ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ + ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

Στην απόλυση της δημοσιογράφου Ανθής Παζιάνου, που βρέθηκε στο στόχαστρο φασιστικών επιθέσεων στη Λέσβο και είναι από τους δημοσιογράφους που με συνέπεια και επιμονή καταγράφουν την έξαρση της ξενοφοβίας και της ακροδεξιάς στο νησί του Βορείου Αιγαίου, προχώρησε η τοπική εφημερίδα «Εμπρός», την ώρα μάλιστα που της χρωστά δεδουλευμένα άνω των επτά μηνών και επιδόματα αδείας, και ενώ βρισκόταν σε επίσχεση εργασίας. Να ανακληθεί η εκδικητική απόλυση και να καταβληθούν τα δεδουλευμένα της ζητά το Διοικητικό Συμβούλιο της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Πελοποννήσου – Ηπείρου – Νήσων.

Το ελληνικό θέατρο την Παρασκευή βρέθηκε στο δικαστήριο, στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Ούτε ένας δημοσιογράφος ήτανε παρών, αλλά και από ηθοποιούς, σκηνοθέτες, συγγραφείς και πανεπιστημιακούς, η απουσία εκκωφαντική. Έχουμε μάθει φαίνεται να μαζευόμαστε μόνο στις πρεμιέρες, αλλά όχι στα δύσκολα.

Ανάμεσα στους λιγοστούς ανθρώπους της τέχνης που ήρθαν στην ιστορική δίκη για να στηρίξουν τον πρόεδρο του Δ.Σ. του Θεατρικού Μουσείου, Κώστα Γεωργουσόπουλο και τον αντιπρόεδρο, Γιώργο Μιχαλακόπουλο, ήταν ο Γρηγόρης Βαλτινός, ο Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος, η Μάνια Παπαδημητρίου, ο Κωστής Σαββιδάκης και ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης.


Το Ψυχιατρείο Φυλακών Κορυδαλλού επισκέφθηκε στις 29 Οκτωβρίου 2018 η «Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων».

Στην ανακοίνωση της με τίτλο: «Ψυχιατρείο Φυλακών Κορυδαλλού – Αποτεφρωτήριο ψυχών», επιβεβαιώνει άλλη μια φορά τις τραγικές συνθήκες που επικρατούν ανάμεσα στους 234 ασθενείς κρατούμενους  -εκ των οποίων οι 74 είναι αλλοδαποί διαφόρων εθνικοτήτων- που κρατούνται στο ψυχιατρείο.

Μεταξύ των κρατουμένων υπάρχει ένας κατ’ ιδίαν διδασκόμενος, ενώ οι κρατούμενοι που δικαιούνται τακτική άδεια είναι μόλις 11.

της Κικής Σταματόγιαννη

Στη µνήµη του Ζακ Κωστόπουλου /της Zackie Oh Αθήνα, Σεπτέµβρης 2018. Ένας νέος άνθρωπος, µέρα µεσηµέρι, στο κεντρικότερο σηµείο της Αθήνας, ξυλοκοπείται. Μέχρι θανάτου. Μπροστά σε δεκάδες άλλους που παρακολουθούν απαθείς και αµέτοχοι – πλην ενός. Οι δράστες σπεύδουν να επικαλεστούν την προστασία της ατοµικής τους ιδιοκτησίας µπροστά στο ενδεχόµενο της «ληστείας του κοσµηµατοπωλείου από ένα πρεζάκι». Τα όργανα καταστολής του ελληνικού κράτους, που επίσης χτυπούν µε µανία έναν ήδη αιµόφυρτο και πεσµένο στο πεζοδρόµιο άνθρωπο ανήµπορο πια να αντιδράσει, δεν επικαλούνται τίποτα. Ακολουθούν τη «συνήθη πρακτική», κατά την ωµή παραδοχή αξιωµατικού της ΕΛΑΣ, προέδρου της Ένωσης Αστυνοµικών Υπαλλήλων Αθήνας. «Αυτή είναι η πρακτική. Σ’ όποιον αρέσει. Σ’ όποιον δεν αρέσει…».

Όργιο συγκάλυψης Όσο ξετυλίγεται το κουβάρι ωστόσο αυτής της σοκαριστικής ιστορίας και προκύπτουν στοιχεία, µαρτυρίες, βίντεο, η -βαµµένη µε το αίµα ενός ανθρώπου- ιδιοκτησία των καταστηµαταρχών της Οµόνοιας καθόλου δεν φαίνεται να απειλείται. Ούτε µια στιγµή. Ολόκληρο το αφήγηµα περί της υποτιθέµενης ληστείας (στην αρχική εκδοχή) ή κλοπής (στο µεταγενέστερο σενάριο) από έναν «επικίνδυνο», σε «κατάσταση αµόκ» και «οπλισµένο τοξικοµανή» που τους απειλεί κραδαίνοντας πότε µαχαίρι, πότε γυαλί, πότε και τα δύο ενώ ταυτόχρονα καταφέρνει και κρατά µαζί κι έναν πυροσβεστήρα, καταρρέει. Τι αποµένει; Μένει η χυδαία δολοφονία ενός ανθρώπου ανυπεράσπιστου, φοβισµένου, σε σύγχυση και σε απόλυτη αδυναµία να προστατεύσει τον εαυτό του. Μένει, επίσης, η πικρή συνειδητοποίηση ότι έζησε ένα βασανιστικό και οδυνηρό τέλος, επειδή η συντριπτική πλειονότητα των «θεατών της βίας» δεν έκρινε σκόπιµο να κάνει την παραµικρή κίνηση για να τον προστατεύσει.

