ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ + ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

Από τις διαδηλώσεις του Αυγούστου 2018, ένα χρόνο μετά τα σοβαρά επεισόδια της Σάρλοτσβιλ, όπου σκοτώθηκε η Χέδερ Χέγερ AP Photo/Michael Dwyer, File

Γυμνάσιο της Σάρλοτσβιλ δέχθηκε μέσω διαδικτύου απειλή κατά εγχρώμων μαθητών του

Στο Σάρλοτσβιλ της Βιρτζίνια, που ακόμα είναι ζωντανές οι μνήμες της ρατσιστικής βίας που οδήγησε στον θάνατο ακτιβίστρια, όταν ακροδεξιός διαδηλωτής τη χτύπησε με το αυτοκίνητό του, τα σχολεία παραμένουν δεύτερη μέρα κλειστά.

Η απόφαση των αρχών ήρθε εξαιτίας ανάρτησης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η οποία εμπεριέχει απειλή για χρήση βίας εναντίον «μη λευκών» μαθητών.

Όπως ανακοίνωσε το αστυνομικό τμήμα της πόλης, το Γυμνάσιο της Σάρλοτσβιλ κατήγγειλε το απόγευμα της Τετάρτης ότι δέχθηκε μέσω διαδικτύου απειλή κατά εγχρώμων μαθητών του, ωστόσο δεν εξήγησε τι ακριβώς εμπεριείχε η ανάρτηση.

Ωστόσο, η τοπική εφημερίδα Richmond Times-Dispatch αναφέρει ότι μέσω διαδίκτυο πρόσωπο που χαρακτήριζε τον εαυτό του μαθητή προειδοποίησε τους λευκούς μαθητές να μείνουν στα σπίτια τους, ώστε να μη σκοτωθούν όταν θα γίνει «εθνοκάθαρση» εις βάρος των μη λευκών μαθητών.

Το συμβούλιο των σχολείων της πόλης αποφάσισε να κλείσουν όλα τα σχολεία. Στην πόλη οι μαύροι πολίτες είναι περίπου το 19% του πληθυσμού, που αριθμεί συνολικά 50.000 ανθρώπους.

Όπως τόνισε το συμβούλιο των σχολείων στην ανακοίνωσή του, καταδικάζει απερίφραστα το γεγονός ότι υπάρχει απειλή κατά μαθητών, η οποία επιπλέον «χρωματίστηκε» φυλετικά, ενώ εκφράζει τη στήριξη και τη συμπαράστασή τους στους έγχρωμους μαθητές.

Η πόλη ακόμη δεν έχει συνέλθει από το περιστατικό του Αυγούστου του 2017, όταν συγκρούστηκαν νεοναζί και ρατσιστές διαδηλωτές με ακτιβιστές για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Τότε ένας άνδρας οδήγησε το αυτοκίνητό του στο πλήθος με αποτέλεσμα να σκοτωθεί μια ακτιβίστρια.

Η ιστορία αυτή προκάλεσε μεγάλες διαδηλώσεις μέσα στις ΗΠΑ, και όχι μόνο στη Βιρτζίνια, οι οποίες εντάθηκαν όταν ο πρόεδρος Τραμπ τήρησε ίσες αποστάσεις για το περιστατικό, λέγοντας ότι φταίνε και οι δύο πλευρές για τα επεισόδια.

Πηγή:https://www.efsyn.gr

Παρακολουθούσα τη συνέντευξη ενός Γερμανού που μιλούσε για την τραυματική σχέση που είχε με τον πατέρα του, ο οποίος ήταν ναζί. Ο πατέρας μου, λέει, μου έδωσε δύο συμβουλές στη ζωή μου: Πρώτον, να μη φοράς ζώνη, μόνο τιράντες. Δεν φόρεσα ποτέ. Η άλλη συμβουλή ήταν «Όταν βλέπεις έναν άνθρωπο σε ένα χαντάκι, να μην απλώνεις το χέρι να βοηθήσεις, γιατί θα μπλέξεις». Ο πατέρας του δεν είχε μιλήσει ποτέ ανοιχτά για τη σχέση του με τον ναζισμό, αλλά θυμάται μέσα στο σαλόνι του σπιτιού τους να υπάρχει ένας χάρτης με τις κατακτήσεις του τρίτου Ράιχ. «Αυτό εμένα μου μοιάζει με υπερηφάνεια, τι λέτε;»

του Κωνσταντίνου Πουλή

Αυτή η λεπτομέρεια με τις τιράντες μού φάνηκε σαν μία πολύ χαρακτηριστική απαίτηση ενός τυραννικού ανθρώπου, που έχει μικρές εμμονές για το πώς πρέπει τα παιδιά του να διαχειρίζονται την καθημερινότητά τους: να μην τρως το μήλο με κανέλα, να μη διπλώνεις τα μανίκια, λεπτομέρειες. Όμως πιο σημαντική είναι η σχέση ανάμεσα στη ναζιστική ιδεολογία και τη συμβουλή προς το παιδί του να μην απλώσει το χέρι του να βοηθήσει, γιατί θα μπλέξει.

Χθες ένας οδηγός ταξί έδιωξε μια αιμόφυρτη γυναίκα από το ταξί του και την άφησε να πεθάνει. Μετά βγήκε χαρωπός στα κανάλια να διηγηθεί το περιστατικό. Πρώτα ήρθε το σοκ από την τόσο ανέμελη αφήγηση ότι μία γυναίκα του ζήτησε βοήθεια, εκείνος αρνήθηκε τη βοήθεια και μετά η γυναίκα ξεψύχησε. Με την ίδια ψυχραιμία που αφηγούνταν ο ιδιοκτήτης του μοιραίου οικοπέδου στο Μάτι ότι κάηκαν 30 άτομα μέσα στην αυλή του.

Το ζήτημα δεν ήταν ιδεολογικό μέχρι χθες, γιατί ο άνθρωπος αυτός δεν μας είπε τις πολιτικές του πεποιθήσεις, μας είπε μόνο ότι μπροστά σε μία αιμόφυρτη γυναίκα ούτε λίγο ούτε πολύ προτίμησε να μη λερώσει το ταξί του.

Σήμερα κάποιοι ανακάλυψαν ένα προφίλ στο facebook το οποίο, χωρίς να μπορώ να είμαι απολύτως βέβαιος, φαίνεται πάρα πολύ πιθανό να είναι το δικό του. Είναι ολόιδιο το πρόσωπο, τα γυαλιά και υπάρχουν όλα τα σύμβολα της νεοναζιστικής δεξιάς που θα ταίριαζαν με αυτό το προφίλ: οδυρμοί για τη Μακεδονία και ναζιστικά σύμβολα.

Εγώ δεν αρέσκομαι να γράφω ιστορίες για το απόλυτο κακό. Δεν επιθυμώ να διατρανώσω την ανθρωπιά μου συγκρινόμενος με έναν βελζεβούλ της κοινωνικής ζωής. Η ανακάλυψη παρόλα αυτά ότι ο οδηγός του ταξί είναι νεοναζί με οδήγησε σε μία σκέψη που εκτιμώ πως δεν είναι μόνο ηθικολογική. Κάθε φορά που ένας διευθυντής της Αίγλης Ζαππείου ισχυρίζεται ότι η Χρυσή Αυγή είναι ένα ακόμη πολιτικό κόμμα, εμείς θα μπορούμε να θυμόμαστε όχι σφραγίδες και κοινοβουλευτικά έδρανα, ούτε καν τον Λουκμάν και τον Φύσσα, αλλά μόνο αυτόν τον Έλληνα πατριώτη ταξιτζή που άφησε μία γυναίκα να πεθάνει προκειμένου να μην του λερώσει το ταξί.

