ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ + ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

Picture3

Σύμφωνα με στοιχεία της οργάνωσης Save the Children, η ανθρωπιστική κρίση στην Υεμένη έχει αποκτήσει τρομακτικές διαστάσεις, καθώς εκτιμάται 130 παιδιά χάνουν τη ζωή τους κάθε μέρα από την πείνα και τις αρρώστιες. Μέχρι το τέλος του 2017 περίπου 400.000 παιδιά αναμένεται να χρειαστούν άμεση ιατρική περίθαλψη, ενώ η ζωή 150.000 παιδιών βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο λόγω του υποσιτισμού.

Όπως αναφέρουν τα στοιχεία της οργάνωσης «Save the Children», 130 παιδιά χάνουν καθημερινά τη ζωή τους λόγω του υποσιτισμού και των ασθενειών. Υπάρχει άμεσος κίνδυνος για τη ζωή 150.000 παιδιών λόγω του υποσιτισμού, ενώ εκτιμάται πως μέχρι το τέλος του 2017 περίπου 400.000 παιδιά θα χρειαστούν ιατρική περίθαλψη για να μην αντιμετωπίσουν ζήτημα επιβίωσης.


Υπενθυμίζεται ότι την περασμένη εβδομάδα, ο συνασπισμός που στηρίζεται από τη Σαουδική Αραβία, απέκλεισε όλες τις προσβάσεις από αέρος, ξηράς και θαλάσσης μετά την αναχαίτιση πυραύλου που εκτοξεύθηκε πάνω από το αεροδρόμιο του Ριάντ, λέγοντας ότι έπρεπε να ανακόψει τη ροή όπλων από την Τεχεράνη προς τους αντάρτες Χούτι, που πολεμούν εναντίον του στον πόλεμο της Υεμένης.

Όπως αναφέρει η οργάνωση, αν δεν σταματήσει άμεσα ο αποκλεισμός θα υπάρξουν καταστροφικές συνέπειες, καθώς τα αποθέματα τροφίμων και φαρμάκων στη χώρα θα διαρκέσουν για 8 – 12 εβδομάδες ακόμα.

Ο αναπληρωτής γενικός γραμματέας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) αρμόδιος για τις ανθρωπιστικές υποθέσεις, Μαρκ Λόουκοκ, προειδοποίησε προ ημερών πως αν ο συνασπισμός υπό την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας δεν άρει αμέσως τον πλήρη αποκλεισμό που στην Υεμένη, θα ξεσπάσει ο μεγαλύτερος λιμός που έχει δει η ανθρωπότητα εδώ και δεκαετίες, ενώ η αναπληρώτρια διευθύντρια του Παγκόσμιου Επισιτιστικού Προγράμματος του ΟΗΕ, Ελίζαμπεθ Ράσμουσεν, είχε προειδοποιήσει πως υπάρχει πολύ σοβαρός κίνδυνος για τους κατοίκους της Υεμένης. «Η Υεμένη βρίσκεται στα πρόθυρα λιμού, η χολέρα επιδεινώνει τη δραματική διατροφική κρίση και τα τρόφιμα χρησιμοποιούνται σαν όπλο πολέμου».

Ο εκ των εκπροσώπων της οργάνωσης Save the Children, Τάμερ Κιρόλος, προειδοποιεί ότι η κατάσταση είναι δραματική και θα γίνει ακόμα χειρότερη αν δεν σταματήσει ο αποκλεισμός που έχει επιβληθεί στην Υεμένη.

«Οι θάνατοι των παιδιών αυτών έχουν προβλεφθεί. Έχουμε αποστείλει φορτηγά γεμάτα τρόφιμα και φάρμακα, αλλά το προσωπικό μας δεν μπορεί να βρεθεί σε περιφέρειες που έχουν άμεση ανάγκη λόγω του αποκλεισμού. Αν δεν υπάρξει άρση του αποκλεισμού άμεσα το μέλλον μοιάζει ζοφερό και περισσότερα παιδιά θα πεθάνουν. Ήδη ο πόλεμος έχει προξενήσει τεράστιες ζημιές στη χώρα και έχει δημιουργήσει τη μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση στον πλανήτη. Είναι αδικαιολόγητο το να τιμωρούνται τα παιδιά της χώρας μέσω του αποκλεισμού».

Πηγή:https://www.thepressproject.gr

Picture14

Έχετε ακούσει το όνομα Αλμπέρτο Φουτζιμόρι;

Το θέμα όμως δεν είναι αν το έχετε ακούσει, αλλά από δω και πέρα να μην το αγνοήσετε ανοήτως.

Ο Φουτζιμόρι, εκτός από πρόεδρος του Περού, ήταν για μια ολόκληρη δεκαετία το «πρότυπο ηγέτη» του μεγάλου αφεντικού της Γής και το «αγαπημένο παιδί» του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας, ενώ τα φιλελεύθερα προγράμματα δομικής προσαρμογής που εφάρμοζε προκαλούσαν ρίγη σεβασμού σε όλα τα τσιράκια των «ελεύθερων αγορών». Ο ίδιος ο Φουτζιμόρι δήλωνε πως «Η χώρα μου είναι ένα προϊόν, προσφέρω ένα προϊόν που λέγεται Περού».(Εντουάρτο Γκαλεάνο: «Ένας Κόσμος Ανάποδα», σελ. 178 Εκδόσεις Πιρόγα). Έτσι, κατάφερε να ιδιωτικοποιήσει όλες τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας, όλες τις δημόσιες επιχειρήσεις και να θέσει τα θεμέλια για την «ελεύθερη αγορά».

Συμμετοχή σε αυτήν την φιλελεύθερη μεταμόρφωση μιας χώρας σε προϊόν των αγορών είχε η πρώην βουλευτής Επικρατείας με το ΠΑ.ΣΟ.Κ και εκπρόσωπος της Ελλάδας στο ΔΝΤ, Έλενα Παναρίτη. Η εξαιρετική κυρία Παναρίτη ως εκπρόσωπος της Παγκόσμιας Τράπεζας πρωτοστάτησε σε σειρά θεσμικών μεταρρυθμίσεων, όπως η μεταρρύθμιση του Δημόσιου Τομέα και των ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων στο Περού, εργασία για την οποία της απονεμήθη η διάκριση της διεθνούς βέλτιστης πρακτικής και καινοτομίας. Η γεννημένη μέσα στην φιλελεύθερη αριστεία και στις  νεοφιλελεύθερες δοξασίες Έλενα Παναρίτη κατέκτησε την παγκόσμια διάκριση, γιατί εργάστηκε με ζήλο για την δημιουργία «ευνοϊκού επενδυτικού κλίματος»,  δημιουργώντας κτηματολόγιο  και επίσημους τίτλους ιδιοκτησίας στο Περού.

