδήματος, που ήταν 6.538 ελβετικά φράγκα για μια δουλειά πλήρους απασχόλησης το 2018.

Η ελβετική τράπεζα UBS υπολόγισε πως η Γενεύη είναι η δεύτερη στον κόσμο πιο ακριβή πόλη για μια τριμελή οικογένεια, με πρώτη τη Ζυρίχη. Μπορεί το μέσο εισόδημα να είναι επίσης υψηλό, αλλά αυτό δεν λέει τίποτα για τους ανθρώπους που πασχίζουν να τα βγάλουν πέρα.

«Νομίζω πως πολύς κόσμος το γνωρίζει αυτό, αλλά είναι διαφορετικό να το βλέπεις με τα ίδια σου τα μάτια», δήλωσε η Σιλβάνα Ματροματέο, επικεφαλής της ανθρωπιστικής οργάνωσης Geneva Solidarity Caravan.

«Είχαμε ανθρώπους που έλεγαν με δάκρυα στα μάτια: ‘Δεν είναι δυνατό αυτό που συμβαίνει στη χώρα μου’. Αλλά είναι εδώ και ίσως ο Covid-19 τα ανέδειξε όλα αυτά και αυτό είναι καλό, γιατί θα μπορέσουμε να λάβουμε μέτρα για να στηριχθούν όλοι αυτοί οι εργάτες, γιατί είναι εργάτες προπαντός».

Ο Πάτρικ Βίλαντ, επικεφαλής αποστολών της οργάνωσης Doctors Without Borders είπε πως σύμφωνα με μια έρευνα που δημοσιοποιήθηκε την περασμένη εβδομάδα λίγο πάνω από τους μισούς ανθρώπους που έλαβαν πακέτα τροφίμων και ρωτήθηκαν στο πλαίσιο της έρευνας ήταν χωρίς χαρτιά, ενώ άλλοι είχαν αποκτήσει νομικό καθεστώς, ήταν Ελβετοί ή αιτούντες άσυλο.

Πάνω από το 3% βρέθηκαν θετικοί στον νέο κορονοϊό, ο τριπλάσιος του συνολικού ποσοστού στη Γενεύη, γεγονός το οποίο απέδωσε στις κακές συνθήκες στέγασης και στον συνωστισμό ανθρώπων που κατοικούν στο ίδιο σπίτι.

«Στη Γενεύη, μία από τις πιο πλούσιες πόλεις στον κόσμο, υπήρχαν πάντοτε άνθρωποι που ζούσαν σε επισφάλεια, ιδιαίτερα εργαζόμενοι ως οικιακοί βοηθοί, στη γεωργία, σε εργοτάξια κατασκευών ή σε ξενοδοχεία και βρέθηκαν από τη μία ημέρα στην άλλη χωρίς δουλειά λόγω της Covid-19», είπε.

Ένας παράτυπος μετανάστης που είπε πως λέγεται Φερνάντο δήλωσε πως εργαζόταν σε εστιατόριο και απολύθηκε στη διάρκεια της κρίσης με αποτέλεσμα να μην έχει εισόδημα.

«Είμαι ευγνώμων που μπορώ να παίρνω αυτή τη βοήθεια και αν η κατάσταση αλλάξει για εμένα, δεσμεύομαι να κάνω το ίδιο πράγμα που κάνουν εκείνοι για εμένα», είπε.

Πηγή:www.efsyn.gr

Εκατομμύρια Αμερικανοί που έμειναν χωρίς δουλειά κατά την πανδημία του κορονοϊού δεν κατάφεραν να εγγραφούν για να λάβουν επίδομα ανεργίας από τότε που η αμερικανική οικονομία βρέθηκε σε ελεύθερη πτώση, σύμφωνα με δημοσκόπηση που δημοσιεύθηκε σήμερα.

