ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ + ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

Κρατώντας την Ελληνική σημαία, μετανάστες από την Παλαιστίνη, πραγματοποίησαν το πρωί της Πέμπτης (17/01), ειρηνική πορεία μέχρι την πλατεία Πυθαγόρα.

00DiamartyriaMetanaston02

Πλησιάζοντας την πλατεία και αφού είδαν ότι υπήρχε κόσμος συγκεντρωμένος εκεί, πέρασαν στο απέναντι διάζωμα, στον μεγάλο πεζόδρομο της παραλιακής οδού, όπου στάθηκαν φωνάζοντας συνθήματα όπως «Η Σάμος είναι Ευρώπη», «Δεν είμαστε νούμερα, είμαστε άνθρωποι». Χαρακτηριστικό ένα πανό ζωγραφισμένο που έγραφε «από τη Γάζα στη Σάμο, από το θάνατο στο θάνατο».

00DiamartyriaMetanaston03

Επρόκειτο για Παλαιστίνιους μετανάστες, ανάμεσά τους και πολλά παιδιά, που όπως είπαν βρίσκονται εγκλωβισμένοι στο νησί σχεδόν 1,5 χρόνο. Αυτό που απαιτούν είναι καλύτερες συνθήκες διαβίωσης, γρηγορότερη διαδικασία στην έκδοση ασύλου και φυσικά να μπορέσουν να φύγουν από τη Σάμο. Μάλιστα ένας νεαρός Παλαιστίνιος δήλωσε πως ο άμεσος απεγκλωβισμός τους θα είναι το καλύτερο και γι αυτούς αλλά και για τους κατοίκους της Σάμου.

Ελένη Χατζηγεωργίου

 

Πηγή:http://www.samostoday.gr

 

Η Σόντος μόλις 28 χρόνων, που εκτοπισμένη ζούσε σε προσφυγικό καταυλισμό, αγκάλιασε χθες τα τρία της παιδιά, μέσα στην σκηνή και έβαλε φωτιά. Ούτε οι κραυγές τού μόλις ενός μηνός βρέφους της, στάθηκαν ικανές να την σταματήσουν. Είχαν μείνει όλοι τους, τρεις μέρες, χωρίς φαγητό και δύο κοριτσάκια δίπλα τους, είχαν πεθάνει από το κρύο, πριν από δύο ημέρες.

Ποια να ήταν άραγε η τελευταία σκέψη της, πριν καεί ζωντανή μαζί με τα παιδιά της;

Ίσως, να σκέφτηκε ότι τελικά θα πεθάνουν σύντομα ούτως ή άλλως, γιατί να παρατείνουν τα βάσανα και τη δυστυχία τους; Ή, ίσως, να σκέφτηκε ότι ο Θεός είναι πιο φιλεύσπλαχνος από τον ΟΗΕ, τη συριακή κυβέρνηση, τους Ρώσους, τους Αμερικανούς, τους Ιρανούς και τους Ιορδανούς, που περιβάλλουν αυτό το άθλιο στρατόπεδο προσφύγων Ρούκμπαν στη νότια Συρία με τα όπλα και τις στρατιωτικές τους βάσεις;

Μπορεί και να είχε χάσει τα λογικά της. Αλλά, πόσο λογικός μπορεί να είναι οποιοσδήποτε στην περιοχή αυτή, η οποία επιπλέει σε μια θάλασσα αίματος; Τι χρειάζεται κάποιος ώστε να παραμείνει λογικός στη μέση αυτής της τρέλας;

Γιατί πρέπει, όμως, να κατηγορήσει κάποιος την Σάντος ως υπαίτια της ανείπωτης τραγωδίας και να μην στραφεί προς τις υπηρεσίες του ΟΗΕ που υποτίθεται ότι προσφέρουν στους πρόσφυγες τροφή, καύσιμα για θέρμανση, καταλύματα και ιατρική περίθαλψη; Γιατί να μην κατηγορηθούν και οι συριακές κυβερνητικές δυνάμεις που περιβάλλουν το στρατόπεδο και άφησαν ελεύθερους τους μαυραγορίτες να ανεβάσουν την τιμή των τροφίμων και των καυσίμων τέσσερις φορές πάνω από την τιμή που έχουν, σε οποιαδήποτε άλλη περιοχή της Συρίας;

Γιατί να μην κατηγορηθεί και ο αμερικανικός στρατός, ο οποίος είναι έτοιμος να δαπανήσει τρισεκατομμύρια δολάρια σε πολέμους εκτός συνόρων αλλά, όταν απειλείται η ανθρώπινη ζωή και η αξιοπρέπεια, κλείνει τα μάτια του;

Δεν έχουν όλοι αυτοί κάποιο μερίδιο ευθύνης για την αυτοκτονία της Σάντος Φατουλάχ, που κάηκε μαζί με τα τρία της παιδιά από δυσβάσταχτη απελπισία;

Τουλάχιστον η Σόντος σκόπευε να σκοτώσει το σώμα της για να διατηρήσει την ψυχή της, αλλά οι υπόλοιποι, όλοι εκείνοι που στέκονταν άπραγοι, παρακολουθώντας το πόνο της, δεν είναι συνεργοί ή ίσως ακόμη και ηθικοί αυτουργοί;