Είναι πολλά και ζητούν επιτακτικά µια απάντηση τα ανοιχτά ερωτήµατα για τον τρόπο µε τον οποίο το κράτος χειρίστηκε την υπόθεση. Ο τόπος του εγκλήµατος δεν σφραγίζεται, όπως θα επέτασσε η ακολουθητέα διαδικασία και τα πρωτόκολλα έρευνας. Ελάχιστες ώρες µετά, ο µαγαζάτορας σκουπίζει ήσυχος τα γυαλιά, τα σκουπίδια, τα αίµατα, τα αποδεικτικά στοιχεία. Μαχαίρια πηγαινοέρχονται κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, οι µάρτυρες άφαντοι, η δικογραφία ελλιπής, οι κατηγορούµενοι να πέφτουν στη µια αντίφαση µετά την άλλη, το ασθενοφόρο να παραλαµβάνει έναν άνθρωπο «σε πολύ κρίσιµη κατάσταση», αλλά να φεύγει χωρίς τον φάρο αναµµένο, οι εργαζόµενοι του ΕΚΑΒ να µεταφέρουν έναν αναίσθητο άνθρωπο δεµένο µε χειροπέδες, η αρχική ανακοίνωση να αναφέρει ότι «εξέπνευσε καθ’ οδόν προς το νοσοκοµείο» – µια ανακοίνωση που διαψεύδεται από τους γιατρούς που τον παρέλαβαν εκεί. Αν ήταν ήδη νεκρός, η µεταφορά του µε χειροπέδες συνιστά περιύβριση νεκρού. Αν δεν ήταν, οι χειροπέδες σε έναν άνθρωπο ακινητοποιηµένο και πολύ σοβαρά τραυµατισµένο, προς τι; Τι ακριβώς εξυπηρετούσαν; Μια σειρά από χοντροκοµµένα ψέµατα, από διαστρεβλώσεις, από συκοφαντίες, από όλα εκείνα που κωδικοποιούνται σε έναν και µόνο όρο: συγκάλυψη. Υπάρχει ωστόσο ένα µοναδικό πράγµα που µπορεί να απαιτήσει ένας νεκρός, που τη µνήµη του σκύλευσαν δεκάδες εµετικές αναρτήσεις και σχόλια στα αστικά ΜΜΕ και τα µέσα κοινωνικής δικτύωσης. Σχόλια που έσταζαν ρατσιστική χολή και οµοφοβικό µίσος. Κι αυτό είναι να φωτιστούν οι συνθήκες πίσω από έναν άδικο και αναξιοπρεπή θάνατο. Τίµιο αίτηµα.

Οι «ταυτότητες» του Ζακ «Είµαι Drag Queen, ακτιβιστής. Είµαι οροθετικός, είµαι αδερφή. Ασχολούµαι ως ακτιβιστής κυρίως µε αυτά τα θέµατα, αλλά και µε τα ανθρώπινα δικαιώµατα γενικά. Είµαι µια Drag Queen οροθετική τσούλα!»**

Ο Ζακ δολοφονήθηκε µε όλες τις ταυτότητες που έφερε. Πιθανότατα και για όλες τις ταυτότητες που έφερε ανοιχτά και περήφανα. Αλλά αυτό δεν το ξέρουµε ακόµη. Και δεν ξέρουµε αν θα το µάθουµε κάποτε.

∆ολοφονήθηκε ως ανοιχτά γκέι και ακτιβιστής για τα λοατκια+ δικαιώµατα.

∆ολοφονήθηκε ως κουίρ, καθώς -όπως δήλωνε- δεν αυτοπροσδιοριζόταν «ούτε ως άντρας ούτε ως γυναίκα».**

∆ολοφονήθηκε ως µη αρρενωπός, σύµφωνα µε τα κατασκευασµένα κοινωνικά στερεότυπα ως προς το τι θεωρείται θηλυκότητα και τι αρρενωπότητα.

∆ολοφονήθηκε ως ανοιχτά οροθετικός, που µιλούσε δηµόσια για την προσωπική του ιστορία και έκανε κάθε προσπάθεια στην κατεύθυνση αποστιγµατισµού των ανθρώπων που διαγιγνώσκονται θετικοί στον ιό HIV. «Με πλησίαζαν µόνο φορώντας µάσκα, λες και θα έµπαιναν σε χειρουργείο, ενώ αυτό δεν ενδείκνυται για κάποιον που έχει HIV, καθώς δε µεταδίδεται ούτε µε τον αέρα ούτε µε το άγγιγµα και επίσης δεν έκαναν κάτι αντίστοιχο σε κανέναν άλλον ασθενή, ακόµα και σε κάποιους που µπορεί να είχαν βήχα ή κάποια ίωση. Επειδή µιλάµε για γιατρούς, δεν ξέρω κατά πόσο µπορεί να δικαιολογηθεί ως άγνοια».**

 

∆ολοφονήθηκε ως ντραγκ κουίν. Ως µία από τις περσόνες που ξεδίπλωνε στη σκηνή. Ως Zackie Oh.

∆ολοφονήθηκε ως ακτιβιστής για τα ανθρώπινα δικαιώµατα, ως ένας άνθρωπος που µιλούσε πάντα κατά του ρατσισµού και υπέρ των µεταναστών, παιδί µεταναστών ο ίδιος.

∆ολοφονήθηκε ως ένα πλάσµα που είχε επιλέξει να είναι ο εαυτός του/η εαυτή της και αρνιόταν να είναι κάτι άλλο, κάτι λιγότερο απ’ αυτό. «[…] όταν µίλησα στην κοινότητα για την επίθεση που δέχτηκα, κάποια άτοµα µε ρώτησαν εάν ήµουν βαµµένος ή ‘‘ήσουν in drag’’; Αυτό έχει από πίσω ένα ‘‘προκάλεσες;’’. Γιατί πρέπει να το ρωτήσεις αυτό και τι σηµασία έχει; ∆ηλαδή θα ήταν πιο δικαιολογηµένο εάν έλεγα ότι ήµουν βαµµένος ή φορούσα περούκα; Αυτό δικαιολογεί µια επίθεση; Είναι αντίστοιχο µε τις γυναίκες που βιάζονται και τις ρωτάνε τι φόραγες. Άλλο ένα παράδειγµα, ίσως πιο αθώο, αλλά επίσης προβληµατικό: ‘‘Να προσέχεις’’. Έλαβα δεκάδες µηνύµατα ‘‘Να προσέχεις’’. Να προσέχω τι; Να µην είµαι ο εαυτός µου; Τι σηµαίνει να προσέχω; Να µην προκαλώ; Να µην είµαι εγώ; Με αυτή την έννοια δε µπορώ να προσέχω. Αρνούµαι!»**.

