ΓΥΝΑΙΚΑ

Picture5

AP Photo/Alessandra Tarantino

Μέχρι τώρα μόνο δυο από τις σορούς έχουν αναγνωριστεί: η Μαριάν Σάκα, μουσουλμάνα και η Οσάτο Οσάρα, χριστιανή.

Τα υπόλοιπα φέρετρα έφεραν αντί για ονόματα, αριθμούς και ημερομηνία θανάτου.

Οι εισαγγελείς καταβάλουν προσπάθειες να εντοπίσουν συγγενείς των θυμάτων, μέσω αριθμών τηλεφώνων που είχαν κρύψει οι γυναίκες στα ρούχα τους πριν ξεκινήσουν το ταξίδι τους.

Μέχρι τώρα πιστεύουν ότι έχουν βρει τις οικογένειες τριών ακόμα κοριτσιών.

Picture6

AP Photo/Alessandra Tarantino

Οι αυτοψίες που έγιναν έδειξαν ότι όλα τα νεαρά κορίτσια πνίγηκαν, εκτός από ένα που πέθανε από εσωτερική αιμοραγία, αποτέλεσμα τραυματισμού της πριν πέσει στο νερό.

Κανένα από τα θύματα- είπαν οι Ιταλοί εισαγγελείς- δεν έφερε σημάδια ξυλοδαρμού ή σεξουαλικής κακοποίησης. Δυο εξ αυτών ήταν ήδη έγκυες.

Συνολικά τουλάχιστον 100 άνθρωποι πιστεύεται ότι πνίγηκαν σε εκείνο το ναυάγιο της φουσκωτής βάρκας, εν πλω από τη Λιβύη για την Ιταλία.

Ισπανικό διασωστικό εντόπισε τις σορούς των 26 γυναικών στις 3 Νοεμβρίου. Οι υπόλοιποι χάθηκαν στη θάλασσα. Μόνο 64 επέζησαν.

Picture7

AP Photo/Alessandra Tarantino

Σήμερα σε μια διαθρησκευτική τελετή, με τα φέρετρα να σχηματίζουν κύκλο στο κέντρο του νεκροταφείου του Σαλέρνο, έγινε η κηδεία των 26 γυναικών.

«Οι γυναίκες αυτές πέθαναν αναζητώντας την ελευθερία και μια καλύτερη ζωή» είπε ο αρχιεπίσκοπος του Σαλέρνο που χοροστάτησε της τελετής μαζί με τον ιμάμη Αμπντερχμανέ Ες Σμπαά.

Picture8

AP Photo/Alessandra Tarantino

Συνολικά φέτος στην Ιταλία έχουν φθάσει σχεδόν 168.000 πρόσφυγες και μετανάστες και η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες εκτιμά ότι περίπου 3.000 έχουν πνιγεί διασχίζοντας από τη Λιβύη τη Μεσόγειο. Ωστόσο ο αριθμός αυτός πιστεύεται ότι είναι πολύ μεγαλύτερος, δεδομένου ότι πολλά ναυάγια δεν πέφτουν καν στην αντίληψη των ευρωπαϊκών αρχών ή των ΜΚΟ.

Δεν είναι σαφές εάν οι 26 νεαρές γυναίκες ήταν θύματα της τεράστιας επιχείρησης τράφικιν που μετακινεί χιλιάδες γυναίκες από την Νιγηρία κάθε χρόνο για να «δουλέψουν» για λογαριασμό του κυκλώματος στην Ιταλία.

Σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης (IOM) 1.454 κορίτσια από την Νιγηρία έφθασαν στην Ιταλία το 2014 και ο αριθμός αυξήθηκε κατακόρυφα- στα 11.009 κορίτσια- το 2016.

Πηγή:http://www.efsyn.gr

1Ο Tζίμης Πανούσης στην πρόσφατη συνέντευξή του σκοράρει μισογυνισμό και ομοφοβία σε μόλις λίγες φράσεις εκθέτοντας όλη την προνομιάρα, την άγνοια και την κουτοπονηριά του.