Σε διαδικτυακή δημοσκόπηση του Economic Policy Institute δημοσιεύθηκε ότι για κάθε 10 ανθρώπους που υπέβαλαν επιτυχώς αίτημα για επίδομα ανεργίας, τρεις ή τέσσερις δεν κατάφεραν να εγγραφούν, ενώ ακόμα δύο δεν προσπάθησαν καν να κάνουν αίτηση.

Τα επίσημα στατιστικά στοιχεία των ΗΠΑ δείχνουν ότι 26,5 εκατ. άνθρωποι έχουν κάνει αίτηση για επίδομα ανεργίας από τα μέσα Μαρτίου, γεγονός που σημαίνει ότι όλες οι θέσεις εργασίας που δημιουργήθηκαν κατά τη μεγαλύτερη στην αμερικανική Ιστορία περίοδο ευημερίας της αγοράς εργασίας αφανίστηκαν.

«Η έρευνα του EPI υποδηλώνει ότι επιπλέον 8,9 εκατ. έως 13,9 εκατ. άνθρωποι έχουν αποκλειστεί από το σύστημα», δήλωσε ο Μπεν Ζίπερερ, επικεφαλής συντάκτης της έρευνας και πρόσθεσε ότι «Αυτή η έρευνα επικυρώνει περιστατικά και αναφορές στον Τύπο για κόσμο που έχει δυσκολευθεί να κάνει αίτηση για επιδόματα τα οποία χρειάζονται και αξίζουν».

Οι εργαζόμενοι που έχουν χάσει τη δουλειά τους δηλώνουν ότι έχουν βρεθεί αντιμέτωποι με ιστοσελίδες που έχουν «πέσει» και κατειλημμένες τηλεφωνικές γραμμές, ενώ οι πολιτειακές αρχές που διαχειρίζονται το πρόγραμμα έχουν «πνιγεί» σε αιτήσεις.

«Είναι ντροπή να δουλεύεις τόσα χρόνια και όταν το χρειάζεσαι, να μην μπορείς να το λάβεις», δήλωσε, όπως αναφέρεται στο ΑΜΠΕ, ο Τζιμ Χιουζ, 48 ετών, ο οποίος τόνισε ότι δεν έχει καταφέρει να υποβάλει αίτηση εδώ και πάνω από δύο εβδομάδες από τότε που απολύθηκε από τη δουλειά του σε κατάστημα μεταχειρισμένων ειδών τον Μάρτιο στο Ορλάντο της Φλόριντα. Ο Χιουζ πρόσθεσε ότι έστειλε με το ταχυδρομείο γραπτή αίτηση στις 9 Απριλίου αλλά δεν έχει λάβει ακόμα απάντηση. «Είναι σχεδόν προγραμματισμένο για να αποτύχει. Το έκαναν περίπλοκο για να αποθαρρύνεται ο κόσμος και να εγκαταλείπει την προσπάθεια», δήλωσε.

Πηγή:ttps://indicator.gr

Η ΣΕ ΒΙΟ.ΜΕ δεν έχει ρεύμα. Τι συνέβη; Οι εργαζόμενες/οι στη Σ.Ε.ΒΙΟ.ΜΕ, μετά την επιθετική κίνηση της κυβέρνησης να μας κόψει το ρεύμα, προσπαθούμε με κάθε μέσο να μη σταματήσει η παραγωγή των προϊόντων μας, τα οποία τη δεδομένη στιγμή είναι ύψιστης ανάγκης για την κοινωνία. Με τη δίχως τέλος συνεισφορά από την αλληλεγγύη, μπορούμε να βρισκόμαστε κανονικά στο εργοστάσιο και προς το παρόν να εξυπηρετούμε όλους εσάς που στηρίζετε τον αγώνα μας αγοράζοντας τα προϊόντα μας.

Ζητάμε τη βοήθεια του παγκόσμιου κινήματος στην επανασύνδεση του ρεύματος ή στην απόκτηση γεννήτριας, ώστε να συνεχίσουμε ανεμπόδιστα την παραγωγή και η οποία θα μας βοηθήσει στην ανεξαρτητοποίησή μας. Καλούμε λοιπόν σωματεία, συλλογικότητες, ομάδες συναγωνιστών ελληνικές, ευρωπαϊκές και παγκόσμιες, να συνδράμουν στην απόκτηση μιας γεννήτριας με δυνατότητα λειτουργίας biodiesel.
Η αλληλεγγύη το όπλο μας!