∆ολοφονήθηκε ως αντιφασίστας: «Εάν µε ρωτούσες τι θα ήθελες να αλλάξεις στην κοινωνία, επειδή οι φασίστες δε θα πάψουν να είναι φασίστες, θα ήταν όταν βλέπεις να επιτίθενται σε κάποιον, να µην κοιτάς από την άλλη».**

∆ολοφονήθηκε, γιατί κάποιοι τελικά επέλεξαν -µπροστά σε ένα φασιστικό χτύπηµα- να κοιτάξουν από την άλλη. ∆ολοφονήθηκε παρότι ήξερε «να τρέχει γρήγορα». Αυτή τη φορά, δεν πρόλαβε να «τη γλιτώσει φθηνά, µε κάτι κλωτσιές µόνο».**

∆εν πρόλαβε να τρέξει, γιατί κάποιοι θέλησαν να επιβάλουν τον δικό τους ορισµό περί κανονικότητας. Και στον ορισµό αυτό «πουστράκια, ανώµαλοι, άρρωστοι µε AIDS, ακτιβιστές, πρεζάκια», δεν χωρούν. ∆εν χωρούν στο µικρό µυαλό και στο µικρό κόσµο τους, που προσπαθούν να τον γενικεύσουν και να τον µετατρέψουν σε έναν εφιαλτικό κόσµο για όλες και όλους εµάς.

Τι είναι «κανονικό»;

Γιατί επιµένουµε στις ταυτότητες του Ζακ;

Έχει σηµασία κάθε φορά που αναφερόµαστε στον Ζακ, να έχουµε ανά πάσα στιγµή στο µυαλό µας ότι ο άνθρωπος που δολοφονήθηκε ήταν ΟΛΑ αυτά. Ταυτόχρονα. Ζούσε και ανέπνεε µε όλες αυτές τις ταυτότητες, κάθε µία από τις οποίες είναι βαθιά πολιτική. Και είναι πολιτική, γιατί η άρνηση αποδοχής και σεβασµού οποιασδήποτε από αυτές οδηγεί σε µια κοινωνία του Καιάδα. Από δω οι «κανονικοί», από κει οι παρείσακτοι, οι παρίες, οι «κατά λάθος». Κάθε συζήτηση εποµένως σχετικά µε τη δολοφονία που τάραξε τις τελευταίες µέρες του Σεπτέµβρη είναι µια συζήτηση περί «κανονικότητας».

Τι είναι «κανονικό» λοιπόν για εµάς;

Κανονικό είναι να αξιολογείς την ανθρώπινη ζωή υπέρτερα σε σχέση µε οποιοδήποτε υλικό αγαθό. Να σπεύδεις όταν ένας αναγκεµένος άνθρωπος καλεί σε βοήθεια. Να συνειδητοποιείς ότι τα «περιθώρια» είναι κοινωνικές κατασκευές, δεν προκύπτουν αίφνης. Να σέβεσαι απόλυτα και να αγκαλιάζεις τη διαφορετικότητα. Κι αν κληθούµε ποτέ να επιλέξουµε, θα επιλέξουµε αβίαστα αυτούς που ένα µέρος της κοινωνίας θεωρεί «µη κανονικούς»: αυτούς και αυτές που υφίστανται καταπίεση γιατί δεν είναι «αρκετά άντρες» ή «αρκετά γυναίκες», όσους δεν αισθάνονται ούτε το ένα ούτε το άλλο, όσες είναι ψυχικά ασθενείς ή σωµατικά ανάπηροι, τις οροθετικές, τους τοξικοεξαρτηµένους, τις σεξεργάτριες, τους φτωχούς, όσους έχουν πιο σκούρο δέρµα, όσους λατρεύουν άλλο θεό ή κανέναν θεό, όσες κουβαλάνε ένα σακίδιο και τα παιδιά τους κάθε φορά που βοµβαρδίζεται το σπίτι τους αναζητώντας ασφάλεια και στέγη. Αυτή είναι η κανονικότητα για µας. «Και σ’ όποιον αρέσει».

Η δεύτερη δολοφονία του Ζακ/Zackie Oh

Μετά το λιντσάρισµα του Ζακ ακολούθησε µια δεύτερη προσπάθεια «να ξεµπερδεύουν µ’ αυτόν». Τα ειδησεογραφικά δελτία αναµετέδωσαν το αστυνοµικό δελτίο, χωρίς κανένα φιλτράρισµα, καµία επιπλέον έρευνα. Για τα ΜΜΕ, ήταν άλλο ένα περιστατικό µε «ένα πρεζάκι της Οµόνοιας που προσπάθησε να ληστέψει ένα κοσµηµατοπωλείο για να εξασφαλίσει τη δόση του». Αν δεν γινόταν γνωστή η ταυτότητα του νεκρού, η υπόθεση θα είχε κλείσει βολικά για όλους τους εµπλεκόµενους. Τους µαγαζάτορες, τους αστυνοµικούς του διαβόητου Α.Τ. Οµονοίας, όλους όσους σιώπησαν και δεν αντέδρασαν.

Ωστόσο, η στοχευµένη αναπαραγωγή ειδήσεων από τα αστικά, συστηµικά ΜΜΕ συνεχίστηκε. Προσεκτικά επιλεγµένες ειδήσεις, σερβιρισµένες µε τρόπο τέτοιο που συσκοτίζει και διαστρεβλώνει. «Βρέθηκε DNA του Ζ. Κωστόπουλου στο µαχαίρι». Σε ένα µέρος όπου το αίµα του βρισκόταν παντού, παραλείπουν να πουν. Τι µας λέει, εποµένως, αυτή η είδηση; Μας υπενθυµίζει ότι ένοχοι µπορούν να κατασκευαστούν και µετά θάνατον. Μας τονίζει µε έµφαση ότι η εξουσία δεν είναι µόνο κατασταλτική. Όταν χρειάζεται, έρχεται να τη συνεπικουρήσει και η εξουσία των ιδεολογικών µηχανισµών του κράτους, ώστε να διατηρηθεί το σύστηµα αλώβητο. Πρέπει να «σκιαγραφηθεί» ο επικίνδυνος. Ποιος είναι αυτός που απειλεί τη ζωή του «µεσαίου µεροκαµατιάρη»; Μας το απαντούν τα ΜΜΕ µε τη δηµοσκόπηση-ντροπή: «Είστε υπέρ της ηρωοποιήσεως του επίδοξου ληστή, οµοφυλόφιλου και οροθετικού;». Ο «επικίνδυνος» λοιπόν βρέθηκε. Η σήψη είναι ίσως µια υπερβολικά αθώα λέξη.