Θυμάστε μήπως αυτή τη φράση του Ντοστογιέφσκι από το Υπόγειο, με τον άνθρωπο που λέει πως δεν πειράζει να καταστραφεί ο κόσμος, αρκεί να πιω το τσάι μου; Η ζωή είναι γεμάτη από αυτήν την απανθρωπιά, εκείνου που βάζει στο ζύγι την παρανυχίδα του με τον ξένο θάνατο και τραβάει το δαχτυλάκι του μην τυχόν και ενοχληθεί. Και το κάνει αυτό χωρίς ούτε καν να ιδρώσει, χωρίς να του περάσει από το μυαλό ότι την ώρα εκείνη χέζει πάνω στα ιερά και τα όσια τα οποία προσποιείται ότι πρεσβεύει όταν ανεβάζει σταυρούς και Παναγίες στο προφίλ του στο Facebook.

Στην προκειμένη περίπτωση δεν έχουμε να κάνουμε με το ρατσιστικό ή φυλετικό μίσος, αλλά νομίζω πως έχουμε να κάνουμε με μία θεμελιώδη και αναγκαστική προϋπόθεση αυτού του μίσους: Την απόλυτη έλλειψη οίκτου. Έχει εκτενώς μελετηθεί το γεγονός ότι το Ολοκαύτωμα θα ήταν αδύνατο χωρίς να μπορούν οι ναζί να βλέπουν τους Εβραίους ως αντικείμενα, να τους κάνουν σαπούνια και λάμπες, να ερευνούν πάνω τους τα όρια της αντοχής στο κρύο και τον πόνο, να κόβουν και να ράβουν τα χέρια τους ανάποδα, πειράματα που δεν θα μπορούσε να τα σκεφτεί κανείς, αν δεν ίσχυε πρώτα μία και μόνη προϋπόθεση: η έλλειψη οίκτου.

Δεν πρόκειται εδώ για το αν μπορεί κανείς να συναισθανθεί τον μακρινό πόνο, αλλά για το αν είναι διατεθειμένος έστω και να χαλάσει τη βολή του προκειμένου να απαλύνει τον ξένο πόνο. Δεν είμαι νομικός και φαντάζομαι ότι ο άνθρωπος αυτός δεν παραβίασε κάποιο νόμο, εξού και σε μία κίνηση μάλλον κωμικοτραγική το συνδικάτο των αυτοκινητιστών ταξί ζητάει να του αφαιρεθεί η άδεια ταξί. Η άδεια ανθρώπου θα έπρεπε να του αφαιρεθεί.

Το μίσος είναι κάτι που μπορώ ίσως να το κατανοήσω ευκολότερα. Εξάλλου ας μην ξεχνάμε πως ο φασίστας νιώθει πάντοτε διωκόμενος, ρητορεύει σαν να είναι εκείνος το θύμα και όχι ο θύτης της επίθεσης. Όμως η ολική απουσία του οίκτου είναι κάτι που πιο δύσκολα μπορεί να το χωρέσει ο νους μου. Αν προηγείται η ιδεολογία ή ο χαρακτήρας δεν το ξέρω και δεν νομίζω ότι έχει και νόημα να αναρωτιόμαστε. Μπορούμε όμως με σιγουριά να πούμε ότι αυτή η συνύπαρξη είναι εντελώς αναμενόμενη, διότι δεν είναι τυχαία, είναι οργανική.

Ο φίλος του κοσμηματοπώλη και ο ταξιτζής, το σκούπισμα του δρόμου μετά τη δολοφονία του Ζακ και τα αίματα της χτυπημένης γυναίκας: η καθαριότητα που σκεπάζει ό,τι πιο ρυπαρό μπορούμε να διανοηθούμε.

Πηγή:https://www.thepressproject.gr

«Η δίκη για τη δολοφονία του Ζακ αφορά ολόκληρη την κοινωνία» τονίζει ο πατέρας του σε συνέντευξη που παραχώρησε στο popaganda.gr.

Έξι μήνες μετά την δολοφονία ο Ευθύμης Κωστόπουλος δηλώνει περήφανος για τους αγώνες του γιου του για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ισότητα. «Ήταν ένα διαφορετικό παιδί, καλόψυχο και με συμπόνια. Καμιά φορά ανησυχούσα και του έλεγα: “Δε θα σώσεις εσύ τον κόσμο, βλέπεις σε κυνηγάνε, σε πληγώνουν”. Αυτός , όμως, πάλευε με αποτέλεσμα σε κάποιους να μην αρέσει και να τον σκοτώσουν. Αυτή είναι η αλήθεια. Το γιο μου τον σκότωσαν, γι’ αυτά που αγωνίζονταν. Είναι θύμα της ρατσιστικής βίας» τονίζει χαρακτηριστικά.

Ερωτηθείς για τις προσδοκίες του σχετικά με τη δίκη, υπογράμμισε πως η δίκη αφορά ολόκληρη την ελληνική κοινωνία, προκειμένου να μην βρεθούν μελλοντικά και άλλοι άνθρωποι στη θέση της οικογένειας του Ζακ. «Εμείς σαν οικογένεια ελπίζουμε σε μια δίκαιη δίκη και σε μια καταδικαστική απόφαση. Δεν είναι ο λόγος μας εναντίον του λόγου των κατηγορουμένων. Υπάρχουν στοιχεία και ντοκουμέντα. Είναι μια σημαντική δίκη που αφορά όλη την ελληνική κοινωνία. Εμένα το παιδί μου δε γυρίζει πίσω αλλά είμαι υποχρεωμένος να παλέψω μέχρι τέλους για να δικαιωθεί η μνήμη του. Δε θα το αφήσω έτσι. Θα αγωνιστώ με όλα τα μέσα που μου δίνει ο νόμος σε Ελλάδα και Ευρώπη. Για να μη θρηνήσουν κι άλλοι γονείς τα δικά τους παιδιά».

Σχετικά με το ότι η ΝΔ δεν καταδίκασε τη δολοφονία του, όπως έπραξαν άλλα κόμματα, ο Ευ. Κωστόπουλος έκανε λόγο για ντροπιαστική στάση που δείχνει ανοχή στη βία. «Μόνο μια λέξη βρίσκω κατάλληλη: Ντροπή. Είναι σα να επικροτούν τη βία. Ο γιος μου έγραφε κάποτε ότι ευθύνες για τη βία δεν έχουν μόνο αυτοί που την ασκούν αλλά κι αυτοί που την ανέχονται. Η Νέα Δημοκρατία με τη στάση της δείχνει ανοχή στη βία που δέχτηκε ο Ζαχαρίας. Έτσι θα κυβερνήσουν; Η αξία της ανθρώπινης ζωής θα έπρεπε να είναι σημαία για όλα τα πολιτικά κόμματα».

Ερωτηθείς για τον κοσμηματοπώλη και τον μεσίτη που λίντσαραν τον γιό του και δεν αποδέχονται πως τον σκότωσαν, τόνισε πως αδυνατούσε να πιστέψει την βαρβαρότητα με την οποία τον χτυπούσαν, ενώ επισήμανε πως αυτές οι πράξεις δείχνουν έλλειψη ανθρωπιάς και δεν μπορεί να δικαιολογηθεί το μένος τους απέναντι στον Ζακ.

Πηγή:https://m.tvxs.gr

Στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Χανίων εκδικάστηκε σήμερα η υπόθεση της καθαρίστριας στα Χανιά, η οποία το 2002 είχε παρουσιάσει πλαστό απολυτήριο Λυκείου, πετυχαίνοντας τη μετάταξή της σε διοικητική θέση του δημοσίου.

Από την προαγωγή της αυτή σε διοικητική θέση, σύμφωνα με το flashnews.gr, αυξήθηκαν οι αποδοχές της από αυτές που είχε ως καθαρίστρια σε θέση Υ.Ε. Τα χρήματα με τα οποία ζημίωσε το δημόσιο ανέρχονται στις 6.000 ευρώ.