— Αγωνιστικά και αλληλέγγυα, Εργαζόμενες/οι στη Σ.Ε.ΒΙΟ.ΜΕ

Δωρεά με τραπεζικό λογαριασμό

Αν θέλετε μπορείτε να κάνετε απευθείας τραπεζική μεταφορά στα παρακάτω στοιχεία:
Όνομα Δικαιούχου: ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΗ ΒΙΟΜΕ
IBAN:  GR3201722660005266061088031
BIC:   PIRBGRAA
Τράπεζα:  Τράπεζα Πειραιώς

Πηγή:https://power.viomecoop.com

Η πρώτη απόλυση επικουρικού γιατρού στο Εθνικό Σύστημα Υγείας είναι γεγονός. Μάλιστα, πριν καν λήξει η σύμβασή του. Γιατρός μαιευτήρας – γυναικολόγος στο Γενικό Νοσοκομείο Χαλκιδικής απολύθηκε στις 7 του μήνα γιατί το Ελεγκτικό Συνέδριο έκρινε άκυρη τη σύμβαση εργασίας του αφού είχε ξεπεράσει το 24μηνο. Η διευθύντρια της κλινικής είχε απευθύνει έκκληση προς τη διοίκηση του νοσοκομείου στις 14/8 να αναχαιτιστεί ο κίνδυνος να λυθεί η σύμβαση του γιατρού.

Ο γιατρός εκτελούσε τα καθήκοντά του κανονικά και εφημέρευε όσες μέρες του αναλογούσαν, χωρίς να αμείβεται μισθό και εφημερίες, ανέφερε η ίδια στο σχετικό έγγραφο και έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου ότι αν απολυθεί «θα μείνουμε τρεις μόνιμοι ιατροί να εκτελούμε 10 εφημερίες τον μήνα»!

Ο γιατρός στον Πολύγυρο Χαλκιδικής δεν είναι μόνος του. Στον αέρα βρίσκεται για ακόμα μια φορά, εκτός από τη μισθοδοσία, η ίδια η εργασία συνολικά 1.100 επικουρικών γιατρών που υπηρετούν στα νοσοκομεία της χώρας, ενώ ολόκληρα τμήματα και κλινικές απειλούνται με κλείσιμο, αφού σε αρκετές περιπτώσεις οι γιατροί αυτοί είναι οι μοναδικοί που υπηρετούν.

Το Ελεγκτικό Συνέδριο, βασιζόμενο στο Σύνταγμα, σε Προεδρικά Διατάγματα και ευρωπαϊκές οδηγίες, έκρινε ότι οι συμβάσεις των γιατρών αυτών είναι παράνομες, με αποτέλεσμα όχι μόνο να είναι απλήρωτοι, αλλά και να βρίσκονται στα πρόθυρα της απόλυσης, αφού η απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου αναφέρει ρητά ότι «οι συμβάσεις των οποίων η διάρκεια υπερβαίνει τους 24 μήνες είναι παράνομες», όπως καταγγέλλει η Ομοσπονδία Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας (ΟΕΝΓΕ).

Η κοινοποίηση απόλυσης του γυναικολόγου από το νοσοκομείο Πολυγύρου

Στο Νοσοκομείο Σερρών, σύμφωνα με στοιχεία της Ομοσπονδίας, υπηρετούν ένας ογκολόγος και ένας παθολόγος, οι οποίοι απολύονται αμέσως μόλις κοινοποιηθεί η απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου. Στην αντίστοιχη λίστα των επικουρικών δεν υπάρχει άλλος γιατρός και βάσει της νομοθεσίας θα πρέπει να μεσολαβήσουν τρεις μήνες για να προσληφθούν οι γιατροί.