Γιατί κάποιος δεν σταματά αυτή την τραγωδία που συνεχίζεται εδώ και οκτώ χρόνια; Δεκαπέντε εκατομμύρια άνθρωποι είναι είτε πρόσφυγες είτε εκτοπισμένοι και πάνω από μισό εκατομμύριο έχουν χάσει τη ζωή τους. Τα πάντα καταστρέφονται γύρω τους. Πόσο ακόμη περισσότερο πρέπει να πληρώσει ο συριακός λαός;

Δεν έχουν δικαίωμα αυτοί οι άνθρωποι να ζήσουν σε ασφαλές περιβάλλον, να ξαναφτιάξουν τα σπίτια τους και να μεγαλώσουν τα παιδιά τους; Δεν μπορούν να έχουν, επιτέλους, μια αξιοπρεπή ζωή;

Πόσοι πρόσφυγες, όπως η Σόντος πρέπει να καούν; Πόσοι νέοι άνδρες και γυναίκες πρέπει να πνιγούν στη Μεσόγειο για μια ασφαλή ζωή στην Ευρώπη; Πόσοι άνθρωποι, ακόμη, πρέπει να χάσουν τη ζωή τους στα πεδία της μάχης και κάτω από τα ερείπια των σπιτιών τους; Ο συριακός λαός δεν αποτελείται από εγκληματίες και τρομοκράτες – όλοι, όπως η Σόντος, θέλουν να ζήσουν με αξιοπρέπεια ή να πεθάνουν ζητώντας δικαιοσύνη για τη ζωή που κάποιοι τους στέρησαν.

 Πηγή:http://insideoutborders.com

Η Ζάχρα | Φωτογραφία: Αγγελική Σταματάκη

Η «Εφ.Συν.» αναδημοσιεύει σε τακτικά διαστήματα από το Ελληνικό Φόρουμ Προσφύγων ιστορίες προσφύγων και μεταναστών που ζουν στην Ελλάδα και, με όλες τις ευκολίες και τις δυσκολίες της καθημερινής ζωής, έχουν καταφέρει να ενσωματωθούν στην ελληνική κοινωνία.

Σαφάρ στα φαρσί σημαίνει ταξίδι. Είναι η λέξη που στην παρακάτω ιστορία είχε τις περισσότερες αναφορές. Η Ζάχρα, 35 ετών, και ο Αλί, 38, είναι ζευγάρι και έχουν ένα παιδί, τον 7χρονο Αχούρα.

Ήρθαν από το Ιράν στην Ελλάδα το 2016 – 2017. Ταξίδεψαν χωριστά, έφτασαν όμως στον ίδιο προορισμό. Πρώτος ο Αλί έφτασε στη Λέσβο και στη Μόρια τον Οκτώβριο του 2016. Μετά από ένα διάστημα δέκα μηνών έφτασε και η Ζάχρα με τον γιο τους.

Ταξίδι στο άγνωστο

Αλί: «Η Ελλάδα δεν ήταν πράγματι η πρώτη επιλογή μας. Αυτά που μαθαίναμε στις ειδήσεις για τη χώρα ήταν τρομερά. Ειδικά για την οικονομική κρίση. Η προσαρμογή στην Αθήνα ήταν απροσδόκητα εύκολη. Τα δέντρα, τα κτίρια, η αρχιτεκτονική, η αισθητική πόλης μοιάζει πολύ στην πόλη του Σεράζ.

»Έχω διαβάσει πολύ για την ελληνική ιστορία και μπορώ να βρω αρκετές συνδέσεις με το Ιράν. Ο ελληνικός πολιτισμός επέδρασε στην παγκόσμια ιστορία. Στη φιλοσοφία, στις επιστήμες, σε όλα τα πολιτισμικά πεδία. Ακόμα και ο πόλεμος με την Ελλάδα (σ.σ. αναφέρεται στους περσικούς πολέμους) συνετέλεσε στην αλληλεπίδραση μεταξύ των δύο πολιτισμών.

»Στην οικογένειά μου λέω πως εδώ (σ.σ. η Αθήνα) είναι σαν το Σεράζ (σ.σ. η πόλη του Ιράν από όπου έρχονται). Δεν ξέρω εάν η Ελλάδα θα παραμείνει πατρίδα μου, όμως οπουδήποτε στον κόσμο και εάν ταξιδέψω θα νιώθω ότι είναι κομμάτι μου.

»Έχω κάνει πολλά ταξίδια. Αυτό το ταξίδι δεν ήταν κάτι που ήθελα να κάνω. Αναγκάστηκα. Και δεν ήταν οργανωμένο. Ήθελα να φύγουμε. Και φύγαμε όπως όπως. Φτάσαμε με βάρκα στη Λέσβο…»

Το συνειδητό ρίσκο του ταξιδιού και η επιβίωση στις δομές φιλοξενίας

Αλί: «Όταν μπαίνεις στη βάρκα γνωρίζεις πως ή θα πεθάνεις ή θα ζήσεις. Μπορεί να σε σκοτώσει ο διακινητής, μπορεί να σε πνίξει η θάλασσα. Είναι ένα ταξίδι με ρίσκο. Κι είναι μία πραγματικότητα την οποία αντιμετωπίσαμε.