Όπως αναφέρθηκε στο δικαστήριο η κατηγορουμένη προήχθη σε θέση στην οποία δεν θα μπορούσε να βρίσκεται αν δεν είχε προσκομίσει το πλαστό πτυχίο. Επίσης, τονίστηκε από την έδρα ότι δεν υπάρχει ισάξιο παροχής από τη στιγμή που δεν υπήρχαν τα απαιτούμενα προσόντα και το παραπάνω ποσό που έλαβε στον μισθό της δεν το πήρε λόγω της δουλειάς που έκανε αλλά λόγω του πλαστού πτυχίου.

Η κατηγορουμένη κρίθηκε ένοχη από το δικαστήριο κάτι που συνεπάγεται την απομάκρυνσή της από τη θέση που είχε μέχρι πρότινος.

Πηγή:https://www.madata.gr

Μετά τον νόμο κατά των διαδηλώσεων που πέρασε η κυβέρνηση Μακρόν τον Φεβρουάριο, ο πρωθυπουργός Εντουάρντ Φιλίπ ανακοίνωσε ότι το ερχόμενο Σαββατοκύριακο πρόκειται να απαγορευτούν οι διαδηλώσεις σε περιοχές που έχουν «πληγεί» περισσότερο τους τελευταίους μήνες από τις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις. Απομακρύνθηκε ο αρχηγός της αστυνομίας στο Παρίσι, καθώς η κυβέρνηση θεώρησε ότι δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει με επιτυχία το κίνημα των «Κίτρινων Γιλέκων». Ο ίδιος είχε ταχθεί ανοικτά κατά της χρήσης πλαστικών σφαιρών.

Η κυβέρνηση Μακρόν αυξάνει τις πιέσεις στους πολίτες της χώρας που με μπροστάρη το κίνημα των «Κίτρινων Γιλέκων» διαδηλώνουν επί 18 συνεχόμενες εβδομάδες κατά της αντιλαϊκής πολιτικής. Δύο μήνες μετά την ψήφιση του νόμου που έχει ως στόχο να ανακόψει τις διαδηλώσεις των τελευταίων μηνών, η κυβέρνηση προχωρά σε ακόμα αυστηρότερα μέτρα.

Όπως αναφέρουν πληροφορίες του France24, Ο Ε. Φιλίπ ανακοίνωσε πως το ερχόμενο Σαββατοκύριακο (που θα πραγματοποιηθούν διαδηλώσεις για 19η συνεχόμενη εβδομάδα) θα απαγορευτούν οι διαδηλώσεις στη λεωφόρο των Ηλυσίων Πεδίων, αλλά και σε άλλες περιοχές που έχουν «πληγεί» από τους διαδηλωτές τους τελευταίους μήνες.

«Από το ερχόμενο Σάββατο θα απαγορεύσουμε τις διαδηλώσεις των “Κίτρινων Γιλέκων” σε γειτονιές που έχουν δεχθεί τα μεγαλύτερα πλήγματα από ομάδες που έχουν αποκλειστικό σκοπό να προκαλέσουν ζημιές. Τα γεγονότα του περασμένου Σαββάτου, ιδίως στην περιοχή των Ηλυσίων Πεδίων, ήταν απαράδεκτα και ο πρόεδρος ζήτησε από την κυβέρνηση να πράξει ό,τι είναι αναγκαίο για να αναλάβει τις ευθύνες της».

Ο Φιλίπ ανακοίνωσε και την απομάκρυνση του 66χρονου αρχηγού της αστυνομίας του Παρισιού. Ο Μισέλ Ντελπίς είχε κριτικάρει ανοικτά την κυβέρνηση για τη χρησιμοποίηση πλαστικών σφαιρών κατά των διαδηλωτών. Η κυβέρνηση τον απομακρύνει με την αιτιολογία πως δεν κατάφερε να χειριστεί αποτελεσματικά τις διαδηλώσεις των πολιτών στο Παρίσι. Παράλληλα, ο Φιλίπ τόνισε πως θα αυξηθεί σημαντικά το πρόστιμο για τη συμμετοχή σε απαγορευμένες διαδηλώσεις, από τα 38 ευρώ σήμερα στα 135 ευρώ.

Όπως φαίνεται οι κινήσεις αυτές αντιστοιχούν στις «τολμηρές αποφάσεις» που προανήγγειλε ο Μακρόν μετά τις διαδηλώσεις του περασμένου Σαββάτου. Σημειώνεται ότι ο αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών, Λορέντ Νουνιέζ, δήλωσε σε ραδιοφωνικό σταθμό της χώρας πως οι αστυνομικές δυνάμεις ήταν «λιγότερο επιθετικές και όχι όσο ενεργές θα έπρεπε» στις διαδηλώσεις του περασμένου Σαββάτου.

Πηγή:https://www.thepressproject.gr

Ξυλοδαρμό από αστυνομικούς 20χρονου μετανάστη από την Γουϊνέα καταγγέλλει η Κίνηση Ενωμένοι Ενάντια στο Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή (ΚΕΕΡΦΑ).

Όπως αναφέρεται, ο μετανάστης, που εγκατέλειψε την χώρα του μετά από φρικτό βασανισμό και απόπειρα κατά της ζωής του, έπεσε θύμα ξυλοδαρμού από αστυνομικούς τους οποίους κάλεσε υπάλληλος της Greece Cash Alliance helpline, όπου βρισκόταν ο 20χρονος επιμένοντας να ανανεωθεί η κάρτα με το μικρό οικονομικό βοήθημα που παρέχει η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ.

Όπως μάλιστα αναφέρεται στην καταγγελία, όταν ζήτησε να τον πάνε στο νοσοκομείο, οι Αστυνομικοί του είπαν: «να πεθάνεις εδώ, όχι νοσοκομείο» και όταν ρώτησε γιατί τον χτυπάνε του απάντησε: «Μαύρε πήγαινε στη χώρα σου».

Η καταγγελία:

«Ο Αλί Σουαρί είναι πρόσφυγας από την Γουϊνέα ετών 20. Έφυγε μετά από φρικτό βασανισμό και απόπειρα αφαίρεσης της ζωής και έχει ακόμη διαταραχές ύπνου. Βρέθηκε στην Αθήνα τον Οκτώβρη του 2018 αφού είχε διαμείνει για δύο χρόνια στο στρατόπεδο της Μόρια στη Λέσβο. Από τότε έχει διακοπεί η παροχή των 90 ευρώ με cashcard από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ.

Επισκέφθηκε το Γραφείο της Greece Cash Alliance helpline την Δευτέρα 18 Μάρτη στις 10πμ για να ζητήσει βοήθεια ώστε να συνεχίσει να παίρνει τα 90 ευρώ. Στο ίδιο γραφείο είχε ξαναπάει αρκετές φορές και δεν κατάφερε να βρει λύση.

Όταν ίδιος επέμενε να του δοθεί λύση κλήθηκε η Αστυνομία από την αρμόδια υπάλληλο, πιθανά για να τον ξεφορτωθεί.

Ήρθε όχημα της Άμεσης Δράσης με δύο αστυνομικούς και τον συνέλαβαν ασκώντας υπερβολική σωματική βία. Τον έβαλαν κάτω στο δρόμο, τον κλώτσησαν στο πόδι όπου είχε παλιό τραύμα. Τον χτυπούσαν με γροθιές στο πρόσωπο και την πλάτη για να του περάσουν χειροπέδες τραυματίζοντας τον.

Όταν ζήτησε να τον πάνε στο νοσοκομείο γιατί πονάει αστυνομικός του απάντησε “να πεθάνεις εδώ, όχι νοσοκομείο”. Όταν ρώτησε «γιατι με χτυπάτε» πήρε την απάντηση «Μαύρε πήγαινε στη χώρα σου.»

Η Αστυνομία τον κράτησε μία μέρα στο κρατητήριο και μετά τον πήγαν την Τρίτη 19/3 στο Αυτόφωρο, όπου αναβλήθηκε η δίκη για την Παρασκευή 22 Μάρτη και αφέθηκε ελεύθερος.

Είναι καιρός να σταματήσει η αστυνομική βία κατά των μεταναστών, η οποία το τελευταίο διάστημα δεν έχει τελειωμό.