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι τουλάχιστον για τρεις μήνες τα ογκολογικά περιστατικά του Νοσοκομείου Σερρών δεν θα μπορούν να εξυπηρετηθούν στο νοσοκομείο.

Σε άλλες περιοχές, επικουρικοί γιατροί δουλεύουν χωρίς να πληρώνονται για ολόκληρους μήνες μισθό και εφημερίες. Στον Πολύγυρο Χαλκιδικής, γυναικολόγος δεν πληρώνεται τον μισθό του και τις εφημερίες του από τον Ιανουάριο, στο Διδυμότειχο ένας παθολόγος και ένας παιδίατρος είναι απλήρωτοι τους τελευταίους τέσσερις μήνες.

«Αυτά είναι τα τραγικά αδιέξοδα της πολιτικής που αντιμετωπίζει την υγεία του λαού σαν κόστος για το κεφάλαιο και το κράτος του», επισημαίνει η ΟΕΝΓΕ, που επιρρίπτει ευθύνες σε όλα τα κόμματα (Ν.Δ.-ΣΥΡΙΖΑ-ΚΙΝ.ΑΛΛ.) που αρνήθηκαν να συζητηθεί στη Βουλή η πρόταση που κατέθεσαν 140 συνδικαλιστικοί φορείς του Δημοσίου, ανάμεσά τους και η ΟΕΝΓΕ, για την κατάργηση του άρθρου 103 του Συντάγματος που απαγορεύει τη μετατροπή των συμβάσεων από ορισμένου χρόνου σε αορίστου, ενώ διατηρείται άθικτο το νομοθετικό πλαίσιο που αφήνει απλήρωτους για μήνες τους γιατρούς, που απολύει γιατρούς την ώρα που οι δημόσιες μονάδες υγείας μετρούν χιλιάδες κενά και που στέλνει στην ανεργία, στερώντας από τους ασθενείς και αχρηστεύοντας έμπειρο κι αξιόλογο επιστημονικό δυναμικό.

Η Ομοσπονδία απαιτεί από την ηγεσία του υπουργείου Υγείας να δώσει λύση στο πρόβλημα που έχει προκύψει. Αιτήματα των γιατρών είναι να πληρωθούν άμεσα οι συνάδελφοί τους, να μην απολυθεί κανένας επικουρικός, να μονιμοποιηθούν όλοι οι επικουρικοί και οι συμβασιούχοι που εργάζονται στο δημόσιο σύστημα υγείας, να καταργηθούν οι ελαστικές σχέσεις ομηρίας και ανακύκλωσης της ανεργίας, να γίνουν μαζικές προσλήψεις μόνιμων γιατρών πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης σύμφωνα με τις ανάγκες.

Πηγή:https://www.efsyn.gr

 

Εργαζόμουν σε πασίγνωστη αλυσίδα εστίασης στην περιοχή της Ομόνοιας, χθες είχαν έρθει 4 αστυνομικοί οι οποίοι κλασσικά σφαζαν καφέδες ολόκληρα 9ωρα. Πάνω στο φόρτο εργασίας είχα παραλείψει να τους πάω νερά, οι ίδιοι μου μίλησαν με απαράδεκτο τρόπο και είπαν αν δεν μπορώ ας κάνω λατζα καλύτερα, οι λατρεμένοι αστυνομικοί είχαν αφήσει παρατημένα τα όπλα τους πάνω στο τραπέζι σε κοινή θέα σε μια περιοχή άκρως επικίνδυνη, όταν τους είπα να μαζέψουν τα όπλα και ότι αυτό που κάνουν είναι παράνομο γέλασαν ειρωνικά, ζήτησα τον αριθμό του ανώτερου τους και εκεί φοβήθηκαν και μου είπαν να το λήξουμε εδώ το θέμα και ότι δεν υπάρχει λόγος να το τραβήξουμε ως εκεί.