»Οι στιγμές που μας καθήλωσαν, όμως, ήταν κατά την εμπειρία μας στη Μόρια. Εκεί δεν ήταν το μαχαίρι του διακινητή ο κίνδυνος. Εκεί ο θάνατος ήταν πιο αργός. Ο φόβος που νιώθαμε ήταν πολύ χειρότερος από αυτόν που νιώθαμε στη θάλασσα. Το βράδυ πέφταμε για ύπνο με τη σκέψη ότι θα ξυπνήσουμε το πρωί από φωτιά στη σκηνή. Το είδα με τα μάτια μου.

»Ένα βράδυ ξύπνησα από τις φωνές. Η διπλανή σκηνή είχε πάρει φωτιά. Εκεί ζούσε μία οικογένεια με μικρά παιδιά. Είδα παιδιά να έχουν πάρει φωτιά. Σηκώθηκα αμέσως για να μαζέψω και να διπλώσω τη σκηνή μου μην πιάσει και τον παραδίπλα. Από τότε κάθε φορά που έπεφτα για ύπνο σκεφτόμουν ότι το επόμενο πρωινό μπορεί και να μην ξυπνήσω. Αυτό το αίσθημα είχα συνέχεια στη Μόρια…

»Εκεί έμεινα για 10 μήνες. Εγώ ταξίδεψα μόνος. Η Ζάχρα και ο γιος μας, ο Αχούρα, ταξίδεψαν μετά από εμένα. Όλοι μαζί στη Μόρια μείναμε για έναν μήνα και μετά για πέντε μήνες στο Καρά Τεπέ.»

Ζάχρα: «Στο Καρά Τεπέ είχαμε ασφάλεια. Εκεί τα προβλήματα ήταν άλλα. Δεν είχαμε ηλεκτροδότηση, υπήρχε ακραία υγρασία και γενικότερα, όταν έκανε κρύο ή ζέστη, αυτό το ζούσαμε στον υπέρτατο βαθμό. Έπειτα ήρθαμε στη Μαλακάσα και στην Αθήνα.

»Στη δομή της Μαλακάσας μείναμε για τρεις μήνες. Εκεί ήταν συγκριτικά καλύτερα. Το να έχεις δικό σου μπάνιο, δική σου τουαλέτα, ζεστό νερό, ρεύμα για να μπορέσεις να μαγειρέψεις, είναι μια πολυτέλεια που σε κάνει να χαμογελάς. Όμως, εκεί δεν υπήρχε ασφάλεια. Όποιος ήθελε έμπαινε κι όποιος ήθελε έβγαινε.

»Κάποια στιγμή έπιασε φωτιά σε ένα κοντέινερ. Η πυροσβεστική ήρθε, αλλά παρέμεινε απ’ έξω από τη δομή. Και πιάσαμε εμείς τους κουβάδες να τη σβήσουμε…

»Το άλλο πρόβλημα ήταν η διαχείριση του camp. Δεν υπήρχε κανείς. Οι άνθρωποι ήμασταν μόνοι μας. Υπήρχαν Άραβες, Ιρανοί, Αφγανοί που δεν καταλάβαιναν ο ένας τον άλλο. Και είναι λογικό. Τόσοι διαφορετικοί πολιτισμοί και λαοί. Αυτή η συνθήκη δημιουργούσε εντάσεις μεταξύ των ανθρώπων. Και οι εντάσεις μάς προξενούσαν μεγάλη ανασφάλεια.»

Η πρωτότυπη ασχολία

Η Ζάχρα και ο Αλί φτιάχνουν τσάντες, θήκες τηλεφώνου και διάφορα άλλα πράγματα χρησιμοποιώντας για υλικό σωσίβιες λέμβους από τη Λέσβο. Παραδέχονται ότι αυτή η ασχολία λειτουργεί αγχολυτικά για εκείνους.

Ζάχρα: «Το επάγγελμα του Αλί πίσω στο Ιράν ήταν ηλεκτρολόγος. Εγώ έχω τελειώσει ψυχολογία. Είχαμε αυτήν την ιδέα. Να ασχολούμαστε με κάτι που μας αποφορτίζει. Το ύφασμα το παίρνουμε από τις σωσίβιες λέμβους στα νησιά. Φτιάχνουμε σακίδια, θήκες τηλεφώνων, αξιοποιούμε όπως μπορούμε το υλικό που προμηθευόμαστε. Είναι κρίμα όλο αυτό το πλαστικό να μείνει στη θάλασσα.

»Όταν δουλεύουμε πάνω σε αυτά τα αντικείμενα (σ.σ. σωσίβιες λέμβοι), τότε φέρνω στο μυαλό μου τις εικόνες από το ταξίδι. Είναι χαραγμένο μέσα μας. Προσπαθούμε να κρατήσουμε κάτι θετικό από όλο αυτό. Αυτό το υλικό που δουλεύουμε σήμερα, κάποτε μας έσωσε. Και σήμερα βγάζουμε κάτι θετικό από όλη αυτήν την ιστορία. »

Μακριά από ένα καθεστώς καταπίεσης

Η οικογένεια σήμερα ζει ήσυχα στην πόλη. Η Ζάχρα έχει απομακρύνει τη μαντήλα από τη στιγμή που άφησε την πατρίδα της. Όπως λένε και οι δύο, προσπαθούν να χτίσουν προοπτική για την οικογένειά τους μακριά από ένα καταπιεστικό καθεστώς.

Αλί: «Στο Ιράν δεν υπάρχει ο πόλεμος που υπάρχει στη Συρία ή στο Αφγανιστάν. Αλλά κάθε μέρα εκεί μοιάζει σαν αγώνας για επιβίωση. Ο κόσμος είναι μόνιμα σε ένταση με το κράτος και τους αυταρχικούς νόμους.