Καθώς οι φτωχοί κάτοικοι του Περού δεν διέθεταν τίτλους ιδιοκτησίας στη γη που καλλιεργούσαν, είναι εύκολο να καταλάβει κανείς τι συνέβη όταν ένα πρόγραμμα δομικής προσαρμογής μετέτρεψε την περιουσία των φτωχών σε εμπορευματικό αγαθό. Μια από τις πρώτες εταιρείες που επένδυσαν στο «προϊόν Περού» ήταν η εταιρεία της Παναρίτη «Panel Group», η οποία «επενδύει σε υποβαθμισμένες περιοχές και παρέχει συμβουλές για τη δημόσια στρατηγική πολιτική και τη μετατροπή και αξιοποί­ηση, της μη ρευστοποιήσιμης ακίνητης περιουσίας». (Το Ποντίκι «Η γυναίκα-αλεξίπτωτο» http://www.topontiki.gr/article/15822/i-gynaika-alexiptoto)

Μα ας αφήσουμε το προσωπικό Success Story της Παναρίτη, η οποία εξυμνεί την καπιταλιστική ελεύθερη αγορά, ενώ τρώει από την δημόσια ταγίστα, και ας γυρίσουμε στον Φουτζιμόρι και στα φιλελεύθερα προγράμματα δομικής προσαρμογής,  τα οποία συνέδεσαν την χώρα με παγκόσμια χρηματοοικονομικά και μαφιόζικα συμφέροντα.

Σύμφωνα με την κυρία Παναρίτη: «Όταν ο Fujimori στον πρώτο μήνα, κατανόησε πλήρως τι έλειπε από τη χώρα πήρε τη συνειδητή απόφαση να γίνει Ηγέτης. Αποφάσισε ότι έπρεπε να είναι τολμηρός και θαρραλέος. Κάλεσε από το εξωτερικό τους καλύτερους Περουβιανούς οικονομολόγους και επιχειρηματίες να προσφέρουν. Το όραμά τους: να φτιάξουν μια φιλήσυχη και εύρωστη χώρα. Το πείσμα τους ήταν άκαμπτο. Οι αλλαγές άρχισαν να φαίνονται στους πρώτους τέσσερις μήνες. Οι μεταρρυθμίσεις ήταν ριζικές, αυστηρά στοχευμένες, χωρίς πισωγύρισμα.[…] εδραιώθηκαν σωστά, προσφέροντας την πολυπόθητη βιώσιμη ανάπτυξη. Να λοιπόν η συνταγή: Ένας δυνατός ηγέτης να τολμά, να επιλέγει άξιους συμβούλους και να παρεμβαίνει σε παθογένειες δεκαετιών. Ας μάθουμε από άλλους. Αν αυτοί μπόρεσαν, μπορούμε και εμείς». (TVXS: Έλενα Παναρίτη «Ας το κάνουμε όπως το Περού» http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/kanoyme-opos-sto-peroy)

Την προσοχή σας παρακαλώ: σε ένα κλινικής καθαρότητας φιλελεύθερο κοινωνικό περιβάλλον  οι «ανάξιοι», οι κοινωνικά ηττημένοι, με μια λέξη οι φτωχοί, αφού στάθηκαν ανίκανοι να νικήσουν, πρέπει να παραμερίσουν για να ζήσουν στον νεοφιλελεύθερο παράδεισο οι ισχυροί. Προκειμένου, λοιπόν, ο «Ηγέτης», σύμφωνα με τον γύπα των αγορών που ακούει στο όνομα Παναρίτη, να εξασφαλίσει την «πολυπόθητη βιώσιμη ανάπτυξη» με όσο γίνεται λιγότερους φτωχούς, αποφάσισε να εφαρμόσει μια μορφή φιλελεύθερης ευγονικής: τη στείρωση.

Ο «Ηγέτης»  Φουτζιμόρι, ο αγαπημένος των αγορών, για να μην διαιωνίζονται οι περιττοί άνθρωποι,  στο διάστημα 1995-2001 οδήγησε στη στείρωση περισσότερων από 270.000 γυναικών και 22.000 ανδρών, στην πλειονότητά τους φτωχοί αγρότες και ιθαγενείς Κέτσουα. (Peru’s forcibly sterilised women find their voice https://www.theguardian.com/global-development/2016/jan/04/peru-forced-sterilisation-quipu-project-alberto-fujimori)

Πολύ σοφά έπραξε ο «Ηγέτης» και θέλησε με δραστικά και βίαια μέτρα να περιορίσει τους φτωχούς ανθρώπους!

Διότι φαντάζεστε να έμπαινε στο μυαλό των φτωχών αγροτών μια επιβλαβής ιδέα όπως, ας πούμε, ότι μπορούσαν να δουλέψουν την γη τους συλλογικά, να φτιάξουν συνεταιρισμούς και να εμπλακούν αυτόνομα στην αγορά, να λαμβάνουν μέρος στην πολιτική διαδικασία και να παίρνουν μόνοι τις αποφάσεις που αφορούν την Ζωή τους; Αλλά εάν στο μυαλό έμπαιναν τέτοιες σκέψεις, πώς θα επικρατήσει ο ατομικισμός, ώστε μέσω του ανταγωνισμού να κερδίσει ο πιο ισχυρός; Ο άριστος;

Στο κάτω –κάτω ας τα είχαν καταφέρει στο καπιταλιστικό ανταγωνιστικό περιβάλλον, ώστε να είχαν να πληρώσουν δικαιώματα και κάποια εταιρεία για να τους επιτρεπόταν να κάνουν παιδιά…

Ο «Ηγέτης» Φουτζιμόρι, με την βοήθεια των πατρώνων του, και των ταγμάτων θανάτου διέπρεψε και σε έναν άλλο τομέα. Στην εξαφάνιση όλων των συνδικαλιστικών και φοιτητικών μαζικών οργανώσεων, καθώς και της κομμουνιστικής οργάνωσης Túpac Amaru Revolutionary Movement-TARM. Οι Τουπάκ Αμαρού ήταν μια επαναστατική οργάνωση που δρούσε στο Περού και είχε σχέσεις με ανάλογες  οργανώσεις στην Κεντρική και Νότια Αμερική, οργανώσεις που  προσπαθούσαν να ξαναζωντανέψουν το όνειρο της εξέγερσης της Λατινικής Αμερικής ενάντια στο σύστημα της «ιδιωτικής πρωτοβουλίας», μα και εναντίον του μεγάλου χωροφύλακα της Γής.  

Την δεκαετία που κυβερνούσε ο Φουτζιμόρι η σκιά του φόβου καταδίωκε τον λαό του Περού, ο οποίος για χρόνια παρέλυσε και δεν αντιδρούσε. Όμως, η συνεχιζόμενη ανέχεια και η βάρβαρη φτώχεια, εξαιτίας των νεοφιλελεύθερων πολιτικών και των δομικών προγραμμάτων των καθαρμάτων του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας, έπνιξαν τον περουβιανό λαό που ξεσηκώθηκε σαν μανιασμένο κύμα εναντίον του «Ηγέτη» και των τεχνοκρατών υψηλής οικονομικής κατάρτισης που διαφέντευαν την χώρα.