Στην ανατολική Ινδονησία υπάρχουν περιοχές όπου σχεδόν όλες οι νεαρές μητέρες έχουν φύγει για να δουλέψουν στο εξωτερικό. Οι Ινδονήσιοι αναφέρονται σε αυτές τις κοινότητες με την έκφραση «χωριά χωρίς μητέρες», μεταδίδει το βρετανικό δίκτυο BBC στον ιστότοπό του.

Η Έλι Σουσιαουάτι ήταν 11 χρονών όταν η μητέρα της την άφησε στην φροντίδα της γιαγιάς της. Οι γονείς της είχαν μόλις χωρίσει και για να φροντίσει για τα παιδιά της, η Μάρσια έφυγε για να δουλέψει ως οικιακή βοηθός στη Σαουδική Αραβία.

Η δημοσιογράφος του BBC Ρεμπέκα Χένσκι, που πήγε και συνάντησε τα παιδιά αυτά που έμειναν πίσω, γράφει ότι όταν συνάντησε την Έλι, η οποία τώρα πηγαίνει στην τελευταία τάξη του σχολείου, η μικρή της αφηγήθηκε πόσο δυστυχισμένη ήταν όταν έφυγε η μητέρα της. «Όταν βλέπω φίλους με τους γονείς τους στο σχολείο αισθάνομαι πολύ στενάχωρα. Λαχταράω να επιστρέψει η μητέρα μου στο σπίτι», είπε.

Στο χωριό της Έλι, το Ουανασάμπα, στο ανατολικό Λομπόκ, είναι αποδεκτό να φεύγουν οι μητέρες στο εξωτερικό για να εργαστούν ώστε να προσφέρουν στα παιδιά τους μια καλύτερη ζωή.

Οι περισσότεροι άνδρες εργάζονται ως αγρότες ή εργάτες, κερδίζοντας μόνον ένα ποσοστό αυτού που βγάζουν οι γυναίκες ως οικιακοί βοηθοί ή νταντάδες στο εξωτερικό.

Όταν οι μητέρες φεύγουν, διευρυμένες οικογένειες και οι πατέρες αναλαμβάνουν την φροντίδα των παιδιών -και όλοι προσέχουν επίσης τα παιδιά των άλλων.

Οι γυναίκες άρχισαν να φεύγουν για να εργαστούν στο εξωτερικό από αυτή την περιοχή της Ινδονησίας τη δεκαετία του 1980.

Ελλείψει νομικής προστασίας, αυτές είναι ευάλωτες σε κακοποιήσεις. Υπάρχουν ιστορίες για κάποιους που γύρισαν πίσω σε φέρετρα. Άλλοι είχαν ξυλοκοπηθεί τόσο άσχημα από τους εργοδότες τους που είχαν υποστεί σοβαρούς τραυματισμούς, ενώ ορισμένοι είχαν γυρίσει πίσω χωρίς να έχουν πληρωθεί.

Ορισμένες φορές μάλιστα κάποιες μητέρες επιστρέφουν και με άλλα παιδιά, τα οποία έχουν αποκτήσει είτε από σεξουαλικές σχέσεις διά της βίας ή συναινετικές, προσθέτει η Χένσκι στο ρεπορτάζ της αυτό, που δημοσιεύεται την Ημέρα της Μητέρας.

Πηγή:https://www.thepressproject.gr

Η αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου πρότεινε την αθώωση της καθαρίστριας που είχε παραποιήσει το απολυτήριο δημοτικού για την πρόσληψή της, κατά την εκδίκαση της αίτησης αναίρεσης της απόφασης του Δικαστηρίου που είχε εκδώσει την καταδικαστική απόφαση.

Σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης «ως χρόνο τέλεσης της κακουργηματικής απάτης δέχθηκε το δικαστήριο την περίοδο 1996-2015 που ήταν ο χρόνος που φέρεται να προκάλεσε ζημιά στο Δημόσιο λαμβάνοντας τους μισθούς της. Ο αληθής χρόνος τέλεσης όμως, είναι το 1996 που προσκόμισε νοθευμένα πιστοποιητικά με αποτέλεσμα την παραπλάνηση της αρμόδιας επιτροπής. Η απατηλή συμπεριφορά ήταν άπαξ και όχι εξακολουθητικά, όσο λάμβανε μηνιαίες αποδοχές της. Δεν υπήρχε υποχρέωση να ανακοινώσει κάθε μήνα την απάτη, αφού δεν μπορεί να αυτοενοχοποιηθεί».