»Το κράτος λειτουργεί με αφόρητη καταπίεση. Το κράτος αποφασίζει τι θα φορέσεις, τι θα πιστεύεις και τι θα σκεφτείς. Εάν η οικογένεια έχει ασπαστεί τη θρησκεία, εσύ δεν έχεις άλλη επιλογή. Εάν ένας άνθρωπος απαρνηθεί τη θρησκεία, τότε η ποινή από το Ιράν είναι θάνατος.»

Ζάχρα: «Σήμερα ζούμε λίγο μακριά από το κέντρο, αλλά η γειτονιά είναι πολύ φιλική. Το παιδί μας έχει γραφτεί στην Α’ Δημοτικού μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά της περιοχής. Οι δάσκαλοί του το φροντίζουν, είναι κοντά του και το μαθαίνουν. Όλοι είναι Έλληνες στην τάξη. Εκτός από τον Αχούρα που είναι φαρσόφωνος και ένα παιδί που είναι αραβόφωνο (σ.σ. ο μικρός κοκκινίζει αντιλαμβανόμενος πως μιλάμε για εκείνον) .

»Ο Αχούρα κάθεται με τις ώρες και μαθαίνει ελληνικά τραγούδια και μετά τα τραγουδάει σπίτι. Τα Χριστούγεννα, μάλιστα, συμμετείχε και στη θεατρική ομάδα της τάξης του. Όταν ο μικρός είναι σχολείο, εμείς πηγαίνουμε για μαθήματα ελληνικών. Το μεσημέρι, όμως, θα είμαστε στο σχολείο για να τον πάρουμε και να πάμε σπίτι.»

Αλί: «Μου λείπει η πόλη μου, η πατρίδα μου. Αλλά δεν μπορώ να επιστρέψω ποτέ όσο είναι αυτή η κυβέρνηση εκεί. Μακάρι να επιστρέψω κάποτε στην πατρίδα μου και να ζήσω εκεί ελεύθερος. Αυτό είναι το όνειρό μου.

»Εδώ έχουμε ελευθερία. Εγώ πιστεύω ό,τι θέλω, η γυναίκα μου δεν υποχρεώνεται σε τίποτα, φοράει ό,τι θέλει, ζούμε όπως θέλουμε. Αλλά δεν έχουμε βρει τη θέση μας σε αυτήν την κοινωνία. Δεν έχουμε, ακόμη, κάποια δουλειά και εάν δεν είχαμε το σπίτι θα ήμασταν στο δρόμο. Ακόμα δεν νιώθουμε σίγουροι.

»Το παιδί μου δεν θα μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον όπου θα του επιβάλουν έναν τρόπο ζωής. Το παιδί μου θα ζήσει ελεύθερα. Θα σκέφτεται ελεύθερα. Αυτή είναι η μεγάλη μου χαρά.»

ΥΓ.: Ο Αλί δεν εμφανίζεται στη φωτογραφία για λόγους προστασίας της ιδιωτικότητας του

Πηγή:http://www.efsyn.gr

«Η επιχειρησιακή δράση που εφαρμόζεται για την αποτροπή της εισόδου των μεταναστών επικεντρώνεται στον εντοπισμό τους μέσα στην τουρκική επικράτεια με τη χρήση τεχνικών μέσων καθώς πλησιάζουν τον ποταμό Εβρο», τονίζει το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη

Νόμιμες επιχειρήσεις αποτροπής προσφύγων με σήματα τύπου «ήχος και φως» λέει το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη ότι κάνει η ΕΛ.ΑΣ. στον Εβρο, με παράλληλη ενημέρωση των τουρκικών αρχών για να βοηθήσουν -έτσι λέει- τους πρόσφυγες πριν περάσουν τα ελληνικά σύνορα.

Επίσης, απελάσεις στην Τουρκία μέσω του ελληνοτουρκικού πρωτοκόλλου επανεισδοχής, το οποίο όμως είχε παγώσει η τουρκική πλευρά. Αλλά και μέσω της ευρωτουρκικής συμφωνίας, η οποία όμως αναφέρει ρητά ότι εφαρμόζεται στα ελληνικά νησιά, όχι στον Εβρο, και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να εφαρμόζεται σε Τούρκους πρόσφυγες που θέλουν να ζητήσουν διεθνή προστασία στην Ευρώπη.

Στην απάντησή του στην επίτροπο του Συμβουλίου της Ευρώπης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, Ντούνια Μιγιάτοβιτς, η οποία εκφράζει την ανησυχία της για τις επαναλαμβανόμενες μαρτυρίες και καταγγελίες για παράνομες βίαιες αστυνομικές επιχειρήσεις επαναπροώθησης προσφύγων -μαρτυρίες και καταγγελίες τις οποίες χαρακτηρίζει «συνεπείς και αξιόπιστες» η Επιτροπή κατά των Βασανιστηρίων του Συμβουλίου της Ευρώπης-, το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη αναφέρει και άλλα που βρίσκονται τελείως έξω από όσα είναι γνωστά για τη δραστηριότητα της αστυνομίας στην περιοχή, ισχυρισμούς που προξενούν τουλάχιστον θυμηδία και που εκθέτουν την υπουργό Ολγα Γεροβασίλη και τη φυσική ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ. Κυρίως, ότι «οι καταγγελλόμενες συμπεριφορές και πρακτικές δεν υφίστανται επ’ ουδενί ως επιχειρησιακή δραστηριότητα και πρακτική του προσωπικού των τμημάτων φύλαξης των συνόρων».