2

Δύο τα σφάλματα στην σκέψη του (και αυτή του μέσου μισογυνικού σκουπιδιού): Σε πρώτη φάση μιλάει για σεξουαλική παρενόχληση από gay εργοδότες και θρησκευτικούς λειτουργούς -άντρες δηλαδή που είχαν κάποιο είδος εξουσίας σε σχέση με αυτόν. Αντί να χρησιμοποιήσει αυτά τα παραδείγματα για να στηλιτεύσει την υποκρισία της Εκκλησίας ή τον εργασιακό μεσαίωνα, που θα του έδινε και άφθονο υλικό για την πρόζα του, επιλέγει να ερμηνεύσει το γεγονός ότι δέχτηκε ο ίδιος σεξουαλική παρενόχληση που δεν κατήγγειλε σαν ένα παράδειγμα για το ότι και οι γυναίκες δεν πρέπει να μιλάνε. Με παρόμοιο τρόπο με αυτό της Μ. Βαμβουνάκη σε προηγούμενο πόστ*, το «κι εγώ παρενοχλήθηκα αλλά δεν μίλησα» χρησιμοποιείται ως επιχείρημα αποσιώπησης όσων τολμούν να μιλήσουν και επιπλέον ανυψώνει τους «συμπαθείς» καλλιτέχνες στο ρόλο του μάρτυρα που υπομένει τα δεινά με βουβή αξιοπρέπεια και πρέπει να αποτελεί το παράδειγμα προς μίμηση για όλους μας.

1456 ηθοποιοί καταγγέλλουν σεξουαλική παρενόχληση και βιασμούς | (AP Photo/Markus Schreiber)

Η Σουηδία είναι η χώρα στην οποία ανοίγει το επόμενο κεφάλαιο των αποκαλύψεων για περιστατικά σεξουαλικής κακοποίησης, ακόμη και βιασμών, γυναικών σε εργασιακούς χώρους. Περισσότερες από 450 γυναίκες ηθοποιοί υπογράφουν επιστολή με απίστευτες καταγγελίες.

Picture14

Έχετε ακούσει το όνομα Αλμπέρτο Φουτζιμόρι;

Το θέμα όμως δεν είναι αν το έχετε ακούσει, αλλά από δω και πέρα να μην το αγνοήσετε ανοήτως.

Ο Φουτζιμόρι, εκτός από πρόεδρος του Περού, ήταν για μια ολόκληρη δεκαετία το «πρότυπο ηγέτη» του μεγάλου αφεντικού της Γής και το «αγαπημένο παιδί» του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας, ενώ τα φιλελεύθερα προγράμματα δομικής προσαρμογής που εφάρμοζε προκαλούσαν ρίγη σεβασμού σε όλα τα τσιράκια των «ελεύθερων αγορών». Ο ίδιος ο Φουτζιμόρι δήλωνε πως «Η χώρα μου είναι ένα προϊόν, προσφέρω ένα προϊόν που λέγεται Περού».(Εντουάρτο Γκαλεάνο: «Ένας Κόσμος Ανάποδα», σελ. 178 Εκδόσεις Πιρόγα). Έτσι, κατάφερε να ιδιωτικοποιήσει όλες τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας, όλες τις δημόσιες επιχειρήσεις και να θέσει τα θεμέλια για την «ελεύθερη αγορά».

Συμμετοχή σε αυτήν την φιλελεύθερη μεταμόρφωση μιας χώρας σε προϊόν των αγορών είχε η πρώην βουλευτής Επικρατείας με το ΠΑ.ΣΟ.Κ και εκπρόσωπος της Ελλάδας στο ΔΝΤ, Έλενα Παναρίτη. Η εξαιρετική κυρία Παναρίτη ως εκπρόσωπος της Παγκόσμιας Τράπεζας πρωτοστάτησε σε σειρά θεσμικών μεταρρυθμίσεων, όπως η μεταρρύθμιση του Δημόσιου Τομέα και των ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων στο Περού, εργασία για την οποία της απονεμήθη η διάκριση της διεθνούς βέλτιστης πρακτικής και καινοτομίας. Η γεννημένη μέσα στην φιλελεύθερη αριστεία και στις  νεοφιλελεύθερες δοξασίες Έλενα Παναρίτη κατέκτησε την παγκόσμια διάκριση, γιατί εργάστηκε με ζήλο για την δημιουργία «ευνοϊκού επενδυτικού κλίματος»,  δημιουργώντας κτηματολόγιο  και επίσημους τίτλους ιδιοκτησίας στο Περού.