Ο 49χρονος Σ.Β, υπάλληλος του πολυκαταστήματος Praktiker στο Αιγάλεω, εξαναγκάστηκε να υπογράψει την παραίτησή του, ώστε να μη φανεί ως απόλυση, σύμφωνα με μαρτυρίες συναδέλφων του. Δύο μέρες μετά, βρέθηκε απαγχονισμένος στο διαμέρισμά του.
Όπως τόνισαν, η αναγκαστική παραίτηση ήταν ο τρόπος να τιμωρηθεί ο άτυχος εργαζόμενος για μια ανοιχτή συσκευασία που βρέθηκε στον χώρο ευθύνης του. Η ομάδα σεκιούριτι τον οδήγησε στο γραφείο της διεύθυνσης, αφήνοντας υπόνοια ότι μπορεί και να έκλεψε. Ο ΣΒ ένιωσε ότι θίγεται η αξιοπρέπειά του, έπειτα από 12 χρόνια εργασίας, στη διάρκεια των οποίων δεν είχε δώσει καμία αφορμή να τον κατηγορήσουν.

Η παραίτηση, κάτω από πιεστικές και αδιευκρίνιστες συνθήκες, υπεγράφη .. Oι γείτονες ειδοποίησαν την αστυνομία, γιατί από το διαμέρισμά τους αναδυόταν δυσοσμία.

Η μεγάλη απεργία των 30.000 εκπαιδευτικών του Λος Άντζελες, κατάφερε μέσα σε έξι μέρες να σημειώσει μια σημαντική νίκη, κερδίζοντας μια σειρά αιτήματα, όπως την κατάργηση της δυνατότητας υπέρβασης του ορίου μαθητών και την σταδιακή μείωση του αριθμού τους ανά τάξη, αύξηση 6% στους μισθούς, τη δέσμευση για πρόσληψη νοσοκόμων και βιβλιοθηκάριων στα σχολεία, την συμμετοχή του συνδικάτου στη λήψη αποφάσεων που αφορούν τα ιδιωτικά σχολεία, δημιουργία χώρων πρασίνου στα σχολικά συγκροτήματα, δημιουργία ταμείου υποστήριξης μεταναστών, κ.α.

Διαβάστε παρακάτω τη διασκευή, από την Διεθνιστική – Σοσιαλιστική Οργάνωση «Ξεκίνημα», άρθρου από το site της Σοσιαλιστικής Εναλλακτικής (αδελφή οργάνωση του «Ξ» στις ΗΠΑ και τμήμα της Επιτροπής για μια Εργατική Διεθνή-CWI) γύρω από τις μαζικές κινητοποιήσεις και τα αιτήματα των δασκάλων του Λος Άντζελες.

Η 14η του Γενάρη ήταν η αρχή μιας ιστορικής απεργίας. Δεκάδες χιλιάδες μέλη του συνδικάτου δασκάλων του Λος Άντζελες (UTLA) βγήκαν από τις τάξεις τους στους δρόμους. Μετά το μεγάλο κύμα απεργιών των εκπαιδευτικών κατά τη διάρκεια του 2018, που ξεκίνησε από τις μαζικές κινητοποιήσεις στη Δυτική Βιρτζίνια, το Λος Άντζελες μετατράπηκε στο νέο πεδίο μάχης ανάμεσα στις δυνάμεις της ιδιωτικοποίησης και σε αυτές που παλεύουν για την επαναφορά του δημόσιου συστήματος παιδείας. Δεν πρόκειται μόνο για μια συγκεκριμένη διαπραγμάτευση, αλλά για μια συνολική ιδεολογική μάχη γύρω από το τι παιδεία χρειάζεται η κοινωνία.