Η αποστολή του Ηγέτη τελείωσε άδοξα.

Η Ουάσιγκτον αποστασιοποιήθηκε σιγά – σιγά από τον παρηκμασμένο Φουτζιμόρι,  ο οποίος περίμενε την κατάλληλη εντολή για να εξαφανιστεί από τον πρωθυπουργικό θώκο και να δώσει τη θέση του σε πρόσωπα «με δημοκρατικά εχέγγυα». Άλλωστε, ο ίδιος είχε καταδικαστεί σε 25 χρόνια κάθειρξη, λόγω του ότι έδωσε εντολή σε παραστρατιωτικά τάγματα θανάτου  να προχωρήσουν σε σφαγές όσων Περουβιανών δεν είχαν το κατάλληλο φρόνημα.

Χωρίς να ενδιαφέρονται για τα ίχνη αίματος που υπάρχουν ακόμα στο Περού, τα τσογλάνια των αγορών συνευρέθηκαν, ανάμεσα τους και το Πινοσετικό κατακάθι, Ευκλείδης Τσακαλώτος, από τις 9 έως τις 11 Οκτωβρίου 2015, στην Λίμα όπου πραγματοποιούνταν η ετήσια σύνοδος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας, και μεταξύ άλλων συζήτησαν για την παγκόσμια φτώχεια. Η σύνοδος πραγματοποιήθηκε σε ένα χλιδάτο συνεδριακό κέντρο, με πέντε επίπεδα ― συνεδριακών χώρων, χώρων υπηρεσιών, αίθουσα γευμάτων, εμπορικό κέντρο, υπόγειο πάρκινγκ τεσσάρων επιπέδων, και ιδιωτική στάση λεωφορείου, παρακαλώ…

Όλα αυτά σε μια χώρα, όπου  το 23% των παιδιών κάτω των οκτώ ετών  υποφέρει από χρόνιο υποσιτισμό και η εξαθλίωση της πλειοψηφίας των 31 εκ. Περουβιανών είναι έκδηλη!

Picture15

Μετά τις ιδιωτικοποιήσεις του «Ηγέτη»  και σύμφωνα με όσα αναφέρει η Oxfam: «Περισσότερο από μισό εκατομμύριο νοικοκυριά δεν έχουν πρόσβαση σε ηλεκτρικό. Περισσότερα από 3,5 εκ. σπίτια είναι σε επισφαλή θέση και 2,5 εκ. έχουν βρώμικο πάτωμα. Επιπλέον εκτιμάται ότι 1 εκ. νοικοκυριά δεν είναι συνδεδεμένα στο δημόσιο δίκτυο νερού και πως 2,5 εκ. δεν έχουν αποχέτευση. Υπολογίζεται ακόμη πως 7 εκ. Περουβιάνοι δεν έχουν πρόσβαση σε ασφαλές πόσιμο νερό και πολλοί απ’ όσους έχουν πρόσβαση υποφέρουν από περιορισμένη προσφορά και κακή ποιότητα. Στις επαρχιακές περιοχές, λιγότερο από το 5% των νοικοκυριών πίνουν χλωριωμένο νερόΠαραδόξως, οι φτωχότεροι άνθρωποι που ζουν στις λαϊκές περιοχές της Μητροπολιτικής Λίμας, είναι αυτοί που πληρώνουν τα περισσότερα για νερό. Δεν έχουν πρόσβαση στο δημόσιο δίκτυο και προμηθεύονται από δεξαμενές πληρώνοντας έως και δέκα φορές παραπάνω απ’ όσους ζουν σε κατοικημένες περιοχές. Εκτιμάται πως το ποσοστό που αφιερώνει μια φτωχή οικογένεια από τον προϋπολογισμό της για προμήθεια νερού είναι έξι φορές μεγαλύτερο από το ποσοστό που αφιερώνει μια οικογένεια υψηλότερου εισοδήματος. Έτσι το νερό, ένας ζωτικός πόρος, γίνεται είδος πολυτελείας για τους φτωχούς»! (Λεωνίδας Βατικιώτης:  Περού, η χώρα των κοινωνικών αντιθέσεων)

Picture16

Όμως το Περού, παρά τους πολλούς περιττούς ανθρώπους, επιτάχυνε τον εκσυγχρονισμό της οικονομίας του και συγκαταλέγεται σύμφωνα με το ΔΝΤ στις 20 και πλέον αναδυόμενες οικονομίες του Κόσμου.

Πριν δοκιμάσετε όμως να συνέλθετε από αυτήν την συγκλονιστική στατιστική των αγορών, θα σας εκπλήξω ξανά καθώς σας έχω άλλη μια αποκάλυψη.

Για να διατηρηθεί η κανονικοποιημένη φιλελεύθερη ομορφιά και η συμμετρία των αγορών, οι μάνατζερ και οι επενδυτές,  στο Περού, βρήκαν τη λύση: Το τείχος στο Περού  χωρίζει τους πλούσιους και άριστους, τους επιτυχημένους στον στίβο του κοινωνικού ανταγωνισμού δηλαδή,  από τους φτωχούς και περιττούς ανθρώπους.

Ε λοιπόν ακούστε με καλά.

ΛΙΜΑ –ΑΘΗΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΤΣΙΓΑΡΟ ΔΡΟΜΟΣ…

Πηγή:http://www.imerodromos.gr

Picture13

Την αθώωση της Ν., μιας γυναίκας που είχε βρεθεί κατηγορούμενη αν και κατ΄εξακολούθηση όπως υποστήριξε, θύμα έμφυλης βίας, αποφάσισε δικαστήριο στη Σύρο, αναγνωρίζοντας της έτσι το δικαίωμα στην αυτοάμυνα.

Όπως αναφέρεται στο κάλεσμα συμπαράστασης της φεμινιστικής συλλογικότητας ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ: «Η Ν. είναι μια νεαρή γυναίκα, η οποία γεννήθηκε στην Αθήνα από γονείς με καταγωγή από Κένυα και Νότια Αφρική. Έζησε εδώ ως παιδί μέχρι τα 6 της χρόνια οπότε και έφυγε μαζί με την οικογένειά της για Κένυα. Ξαναήρθε στην Αθήνα ως ενήλικη. Σε μία κοινωνία στην οποία πολλές γυναίκες βιώνουν την πατριαρχική βία στις πολλές μορφές που παίρνει σε καθημερινή βάση, η Ν. βρέθηκε εγκλωβισμένη σε προσωπικό και θεσμικό επίπεδο.»