Ζητάμε να σταματήσει η δίωξη του Αλί Σουαρί και να του δοθεί άμεσα η cashcard των 90 ευρώ.

Να διερευνηθούν οι ευθύνες της Αστυνομίας για την κακομεταχείριση του Αλί Σουαρί.»

Πηγή: https://www.documentonews.gr

Την Παρασκευή 8 Μάρτη, λίγο πριν τις 17.00, σε τραμ με κατεύθυνση τη Βούλα. Στη στάση Αιγαίου, επιβιβάστηκε στο τελευταίο βαγόνι άντρας γύρω στα 50, ο οποίος με το που μπήκε άρχισε να φωνάζει και αφού κλείσανε οι πόρτες του οχήματος -και ενώ ήταν πλέον εν κινήσει- έβγαλε μαχαίρι και κινούμενος ανάμεσα στους επιβάτες, μεταξύ των οποίων υπήρχε πρόσφυγας με παιδιά και μετανάστες, προτάσσοντας το όπλο ούρλιαζε «φέρτε μου έναν αλβανό να τον σφάξω, είναι εδώ μέσα κανένας αλβανός;». Στην αμέσως επόμενη στάση στη Ν. Σμύρνη, στην πλ. Αγίας Φωτεινής, ο άνδρας, σε κατάσταση πλήρους ψυχικής ηρεμίας και νηφαλιότητας, κρύβει το μαχαίρι και κατεβαίνει από το όχημα.

  • Μεγάλη προβολή φωτίζει το μνημείο-ορόσημο της Αθήνας
  • Διαθέσιμοι εκπρόσωποι στη Λέσβο, καθώς η κατάσταση στα νησιά παραμένει κρίσιμη
  • Δείτε εδώ για πλάνα και φωτογραφίες

httpsamnestyboxcomskoxyiktsamfmodrokabhonwdurg

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες έλαβαν ένα ηχηρό μήνυμα χτες το βράδυ, όταν μια τεράστια εικόνα που καλωσόριζε τους πρόσφυγες – «Humanity First – Refugees Welcome» – προβλήθηκε στη μια πλευρά της Ακρόπολης.

Η προβολή, που διοργανώθηκε από τη Διεθνή Αμνηστία, σκοπεύει να τραβήξει την προσοχή στα βάσανα των προσφύγων που παραμένουν εγκλωβισμένοι/ες στα ελληνικά νησιά, σήμερα, στην τρίτη επέτειο από την συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας.

«Η συμφωνία Ε.Ε.- Τουρκίας αποτελεί μία κηλίδα στη συλλογική συνείδηση της Ευρώπης», δήλωσε ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης, Διευθυντής του Ελληνικού Τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας.

«Με το μήνυμα του συμβολικού ακτιβισμού στην Ακρόπολη, ως Διεθνής Αμνηστία εκφράζουμε τη βαθιά μας αλληλεγγύη σε αυτούς/ές που διασχίζουν τα νερά του Αιγαίου αποζητώντας ένα μέλλον με ασφάλεια και αξιοπρέπεια για αυτούς/ες και τις οικογένειές τους.

Η μεταφορά των ανθρώπων αυτών στην ηπειρωτική Ελλάδα και η άρση του γεωγραφικού περιορισμού είναι αναγκαία προϋπόθεση για τη βελτίωση των άθλιων συνθηκών στους καταυλισμούς στα νησιά. Ταυτόχρονα ένας μηχανισμός ίσης κατανομής της ευθύνης ανάμεσα στα κράτη – μέλη της Ε.Ε. που θα αντικαθιστά τον αποτυχημένο μηχανισμό του Δουβλίνου είναι το στοιχειώδες που πρέπει να κάνει η ηγεσία της Ε.Ε.

Γιατί δεσμευτικοί δεν πρέπει να είναι μόνο οι κανόνες που αφορούν την οικονομία, αλλά πρώτα από όλα αυτοί που αφορούν το σεβασμό στην ανθρωπότητα».

Οπτικοακουστικό υλικό και BRoll διαθέσιμα εδώ:

https://amnesty.box.com/s/koxyiktsamfmo4drokabhonw94du0r6g

 

Υπόβαθρο

Το τεράστιο μήνυμα «Humanity First, Refugees Welcome» [Η Ανθρωπότητα Πρώτη, Καλωσορίζουμε τους Πρόσφυγες], προβλήθηκε στην Ακρόπολη την Κυριακή το απόγευμα.

Η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας αποτελεί μια δήλωση συνεργασίας μεταξύ των κρατών της Ε.Ε. και της τουρκικής κυβέρνησης, που στοχεύει στην επαναπροώθηση των ανθρώπων που περνούν στα ελληνικά νησιά πίσω στην Τουρκία, με την υπόθεση ότι η Τουρκία είναι ασφαλής γι’ αυτούς/ες. Αυτό συμπεριλαμβάνει τους αιτούντες/αιτούσες άσυλο και τους ευάλωτους/ες μετανάστες/στριες. Αυτό που ακολούθησε στην πράξη, ήταν μια πολιτική περιορισμού, εγκλωβίζοντας τους ανθρώπους στα ελληνικά hotspots για μεγάλες περιόδους.

Σήμερα, βρίσκονται πάνω από 15.000 άνθρωποι στα hotspots των ελληνικών νησιών, ενώ περισσότεροι από τους μισούς είναι γυναίκες και παιδιά. Η πλειοψηφία διαμένει σε υπερπλήρεις καταυλισμούς, πολλοί/ες διαμένουν σε ακατάλληλες σκηνές και κοντέινερ, αντιμετωπίζοντας κινδύνους για την ασφάλεια και προστασία τους. Ο καταυλισμός στο νησί της Σάμου μόνο, στεγάζει πάνω από 4.000 ανθρώπους, ένας αριθμός που υπερβαίνει τη χωρητικότητά του κατά πάνω από 5 φορές.

Η αλληλεγγύη που έχουν δεχτεί οι αιτούντες /ούσες άσυλο στα ελληνικά νησιά από οργανώσεις, συλλογικότητες και μεμονωμένα άτομα είναι συγκινητική. Παρόλα αυτά, τον τελευταίο καιρό, η αλληλεγγύη αυτή τίθεται στο στόχαστρο των διωκτικών αρχών και επιχειρείται η αποθάρρυνσή της, μέσω της προσπάθειας ποινικοποίησης της. Στεκόμαστε στο πλευρό τους και αγωνιζόμαστε μαζί.

Credits: Imagine Cinematography/Amnesty International

#OpenTheIslands #EUTurkeydeal

Πηγή:https://www.amnesty.gr

Η πρόταση νέου Ποινικού Κώδικα που κατέθεσε στη δημόσια διαβούλευση το υπουργείο Δικαιοσύνης, μαζί με την πρόταση νέου Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, θα περίμενε κανείς να αποτελούν την κορυφαία μεταρρυθμιστική πράξη. Ιδίως μιας κυβέρνησης – που εξαντλεί πλέον την τετραετία της – με αριστερό πρόσημο, όπως ισχυρίζεται η ίδια.

Αλλά τα κατατεθέντα σχέδια Ποινικού Κώδικα και Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, απέχουν αρκετά ακόμα κι απ’ τον χαρακτηρισμό «μεταρρυθμίσεις», με την κλασσική του έννοια, για τον λόγο ότι έχουν παρατηρηθεί προχειρότητες στις προβλέψεις των νέων κειμένων. Πολύ περισσότερο ενώ η μεταρρύθμιση του Ποινικού Κώδικα είναι κάτι που έχει εξαγγελθεί – και έχει επανεξαγγελθεί – εδώ και πολλά χρόνια, από αρκετές κυβερνήσεις.