Καθώς οι φτωχοί κάτοικοι του Περού δεν διέθεταν τίτλους ιδιοκτησίας στη γη που καλλιεργούσαν, είναι εύκολο να καταλάβει κανείς τι συνέβη όταν ένα πρόγραμμα δομικής προσαρμογής μετέτρεψε την περιουσία των φτωχών σε εμπορευματικό αγαθό. Μια από τις πρώτες εταιρείες που επένδυσαν στο «προϊόν Περού» ήταν η εταιρεία της Παναρίτη «Panel Group», η οποία «επενδύει σε υποβαθμισμένες περιοχές και παρέχει συμβουλές για τη δημόσια στρατηγική πολιτική και τη μετατροπή και αξιοποί­ηση, της μη ρευστοποιήσιμης ακίνητης περιουσίας». (Το Ποντίκι «Η γυναίκα-αλεξίπτωτο» http://www.topontiki.gr/article/15822/i-gynaika-alexiptoto)

Μα ας αφήσουμε το προσωπικό Success Story της Παναρίτη, η οποία εξυμνεί την καπιταλιστική ελεύθερη αγορά, ενώ τρώει από την δημόσια ταγίστα, και ας γυρίσουμε στον Φουτζιμόρι και στα φιλελεύθερα προγράμματα δομικής προσαρμογής,  τα οποία συνέδεσαν την χώρα με παγκόσμια χρηματοοικονομικά και μαφιόζικα συμφέροντα.

Σύμφωνα με την κυρία Παναρίτη: «Όταν ο Fujimori στον πρώτο μήνα, κατανόησε πλήρως τι έλειπε από τη χώρα πήρε τη συνειδητή απόφαση να γίνει Ηγέτης. Αποφάσισε ότι έπρεπε να είναι τολμηρός και θαρραλέος. Κάλεσε από το εξωτερικό τους καλύτερους Περουβιανούς οικονομολόγους και επιχειρηματίες να προσφέρουν. Το όραμά τους: να φτιάξουν μια φιλήσυχη και εύρωστη χώρα. Το πείσμα τους ήταν άκαμπτο. Οι αλλαγές άρχισαν να φαίνονται στους πρώτους τέσσερις μήνες. Οι μεταρρυθμίσεις ήταν ριζικές, αυστηρά στοχευμένες, χωρίς πισωγύρισμα.[…] εδραιώθηκαν σωστά, προσφέροντας την πολυπόθητη βιώσιμη ανάπτυξη. Να λοιπόν η συνταγή: Ένας δυνατός ηγέτης να τολμά, να επιλέγει άξιους συμβούλους και να παρεμβαίνει σε παθογένειες δεκαετιών. Ας μάθουμε από άλλους. Αν αυτοί μπόρεσαν, μπορούμε και εμείς». (TVXS: Έλενα Παναρίτη «Ας το κάνουμε όπως το Περού» http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/kanoyme-opos-sto-peroy)

Την προσοχή σας παρακαλώ: σε ένα κλινικής καθαρότητας φιλελεύθερο κοινωνικό περιβάλλον  οι «ανάξιοι», οι κοινωνικά ηττημένοι, με μια λέξη οι φτωχοί, αφού στάθηκαν ανίκανοι να νικήσουν, πρέπει να παραμερίσουν για να ζήσουν στον νεοφιλελεύθερο παράδεισο οι ισχυροί. Προκειμένου, λοιπόν, ο «Ηγέτης», σύμφωνα με τον γύπα των αγορών που ακούει στο όνομα Παναρίτη, να εξασφαλίσει την «πολυπόθητη βιώσιμη ανάπτυξη» με όσο γίνεται λιγότερους φτωχούς, αποφάσισε να εφαρμόσει μια μορφή φιλελεύθερης ευγονικής: τη στείρωση.

Ο «Ηγέτης»  Φουτζιμόρι, ο αγαπημένος των αγορών, για να μην διαιωνίζονται οι περιττοί άνθρωποι,  στο διάστημα 1995-2001 οδήγησε στη στείρωση περισσότερων από 270.000 γυναικών και 22.000 ανδρών, στην πλειονότητά τους φτωχοί αγρότες και ιθαγενείς Κέτσουα. (Peru’s forcibly sterilised women find their voice https://www.theguardian.com/global-development/2016/jan/04/peru-forced-sterilisation-quipu-project-alberto-fujimori)

Πολύ σοφά έπραξε ο «Ηγέτης» και θέλησε με δραστικά και βίαια μέτρα να περιορίσει τους φτωχούς ανθρώπους!