Όπως διηγείται η ίδια η γυναίκα, βρέθηκε απολογούμενη για επίθεση στον πρώην σύντροφο της, ο οποίος όμως την χτυπούσε συχνά κατά τη διάρκεια της σχέσης τους, ενώ την είχε απειλήσει και με μαχαίρι.

«Να σας πω την ιστορία.

Είχα πάει σε ένα νησί πέρσι για να βρω δουλειά το καλοκαίρι. Και έκατσα το χειμώνα γιατί ήθελα να δουλέψω εκεί το χειμώνα. Και γνωρίζω αυτόν τον άνθρωπο, ο οποίος είχε έρθει από άλλο νησί για να βρει δουλειά και αυτός για το χειμώνα. Και τα φτιάξαμε. Στο μεταξύ τότε δεν είχα δουλειά και με στήριζε αυτός οικονομικά.
Σε κάποια φάση στην αρχή της σχέσης ξεκίνησε να με χτυπάει, ξεκίνησε η βία. Την πρώτη φορά τον έπιασα σε ιντερνετικό chat site να φλερτάρει με άλλες γυναίκες και του έπιασα συζήτηση και έγινε βίαιος, λεκτικά. Η συμπεριφορά του δηλαδή ήταν βίαιη. Μετά ξεκίνησε να με χτυπάει. Έγινε γύρω στις 5 φορές. Μία φορά πήγε να μας σκοτώσει, να μας ρίξει στο γκρεμό με το αυτοκίνητο.

Ώσπου μια μέρα είχα πάρει απόφαση να χωρίσουμε.

Μιλάγαμε ήρεμα και ωραία και εκεί ξεκίνησε πάλι τσακωμός, να με χτυπάει. Με τράβαγε από το σαλόνι μέχρι την κουζίνα, με χτύπαγε, και είδα εκεί ένα μαχαίρι. Εκεί μου πέρασε από το μυαλό μου…δεν ξέρω τι…..πήγαινε να με σκοτώσει. Είδα τη ζωή μου να περνάει μπροστά στα μάτια μου. Και ήθελα να τον ακινητοποιήσω. Και πήρα το μαχαίρι και τον τραυμάτισα.

Παίρνει τους φίλους του τηλέφωνο να ’ρθουνε να τον πάνε νοσοκομείο. Πάμε όλοι νοσοκομείο και μετά ήρθε η αστυνομία από ‘κει και με πήρανε και με πήγαν στον εισαγγελέα στη Σύρο την επόμενη μέρα, μετά με άφησαν ελεύθερη.
Στο μεταξύ αυτός ήταν νοσοκομείο δύο βδομάδες και εγώ ήμουν στο σπίτι και μου έκανε ασφαλιστικά μέτρα. Και έφυγα από το σπίτι χωρίς τα πράγματά μου, όλα τα πράγματά μου είναι εκεί».

«Χρειάζεται να δούμε την έμφυλη αλλά και ρατσιστική διάσταση της υπόθεσης αυτής, πόσο μάλλον την διπλή ευαλωτότητα της Ν. μπροστά στον λευκό ευρωπαίο σύντροφο και μπροστά στο δικαστήριο που υπόκειται: όχι μόνο ως γυναίκα, αλλά ως γυναίκα μαύρη και χωρίς ελληνική ιθαγένεια», υποστηρίζει η ομάδα ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ στο κάλεσμα που είχε δημοσιεύσει ενόψει της δίκης, ενώ προσθέτει:

«Η Ν. είναι μία από εμάς. Θέλουμε ολόκληρη η κοινωνία να ακούσει πως οι γυναίκες δεχόμαστε βία και καταπίεση, και επιδιώκουμε μέσα από αυτή μας την παρέμβαση να ανοίξει η συζήτηση για το δικαίωμά μας στην αυτοάμυνα, η οποία συχνά είναι ο μόνος τρόπος για να σώσουμε τις ζωές μας.»

Πηγή:https://www.thepressproject.gr

Εύλογα ερωτήματα προκαλεί η στάση της αστυνομίας της Σάμου η οποία, ενώ, σύμφωνα με πηγές του αρχηγείου της ΕΛ.ΑΣ., δέχτηκε καταγγελία για επίθεση με καραμπίνα εναντίον δύο Ιρακινών προσφύγων, 17 και 20 ετών, νωρίς το βράδυ της περασμένης Πέμπτης, δεν προχώρησε στη σύλληψη του ανθρώπου που αναγνωρίστηκε ως δράστης, αλλά αντιθέτως συνέλαβε τα δύο θύματα.

Εργαζόμενοι στο Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης της Σάμου, που βρίσκονταν το βράδυ της Πέμπτης στο Κέντρο για έκτακτη σύσκεψη, αναφέρουν στην «Εφ.Συν.» ότι αντιλήφθηκαν τα δύο έντρομα θύματα να επιστρέφουν τρέχοντας στο Κέντρο, πρώτα ο 17χρονος και μετά από λίγο ο 20χρονος.

Ξαπλωμένοι στο έδαφος μπροστά στο κοντέινερ της αστυνομίας, σε κατάσταση σοκ, τα θύματα έδειχναν στους γιατρούς του Κέντρου τα σημάδια από τα χτυπήματα στα πλευρά και στην κοιλιά, ενώ του ενός το χέρι είχε παραλύσει από τον πόνο. Οπως διηγούνταν ανάμεσα σε αναφιλητά, είχαν βγει στην πλαγιά να κόψουν ξύλα για το κρύο, όταν σταμάτησε μπροστά τους ένα όχημα.

Με την απειλή κυνηγετικής καραμπίνας, ο οδηγός τούς ανάγκασε να πέσουν γονατιστοί στο έδαφος, ενώ άλλοι δύο άντρες άρχισαν να τους χτυπούν με γροθιές και κλοτσιές.

Ο 17χρονος κατάφερε να ξεφύγει και το έβαλε στα πόδια, τον άλλο συνέχισαν να τον χτυπούν για λίγο.

Ενώ διηγούνταν το βίαιο περιστατικό, οι δύο νεαροί πρόσφυγες αναγνώρισαν ανάμεσα στους συγκεντρωμένους τον άνθρωπο που τους είχε επιτεθεί με την καραμπίνα.

Με ψυχραιμία για να αποφευχθούν τα χειρότερα, εργαζόμενοι του απευθύνθηκαν και του ζήτησαν να μιλήσουν, αλλά αυτός άρχισε να απομακρύνεται, λέγοντας ότι έπρεπε να μετακινήσει το όχημά του από την είσοδο του Κέντρου γιατί εμπόδιζε.

Με το που μπήκε στο τζιπ, ο άντρας έκανε όπισθεν και στη συνέχεια πάτησε με δύναμη το γκάζι και έφυγε με ταχύτητα.

Πρόκειται, σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, για άντρα γύρω στα πενήντα, με ψαρά μαλλιά και γένια, ενώ την ακριβή περιγραφή και τον αριθμό της πινακίδας του τζιπ τα κατέθεσαν σε καταγγελία που έκαναν στην αστυνομία του Κέντρου.