Ανάγκη;

Ο Ποινικός Κώδικας είναι εκείνο το νομικό κείμενο που αποτελεί τη ραχοκοκκαλιά του ποινικού συστήματος στα έθνη – κράτη του λεγόμενου Δυτικού κόσμου. Τα περισσότερα από τα μικρότερα κράτη – μαζί και η Ελλάδα – έχουν αντιγράψει τον Ποινικό Κώδικα και τον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας (για συντομία παρακάτω θα αναφέρονται ως ΠΚ και ΚΠΔ αντίστοιχα) από κάποιο μεγαλύτερο και αρχαιότερο έθνος – κράτος, συνήθως εκείνο στου οποίου την ιδιαίτερη σφαίρα επιρροής ανήκαν όταν σχηματίστηκαν. Χαρακτηρίζεται ως «ραχοκοκκαλιά» επειδή πάνω του δομείται το υπόλοιπο σύστημα νόμων που καθορίζουν τα ποινικά αδικήματα.

Ως νομικό κείμενο, ο ΠΚ φέρει απαραίτητα τη σφραγίδα της εκάστοτε ισορροπίας που προκύπτει από την ιστορική διαμάχη των συμφερόντων των ολίγων και ισχυρών με αυτά των πολλών. Όταν προκύπτει μεγάλη απόσταση των προβλέψεων του ποινικού συστήματος από τις εν εξελίξει διεκδικήσεις κοινωνικών ομάδων, οι εξουσίες βρίσκονται σε δυσχερή θέση σε σχέση με το κοινωνικό σύνολο που διοικούν. Πράγματι, ο ισχύων ποινικός κώδικας έχει μεγάλα προβλήματα, όπως π.χ. τις πολύ αυστηρές ποινές που οδηγούν την Ελλάδα στην κορυφή της Ευρώπης σε ποσοστά καταδικασμένων με ισόβια, ενώ και ο γενικότερος μέσος όρος ποινών στη χώρα είναι υψηλότερος από τον αντίστοιχο ευρωπαϊκό.

Γιατί τόση βιασύνη;

Θα περίμενε κανείς ότι η μεταρρύθμιση, όχι ενός αλλά, δύο από τα βασικότερα νομικά κείμενα ενός κράτους που φέρει τον τίτλο της δημοκρατίας, δεν θα γινόταν με μια βιαστική δημόσια διαβούλευση είκοσι ημερών. Είναι δεδομένο ότι, ως εκ της θέσης του ΠΚ και του ΚΠΔ στο σύστημα της νομοθεσίας, θα έπρεπε να δοθεί επαρκής χρόνος για να μπορέσουν πολίτες, ομάδες, συλλογικότητες κ.ά. να μελετήσουν τα κείμενα, να εντοπίσουν προβλήματα, να διατυπώσουν αντιρρήσεις, διορθώσεις και προτάσεις.

Το ενδιαφέρον εδώ είναι ότι οι νομοπαρασκευαστικές επιτροπές διορίστηκαν ήδη από τις 26 Μαΐου 2015, με απόφαση του τότε υπουργού Δικαιοσύνης, Νίκου Παρασκευόπουλου. Δύο επιτροπές καθηγητών νομικής, με τη σύνθεσή τους να ανανεώνεται κατά καιρούς, επεξεργάστηκαν τα σχέδια ΠΚ και ΚΠΔ επί τέσσερα, σχεδόν, χρόνια. Και το αποτέλεσμαελλιπές κατά πολλές κοινωνικές και πολιτικές ομάδες – τίθεται υπ’ όψη του συνόλου της κοινωνίας για τρεις μόνο εβδομάδες.

Προβληματισμοί

Το άρθρο 106 ΠΚ – Η υφ’ όρον απόλυση ως εξαίρεση και η ιδιωτική επιτήρηση

Ένα από τα ζητήματα που υποτίθεται πως έρχεται να καλύψει ο νέος ΠΚ είναι αυτό της υπερσυμφόρησης των φυλακών. Είναι χαρακτηριστικό ότι στις επανειλημμένες και χωρίς περιεχόμενο επιθέσεις της αντιπολίτευσης για τον νόμο 4322/2015 (καθώς όλες οι κυβερνήσεις έχουν κατά καιρούς ψηφίσει όμοιους νόμους, με τον ίδιο σκοπό), τον λεγόμενο «νόμο Παρακευόπουλου», ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης είχε απαντήσει ότι «αυτά τα ζήτήματα (της αποσυμφόρησης δηλαδή των φυλακών) θα λυθούν με τον νέο Ποινικό Κώδικα».

Όμως, η διατύπωση του νέου ΠΚ διατυπώνει ως «εξαίρεση» ένα από τα θεμελιώδη δικαιώματα των κρατουμένων, αυτό της αποφυλάκισης υπό όρο. 

Στο άρθρο 106 του ισχύοντα ΠΚ προβλέπεται:

Παρ. 1: Η απόλυση υπό όρο χορηγείται οπωσδήποτε, εκτός αν κριθεί με ειδική αιτιολογία ότι η  διαγωγή του καταδίκου, κατά την έκτιση της ποινής του, καθιστά απολύτως αναγκαία τη συνέχιση της κράτησής του  για να αποτραπεί η τέλεση από αυτόν νέων αξιόποινων πράξεων.

Ενώ στην πρόταση του νέου ΠΚ:

Παρ. 1: Η απόλυση υπό όρο μπορεί να μη χορηγηθεί αν κριθεί με ειδική αιτιολογία ότι η διαγωγή του καταδικασθέντος, κατά την έκτιση της ποινής του, καθιστά απολύτως αναγκαία τη συνέχιση της κράτησής του για να αποτραπεί η τέλεση από αυτόν νέων αξιόποινων πράξεων. Μόνη η επίκληση πειθαρχικού παραπτώματος κατά την έκτιση της ποινής δεν αρκεί για τη μη χορήγηση της απόλυσης.

Περαιτέρω, στην νέα παράγραφο 3 του ίδιου άρθρου, εισάγεται ως θεσμοθετημένη πια, στον πυρήνα της νομοθεσίας, ανάθεση της επιτήρησης των αποφυλακιζόμενων σε ιδιωτικές εταιρείες.

Παρ. 3. Η εποπτεία για την τήρηση των κατά την προηγούμενη παράγραφο υποχρεώσεων μπορεί να ανατεθεί και σε εταιρεία προστασίας αποφυλακιζομένων.

Τα άρθρα 187, 187Α και 187Β – «Τρομοκρατία» παντού

Αφενός, το άρθρο 187 του σχεδίου νέου ΠΚ προβλέπει τον υποβιβασμό της διεύθυνσης εγκληματικής οργάνωσης σε επιβαρυντική περίσταση της ένταξης σε αυτήν. Αφετέρου, το άρθρο ενισχύεται με αναφορά πλέον σε όλα τα κακουργήματα, ενώ διατηρείται η προβληματική διατύπωση της «επιδίωξης τέλεσης», που σημαίνει ότι εξακολουθεί να μη κρίνεται η ίδια η τέλεση κακουργημάτων αλλά μια πιθανή πρόθεση.

Πρέπει να σημειωθεί ότι είναι διαπιστωμένη η κατάχρηση των γενικόλογων διατάξεων του ισχύοντος 187, κυρίως για ομάδες που με μάλλον διεσταλμένη ερμηνεία θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν «εγκληματικές οργανώσεις». Τα παραδείγματα έχουν έντονο άρωμα διακρίσεων ταξικού και φυλετικού περιεχομένου, με κυριότερο εκείνο οικογενειών Ρομά που μπορεί να διώκονται ομαδικά π.χ. για μία ή κάποιες παραβάσεις κάποιου μέλους της οικογένειας. Είναι η ασαφής διατύπωση του άρθρου 187 που επιτρέπει την τόσο ευρεία εφαρμογή του.

Το συγγενικό άρθρο 187Α, «περί τρομοκρατικών οργανώσεων», φουσκώνει με περισσότερη πλέον ασάφεια και, μαζί με το νεοεισαγόμενο 187Β, γίνεται μια ομίχλη που μπορεί να σκεπάσει τα πάντα.