Πρόκειται για τη συνήθη πρακτική των υπουργών Προστασίας του Πολίτη και της αστυνομίας να αρνούνται ότι διεξάγονται παράνομες αστυνομικές επιχειρήσεις επαναπροώθησης στον Εβρο, χωρίς ωστόσο να δίνουν στο φως στοιχεία που παραπέμπουν στη διεξαγωγή κάποιας σοβαρής έρευνας για το θέμα.

Την ίδια πρακτική είχε ακολουθήσει κι ο πρώην υπουργός Νίκος Τόσκας, απαντώντας μάλιστα από το βήμα της Βουλής σε ερώτηση βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, όπως και οι υπουργοί της Ν.Δ., οι οποίοι συνήθιζαν να παραθέτουν τα ίδια στοιχεία για επιχειρήσεις αποτροπής μέσω ηχητικών και οπτικών σημάτων.

«Αποτροπή εισόδου»

«Η επιχειρησιακή δράση που εφαρμόζεται για την αποτροπή της εισόδου των μεταναστών στη χώρα μας επικεντρώνεται στον εντοπισμό τους μέσα στην τουρκική επικράτεια με τη χρήση τεχνικών μέσων καθώς κινούνται και πλησιάζουν τον ποταμό Εβρο, και στη συνέχεια στην παρακώλυση της διάσχισης του ποταμού με τη χρήση οπτικών και ηχητικών σημάτων από την ελληνική όχθη, και με την άμεση άφιξη πλωτών περιπόλων στο σημείο της διάσχισης. Τέλος, οι αρμόδιες τουρκικές αρχές ενημερώνονται άμεσα για να βοηθήσουν τους μετανάστες πριν την είσοδό τους στην ελληνική επικράτεια», σημειώνει το υπουργείο.

Είναι απορίας άξιο πώς συνάδει με τη Σύμβαση της Γενεύης έστω και αυτή η περιγραφόμενη δραστηριότητα της αστυνομίας, καθώς εφαρμόζεται απέναντι σε πρόσφυγες και όχι σε εχθρικούς εισβολείς, κόντρα στην επίσημη κυβερνητική γραμμή. Αν βέβαια δεν αποτελεί προσχηματικό εφεύρημα του υπουργείου, καθώς σε τόσες εκθέσεις οργανώσεων και διεθνών οργανισμών δεν καταγράφεται παρόμοια εμπειρία, ενώ καταγράφονται άφθονες μαρτυρίες βίαιων επαναπροωθήσεων.

Την ίδια απορία προξενεί η βεβαιότητα με την οποία αρνείται τις παράνομες επαναπροωθήσεις το υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής στη δική του απάντηση στην κυρία Μιγιάτοβιτς.

«Συνοπτικές επιστροφές μεταναστών (επαναπροωθήσεις) στην Τουρκία δεν υιοθετούνται σε καμία περίπτωση ούτε γίνονται ανεκτές», σημειώνει το υπουργείο, χωρίς να παραθέτει ούτε αυτό κάποια έρευνα που θα τεκμηρίωνε τον ισχυρισμό.

«Η απάντηση του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη στην αναφορά της Επιτρόπου είναι τουλάχιστον ατυχής. Η έκθεσή μας (HumanRights360, Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες και Αρσις), όπως και αναφορές άλλων οργανώσεων και φορέων, τεκμηριώνει δίχως καμία αμφιβολία τη συνεχή, γενικευμένη πρακτική επαναπροωθήσεων στην περιοχή του Εβρου. Οι οργανώσεις μας έλαβαν αναλυτικές μαρτυρίες, σε διαφορετικούς χρόνους και τόπους, από δεκάδες ανθρώπους που δεν είχαν τίποτα να κερδίσουν από αυτό. Ελπίζαμε ότι η συντεταγμένη Πολιτεία θα είχε εγκαταλείψει την πρακτική «αρνούμαι τα πάντα, ό,τι κι αν λένε οι οργανώσεις προάσπισης δικαιωμάτων» μετά τη δολοφονία Φύσσα. Δεν είναι ζήτημα ανθρωπισμού, είναι πρωτίστως ζήτημα κράτους δικαίου», σημειώνει στην «Εφ.Συν.» η Ελένη Τάκου από την οργάνωση HumanRights360.

Πηγή:http://www.efsyn.gr

Η 54χρονη Μιλάγκρο Σάλα, αυτόχθων ακτιβίστρια για πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα στην Αργεντινή, καταδικάστηκε χθες Δευτέρα να εκτίσει 13 χρόνια κάθειρξη, αφού κρίθηκε ένοχη της κατηγορίας πως καταχράστηκε δημόσια κεφάλαια που προορίζονταν για την ανέγερση εργατικών κατοικιών, καθώς και ένοχη της κατηγορίας της εκβίασης.

Δικαστήριο στην επαρχία Χουχούι (βορειοδυτικά) έκρινε ένοχη τη Σάλα, η οποία σύμφωνα με το κατηγορητήριο ήταν επικεφαλής μιας «παράνομης ένωσης» μέσω της οποίας φέρεται να καταχράστηκε 36 εκατομμύρια πέσος (περίπου 848.000 ευρώ) μεταξύ του 2011 και του 2015.