Οι δύο πρόσφυγες μεταφέρθηκαν στο Νοσοκομείο Σάμου, όπου, σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, διαπιστώθηκε ο τραυματισμός του ενός σε ολόκληρο το αριστερό χέρι από τον ώμο, όπως επίσης σημάδια από χτυπήματα στα πλευρά και στην κοιλιά και αμυχές σε διάφορα σημεία του σώματος. Την επομένη, το ένα θύμα είχε αιματουρία.

Πληροφορίες αναφέρουν ότι οι δύο πρόσφυγες πήγαν στο αστυνομικό τμήμα και μίλησαν με αστυνομικούς, χωρίς να υπάρχει διερμηνέας, ενώ τους ζητήθηκε να υπογράψουν έγγραφο, χωρίς να γνωρίζουν το περιεχόμενό του.

Μήνυση – ανέκδοτο

Σύμφωνα με πηγές του αρχηγείου της ΕΛ.ΑΣ., η αστυνομία δεν προχώρησε στη σύλληψη του άντρα, παρά την καταγγελία των προσφύγων και το πιστοποιητικό τραυματισμού τους από το νοσοκομείο.

Οπως ισχυρίζεται η αστυνομία, από τις έρευνες δεν προέκυψε η ταυτοποίησή του με τον ιδιοκτήτη του αυτοκινήτου.

Αντιθέτως, συνέλαβε τα ίδια τα θύματα, ύστερα από μήνυση του άντρα, και σχημάτισε δικογραφία την οποία έστειλε στην Εισαγγελία.

Σύμφωνα με τις αστυνομικές πηγές, ο άντρας καταγγέλλει ότι οι δύο πρόσφυγες είχαν πάει με άλλους έξι στο εκτροφείο χοίρων που διατηρεί κοντά στο Κέντρο, σκότωσαν έναν χοίρο και προξένησαν φθορές, αν και είναι γνωστό ότι οι μουσουλμάνοι δεν τρώνε χοιρινό, ούτε αναφέρθηκε επίθεση σε άλλους πρόσφυγες εκείνη την ημέρα.

Η στάση της τοπικής αστυνομίας προβληματίζει ιδιαιτέρως, καθώς πληθαίνουν τα κρούσματα ρατσιστικής βίας και ρατσιστικού λόγου στο νησί, ενώ είναι εμφανής η συντονισμένη προσπάθεια ακροδεξιών και ξενοφοβικών κέντρων να υποδαυλίσουν το ρατσιστικό μίσος, εκμεταλλευόμενοι την άγνοια και την ανησυχία των πολιτών γύρω από τη διαχείριση του προσφυγικού.

Πρόσφατα, ο πρόεδρος της κοινότητας Μυτιληνιών, Γ. Ελευθερόγλου, ακούστηκε να προειδοποιεί σε δημόσια συγκέντρωση και σε εκπομπή γνωστού ραδιοφωνικού παραγωγού του σταθμού 2000 FM ότι «θα χυθεί αίμα» και «ίσως χρησιμοποιηθούν και καραμπίνες» αν πάνε πρόσφυγες στο χωριό, σύμφωνα με αναφορά του Δικτύου Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας που στάλθηκε στην Εισαγγελία από τη γ.γ. Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Μ. Γιαννακάκη.

Πηγή:https://www.efsyn.gr

pale44261508336568 (1)1510158396Αυτεπάγγελτα θα διώκεται η απειλή και διατάραξη οικιακής ειρήνης σε βάρος συμβολαιογράφων που διενεργούν πλειστηριασμούς από πολίτες που εμποδίζουν τις διαδικασίες, όπως προανήγγειλαν έπειτα από η σύσκεψη που πραγματοποίησαν στο υπουργείο Δικαιοσύνης ο υπουργός Σταύρος Κοντονής, ο αναπληρωτής υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Νίκος Τόσκας και ο υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ Δημήτρης Λιάκος.

Τα νέα μέτρα που θα ληφθούν θα κινηθούν σε δύο άξονες. Προβλέπεται, αρχικά, η αυστηροποίηση  της νομοθεσίας για την προστασία των συμβολαιογράφων που δέχονται επιθέσεις κατά την άσκηση του λειτουργήματος τους, η αυτεπάγγελτη δίωξη για τα σε βάρος τους εγκλήματα και όχι κατόπιν μηνύσεώς τους, όπως ισχύει ως σήμερα.

121 μέρες απεργία πείνας

Η αστυνομία άδειασε την πλατεία Σαπφούς από τους πρόσφυγες απεργούς πείνας. Πραγματοποιήθηκαν 3 συλλήψεις, ένας εκ των οποίων είναι ανήλικος.

Picture5 Οι γυναίκες της εποχής άρχισαν να επιμορφώνουν η μία την άλλη σε θέματα αυτοάμυνας και πολύ σύντομα άρχισαν να κυκλοφορούν τα πρώτα σχετικά εγχειρίδια.

Σε μια εποχή που η «σεξουαλική παρενόχληση» δεν υπήρχε καν στο λεξικό, υπήρχε ένα γυναικείο αξεσουάρ που διασφάλιζε τη σωματική ακεραιότητα των γυναικών   Ήταν μία συνηθισμένη, βροχερή Τρίτη του 1912 όταν η 18χρονη Elizabeth Foley βρέθηκε εν μέσω μιας ένοπλης ληστείας, μαζί με τον συνάδελφό της από την τράπεζα. Κάποιος τους είχε επιτεθεί από πίσω ενώ οι δυο τους περπατούσαν αμέριμνοι, είχε καταφέρει να ακινητοποιήσει τον νεαρό, χτυπώντας τον βάναυσα στο κεφάλι και έτοιμος να αποσπάσει τις μισθοδοσίες του μήνα που μετέφερε στον χαρτοφύλακά του. Ωστόσο, η Foley, δεν έχασε την ψυχραιμία της: έβγαλε την καρφίτσα που συγκρατούσε το καπέλο στα μαλλιά της και σχεδόν την έμπηξε στο πρόσωπο του ληστή, αποτρέποντας τα ακόμη χειρότερα.    «Γρήγορες κινήσεις, γυναικείο θάρρος και μία βελόνα μαλλιών ήταν όσα χρειάζονταν για να αναχαιτιστεί ένας κακοποιός που ετοιμαζόταν να δράσει στο φως της μέρας επί των οδών Bleecker και Broadway», έγραψαν τότε για τη δεσποινίδα Foley οι New York Times, αναφέροντας ότι η κοπέλα ήταν ήδη μέλος σε μία κίνηση γυναικών, που κυκλοφορούσαν ετοιμοπόλεμες σε περίπτωση επίθεσης κάποιου άντρα, οπλισμένες με τις βελόνες των καπέλων τους.    Οι σουφραζέτες βοήθησαν στην εξάπλωση αυτών των μέτρων υπέρ των εργαζόμενων γυναικών, ταυτόχρονα, ωστόσο ξεκίνησε και μια παράξενη ρητορική που υποστήριζε ότι αυτού του είδους ο ακτιβισμός μόνο στόχο έχει να ευνουχίσει τους άντρες και να αποσύρει την προσοχή τους από το γυναικείο φύλο.   Καθώς οι γυναίκες κέρδιζαν την ανεξαρτησία τους και μπορούσαν πλέον να κυκλοφορούν ασυνόδευτες στον δρόμο, ακόμη και να ταξιδεύουν χωρίς αντρική συντροφιά στα τέλη του 1800, οι βελόνες των καπέλων τους είχαν μετατραπεί σε ένα αποτελεσματικό όπλο άμυνας για όποια αρνούνταν να την ακουμπούν, να της λένε διάφορα στον δρόμο ή να επιχειρούν να της επιτεθούν.  «Κάθε γυναίκα με θάρρος και μία βελόνα μπορεί να αποδείξει τι μπορεί να πάθει ένας δειλός που την πλησιάζει με δόλιο σκοπό», έγραφε εκείνη την εποχή η εφημερίδα Los Angeles Herald. 