Χαρακτηριστικά:

Στον ισχύοντα ΠΚ:

Παρ. 1: […] με τρόπο ή σε έκταση ή υπό συνθήκες που είναι δυνατό να βλάψουν σοβαρά μια χώρα ή έναν διεθνή οργανισμό και με σκοπό να εκφοβίσει σοβαρά έναν πληθυσμό ή να εξαναγκάσει παρανόμως δημόσια αρχή ή διεθνή οργανισμό να εκτελέσει οποιαδήποτε πράξη ή να απόσχει από αυτήν ή να βλάψει σοβαρά ή να καταστρέψει τις θεμελιώδεις συνταγματικές, πολιτικές, οικονομικές δομές μιας χώρας ή ενός διεθνούς οργανισμού […]

Ενώ στον νέο ΠΚ:

Παρ. 1: […] υπό συνθήκες ή με τέτοιο τρόπο ή σε τέτοια έκταση που να προκαλεί σοβαρό κίνδυνο για τη χώρα ή για διεθνή οργανισμό και με σκοπό να εκφοβίσει σοβαρά τις νόμιμες αρχές τους ή ένα πληθυσμό ή να καταστρέψει τις θεμελιώδεις πολιτικές ή οικονομικές δομές της χώρας, άλλης χώρας ή διεθνούς οργανισμού […]

Έχουμε δηλαδή τον περίεργο, ασαφή και επικίνδυνο, με κάθε έννοια, νεολογισμό του «εκφοβισμού των νόμιμων αρχών». Τί μπορεί να σημαίνει αυτό; Ότι εφαρμόζεται σε οποιαδήποτε πολιτικού ή κοινωνικού περιεχομένου παρέμβαση, από συμβολικούς αποκλεισμούς, καταλήψεις, διαδηλώσεις, διαμαρτυρίες σε αστυνομικά τμήματα ή γραφεία υπουργείων, εάν τυχόν ασκηθούν διώξεις για κάποιο από τα «κοινώς επικίνδυνα εγκλήματα» (δηλαδή ακόμα και πλημμελήματα που συμπεριλαμβάνονται στο 2ο Βιβλίο – 13ο Κεφάλαιο του ΠΚ.

Τρομοκρατία και στα memes

Η παράγραφος 6 του 187Α στον νέο ΠΚ περιλαμβάνει μια απίθανα γενικόλογη διάταξη που ποινικοποιεί το φρόνημα και τον δημόσιο λόγο, όχι τόσο μέσω των κυρίαρχων ΜΜΕ αλλά κυρίως μέσω του «μεγάλου μπαμπούλα», δηλαδή του διαδικτύου:

Άρθρο 187Α Παρ. 6: Όποιος δημόσια με οποιονδήποτε τρόπο ή μέσω του διαδικτύου απειλεί με τέλεση τρομοκρατικής πράξης ή προκαλεί ή διεγείρει σε διάπραξή της και έτσι εκθέτει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη τιμωρείται με φυλάκιση έως τρία έτη.

Η εν λόγω διάταξη δεν είναι νέα. Ή τουλάχιστον η απόπειρα εισαγωγής της δεν είναι. Ήδη το 2017, επί υπουργίας Κοντονή, το υπ. Δικαιοσύνης είχε αποπειραθεί να εισάγει τροποποίηση του 187Α με παρόμοια διατύπωση, ως τροπολογία σε άσχετο με το αντικείμενο νομοσχέδιο. Κατόπιν των αντιδράσεων που αντιμετώπισε η διατύπωση τότε, η τροπολογία αποσύρθηκε, με την κυβέρνηση όμως να υπονοεί ότι θα ξαναπροσπαθήσει κάτι παρόμοιο. Πράγμα που, ακριβώς, συμβαίνει τώρα.

To άρθρο 187Β του νέου ΠΚ, εκτός ότι περιλαμβάνει τις προβλέψεις της παραγράφου 6 του ισχύοντος άρθρου 187Α, έχει και μια, αν μη τι άλλο, εμφανώς φωτογραφική διατύπωση:

Στον νέο ΠΚ προστίθεται το εξής:

187Β Παρ. 1: […] Όποιος παρέχει κάθε είδους […] ανεξάρτητα από τη διάπραξη οποιουδήποτε εγκλήματος, τιμωρείται με κάθειρξη έως δέκα έτη. Με φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους τιμωρείται η πράξη του προηγούμενου εδαφίου, όταν η τρομοκρατική οργάνωση έχει συσταθεί ή σκοπείται να συσταθεί μόνο για την τέλεση πλημμελημάτων. Το ίδιο ισχύει όταν ο μεμονωμένος τρομοκράτης τελεί ή σκοπείται να τελέσει μόνο πλημμελήματα.

Ουσιαστικά το άρθρο 187Β του νέου ΠΚ, φωτογραφίζει αυτό που τα κυρίαρχα ΜΜΕ αποκαλούν «τρομοκρατική δράση του Ρουβίκωνα», δηλαδή παρεμβάσεις, δημόσιες δράσεις και διαμαρτυρίες με σαφές πολιτικό περιεχόμενο, τις οποίες τοποθετεί στον κουβά της «τρομοκρατικής οργάνωσης που έχει συσταθεί μόνο για την τέλεση πλημμελημάτων». Παράλληλα, ποινικοποιείται, για παράδειγμα, οποιοδήποτε πάρτυ οικονομικής ενίσχυσης ή ακόμα και οι φιλικές και συντροφικές σχέσεις με οποιοδήποτε άτομο έχει αντίστοιχα καταδικαστεί ως «μεμονωμένος τρομοκράτης». 

Και, για τα παραπάνω, κανείς στην Ελλάδα δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν υπήρξαν και δεν υπάρχουν κακοδικίες.

Πέρα όμως και από αυτό, υπάρχει και μια άλλη παράμετρος: Η αντιτρομοκρατική νομοθεσία επεκτείνεται και αυστηροποιείται, ενώ στην πραγματικότητα δεν υπάρχει καμμία «έξαρση» (όπως αρέσκονται να χαρακτηρίζουν τα ΜΜΕ) πραγματικής «τρομοκρατικής» δραστηριότητας. Αντίθετα, όσες κι όσοι έχουν καταδικαστεί τα τελευταία χρόνια ως «τρομοκράτες» και ανέλαβαν την ευθύνη της δράσης τους ενώπιον των δικαστηρίων, δεν είχαν ως αποτέλεσμα αυτής της δράσης ούτε νεκρούς, ούτε τραυματίες, ούτε τον εκφοβισμό του «πληθυσμού».

Και τα εγκλήματα μίσους, κυρία;

Αντίθετα με όλα τα παραπάνω, στον νέο ΠΚ εξαλείφεται το ισχύον σήμερα άρθρο 81Α που είχε εισαχθεί με τον νόμο 4285/2014 και αφορούσε στα εγκλήματα μίσους, δηλαδή το ρατσιστικό έγκλημα. Σύμφωνα με το ισχύον άρθρο 81Α, το ρατσιστικό κίνητρο (δηλαδή αν αποδειχθεί ότι το έγκλημα έγινε βάσει των χαρακτηριστικών φυλής, χρώματος, εθνικής ή εθνοτικής καταγωγής γενεαλογικών καταβολών, θρησκείας, αναπηρίας, σεξουαλικού προσανατολισμού, ταυτότητας ή χαρακτηριστικών φύλου) επιβαρύνει τις ποινές. 

Στον νέο ΠΚ, δεν υπάρχει καμμία πρόβλεψη για το ρατσιστικό κίνητρο του εγκλήματος. Με βάση αυτόν, δηλαδή, δεν μπορεί να διερευνηθεί ούτε από τις ανακριτικές, ούτε από τις εισαγγελικές αρχές. Έτσι καθίσταται χωρίς αντικείμενο και το περιβόητο Τμήμα Αντιμετώπισης Ρατσιστικής Βίας. Η μόνη φάση όπου προβλέπεται ο συνυπολογισμός της ρατσιστικής φύσης του εγκλήματος είναι στην επιμέτρηση ποινής, δηλαδή στο άρθρο 79 παρ. 5 του νέου ΠΚ, το οποίο αφορά στο τέλος της δίκης, όπου το ρατσιστικό κίνητρο είναι απλά επιβαρυντικό για την ποινή. 