«Κάναμε τεράστια δουλειά. Ασχοληθήκαμε με την υγεία, την παιδεία, την αξιοπρεπή στέγη», αντέτεινε ενώπιον του δικαστηρίου η Σάλα.

Η αμφιλεγόμενη οργάνωσή της, η Τουπάκ Αμάρου, ομοσπονδία συνεταιρισμών και οργανώσεων των πικετέρος, προσέφερε βοήθεια στους απόκληρους στην περιοχή Χουχούι, μια από τις φτωχότερες της λατινοαμερικάνικης χώρας.

«Μας κατηγορούν πως κάναμε πράγματα, (όμως) τα έργα μας είναι οφθαλμοφανή και χειροπιαστά», πρόσθεσε η ακτιβίστρια.

Η υπεράσπιση ανήγγειλε ότι θα ασκήσει έφεση.

Ο εισαγγελέας είχε ζητήσει να της επιβληθεί κάθειρξη 22 ετών στη δίκη, που άρχισε την 23η Ιουλίου.

Η Μιλάγκρο Σάλα, που είχε στενή σχέση με την πρώην πρόεδρο Κριστίνα Φερνάντες δε Κίρσνερ, προφυλακίστηκε τη 16η Ιανουαρίου 2016 στη Χουχούι, αφού βρέθηκε αντιμέτωπη με διώξεις για πολλές υποθέσεις.

Τον Δεκέμβριο απαλλάχθηκε για μια υπόθεση στην οποία κατηγορείτο για συνέργεια σε απόπειρα φόνου.

Η Μιλάγκρο Σάλα, αγωνίστρια για την υπόθεση των αυτοχθόνων και φτωχών πληθυσμών στη Χουχούι, χαρακτηρίζεται από υποστηρικτές της πολιτική κρατούμενη. Η ίδια δηλώνει θύμα πολιτικού διωγμού από τον κυβερνήτη της Χουχούι, τον Χεράρδο Μοράλες, σύμμαχο του προέδρου Μαουρίσιο Μάκρι.

Η Διαμερικανική Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, η Διεθνής Αμνηστία, ειδικοί του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών και αρκετές ακόμη οργανώσεις υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν ζητήσει την αποφυλάκισή της, κρίνοντας ότι η σύλληψη και η προφυλάκισή της, που αποφασίστηκε από τη δικαιοσύνη στην επαρχία Χουχούι, ήταν αυθαίρετη.

Πηγή:https://www.koutipandoras.gr

Μια Παλαιστίνια σκοτώθηκε από πυρά ισραηλινού στρατιώτη την Παρασκευή, κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων και των επεισοδίων κατά μήκος των συνόρων της Λωρίδας της Γάζας με το Ισραήλ.

Η Άμαλ ατ Ταράμσι, 43 ετών, τραυματίστηκε στο κεφάλι, διευκρίνισε στο Γαλλικό Πρακτορείο, ο εκπρόσωπος του υπουργείου Υγείας της Γάζας, ο Άσραφ αλ Κούντρα.

Άλλοι τουλάχιστον 25 Παλαιστίνιοι τραυματίστηκαν από σφαίρες, ανέφερε ακόμη μέσω «Twitter».

Ο ισραηλινός στρατός απέφυγε να κάνει οποιαδήποτε ενημέρωση για τη δολοφονία της Ταράμσι.

Από το Μάρτη του 2018, τουλάχιστον 241 Παλαιστίνιοι έχουν σκοτωθεί από ισραηλινά πυρά, στη μεγάλη πλειονότητά τους κατά μήκος των συνόρων, άλλοι σε πλήγματα αρμάτων μάχης ή αεροσκαφών του Ισραήλ. Έχουν επίσης σκοτωθεί δύο ισραηλινοί στρατιώτες.

Πηγή:https://www.imerodromos.gr

Απόφαση του Αρείου Πάγου φέρνει ανατροπή στην υπόθεση αποζημίωσης των εργαζομένων και των συγγενών των θυμάτων της εμπρηστικής επίθεσης σε υποκατάστημα της τράπεζας Marfin το 2010. Ο Άρειος Πάγος αναίρεσε την απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθήνας, που το 2015 διέταξε την καταβολή ποσών από 25.000 έως 350.000 ευρώ ως χρηµατική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης στους υπαλλήλους και στους συγγενείς των θυμάτων. Σύμφωνα με τους Αεροπαγίτες, η τότε απόφαση του Εφετείου επιβαρύνει «υπέρµετρα τον εργοδότη», καθώς «τα ποσά που επιδικάσθηκαν κρίνονται συναισθηµατικώς διογκωµένα». Η υπόθεση θα παραπεμφθεί και πάλι στο Εφετείο.

Σύμφωνα με πληροφορίες του «Έθνους», ο Άρειος Πάγος αναίρεσε την απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθήνας για την αποζημίωση υπαλλήλων και συγγενών των θυμάτων που είχαν καεί σε υποκατάστημα της τράπεζας Marfin, κατά τη διάρκεια διαδήλωσης στο κέντρο της Αθήνας το 2010.