Picture6 Διαδεδομένη φωτογραφία του 1904 για το πώς μια γυναίκα πρέπει να χρησιμοποιεί τη βελόνα από το καπέλο της και εναντίον κάποιου που της επιτίθεται

Το νέο, βασικά η μέθοδος άμυνας, διαδόθηκε. Πλέον οι βιοτεχνίες που έφτιαχναν βελόνες καπέλων είχαν καταλάβει τη διπλή χρησιμότητά τους και γι” αυτό έφτιαχναν περίτεχνες μεν -στολισμένες με λουλούδια, πουλιά και πολύτιμα πετράδια- βελόνες, ωστόσο σαφώς μεγαλύτερες. Μία βελόνα για γυναικείο καπέλο μπορούσε να ξεπερνάει τα 20 εκ. και να μετατραπεί άνετα σε φονικό όπλο για μία κοπέλα που βρισκόταν σε κίνδυνο. Είναι η εποχή που οι εφημερίδες σε όλο το φάσμα των Ηνωμένων Πολιτειών αρχίζουν να καταγράφουν περιστατικά γυναικών που προσπάθησαν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, όταν ένιωσαν να απειλείται η ζωή και η σωματική τους ακεραιότητα. Σύμφωνα με φύλλο της Chicago Ηerald του 1900 μια γυναίκα κάρφωσε κάποιον που προσπάθησε να τη ναρκώσει με χλωροφόρμιο, αρπάζοντας την ενώ είχε γυρισμένη την πλάτη, ενώ μια άλλη, από το πουθενά κατάφερε να σταματήσει μια ληστεία σε τρένο… Για το φαινόμενο των φονικών βελόνων είχε εκφραστεί ακόμη κι ο Ρούσβελτ, εξυμνώντας το γυναικείο θάρρος, που «εμφανίζεται πλέον στη δημόσια ζωή και που κανένας άντρας όσο δυνατός και να “ναι, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει μία αποφασισμένη και γυναίκα με μια βελόνα στα χέρια της».     Οι γυναίκες της εποχής άρχισαν να επιμορφώνουν η μία την άλλη σε θέματα αυτοάμυνας και πολύ σύντομα άρχισαν να κυκλοφορούν τα πρώτα σχετικά εγχειρίδια με κορυφαία αυτό της Mademoiselle Gelas, που πρότεινε έναν συνδυασμό κινήσεων jiu-jitsu, χρήση της βελόνας και φονικών κινήσεων με την ομπρέλα που μπορούσαν να προστατεύσουν μία γυναίκα που περπατούσε μόνη στον δρόμο βραδινές ώρες. Η ιστορικός Estelle Freedman στο βιβλίο της «Επαναπροσδιορίζοντας τον βιασμό» αναφέρει ότι στα 1900 ήταν τουλάχιστον εξωφρενικό μία γυναίκα να καταγγείλει τον βιασμό της. Συνήθως, το θύμα είχε να αντιμετωπίσει τη χλεύη και την περιφρόνηση της κοινωνίας, κάτι που καθιστούσε αναγκαία την ετοιμότητα του σε ό,τι είχε να κάνει με την αυτοάμυνα.  Picture7 Σκίτσο της εφημερίδας Chicago Daily Tribune του 1900 και αναφορικά με τα «όπλα» που έχουν στη διάθεση τους οι γυναίκες (Credit: The Chicago Tribune)

Και ενώ ο Τύπος της εποχής λάτρευε να καταγράφει στις στήλες του αστυνομικού ρεπορτάζ περιστατικά με βελόνες, ωστόσο απέφευγε επιμελώς να καλύπτει καταγγελίες σεξουαλικής παρενόχλησης ή δίκες βιασμών. Ήταν, όμως, κι αυτός ένας τρόπος, όπως παρατηρεί η ιστορικός για να μπει στον δημόσιο διάλογο το θέμα της ασφάλειας των γυναικών. «Ενώ οι εφημερίδες σπανίως κάλυπταν ακροαματικές διαδικασίες που αφορούσαν βιασμούς, η μαζική δολοφονία 24 γυναικών στο Σικάγο το 1905 έσπειρε τον πανικό και έγινε η αιτία για μία ευρεία εκστρατεία ενημέρωσης που αφορούσε την εγκληματικότητα εναντίον γυναικών και τις καλούσε πλέον ανοιχτά να καταγγέλλουν τα πάντα, από περιστατικά θωπείας μέχρι σοβαρές σωματικές βλάβες», τονίζει η Freedman.   Η ξαφνική δημοσιότητα σε θέματα βίας εναντίον γυναικών έθεσε και ένα θεμελιώδες ερώτημα: τι πραγματικά συνιστούσε παρενόχληση εναντίον μίας γυναίκας και τι μπορούσε να γίνει γι” αυτό; Την εποχή εκείνη ο ορισμός της παρενόχλησης ήταν μάλλον θολός και όχι απαραιτήτως εκτός νόμου. Συνήθως κατηγορούνταν οι γυναίκες για ό,τι τους συνέβαινε και αυτές είχαν την ευθύνη για να αποφύγουν μία κακή εξέλιξη. Συνεπώς, ο γυναικείος πληθυσμός της εποχής δεν είχε να αντιμετωπίσει μόνο τις επιθέσεις, αλλά και την πατριαρχική γραμμή που τις καθιστούσε υπαίτιες για οτιδήποτε πάθαιναν, ακόμη κι αν αυτό ήταν ο θάνατος.    Οι πρώτες ποινές εναντίον της λεκτικής παρενόχλησης θεσπίστηκαν από έναν δικαστή στην Ομάχα της Νεμπράσκα, ο οποίος όρισε ποινολόγιο για κάθε φορά που κάποιος είχε τη φαεινή ιδέα να αποκαλέσει κάπως μια κοπέλα: κότα, γλύκα, μωράκι θεωρούνταν στη Νεμπράσκα ανεπίτρεπτοι χαρακτηρισμοί για ένα νεαρό κορίτσι ή μια γυναίκα της πολιτείας και τιμωρούνταν με χρηματικό πρόστιμο που ξεκινούσε από τα 5 δολάρια και κλιμακωνόταν. Το μέτρο προκάλεσε την οργή και τις διαμαρτυρίες του αντρικού πληθυσμού, ωστόσο, η δια νόμου προστασία των γυναικών απέναντι σε τέτοιου είδους επιθέσεις, μόλις είχε ξεκινήσει.  Picture8 Πώς χρησιμοποιείται μια βελόνα καπέλου εναντίον ενός άντρα σε χιουμοριστικό σκίτσο του 1903, (Credit: The Library of Congress) 