Στα µέσα κοινωνικής δικτύωσης η σελίδα της Zackie Oh πληµµύρισε από σχόλια ενάντια σε κάποια, κάποιες ή και όλες τις ταυτότητες του νεκρού. Βγήκαν στην επιφάνεια για άλλη µια φορά τα συντηρητικά αντανακλαστικά του πιο φοβικού κοµµατιού της κοινωνίας. Φοβικό απέναντι στη διαφορετική έκφραση της προσωπικότητας, στην οµοφυλοφιλία, στην οροθετικότητα, στην τοξικοεξάρτηση. Και την ίδια στιγµή έτοιµο να θυσιάσει τα πάντα µπροστά στην ατοµική ιδιοκτησία. Η τελευταία µεταβλήθηκε στην ιερή αγελάδα, που όχι µόνο δεν επιτρέπεται να την αγγίξεις, «Και τι θα έκανες εσύ, δηλαδή, αν έµπαινε κάποιος στο σπίτι σου;», αλλά δικαιολογεί τις ενέργειες και κάθε αυτόκλητου υπερασπιστή. ∆ικαιολογεί την αυτοδικία, δικαιολογεί το λυσσασµένο ξυλοδαρµό, δικαιολογεί τα πάντα.

∆υο λόγια για τον «κοινωνικό εκφασισµό»

Επειδή ακούγεται και γράφεται συχνά η έκφραση αυτή το τελευταίο διάστηµα µε αφορµή και τη δολοφονία του Ζακ, η αύξηση της βίας στο δρόµο σηµαίνει «κοινωνικό εκφασισµό»;

Είναι πολύ λογικό να αγανακτούµε µε όσους κοιτούσαν µε απάθεια το λιντσάρισµα του Ζακ Κωστόπουλου ή εκείνους που µαζεύτηκαν κάτω από τον απελπισµένο που ετοιµαζόταν να αυτοκτονήσει στην Οµόνοια καλώντας τον «να πέσει µια ώρα αρχύτερα». Η απονιά στο µαρτύριο του άλλου, η σκληρότητα στον πιο ανυπεράσπιστο είναι αδιανόητη κατάντια. Αλλά δεν αποτελεί «κοινωνικό φασισµό».

Ο φασισµός είναι µια έννοια µε πολύ συγκεκριµένο πολιτικό περιεχόµενο. Σηµαίνει ένα αντιδραστικό λαϊκό µικροαστικό κίνηµα µε στόχο την εξουσία. Ακριβώς επειδή είναι αντιδραστικό κίνηµα, στρέφεται ενάντια στους πιο αδύναµους: την εργατική τάξη και κάθε συλλογικότητά της, τους/τις πρόσφυγες, µετανάστ(ρι)ες, µουσουλµάνους, λοατκια+, ανάπηρους, οροθετικούς. Θέλει τις γυναίκες στο σπίτι να γεννούν παιδιά και µε ιδιαίτερη λύσσα επιχειρεί να συντρίψει κάθε είδους κοινωνική δράση των καταπιεσµένων.

Επειδή είναι κίνηµα, ξεσηκώνει µεγάλα πλήθη και δουλεύει µέσα στον κόσµο, προσπαθώντας να χτίσει γρήγορα µια δυνατή οργάνωση. Ο φασισµός τρέφεται και µεγεθύνεται από πολλά ποτάµια:

– Από την οργή και τα παράπονα των µικροαστών που καταρρέουν µπροστά στην κρίση «και χρειάζεται ένας στιβαρός ηγέτης να χτυπήσει τη γροθιά του στο τραπέζι» για να επιστρέψει η ελπίδα.

– Από το φόβο τους πως θα κατρακυλήσουν στο επίπεδο των πιο χτυπηµένων κοµµατιών, των άνεργων, των µεταναστών χωρίς χαρτιά και δικαιώµατα, των «περιθωριακών» της κοινωνίας. Γι’ αυτό και επιτίθενται σ’ αυτά τα πληθυσµιακά κοµµάτια χωρίς κανένα έλεος.

– Από φαντασιώσεις εθνικού µεγαλείου, που είναι η άλλη πλευρά της απελπισίας και της ασηµαντότητας που αισθάνονται.

– Από το διάχυτο µισανθρωπισµό που παράγει άφθονο η καπιταλιστική κοινωνία. Ο φασισµός χρειάζεται και αυτός ένα είδος πρωτοπορίας. Αποφασισµένους µαχητές που θα δώσουν και θα κερδίσουν στο δρόµο µάχες ενάντια στην αριστερά και τα κινήµατα. ∆εν µπορεί να δουλέψει χωρίς τάγµατα εφόδου, γι’ αυτό έχει απόλυτη ανάγκη από την πρώτη ύλη του κοινωνικού µισανθρωπισµού για να στρατολογήσει τους στρατιώτες του. Έχει ανάγκη από την «ανθρώπινη σκόνη».

Όµως, ο διάχυτος µισανθρωπισµός δεν είναι το ίδιο πράγµα µε το φασισµό. Ο τελευταίος συνεπάγεται οργάνωση µάχης και συγκροτηµένη µαζική απεύθυνση. Ο µισανθρωπισµός είναι το περιβάλλον το οποίο τρέφει τον φασισµό. Αλλά είναι σοβαρό λάθος, για όσες και όσους θέλουµε να παλέψουµε ενάντια στο τέρας, να το συγχέουµε µε το περιβάλλον που το συντηρεί.

Οι νοικοκυραίοι φονιάδες του Ζακ είναι φανερό πια πως έχουν σχέσεις µε την οργανωµένη ακροδεξιά. ∆εν µπορούµε να πούµε το ίδιο µε βεβαιότητα για τους δεκάδες περίεργους που κοιτούσαν το λιντσάρισµα.