Συγκεκριμένα, το Εφετείο το 2015 διέταξε την καταβολή ποσών από 25.000 έως 350.000 ευρώ ως χρηµατική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης στους υπαλλήλους και στους συγγενείς των θυμάτων. Το Εφετείο είχε αποφασίσει την επιβολή χρηματικής αποζημίωσης για την αποκατάσταση της βλάβης που υπέστησαν τα θύµατα «από το κίνδυνο ζωής που διέτρεξαν, από την παρεπόµενη σωµατική τους ταλαιπωρία, τα απότοκα προβλήµατα υγείας και όλη την ψυχική πίεση µε την οποία επιβαρύνθηκαν από την κρίσιµη µέρα και εφεξής».

Όπως αναφέρει το ρεπορτάζ, κατά τον Αρειο Πάγο, το Εφετείο µε την κρίση του αυτή «υπερέβη τα ακραία όρια της διακριτικής του ευχέρειας κατά τον προσδιορισµό του ποσού, το οποίο είναι εύλογο στη συγκεκριµένη περίπτωση ως χρηµατική ικανοποίηση, τόσο για την αποκατάσταση της ψυχικής οδύνης ενός εκάστου εκ των εναγόντων µελών της οικογένειας της θανούσας σε εργατικό ατύχηµα, Αγγελικής Παπαθανασοπούλου, όσο και για την αποκατάσταση της ηθικής βλάβης ενός εκάστου των λοιπών εναγόντων».

Σύμφωνα με τους Αεροπαγίτες, οι τραγικές και απρόβλεπτες συνθήκες θανάτου και τραυµατισµού «δεν κρίνονται περισσότερο έντονες σε σχέση µε εκείνες υπό τις οποίες επέρχεται ο θάνατος ή ο τραυµατισµός άλλων προσώπων σε ατυχήµατα που συµβαίνουν στην καθηµερινή πραγµατικότητα, µε τρόπο εξίσου αιφνίδιο και αποτρόπαιο».

«Δεν δικαιολογείται η εκτίναξη του ποσού»

Αν και στο σκεπτικό των δικαστών γίνεται λόγος για παράλογη τροµοκρατική ενέργεια χωρίς καµία αφορµή, αυτό δεν δικαιολογεί την εκτίναξη του ποσού της αποζηµίωσης σε βάρος του εργοδότη και των στελεχών της τράπεζας και όχι των ανθρώπων που ευθύνονται για το συµβάν, δηλαδή οι αυτουργοί της επίθεσης.

«Προκαλεί αγανάκτηση στον µέσο κοινωνικό άνθρωπο µια “τυφλή” και παράλογη τροµοκρατική ενέργεια που πλήττει σε ώρα εργασίας απλούς εργαζόµενους, οι οποίοι δεν έχουν δώσει ουδεµία αφορµή στους δράστες της ενέργειας (πλην, ενδεχοµένως, του ότι εργάζονταν σε ηµέρα γενικής απεργίας), δεν µπορεί να δικαιολογήσει την εις ύψος εκτίναξη του ποσού της χρηµατικής ικανοποίησης, την οποία καλείται να πληρώσει ο εργοδότης ή οι προστηθέντες και όχι οι άγνωστοι τροµοκράτες. Και τούτο ακόµη περισσότερο στην περίπτωση κατά την οποία η αµέλεια, που αποδίδεται στον εργοδότη ή στους προστηθέντες από αυτόν, µόνο κατά ένα µικρό µέρος συνδέεται µε το αποτέλεσµα, διότι την υπερακοντίζει ο δόλος της τροµοκρατικής ενέργειας».

Το Εφετείο στην απόφαση του είχε λάβει υπόψη του και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες συνέβησαν τα γεγονότα, επισηµαίνοντας τότε ότι το κτίριο είχε γίνει στόχος επιθέσεων και στο παρελθόν, γεγονός που ήταν σε γνώση των εργοδοτών και των αρµόδιων διευθυντών, που έπρεπε να λάβουν την απόφαση εκκένωσης του κτιρίου. Είχε γίνει αναφορά και στα συνεχή τηλεφωνήµατα της υποδιευθύντριας του καταστήµατος στον ανώτερό της, από τον οποίο «περίµενε» µια εντολή κλεισίµατος της τράπεζας λόγω της επερχόµενης πορείας, που ήρθε βέβαια πολύ αργά, όταν ήδη οι 3 υπάλληλοι είχαν χάσει τις ζωές τους. Είχε επισημανθεί η ανυπαρξία δύο εξόδων κινδύνου, που επιβάλλει ο νόµος.

«Υπέρμετρη επιβάρυνση του εργοδότη»

Ωστόσο, οι αρεοπαγίτες στη δική τους απόφαση υπογραµµίζουν ότι η απόφαση του Μονοµελούς Εφετείου επιβαρύνει «υπέρµετρα τον εργοδότη», σχολιάζοντας πως τα θύµατα «πλήττονται από την αυθαιρεσία της τροµοκρατίας µέσα σε ένα κράτος δικαίου», αλλά και πως «τα ποσά που επιδικάσθηκαν στη συγκεκριµένη περίπτωση δεν είναι τα ευλόγως επιδικαζόµενα από τα δικαστήρια σε περιπτώσεις θανατώσεως προσώπου ή ελαφρού τραυµατισµού από αµέλεια, ακόµη και υπό εξαιρετικά οδυνηρές συνθήκες, αλλά κρίνονται συναισθηµατικώς διογκωµένα».