Οι σουφραζέτες βοήθησαν στην εξάπλωση αυτών των μέτρων υπέρ των εργαζόμενων γυναικών, ταυτόχρονα, ωστόσο ξεκίνησε και μια παράξενη ρητορική που υποστήριζε ότι αυτού του είδους ο ακτιβισμός μόνο στόχο έχει να ευνουχίσει τους άντρες και να αποσύρει την προσοχή τους από το γυναικείο φύλο. Υπήρξε μάλιστα σχετικό άρθρο και μάλιστα στους New York Times που ισχυριζόταν ότι «ένας άντρας δεν είναι άντρας, αν δεν θέλει να ενοχλήσει μια όμορφη γυναίκα που βλέπει στον δρόμο»..!   Λίγα χρόνια αργότερα βέβαια οι σουφραζέτες χάνουν τη μάχη της βελόνας, όσο κερδίζουν δικαιώματα που αφορούν την εμφάνιση των γυναικών. Με το που οι γυναίκες καταφέρνουν να απαλλαχτούν από το καπέλο που μέχρι τότε φορούσαν υποχρεωτικά στις δημόσιες εμφανίσεις τους, προκειμένου να καλύπτουν το θέλγητρο των ωραίων μακριών μαλλιών, χάνουν ταυτόχρονα και το όπλο αυτοάμυνας τους, τη βελόνα.    Η ιστορία, βέβαια, δικαιώνει αυτό το πρώτο όπλο, καθώς το θεωρεί την πρώτη σοβαρή νύξη για τα δικαιώματα των γυναικών στο ίδιο τους το σώμα. Η βελόνα, απολύτως άχρηστη πια σε καιρούς που η παρενόχληση βλέπει το φως της δημοσιότητας υπό άλλες ακόμη πιο σκοτεινές συνθήκες, παραμένει η πρώτη απόπειρα των γυναικών να οριοθετήσουν τον χώρο τους, να προστατεύσουν την ύπαρξη τους και να αναγκάσουν κοινωνία και νομοθέτες να «δουν» την παρενόχληση ως αδίκημα και όχι ως παράδοση και συνήθεια που μεταβιβαζόταν από πατέρα σε γιο. 

Πηγή: http://www.lifo.gr

Screen Shot 2017-11-07 at 8.43.45 AMEUROKINISSI / ΓΕΩΡΓΙΑ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ

 

H κάρτα ασθενούς του Πακιστανού A.G., που κρατείται από τον Ιούλιο στην Αμυγδαλέζα, αναφέρει ότι πάσχει από αντιδραστική κατάθλιψη, που επιδεινώνεται από την κράτησή του. Παρόλο που αντιβαίνει στον νόμο η κράτηση ευάλωτων ατόμων, ο A.G. παραμένει κρατούμενος, αντιμετωπίζοντας σωματικά και ψυχικά προβλήματα.

Το ίδιο συμβαίνει και με τον G.A., υπήκοο Μπουρκίνα Φάσο, που κρατείται στην Αμυγδαλέζα από τον Μάιο, παρόλο που είναι θύμα βασανιστηρίων.

1Η Οργάνωση Καρδίτσας του ΚΚΕ(μ-λ) καταγγέλλει τη χθεσινοβραδινή προσαγωγή τριών μελών της, για αφισοκόλληση.

Συγκεκριμένα το βράδυ της Παρασκευής 3/11, γύρω στις 10 μμ, σε κεντρικότατο σημείο της πόλης (πλατεία Δικαστηρίων) και μπροστά σε δεκάδες διερχόμενους συμπολίτες μας, ομάδα μοτοσικλετιστών της αστυνομίας (ΔΙΑΣ) προσήγαγε στο αστυνομικό τμήμα Καρδίτσας τρία στελέχη του ΚΚΕ(μ-λ), γνωστά στην τοπική κοινωνία για την συνδικαλιστική τους δράση και την πολύχρονη ενασχόλησή τους με τα κοινά, που εκείνη την ώρα κολλούσαν αφίσες για τα 100χρονα της Οκτωβριανής επανάστασης.

Την ίδια στιγμή που η πόλη κατακλύζεται από διαφημιστικές αφίσες διαφόρων club και ξενυχτάδικων, γίνεται στοχοποιημένη και επιλεκτική εφαρμογή του νόμου με στόχο τη πολιτική έκφραση και δράση και το δημοκρατικό δικαίωμα της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών.

Picture15

Η εταιρεία η οποία είχε σύμβαση με την ΟΣΥ (μία δημόσια εταιρεία!) για τον καθαρισμό των λεωφορείων άφηνε συστηματικά τις καθαρίστριες απλήρωτες από 2 έως και 7 μήνες (!) δεν τους κατέβαλλε το νόμιμο μισθό, ούτε βέβαια δώρα και επιδόματα. Επιπλέον ανάγκαζε τις εργαζόμενες να καθαρίζουν μέχρι και τον διπλάσιο αριθμό λεωφορείων από αυτόν που προβλεπόταν, ενώ δεν τους παρείχε ατομικά μέσα προστασίας (γάντια, μάσκες, παπούτσια εργασίας κλπ) συχνά ούτε καν καθαριστικά (!) με αποτέλεσμα τα λεωφορεία να καθαρίζονται για μεγάλα χρονικά διαστήματα με σκέτο νερό.

«Αν πάω φυλακή θα πεθάνω»

Στις 27/9, λίγη ώρα πριν ξεκινήσει η δίκη, ο Διευθύνοντας Σύμβουλος της Λινκ Απ ζητούσε από τις καθαρίστριες να τον λυπηθούν και να τον βοηθήσουν. 