Με το να θεωρούµε πως έχουµε να αντιµετωπίσουµε «κοινωνικό φασισµό», είναι σα να λέµε πως ο φασισµός έχει ήδη κυριαρχήσει στην κοινωνία, πως η κοινωνία συνολικά είναι εναντίον µας. Έτσι, παραλείπουµε τον κρίσιµο κρίκο του αγώνα σήµερα, που είναι το να εµποδίσουµε κάθε εµφάνιση των ταγµάτων εφόδου στο δρόµο και στις γειτονιές, κάθε οργανωτική ανάπτυξη των φασιστών. ∆εν έχουµε την παραµικρή πολυτέλεια να θεωρούµε πως ο πόλεµος έχει ήδη χαθεί, αποφεύγοντας το καθήκον της µάχης τώρα.

Αντί επιλόγου

Η πρώτη πράξη σεβασµού της µνήµης κάθε νεκρού είναι ο σεβασµός της ξεχωριστής προσωπικότητας που υπήρξε ο νεκρός. Για όσες και όσους θαυµάσαµε τον Ζακ πάνω στη σκηνή, για όσες και όσους διασταυρώθηκαν οι δρόµοι µας µε τον δικό του στο κίνηµα, δεν θα µπορούσαµε να τον αποχαιρετήσουµε µε τίποτα άλλο πέρα από γενναίες δόσεις γκλίτερ σκορπισµένες στο δρόµο. Με τραγούδια της Μαντόνα µπροστά στη Βουλή. Με συνθήµατα. Με ντραγκ αµφίεση και ψηλοτάκουνα στις πορείες µνήµης. Με στρας στα πάρτι που διοργανώνονται, στην προσπάθεια να καλυφθούν τα έξοδα της δίκης για την αποκατάσταση της αλήθειας. Για να δικαιωθεί ο Ζακ. Και η Zackie. Το πένθος δεν θα ταίριαζε σ’ αυτόν. Με τον ίδιο τρόπο δεν ταιριάζει και σ’ εµάς.

(…) θα ταξιδέψουµε λοιπόν µια µέρα µακριά θα µείνουν άδεια τα κλουβιά που χτίσατε

και οι παγίδες που µας στήσατε

θα διαλυθούν µε τον καιρό από του χρόνου τη σκουριά

δε θα µας φτάνουν πια εδώ οι σφαίρες σας

είµαστε άγνωστα πολύχρωµα πουλιά (…)

* *Στίχοι από το τραγούδι «Η νέα βαρβαρότητα», Γιάννης Αγγελάκας, Παύλος Παυλίδης

** Λόγια του Ζακ Κωστόπουλου/Zackie Oh µέσα από συνεντεύξεις που έδωσε κατά καιρούς

Πηγή: https://www.redtopia.gr

«Μόνο στη Θεσσαλονίκη διαχειριζόμαστε περίπου 70 υποθέσεις ασυνόδευτων ανήλικων προσφύγων και μεταναστών τον μήνα. Εφτασε στα γραφεία μας ακόμη και παιδί ηλικίας 10 ετών. Μας είναι εξαιρετικά οδυνηρό να στέλνουμε αυτά τα παιδιά σε κρατητήρια αστυνομικού τμήματος από έναν μέχρι τρεις μήνες μέχρι να ολοκληρωθούν οι διαδικασίες για να οδηγηθούν σε κάποια δομή. Σκεφτείτε, 30 με 90 μέρες τα παιδιά αυτά δεν μπορούν να δουν ούτε ουρανό».

Στο κέντρο κράτησης της Αμυγδαλέζας βρέθηκαν την Τετάρτη οι Ιρανοί πρόσφυγες που είχαν προχωρήσει σε κινητοποιήσεις την Τρίτη στη Βουλή και την Τετάρτη στην Υπηρεσία Ασύλου, διαμαρτυρόμενοι για την εξαιρετικά δύσκολη πρόσβαση στη διαδικασία ασύλου. Ενώ όμως έγιναν δεκτοί τόσο από τη Βουλή, όπου επέδωσαν ψήφισμα, ζητώντας να καταγραφεί άμεσα το αίτημά τους για άσυλο, όσο και από την Υπηρεσία Ασύλου, η οποία είχε δίωρη συνάντηση μαζί τους για να εξηγήσει την κατάσταση, η ΕΛ.ΑΣ. επέλεξε τον δρόμο της καταστολής και της κράτησης.

AP Photo/Thanassis Stavrakis

Αύξηση σημείωσαν τους τελευταίους έξι μήνες επιθέσεις και διακρίσεις με ξενοφοβικά και ρατσιστικά χαρακτηριστικά στις τοπικές κοινωνίες ενάντια στην παρουσία προσφύγων και τη δημιουργία νέων hotspots στα νησιά Λέσβο και Σάμο, σύμφωνα με την οργάνωση «Υποστήριξη Προσφύγων στο Αιγαίο» (RSA), μέλους του Δικτύου Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας (RVRN)

Η RSA σημειώνει πως αυτές οι αντιδράσεις κυμαίνονταν από την ακραία και βίαιη γλώσσα που χρησιμοποίησαν μέλη της τοπικής Αυτοδιοίκησης και αστυνομικοί έως τις αυτοαποκαλούμενες «ομάδες περιφρούρησης» που ελέγχουν σπίτια για την παρουσία προσφύγων στη Λέσβο.

Στη σχετική ανακοίνωση αναφέρεται ότι ένα ευρύτατο ρατσιστικό πογκρόμ κατά Αφγανών προσφύγων που διαμαρτύρονταν με τις οικογένειες τους για την παρατεταμένη παραμονή τους στη Λέσβο, πραγματοποιήθηκε τον περασμένο Απρίλιο και είχε ως αποτέλεσμα πολλοί από τους πρόσφυγες να χρειαστούν νοσοκομειακή περίθαλψη. Ανάμεσα στους τραυματίες ήταν επίσης ακτιβιστές που προσπάθησαν να τους προστατεύσουν.

»Ασκήθηκε δριμεία κριτική για τη στάση των αστυνομικών αρχών ενώ λίγες ημέρες αργότερα μετά το συμβάν, πραγματοποιήθηκαν συλλήψεις φερόμενων δραστών. Ακροδεξιά ομάδα ανέλαβε την ευθύνη για την καταστροφή μνημείου αφιερωμένου στους πρόσφυγες που έχασαν τη ζωή τους στη Λέσβο ενώ τοπικοί δημοσιογράφοι απειλήθηκαν για τον τρόπο κάλυψης του προσφυγικού ζητήματος.