Η κατάσταση στην παιδεία

Η εργασιακή και οικονομική καθημερινότητα των δασκάλων είναι εξαιρετικά δυσχερής. Παρά το γεγονός ότι η Καλιφόρνια είναι μια ιδιαίτερα πλούσια Πολιτεία, η υποχρηματοδότηση των σχολείων είναι τεράστια. Υπολογίζεται ότι η Καλιφόρνια ξοδεύει τα μισά χρήματα από τη Νέα Υόρκη ανά μαθητή. Σύμφωνα με τoν πρόεδρο του UTLA, Alex Caputo-Pearl, ο αριθμός των μαθητών στις τάξεις, μπορεί ακόμη και να ξεπερνάει τους 45 (!) στα λύκεια, ενώ στα γυμνάσια είναι περίπου 35 και στα δημοτικά 25. Η αρμόδια υπηρεσία για την εκπαίδευση στο Λος Άντζελες (LAUSD) δικαιολογεί αυτή την κατάσταση, λέγοντας ότι βρίσκεται σε οικονομική κρίση. Χρησιμοποιώντας αυτό το επιχείρημα, προχωράει σε απολύσεις δασκάλων, αυξάνει τον αριθμό των μαθητών στις τάξεις, μειώνει τη χρηματοδότηση των σχολείων, κλπ.

Η οικονομική κρίση όμως την οποία επικαλείται η LAUSD, είναι στην πραγματικότητα μια κατασκευασμένη απάτη. Στόχος της υποχρηματοδότησης της παιδείας, είναι να απαξιωθούν τα δημόσια σχολεία και να γίνουν τα ιδιωτικά πιο ελκυστικά στα μάτια των γονιών. Επιπλέον, οι πενιχροί μισθοί των εκπαιδευτικών, όπως και το συνεχώς αυξανόμενο κόστος ζωής στο Λος Άντζελες, έχει οδηγήσει στην έλλειψη δασκάλων και καθηγητών. Τα δημόσια σχολεία στο Λος Άντζελες, ουσιαστικά απευθύνονται στα πιο φτωχά στρώματα της κοινωνίας και ιδιαίτερα στους Αφροαμερικανούς και τους Λατίνους, που αποτελούν περίπου το 90% των μαθητών. Τα πλουσιότερα, κυρίως λευκά στρώματα του πληθυσμού, στέλνουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά, ή «ειδικά» σχολεία [1]. Όλα αυτά συμβαίνουν την ίδια ώρα που η LAUSD διαθέτει ένα απόθεμα της τάξης των 2 δις δολαρίων!

Οι κινητοποιήσεις και τα αιτήματα

Οπλισμένοι με την πικρή εμπειρία της προσπάθειας να κάνουν σωστά τη δουλειά τους μέσα σε αυτές τις συνθήκες, εκπαιδευτικοί και μαθητές, αλλά και γονείς και άλλοι υποστηρικτές, βγήκαν μαζικά στους δρόμους της πρωτεύουσας της Πολιτείας στις 14 Γενάρη. 60.000 διαδηλωτές συμμετείχαν στη μαζική πορεία από το Δημαρχείο της πόλης στα γραφεία της LAUSD, παρά τη βροχή και το κρύο. Την επόμενη μέρα, άλλοι 30.000 διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν γύρω από το κτίριο της ένωσης των «ειδικών» σχολείων, διαμαρτυρόμενοι για το γεγονός ότι τα συγκεκριμένα εκπαιδευτικά ιδρύματα, που απευθύνονται στα υψηλότερα κοινωνικά στρώματα και παράγουν γνώση και έρευνα για τα κέρδη των ιδιωτικών εταιρειών, απορροφούν 600 εκατομμύρια δολάρια από τη χρηματοδότηση των δημόσιων σχολείων.