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι τα θύματα ρατσιστικών εγκλημάτων, οι ανακριτικές και εισαγγελικές αρχές δεν θα μπορούν να διεκδικήσουν την ειδική διερεύνηση ρατσιστικού κινήτρου πριν και κατά τη διάρκεια της δίκης.

Εμπρός, πίσω για τον βιασμό

Πάγια θέση των ευρύτερων γυναικείων διεκδικήσεων είναι ο νομικός ορισμός του βιασμού ως κάθε σεξουαλικής πράξης η οποία τελείται χωρίς συναίνεση. Αυτό άλλωστε προβλέπει και το άρθρο 36 της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης [PDF], την οποία, ονομαστικά τουλάχιστον, έχει κυρώσει το ελληνικό κράτος. 

Ο ισχύων ΠΚ, στο άρθρο 336, ορίζει τον βιασμό ως εξής:

Παρ. 1: Όποιος με σωματική βία ή με απειλή σπουδαίου και άμεσου κινδύνου εξαναγκάζει άλλον σε συνουσία ή σε άλλη ασελγή πράξη ή σε ανοχή της τιμωρείται με κάθειρξη.

Όμως ο νέος ΠΚ στο άρθρο 336, προβλέπει:

Παρ. 1: Όποιος με σωματική βία ή με απειλή σοβαρού και άμεσου κινδύνου ζωής ή σωματικής ακεραιότητας εξαναγκάζει άλλον σε επιχείρηση ή ανοχή γενετήσιας πράξης τιμωρείται με κάθειρξη.

Η νέα διατύπωση πρακτικά περιορίζει την απειλή μόνο στην χρήση φυσικής, σωματικής βίας. Αντί δηλαδή να έχουμε μια επέκταση των προβλέψεων σε όλες τις μη συναινετικές σεξουαλικές πράξεις, περιορίζονται μόνο στο υποσύνολο των μη συναινετικών σεξουαλικών πράξεων για τις οποίες να πρέπει να αποδειχθεί στο δικαστήριο ότι ασκήθηκε ή απειλήθηκε φυσική, σωματική βία.

Ο Κώδικας Ποινικής Δικονομίας ισχυροποιεί τους εισαγγελείς και φέρνει παζάρι ενοχής

Η διάρθρωση του ελλαδικού δικαστικού συστήματος, όπου παραχωρούνται υπερεξουσίες στους εισαγγελείς, σε συνδυασμό με υπερβολικά ανοιχτές διατυπώσεις νόμων, έχουν ήδη δημιουργήσει ακραίες περιστάσεις, όπου, για παράδειγμα, μεμονωμένοι εισαγγελείς έχουν την ανεξέλεγκτη εξουσία να αρνούνται ακόμα και απλές άδειες σε φυλακισμένους, τις οποίες υποτίθεται πως ο νόμος προβλέπει ως κανονικές όταν πληρούνται κάποια κριτήρια.

Προδικαστικά, οι αρμοδιότητες του εισαγγελέα σήμερα είναι ήδη αχρείαστα ευρείες. Ουσιαστικά αυτός διαμορφώνει το πλαίσιο κατηγοριών για κάθε υπόθεση που παραπέμπεται σε δίκη ή απαλλάσσεται. Υποτίθεται ότι πρέπει να αιτιολογεί τις προτάσεις του αλλά αυτό δεν έχει πραγματικές συνέπειες, καθώς η έγκυρη ή άκυρη αιτιολόγηση θα κριθεί από άλλους δικαστικούς ή εισαγγελείς και όχι από κάποιο ανεξάρτητο, εξωτερικό ελεγκτικό σώμα.

Ο νέος ΚΠΔ δίνει ακόμα μεγαλύτερες εξουσίες στους εισαγγελείς, αφαιρώντας περισσότερα δικαιώματα από τους κατηγορούμενους. Κι αυτό παραβιάζει, πλαγίως, το δικαίωμα σε «δίκαιη δίκη». Αλλά, ας το δούμε λίγο αναλυτικότερα:

Στην εκδίκαση των κακουργημάτων, το Σύνταγμα προβλέπει ότι ο κανόνας είναι να δικάζονται από Μικτά Ορκωτά Δικαστήρια και Εφετεία, δηλαδή με τη συμμετοχή ενόρκων, μη επαγγελματιών δικαστών. Ο σκοπός αυτής της πρόβλεψης είναι ότι τα πολύ σοβαρά εγκλήματα πρέπει να κρίνονται με τη συμμετοχή και του «κοινού περί δικαίου αισθήματος».

Ο παραπάνω συνταγματικός κανόνας όμως έχει τη γνωστή εξαίρεση, το «εκτός όπως νόμος ορίζει». Και ο νόμος, δηλαδή ο ΚΠΔ, ήδη ορίζει «εξαιρέσεις» με μεγαλύτερο εύρος εφαρμογής από τον κανόνα:

  • Τα Τριμελή και Πενταμελή Εφετεία Κακουργημάτων που δικάζουν τα κακουργήματα για τα οποία ο ΚΠΔ θεωρεί «ακατάλληλους» τους ενόρκους.
  • Τα Μονομελή Εφετεία Κακουργημάτων, που δημιουργήθηκαν από τον ν. 4055/2012, της συγκυβέρνησης Παπαδήμου, με πρόσχημα την «επιτάχυνση της απόδοσης δικαιοσύνης», τα οποία θεωρούνται αντίθετα στο πνεύμα του Συντάγματος ακόμα και από συντηρητικούς νομικούς, όπως μπορεί να δει κανείς στα σχόλια της δημόσιας διαβούλευσης εκείνου του νόμου.

Ο νέος ΚΠΔ εισάγει ακόμα μία εξαίρεση από το παράθυρο: την διαδικασία «διαπραγμάτευσης ποινής». 

Όσες κι όσοι βλέπουν αμερικανικές ταινίες ή σειρές, θα έχουν μια ιδέα από την διαδικασία: Ο εισαγγελέας απειλεί τον κατηγορούμενο ότι θα επιβαρυνθεί με μια ογκώδη δικογραφία με βαρειές κατηγορίες και του προτείνει να δηλώσει ένοχος για κάτι μικρότερο, για το οποίο μπορεί να πάρει μια ποινή με αναστολή ή χρηματική ποινή.

Αυτό εξασφαλίζει τις καριέρες των εισαγγελέων, καθώς εγγράφουν στο ενεργητικό τους καταδίκες. Σίγουρα πάντως δεν εξασφαλίζει τα δικαιώματα του πολίτη, που μπορεί να βρεθεί κατηγορούμενος για απίθανα πράγματα. Και δεν είναι ότι δεν έχει συμβεί.

Συμπερασματικά; (όχι και τόσο)

Οι παραπάνω προβληματισμοί για τα σχέδια νέου Ποινικού Κώδικα και νέου Κώδικα Ποινικής Δικονομίας αναφέρονται μόνο ενδεικτικά. Είναι μόνο όσα καταφέραμε να εντοπίσουμε, μελετώντας, συζητώντας με νομικούς και συγκρίνοντας με τα παλιότερα κείμενα, κατά τις λίγες μέρες που έχουν μεσολαβήσει από την αρχή της δημόσιας διαβούλευσης (6 Μαρτίου 2019) μέχρι σήμερα.

Το υπουργείο Δικαιοσύνης οφείλει να επεκτείνει τη δημόσια διαβούλευση σε μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, ώστε όλες οι ενδιαφερόμενες πλευρές να έχουν τη δυνατότητα να έχουν εικόνα των δύο προτεινόμενων νομικών κειμένων και να καταθέσουν ολοκληρωμένες προτάσεις αλλαγών και διορθώσεων πάνω σ’ αυτά. 