»Περαιτέρω, ξενοφοβικά επεισόδια περιελάμβαναν εκτεταμένες αντιδράσεις γονέων κατά της λειτουργίας απογευματινών τάξεων υποδοχής για παιδιά πρόσφυγες στα σχολεία της Χίου. Τα τηλεοπτικά πλάνα που δείχνουν αστυνομικό στο hotspot της Μόριας να πραγματοποιεί μια εξαιρετικά χυδαία λεκτική επίθεση εναντίον ηλικιωμένης γυναίκας πρόσφυγα, οδήγησαν σε διεξαγωγή εσωτερικής πειθαρχικής έρευνας (ΕΔΕ) από την Ελληνική Αστυνομία».

Ακολουθεί το χρονολόγιο από την RSA – Περισσότερες λεπτομέρειες και βίντεο στην ιστοσελίδα της οργάνωσης

22-23 Απριλίου 2018 – Λέσβος

Το βράδυ της 22ας Απριλίου και τις πρώτες πρωινές ώρες της 23ης Απριλίου, πολλοί Αφγανοί πρόσφυγες, συμπεριλαμβανομένων οικογενειών με παιδιά, δέχονται βίαιη και οργανωμένη επίθεση από μεγάλη ομάδα ατόμων με επικεφαλείς μέλη της ακροδεξιάς στην Λέσβο. Οι πρόσφυγες διαδηλώνουν στην κεντρική πλατεία του νησιού ενάντια στην καθυστέρηση εξέτασης των αιτημάτων ασύλου τους και στον εγκλωβισμό τους στο νησί, ως αποτέλεσμα της συμφωνίας της E.Ε-Τουρκίας. Οι ακτιβιστές που προσπαθούν να προστατεύσουν τους πρόσφυγες δέχονται επίσης επίθεση. Ακραία ρατσιστικά συνθήματα ακούγονται από τους δράστες, με χαρακτηριστικότερο το «κάψτε τους ζωντανούς!». Τουλάχιστον 28 πρόσφυγες μεταφέρονται στο τοπικό νοσοκομείο για να λάβουν πρώτες βοήθειες για τραυματισμούς στο κεφάλι και σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα. Παρά την παρουσία εισαγγελέα στο χώρο των επιθέσεων, που σύμφωνα με αναφορές έδωσε εντολή για συλλήψεις, η αστυνομία δεν συνέλαβε κανέναν από τους δράστες της επίθεσης εκείνη τη νύχτα. Αντ ‘αυτού, συνελήφθησαν πρόσφυγες για την κατάληψη δημόσιου χώρου. Μετά τον θόρυβο που δημιουργήθηκε στις 26 Απριλίου, οι αρχές προέβησαν στον σχηματισμό δικογραφίας εναντίον δεκαεπτά ντόπιων για τις επιθέσεις.

Μάιος 2018 – Σάμος

Το Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής ανακοίνωσε σχέδια για την μετακίνηση του hotspot στο στρατόπεδο στρατού Μοσχονά, το οποίο βρίσκεται κοντά στο χωριό Μυτιληνιοί. Μέρος της τοπικής κοινωνίας και της τοπικής Αυτοδιοίκησης διαμαρτύρονται για τη δημιουργία του hotspot κοντά στο χωριό και χρησιμοποιούν ξενοφοβική και επιθετική ρητορική για τους πρόσφυγες.

Ιούνιος & Ιούλιος 2018 – Χίος

Σύλλογοι γονέων διαφόρων σχολείων στη Χίο εκδίδουν ψήφισμα ενάντια στην στις απογευματινές τάξεις υποδοχής παιδιών προσφύγων στα σχολεία του νησιού και προτείνουν η εκπαίδευση τους να γίνεται εντός του hotspot στην «Βιάλ». Ακολούθως αρκετοί σύλλογοι γονέων λαμβάνουν την ίδια απόφαση και ζητούν από την Ένωση Γονέων σχολείων του νησιού να υιοθετήσει παρόμοια θέση.

14 Ιουνίου 2018 – Λέσβος

Με ανακοίνωση έξω από την δημοτική παραλία «Τσαμάκια» στην Λέσβο απαιτείται από τους υπηκόους χωρών εκτός Σένγκεν να εμφανίζουν τα διαβατήριά τους για να μπουν στην παραλία και ουσιαστικά αποτελεί άρνηση εισόδου για τους πρόσφυγες. Η ανακοίνωση είναι γραμμένη στα αγγλικά , γαλλικά και αραβικά.

27 Ιουνίου 2018 – Χίος

Ντόπιοι πραγματοποιούν φραστική και σωματική επίθεση ενάντια σε εργαζόμενες του Περιφερειακού Γραφείου Ασύλου έξω από το hotspot της Βιάλ στην Χίο.

28 Ιουνίου 2018 – Λέσβος

Κατά τη διάρκεια συνάντησης με τον Υφυπουργό Μεταναστευτικής Πολιτικής στη Γενική Γραμματεία Αιγαίου, ένας από τους Αντιδήμαρχους της Λέσβου εκφράζει απειλές σε μια συζήτηση για τη δημιουργία ενός δεύτερου hotspot στο νησί. Λέει: «Θα βγω με όπλο και όποιος τολμήσει, θα τον δολοφονήσω»

10 Ιουλίου 2018 – Λέσβος

Ένας 78χρονος αγρότης πυροβολεί και τραυματίζει 16χρονο αγόρι από τη Συρία που προσπάθησε να αναζητήσει με την οικογένειά του καταφύγιο στο οικόπεδο του αγρότη, μετά από μία σειρά σοβαρών περιστατικών βίας στο hotspot της Μόριας. Ο αγρότης συνελήφθη από την αστυνομία την ίδια ημέρα.

Αύγουστος 2018 – Λέσβος

Επιθέσεις, προσβολές και απειλές εναντίον του δημοσιογράφου Στρατή Μπαλάσκα του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων (ΑΠΕ). Ο δημοσιογράφος δέχθηκε συντονισμένη διαδικτυακή επίθεση από ακροδεξιούς και απειλήθηκε από σκληροπυρηνικούς για να σταματήσει να γράφει για τους «παράνομους πιθήκους». Μετά από δύο μηνυτήριες αναφορές ασκήθηκε ποινική δίωξη σε 17 άτομα, συμπεριλαμβανομένων τριών αστυνομικών και ενός αξιωματικού του στρατού. Η ακρόαση της υπόθεσης εναντίον τους αναβλήθηκε για το Μάιο του 2019.