Οι δάσκαλοι που μάχονται ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της παιδείας, έχουν αρχίσει να συνδέουν τα εκπαιδευτικά αιτήματα με αυτά για την πρόσβαση στο σύστημα υγείας, στην αξιοπρεπή στέγαση, κ.α. Ένας δάσκαλος αγγλικής φιλολογίας, μιλώντας σε μέλη της «Σοσιαλιστικής Εναλλακτικής» ανέφερε:

«Έχω έναν μαθητή που ζει σε ένα δωμάτιο μαζί με άλλους πέντε ανθρώπους. Αυτό δεν είναι σωστό. Κάτι λάθος συμβαίνει».

Η αλληλεγγύη απέναντι στην απεργία των εκπαιδευτικών φάνηκε από τις πρώτες μέρες της απεργίας, όταν μεγάλοι αριθμοί γονιών και μαθητών άρχισαν να κατεβαίνουν στις διαδηλώσεις. Σύμφωνα με μελέτη του Πανεπιστημίου Loyola Marymount, το 82% των οικογενειών στο Λος Άντζελες υποστήριξε την απεργία των δασκάλων. Μηνύματα αλληλεγγύης στον αγώνα τους έφτασαν από ολόκληρη τη χώρα και όχι μόνο. Αντίστοιχα μηνύματα έφτασαν ακόμη και από τη Γαλλία, γεγονός που αναδεικνύει τον τεράστιο διεθνή αντίκτυπο της απεργίας.

Τα λεφτά τα έχουν οι δισεκατομμυριούχοι

Στην Καλιφόρνια υπάρχουν 124 δισεκατομμυριούχοι και 250.000 εκατομμυριούχοι. Το σύστημα που τους επιτρέπει να πλουτίζουν πάνω στις πλάτες των εργαζομένων και της κοινωνίας, είναι το ίδιο που υποχρηματοδοτεί την παιδεία, την υγεία, το κοινωνικό κράτος. Οι εκπαιδευτικοί του Λος Άντζελες, αρχίζουν να συνειδητοποιούν μέσα από τον αγώνα τους, όχι μόνο ότι τα λεφτά υπάρχουν, αλλά και ποιοι τα έχουν. Αρχίζουν να απαιτούν να φορολογηθούν οι δισεκατομμυριούχοι, προκειμένου να χρηματοδοτηθεί η παιδεία και οι ανάγκες της κοινωνίας συνολικά. Αρχίζουν να καταλαβαίνουν την ουσία των ανισοτήτων στον καπιταλισμό, όσον αφορά τις αμοιβές τους αλλά και τους ταξικούς φραγμούς στην εκπαίδευση.

Η νίκη αυτή των εκπαιδευτικών στο Λος Άντζελες έρχεται μετά τις σημαντικές επιτυχίες σε πολιτείες όπως το Σιάτλ όπου καθιερώθηκε βασικός μισθός 15 δολάρια την ώρα, μετά την πρόσφατη αύξηση που πέτυχαν οι εργαζόμενοι της Άμαζον, και μετά από μια σειρά σημαντικούς εργατικούς αγώνες στις ΗΠΑ. Οι επιθετικοί αυτοί αγώνες των εργαζομένων δίνουν το παράδειγμα και ανοίγουν το δρόμο για μεγαλύτερες διεκδικήσεις στους χώρους εργασίας όχι μόνο στις ΗΠΑ αλλά και παγκόσμια.

[1] Τα σχολεία αυτά, ονομάζονται charter schools. Πρόκειται για εκπαιδευτικά ιδρύματα που χρηματοδοτούνται μεν από το δημόσιο, αλλά λειτουργούν υπό την ευθύνη μιας συγκεκριμένης κοινότητας, ή ομάδας και απευθύνεται στα μέλη της. Τα σχολεία αυτά θέτουν συγκεκριμένους ερευνητικούς στόχους, τους οποίους οφείλουν να εκπληρώσουν προκειμένου να συνεχίσουν να χρηματοδοτούνται. Δείτε περισσότερα εδώ

Τραγούδι μαθήτριας που υποστηρίζει την απεργία

Πηγή:https://www.thepressproject.gr