Ο Άρειος Πάγος παρέπεμψε την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση ενώπιον του ιδίου δικαστηρίου, συγκροτούµενου από άλλο δικαστή, εκτός από εκείνον που δίκασε προηγουµένως. Η εκ νέου εκδίκαση της υπόθεσης έχει προσδιοριστεί για συζήτηση σε περίπου 1,5 µήνα, ενώ υπενθυµίζεται ότι τα θύµατα της υπόθεσης έχουν δικαιωθεί και από το ∆ιοικητικό Πρωτοδικείο, που τους αναγνώρισε το δικαίωµα αποζηµίωσης, από το κράτος.

Πηγή:https://ellinofreneianet.gr

 

Φωτογραφία αρχείου: Αλέξανδρος Αβραμίδης

Το βίντεο που δημοσιεύει σήμερα το VICE Greece είναι ενδεικτικό της κατάστασης που επικρατεί στα κέντρα κράτησης, υποδοχής και ταυτοποίησης προσφύγων και αιτούντων άσυλο.

Στο Φυλάκιο του Έβρου -Φυλάκιο ονομάζεται η περιοχή- υπάρχει το κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης το οποίο υπάγεται στο Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής και το «προαναχωρησιακό κέντρο κράτησης αλλοδαπών», το οποίο ανήκει στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης. Η λήψη του βίντεο έγινε από το Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης.

Σύμφωνα με την επίσημη σελίδα του Υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής, το συγκεκριμένο Κ.Υ.Π. έχει ως αποστολή «την υποδοχή αλλοδαπών που συλλαμβάνονται λόγω παράνομης εισόδου ή διαμονής στην Ελλάδα, σε συνθήκες που να εξασφαλίζουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα τους, σύμφωνα με τις απαράβατες διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας. Κατά την υποδοχή τους σύμφωνα πάντα με το Υπουργείο «λαμβάνουν χώρα ορισμένες σημαντικές διαδικασίες, όπως η εξακρίβωση της ταυτότητάς τους, η καταγραφή, ο ιατρικός έλεγχος και η ψυχοκοινωνική στήριξη». Υπογραμμίζεται μάλιστα ότι εξασφαλίζεται η ενημέρωση για τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τους και η μέριμνα για άτομα που ανήκουν σε ευάλωτες κοινωνικές ομάδες όπως τα ασυνόδευτα παιδιά», ενώ επισημαίνουν πως «ο μέγιστος αριθμός παραμονής στο ΚΥΤ είναι 25 ημέρες».

Σύμφωνα με καταγγελίες που έγιναν στο VICE Greece, υπάρχουν στο ΚΥΤ του Φυλακίου Έβρου και ανήλικα ασυνόδευτα παιδιά, που βρίσκονται στο Κέντρο Υποδοχής για πάνω από τρεις μήνες. Οι απόπειρες αυτοκτονίας είναι καθημερινό φαινόμενο, ενώ σύμφωνα και με το οπτικό υλικό που δημοσιεύεται σήμερα, ακούγεται ένα εθνικιστικό παραλήρημα από τον υπάλληλο του Υπουργείου Μετανάστευσης -διακρίνεται πως είναι υπάλληλος και όχι αστυνομικός, από το καρτελάκι που βρίσκεται κρεμασμένο στον λαιμό του- την ώρα που οι πρόσφυγες, μεταξύ αυτών και ανήλικοι, τον ρωτούν πότε θα καταφέρουν να δουν τον υπεύθυνο της Υπηρεσίας Ασύλου χωρίς να αντιδρούν στους υψηλούς τόνους του.

Με τη λεκτική βία να είναι διάχυτη, ο υπάλληλος τούς απαντάει σαν να είναι ανθρώπινα σκουπίδια χωρίς καμιά αξιοπρέπεια, ενώ κάποια στιγμή (στο 1:19 του βίντεο) αναίτια τους φωνάζει απειλητικά «Είστε Κούρδοι, Σύροι, Ιρακινοί, Πακιστανοί, αλλά εγώ είμαι Έλληνας και είμαι περήφανος που είμαι Έλληνας. Είστε σ’ αυτό το καμπ και από κάτω υπάρχει αίμα Ελλήνων. Πρέπει να σέβεστε», ενώ σε άλλο ένα σημείο, φωνάζει «βγες έξω και πήγαινε στην Τουρκία».

Πηγή:https://www.vice.com

 

 

Για την απόφαση της εταιρείας  Jumbo να αλλάξει τις ατομικές συμβάσεις των εργαζομένων μίλησε ο γενικός γραμματέας της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων, Παναγιώτης Κυριακούλιας,, κάνοντας λόγο για »εκβιαστική τακτική» και »δυσμενή μεταβολή».

      Ανεπαρκές το σύστημα εντοπισμού των ευάλωτων αιτούντων άσυλο στη Λέσβο καταγγέλλει η ΜΚΟ | EUROKINISSI/ΗΛΙΑΣ ΜΑΡΚΟΥ

Σκληρή κριτική στην Ευρωπαϊκή Ένωση για τις απάνθρωπες συνθήκες στο μεγαλύτερο στρατόπεδο προσφύγων στην Ελλάδα άσκησε η Oxfam αναφέροντας ότι γυναίκες αναγκάζονται να φορούν πάνες τη νύχτα φοβούμενες να βγουν από τις σκηνές τους για να πάνε στην τουαλέτα.