9 Αυγούστου 2018 – Λέσβος

Ρητορική μίσους και διαμαρτυρίες με αφορμή ψεύτικες ειδήσεις σχετικά με τη δημιουργία ενός νέου hotspot σε παλιό εργοστάσιο στο Πέραμα στην περιοχή της Γέρας.

Αύγουστος/Σεπτέμβριος 2018 – Λέσβος

Η «Κρυπτεία», ομάδα της ακροδεξιάς που λειτουργεί ως επί το πλείστον κρυφά, αναλαμβάνει την ευθύνη για την πλήρη καταστροφή του μνημείου της Θερμής που ήταν αφιερωμένο στους πρόσφυγες που έχασαν τη ζωή τους στο Αιγαίο Πέλαγος. Το περασμένο έτος το ίδιο μνημείο είχε αμαυρωθεί με μαύρη μπογιά χρώμα

Αύγουστος 2018 – Λέσβος

Στην περιοχή της Γέρας, οι ντόπιοι δημιουργούν «ομάδες περιφρούρησης» που ελέγχουν τα σπίτια για την τυχόν παρουσία προσφύγων εκεί. Στα πλαίσια αυτής της πρακτικής εκκενώνουν ένα σπίτι όπου ζουν γυναίκες από την Τσεχία που είναι αλληλέγγυες στους πρόσφυγες και πέντε Αφρικανοί αιτούντες άσυλο. Οι ξενοφοβικές αντιδράσεις ακολούθησαν μετά από την διαρροή είδησης ότι ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο στην περιοχή θα μετατρεπόταν σε προσφυγικό καταυλισμό.

Σεπτέμβριος 2018 – Λέσβος

Η τοπική δημοσιογράφος και συνεργάτης του Γαλλικού Πρακτορείου (AFP) στην Λέσβο Ανθή Παζιανού, δηλώνει ότι απειλήθηκε μετά από άρθρο που δημοσίευσε σχετικά με το κορίτσι, το οποίο δέχτηκε επίθεση από ακροδεξιούς επειδή φορούσε μαντίλα. Επισημαίνει επίσης ότι οι τοπικοί δημοσιογράφοι ζήτησαν προστασία από την αστυνομία από τον περασμένο Μάιο, αλλά οι αρχές δεν έλαβαν μέτρα. Κατά τη διάρκεια του ίδιου μήνα, η δημοσιογράφος και προϊσταμένη του Σταθμού Αιγαίου της ΕΡΤ Αναστασία Σπυριδάκη, δήλωσε ότι δέχτηκε προσβλητικές και απειλητικές τηλεφωνικές κλήσεις.

6 Σεπτεμβρίου 2018 – Λέσβος

Ένα κορίτσι εννέα ετών από την Ελλάδα δέχεται επίθεση από τέσσερις άνδρες στην περιοχή της Γέρας επειδή φορούσε ένα μαντήλι στο κεφάλι της και θεωρήθηκε ότι ήταν πρόσφυγας.

4 Οκτωβρίου 2018 – Χίος

Με εξώδικη δήλωση που φέρει τις υπογραφές περισσότερων από 1.130 γονέων ζητείται να μην παρακολουθούν μαθήματα στα σχολεία του νησιού τα παιδιά πρόσφυγες. Σύμφωνα με αναφορές, το έγγραφο προωθήθηκε και συντάχθηκε από την » Παγχιακή Επιτροπή Αγώνα»». Παρά τις ξενοφοβικές διαμαρτυρίες, στα μέσα Οκτωβρίου συνολικά 40 παιδιά πρόσφυγες από το hotspot της Βιάλ άρχισαν να παρακολουθούν μαθήματα σε πέντε σχολεία του νησιού, με συμβολικές ευπρόσδεκτες ενέργειες εκ μέρους των ντόπιων.

10 & 12 Οκτωβρίου 2018 – Χίος

Τοπικός σύμβουλος χρησιμοποιεί ρατσιστική ρητορική και εκφράσεις κατά τη διάρκεια συνάντησης στο Δήμο Χίου και σε ραδιοφωνική συνέντευξη. Στη συνέντευξή του, ο σύμβουλος ισχυρίστηκε ότι: «αυτοί δεν είναι μετανάστες, υπάρχει σχέδιο να ρημάξουν τους Έλληνες… Οι πιο πολλές που κυκλοφορούν εδώ είναι »γκαστρωμένες». Θα γίνει επιμειξία».

10 Οκτωβρίου 2018 – Λέσβος

Σοβαρή ρατσιστική επίθεση από αστυνομικό κατά μιας ηλικιωμένης γυναίκας πρόσφυγα στο hotspot της Μόριας. Τρεις ακόμη αστυνομικοί παρακολουθούν το περιστατικό χωρίς να αντιδράσουν. Το βίντεο κυκλοφορεί ευρέως στα κοινωνικά δίκτυα και ΜΜΕ. Μετά από αντιδράσεις από την κοινή γνώμη, ο Αρχηγός της Ελληνικής Αστυνομίας διατάσσει ένορκη διοικητική εξέταση (ΕΔΕ). Ο αστυνομικός που εμφανίζεται να βρίζει χυδαία τη γυναίκα τίθεται σε διαθεσιμότητα και οι τρείς άλλοι ανακαλούνται άμεσα από τις Υπηρεσίες τους.

Πηγή:http://www.efsyn.gr

Θύμα ομοφοβικής επίθεσης από τρία άτομα στο κέντρο της Αθήνας έπεσε χθες το βράδυ ένας νεαρός άνδρας, σύμφωνα με όσα καταγγέλλει ο ίδιος στο Facebook.

O Ηλίας έφευγε με την παρέα του από ένα πάρτι στο Ψυρρή. Ενώ περπατούσαν προς το Γκάζι, τρεις άγνωστοι άνδρες τους πλησίασαν. Στη συνέχεια άρχισαν να τους βρίζουν, χρησιμοποιώντας ομοφοβικές εκφράσεις.