Επειδή – είναι κάπως γνωστό – οι βουλευτές που θα τα ψηφίσουν δεν είναι και τόσο μελετηροί.

ΥΓ: Καθώς γράφονταν αυτές οι γραμμές, το υπουργείο Δικαιοσύνης εξέδωσε δελτίο Τύπου στο οποίο υπερασπίζεται μεν την «επιστημονική και τεκμηριωμένη εργασία των Νομοπαρασκευαστικών Επιτροπών», αναγνωρίζει ωστόσο ότι «αναδείχθηκαν ζητήματα από τη διαβούλευση» τα οποία «καταγράφει», προκειμένου να επιστρέψουν στις νομοπαρασκευαστικές επιτροπές. 


Φωτό: Λεπτομέρεια από την στήλη με τον Κώδικα του Χαμμουραμπί (Gabriele Barni). Θεωρείται το αρχαιότερο κείμενο νομοθεσίας και βρίσκεται στο μουσείο του Λούβρου.

Πηγή:https://omniatv.com

Φωτογραφία αρχείου: Ορέστης Σεφέρογλου από VICE

Το VICE Greece δίνει βήμα σε επιλεγμένες ανθρωπιστικές οργανώσεις και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων με τη δημιουργία της νέας στήλης «Ρισπέκτ», στην οποία κάθε Δευτέρα θα δημοσιεύονται προσωπικές ιστορίες, άρθρα άποψης, φωτογραφίες, ρεπορτάζ ή άλλες υποθέσεις που ενδιαφέρουν την ελληνική κοινωνία. Στόχος μας είναι να ενημερώσουμε το κοινό και να ανοίξουμε διάλογο για ζητήματα, με τα οποία καταπιάνονται οι συγκεκριμένες οργανώσεις και αξίζουν την προσοχή όλων.

Το συγκεκριμένο άρθρο το υπογράφει ο Βασίλης Παπαστεργίου, δικηγόρος και Αντιπροέδρος της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου.


Οι γειτονιές μας έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια πιο «πολύχρωμες». Δίπλα στους Έλληνες και τις Ελληνίδες, τους παλιούς μετανάστες και τις μετανάστριες, έχουν προστεθεί οι προσφυγικές οικογένειες. Διακριτές λόγω εμφάνισης, γλώσσας, συχνά πολυπληθείς και με πολλά παιδιά, γεμίζουν διαμερίσματα που μέχρι πρόσφατα ήταν άδεια. Τα παιδιά πάνε σχολείο, οι μεγάλοι ψάχνουν να βρουν δουλειά, ψάχνουν τα «πατήματά« τους στην πόλη.

Είναι εκατοντάδες οι προσφυγικές οικογένειες που τα τελευταία χρόνια έχουν στεγαστεί σε διαμερίσματα μέσα στον ιστό της πόλης αξιοποιώντας το πρόγραμμα ESTIA, το οποίο αποτελεί σύμπραξη της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες με Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης και Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις.

Η στέγαση προσφύγων μέσα στις πόλεις είναι μια πολύ σημαντική διαδικασία, καθώς μειώνει την απομόνωση αυτών των ανθρώπων, συμβάλλει στην αποδόμηση των αρνητικών στερεοτύπων, δημιουργεί πραγματικούς δεσμούς, εξοικειώνει τους ντόπιους με τους νεοφερμένους και την ετερότητα.

Εδώ και κάποιες μέρες, υπάρχει ανησυχία και αναστάτωση στον προσφυγικό πληθυσμό. Με βάση ενημέρωση και οδηγίες που έχει δώσει το Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής προς την Ύπατη Αρμοστεία και τους υπόλοιπους εταίρους του προγράμματος ESTIA, οι πρόσφυγες που έχουν αναγνωριστεί πριν την 31-7-2017, οφείλουν να εγκαταλείψουν τα διαμερίσματά τους άμεσα, την 31 Μαρτίου 2019. Θα ακολουθήσουν άλλες κατηγορίες προσφύγων, ανάλογα με τον χρόνο της έκδοσης της απόφασης αναγνώρισής τους ως προσφύγων.

Να βγουν από τα διαμερίσματα, για να πάνε που;

Δυστυχώς σε αυτό το ερώτημα, το υπουργείο δεν φαίνεται να δίνει ικανοποιητική απάντηση.

Το Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής, που πρόσφατα έδωσε στη δημοσιότητα και υπέβαλε σε διαβούλευση την Εθνική Στρατηγική για την Ένταξη των Μεταναστών και των Προσφύγων, αδυνατεί να απαντήσει στο ερώτημα, πώς συμβιβάζεται η ένταξη με μια εξαναγκασμένη έξωση χωρίς εναλλακτικές;

Τα επιχειρήματα του υπουργείου δεν είναι κατ΄αρχάς απολύτως αμελητέα. Ο προσφυγικός πληθυσμός μετά από ένα ορισμένο χρονικό διάστημα, οφείλει να μεριμνήσει για τη στέγασή του και την επιβίωσή του χωρίς να παραμένει προσδεδεμένο σε μια επιδοματική σχέση εξάρτησης από το κράτος και τις ΜΚΟ. Ο αντίλογος, όμως, είναι μάλλον πιο πειστικός. Είναι δυνατόν να αφεθούν στη μοίρα τους κάποιες εκατοντάδες οικογένειες μετά από μια περίοδο όπου πρακτικά καμία πολιτική ένταξης δεν υλοποιήθηκε; Με ποια εφόδια (γλωσσικά, εργασιακά, εισοδηματικά) θα αντιμετωπίσουν οι άνθρωποι αυτοί την -κατά τα άλλα- αναγκαία «αυτονόμησή» τους;

Είναι προφανές ότι μια πολιτική εξόδου των προσφύγων από την παρούσα προστατευτική συνθήκη, προϋποθέτει όχι μόνο να εξαγγελθούν, αλλά και να υλοποιηθούν συγκεκριμένες πολιτικές ένταξης. Πολιτικές για την εκπαίδευση, την εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας, την εργασία, τη δημιουργία πραγματικών δεσμών με την κοινότητα.

Αλλά και μια πολιτική για τη στέγη. Το υπουργείο δηλώνει ότι οι επωφελούμενοι του προγράμματος ESTIA θα βρουν σύντομα καταφύγιο σε ένα νέο πρόγραμμα, το HELIOS.

Αυτό είναι σίγουρα θετικό και ευκταίο. Ωστόσο, με βάση τις εξαγγελίες, οι πρώτοι πρόσφυγες θα πρέπει να εγκαταλείψουν τα διαμερίσματα στις 31-3-2019. Πού θα στεγαστούν, όμως; Πώς θα ζήσουν;

Ας προσγειωθούμε λοιπόν από τις γενικότητες της Εθνικής Στρατηγικής για την Ένταξη, στις πραγματικές και απτές ανάγκες ένταξης των συγκεκριμένων ανθρώπων. Και ας σκεφτεί η οργανωμένη πολιτεία, αλλά και η υπόλοιπη κοινωνία, τα ηθικά της καθήκοντα απέναντι στους πρόσφυγες.

Τρία χρόνια μετά την Κοινή Δήλωση ΕΕ – Τουρκίας που διαμόρφωσε μια νέα πραγματικότητα στο προσφυγικό και δημιούργησε μια πολύ δύσκολη κατάσταση στα νησιά του Αιγαίου, το ζήτημα παραμένει ανοιχτό. Θα μπορέσει η Ελληνική Πολιτεία να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της προσφυγικής κρίσης δημιουργώντας -στον παρόντα χρόνο- τους όρους μιας πραγματικής ένταξης ή θα ανεχτεί την ύπαρξη ενός πληθυσμού κάποιων δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων σε ένα μόνιμο κοινωνικό περιθώριο; Για τους προοδευτικούς και δημοκρατικούς ανθρώπους, δεν θα έπρεπε να υπάρχει καν δίλημμα.

Πηγή:https://www.vice.com