Στο δε δικαστήριο ισχυρίστηκε πως ο πραγματικός ιδιοκτήτης της εταιρείας είναι άλλος (ένας από τους μετόχους) και πως αυτός ήταν απλός υπάλληλος που «ξεγελάστηκε»… Ωστόσο οι καθαρίστριες θυμόντουσαν πολύ καλά τα λεφτά που συστηματικά τους έκλεβε, το γεγονός ότι τους συμπεριφερόταν σαν σκουπίδια, τις απειλές που εκτόξευε εναντίον τους, καθώς και το τι τράβηξαν αυτές και οι οικογένειές τους όλο το διάστημα που ήταν απλήρωτες.

Βγαίνοντας από το δικαστήριο με την καταδικαστική απόφαση στην πλάτη ο εργολάβος ξέσπασε σε κλάματα και κάποιες καθαρίστριες τον άκουσαν να λέει: «αν πάω φυλακή θα πεθάνω»… 

Καμιά δεν τον λυπήθηκε…   

Το ιστορικό του αγώνα

Τον Γενάρη του 2016 οι καθαρίστριες των λεωφορείων ξεκίνησαν έναν μεγάλο αγώνα για να πληρωθούν τα δεδουλευμένα τους, για να κηρυχθεί η εργολαβική εταιρεία έκπτωτη από την ΟΣΥ –όπως προβλέπεται για τις εταιρίες που παραβιάζουν την εργατική νομοθεσία– και για να προχωρήσει η κυβέρνηση σε μια νομοθετική ρύθμιση με την οποία να εκδιωχθούν οι εργολάβοι από το Δημόσιο και να γίνουν απευθείας προσλήψεις καθαριστριών.

Για να πετύχουν το σκοπό τους, οι καθαρίστριες έφτιαξαν σωματείο –το ΣΕΡΚΑ– προχώρησαν σε απεργίες και επισχέσεις εργασίας που κράτησαν πάνω από 40 μέρες, σε διαδηλώσεις στην Βουλή, στα αρμόδια Υπουργεία, στο Μέγαρο Μαξίμου κ.α., συγκρούστηκαν με τα ΜΑΤ κλπ.

Απέναντί τους δεν είχαν μόνο την εργολαβική εταιρεία αλλά και τη Διοίκηση της Ο.ΣΥ. η οποία κράτησε ακραία αντεργατική στάση κάνοντας εμμέσως πλην σαφώς πλάτες στον εργολάβο. 

Παράλληλα με τις κινηματικές διαδικασίες οι καθαρίστριες έκαναν καταγγελίες στο ΙΚΑ και στις κατά τόπου επιθεωρήσεις εργασίας.

Από τον Γενάρη του 2017 είναι απολυμένες, καθώς ο πρώην Διευθύνοντας Σύμβουλος της ΟΣΥ, Γ. Αναγνωστόπουλος, κήρυξε την Λινκ Απ έκπτωτη – όπως επεδίωκαν οι καθαρίστριες – αλλά δεν προχώρησε σε συμβάσεις με τις καθαρίστριες. Αντιθέτως έφερε νέα εργολαβική εταιρεία καθαρισμού η οποία δεν προσέλαβε τις αγωνιζόμενες καθαρίστριες. Αξίζει να σημειώσουμε ότι η πλειοψηφία των καθαριστριών δούλευε στο ίδιο πόστο από 10 έως και 25 χρόνια, αφού όλοι οι εργολάβοι οι οποίοι έπαιρναν το έργο του καθαρισμού των λεωφορείων προσλάμβαναν μέχρι σήμερα πάντα το ίδιο – έμπειρο – προσωπικό.

Τι πέτυχαν οι καθαρίστριες των λεωφορείων μέχρι σήμερα

Οι καθαρίστριες των λεωφορείων δεν έκαναν όμως πίσω! Συνέχισαν να αγωνίζονται και κατάφεραν να πάρουν το 80% των δεδουλευμένων τους –με βάση τους νόμιμους μισθούς(!)– ενώ το υπόλοιπο 20% παλεύουν για να το πληρωθούν το επόμενο διάστημα.

Η ανοικτή σύγκρουση των καθαριστριών με τον Γ. Αναγνωστόπουλο, έπαιξε σημαντικό ρόλο στο να απομακρυνθεί από τη θέση του Διευθύνονται Συμβούλου. Σε μια περίπτωση δε, είχαν καταφέρει να τον αναγκάσουν να το σκάσει από το παράθυρο του Υπουργείου Μεταφορών για να μην τις αντιμετωπίσει.

Επίσης, εκτός του ότι πέτυχαν να κηρυχθεί η Λινκ Απ έκπτωτη, πίεσαν την κυβέρνηση να ψηφίσει νομοθεσία που επιτρέπει την πρόσληψη καθαριστριών στο Δημόσιο και την εκδίωξη εργολάβων (ν. 4430/2016). Παρότι ο νόμος αυτός είναι πολύ μακριά από τις ανάγκες και των καθαριστριών και του Δημοσίου, αποτελεί ένα σημαντικό πρώτο βήμα. Σήμερα οι καθαρίστριες εξακολουθούν να αγωνίζονται για την εφαρμογή αυτού του νόμου στην πράξη –αφού δυστυχώς η ψήφιση ενός νόμου δεν συνεπάγεται αυτόματα και υλοποίησή του− και την σύναψη συμβάσεων με την Ο.ΣΥ.

Τα δικαστήρια με τον εργολάβο

Επιπλέον, οι καθαρίστριες επιδιώκουν την παραδειγματική τιμωρία του εργολάβου. Μετά τις αποφάσεις της Επιθεώρησης Εργασίας ενάντια στον εργολάβο, οι καθαρίστριες κατέθεσαν υπεύθυνες δηλώσεις με τις οποίες ζητούσαν την ποινική του δίωξη. Έτσι οι Επιθεωρήσεις Εργασίας έστειλαν τις υποθέσεις στον εισαγγελέα, ο οποίος αποφάσισε να προχωρήσει στην δίωξη του εργολάβου.

Οι καθαρίστριες δούλευαν σε 7 διαφορετικά αμαξοστάσια, καθένα από τα οποία ανήκει στην αρμοδιότητα διαφορετικής επιθεώρησης εργασίας. Αντίστοιχος θα είναι γι’ αυτό το λόγο και ο δικαστικός δρόμος, με τον εισαγγελέα να ασκεί διαφορετική δίωξη κατά του εργολάβου για κάθε ένα από τα 7 αμαξοστάσια.

Στις 27 Σεπτεμβρίου έγινε το πρώτο δικαστήριο όπου ο εργολάβος καταδικάστηκε σε 2,5 χρόνια φυλακή με τριετή αναστολή. Μέσα στους επόμενους δύο μήνες θα ακολουθήσουν 2 ακόμα δικαστήρια. Ένα στις 22 Νοεμβρίου και ένα στις 8 Δεκεμβρίου. Αλληλέγγυες και αλληλέγγυοι θα είμαστε εκεί! Θα στηρίξουμε τις καθαρίστριες σ’ αυτόν τον αγώνα μέχρι το τέλος!

Πηγή:http://net.xekinima.org