«Οι φίλοι μου δεν αντέδρασαν, εγώ απάντησα και μου επιτέθηκαν… Ήταν αδίστακτοι. Αφού με χτύπησαν, έφυγαν…»

Δείτε το σχετικό βίντεο που ανέβασε ο Ηλίας, λίγο μετά την επίθεση και ενώ ήταν ακόμη χτυπημένος.

 

Πηγή:http://t-zine.gr

 

«Το RAI TG2 έκοψε το ρεπορτάζ για τις συνθήκες των 3.000 παιδιών-μεταναστών στη Λέσβο. Δεν μπορούμε να σας κοιτάξουμε κατάματα. Γιατί, κι αν μετά καταλάβουμε;»

 

«Το RAI TG2 έκοψε το ρεπορτάζ για τις συνθήκες των 3.000 παιδιών-μεταναστών στη Λέσβο.  

Δεν μπορούμε να σας κοιτάξουμε κατάματα. 

Γιατί, κι αν μετά καταλάβουμε;»

Σκίτσο του Mauro Biani που δημοσίευσε στις 23 Οκτωβρίου η ιταλική Il Manifesto.

Επεξηγηματικό σχόλιο για το σκίτσο του Mauro Biani: Το RAI έκοψε το ρεπορτάζ του Valerio Cataldi, απαιτώντας ξαφνικά και λίγες μόνο ώρες πριν την ώρα προβολής να καλύψει η ομάδα παραγωγής όλα τα πρόσωπα των παιδιών εξ ολοκλήρου με θαμπό φόντο που καλύπτει ολόκληρο το κεφάλι -σε ένα τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ που είχε στο επίκεντρό του τη ζωή των προσφυγόπουλων σε Βοσνία και Λέσβο* και που για την κινηματογράφηση των παιδιών υπήρχε κάθε φορά η σχετική άδεια είτε από τους γονείς τους είτε από τους εκάστοτε υπεύθυνους στον χώρο που ζούσαν. «Το RAI δεν είναι εξίσου ευαίσθητο όμως όταν τα παιδιά είναι στη Συρία ή τη Λιβύη γιατί σε αυτές τις περιπτώσεις δείχνει ξεκάθαρα τα πρόσωπά τους», λένε συνάδελφοι δημοσιογράφοι του ιταλικού δημόσιου καναλιού. Άλλωστε, και η κοινή λογική επιτάσσει ότι, αν αυτό ήταν πράγματι ένα ζήτημα δεοντολογίας και ηθικής αφενός θα αφορούσε όλα τα ρεπορτάζ με παιδιά που προβάλλονται στο RAI και αφετέρου θα γνώριζαν αυτή τη συνθήκη πρώτοι από όλους οι δημοσιογράφοι που εργάζονται για το κανάλι. Το ζήτημα της προστασίας των παιδιών και η έκθεσή τους στα media είναι ασυζητητί βαρύνουσας σημασίας αλλά εδώ μοιάζει υποκριτικό. Εφόσον δεν είχε συμφωνηθεί από την αρχή και το ντοκιμαντέρ βασιζόταν στις εικόνες και τις ιστορίες των παιδιών, το κανάλι γνώριζε ότι ο δημοσιογράφος δεν θα το δεχόταν.

Η απόφαση θεωρείται «καθαρά πολιτική» από τους Ιταλούς δημοσιογράφους και τις οργανώσεις που έχουν κινητοποιηθεί τις τελευταίες μέρες για να πιέσουν το RAI να προβάλει το ντοκιμαντέρ του Cataldi. Στα μηνύματα που ανταλλάσουμε στα social media, κοινός τόπος τους είναι ο θυμός αλλά και η αγωνία: «Στην Ιταλία του Σαλβίνι δεν πρέπει να αντικρίζουμε τα μάτια των παιδιών, ούτε τα χαμόγελα, ούτε τα γέλια τους ούτε τα δάκρυα. Πρέπει να παρουσιάζονται τα παιδιά και οι πρόσφυγες σαν να μην έχουν ανθρώπινα χαρακτηριστικά, γιατί αλλιώς κινδυνεύουμε να τους νιώσουμε και να τους καταλάβουμε, να τους δούμε ανθρώπους σαν κι εμάς».

Χαρακτηριστική των προθέσεων του Σαλβίνι ήταν, για παράδειγμα, και η πρόσφατη σύλληψη του δημάρχου του Ριάτσε, Ντομένικο Λουκάνο, που κατέστησε το χωριό του υπόδειγμα κοινωνικής ενσωμάτωσης των μεταναστών, συνύπαρξης με τους ντόπιους αλλά και αναζωογόνησης χωριών που βρίσκονται σε μαρασμό.

Ο δημοσιογράφος Valerio Cataldi καλύπτε εδώ και χρόνια ιστορίες μεταναστών και προσφύγων και από τον Δεκέμβριο του 2017 είναι και πρόεδρος της Association Carta di Roma. Η οργάνωση ιδρύθηκε το 2011 με στόχο την εφαρμογή του Κώδικα Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας σε ρεπορτάζ που αφορούν τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Σε συνεργασία με δημοσιογράφους, εργαζόμενους στα MME, ακτιβιστές και πανεπιστήμια, οργανώνουν εκπαιδευτικά σεμινάρια και συζητήσεις ώστε να ενθαρρύνουν τη «σωστή και υπεύθυνη δημοσιογραφική απεικόνιση των προσφύγων, των αιτούντων άσυλο, των μεταναστών αλλά και των θυμάτων trafficking στα media». Παράλληλα η Carta di Roma καταγράφει με έρευνές της την ποιοτική (π.χ. ορολογία) και ποσοτική κάλυψη των ΜΜΕ σε ζητήματα μετανάστευσης -πρόσφατα δημοσίευσε την έρευνα «Ισλάμ και μετανάστευση: Η αφήγηση στον ιταλικό Τύπο το 2018».

Πηγή:https://www.thepressproject.gr

Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ/ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

Οι εκλογικές επιτυχίες της ακροδεξιάς διεθνώς,  η μερική επανεμφάνιση ταγμάτων εφόδου και "αγανακτισμένων" ακροδεξιών σε μια σειρά χώρους, τα προβλήματα στην διεξαγωγή και περαίωση...