Διότι φαντάζεστε να έμπαινε στο μυαλό των φτωχών αγροτών μια επιβλαβής ιδέα όπως, ας πούμε, ότι μπορούσαν να δουλέψουν την γη τους συλλογικά, να φτιάξουν συνεταιρισμούς και να εμπλακούν αυτόνομα στην αγορά, να λαμβάνουν μέρος στην πολιτική διαδικασία και να παίρνουν μόνοι τις αποφάσεις που αφορούν την Ζωή τους; Αλλά εάν στο μυαλό έμπαιναν τέτοιες σκέψεις, πώς θα επικρατήσει ο ατομικισμός, ώστε μέσω του ανταγωνισμού να κερδίσει ο πιο ισχυρός; Ο άριστος;

Στο κάτω –κάτω ας τα είχαν καταφέρει στο καπιταλιστικό ανταγωνιστικό περιβάλλον, ώστε να είχαν να πληρώσουν δικαιώματα και κάποια εταιρεία για να τους επιτρεπόταν να κάνουν παιδιά…

Ο «Ηγέτης» Φουτζιμόρι, με την βοήθεια των πατρώνων του, και των ταγμάτων θανάτου διέπρεψε και σε έναν άλλο τομέα. Στην εξαφάνιση όλων των συνδικαλιστικών και φοιτητικών μαζικών οργανώσεων, καθώς και της κομμουνιστικής οργάνωσης Túpac Amaru Revolutionary Movement-TARM. Οι Τουπάκ Αμαρού ήταν μια επαναστατική οργάνωση που δρούσε στο Περού και είχε σχέσεις με ανάλογες  οργανώσεις στην Κεντρική και Νότια Αμερική, οργανώσεις που  προσπαθούσαν να ξαναζωντανέψουν το όνειρο της εξέγερσης της Λατινικής Αμερικής ενάντια στο σύστημα της «ιδιωτικής πρωτοβουλίας», μα και εναντίον του μεγάλου χωροφύλακα της Γής.  

Την δεκαετία που κυβερνούσε ο Φουτζιμόρι η σκιά του φόβου καταδίωκε τον λαό του Περού, ο οποίος για χρόνια παρέλυσε και δεν αντιδρούσε. Όμως, η συνεχιζόμενη ανέχεια και η βάρβαρη φτώχεια, εξαιτίας των νεοφιλελεύθερων πολιτικών και των δομικών προγραμμάτων των καθαρμάτων του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας, έπνιξαν τον περουβιανό λαό που ξεσηκώθηκε σαν μανιασμένο κύμα εναντίον του «Ηγέτη» και των τεχνοκρατών υψηλής οικονομικής κατάρτισης που διαφέντευαν την χώρα.

Η αποστολή του Ηγέτη τελείωσε άδοξα.

Η Ουάσιγκτον αποστασιοποιήθηκε σιγά – σιγά από τον παρηκμασμένο Φουτζιμόρι,  ο οποίος περίμενε την κατάλληλη εντολή για να εξαφανιστεί από τον πρωθυπουργικό θώκο και να δώσει τη θέση του σε πρόσωπα «με δημοκρατικά εχέγγυα». Άλλωστε, ο ίδιος είχε καταδικαστεί σε 25 χρόνια κάθειρξη, λόγω του ότι έδωσε εντολή σε παραστρατιωτικά τάγματα θανάτου  να προχωρήσουν σε σφαγές όσων Περουβιανών δεν είχαν το κατάλληλο φρόνημα.

Χωρίς να ενδιαφέρονται για τα ίχνη αίματος που υπάρχουν ακόμα στο Περού, τα τσογλάνια των αγορών συνευρέθηκαν, ανάμεσα τους και το Πινοσετικό κατακάθι, Ευκλείδης Τσακαλώτος, από τις 9 έως τις 11 Οκτωβρίου 2015, στην Λίμα όπου πραγματοποιούνταν η ετήσια σύνοδος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας, και μεταξύ άλλων συζήτησαν για την παγκόσμια φτώχεια. Η σύνοδος πραγματοποιήθηκε σε ένα χλιδάτο συνεδριακό κέντρο, με πέντε επίπεδα ― συνεδριακών χώρων, χώρων υπηρεσιών, αίθουσα γευμάτων, εμπορικό κέντρο, υπόγειο πάρκινγκ τεσσάρων επιπέδων, και ιδιωτική στάση λεωφορείου, παρακαλώ…

Όλα αυτά σε μια χώρα, όπου  το 23% των παιδιών κάτω των οκτώ ετών  υποφέρει από χρόνιο υποσιτισμό και η εξαθλίωση της πλειοψηφίας των 31 εκ. Περουβιανών είναι έκδηλη!

Picture15

Μετά τις ιδιωτικοποιήσεις του «Ηγέτη»  και σύμφωνα με όσα αναφέρει η Oxfam: «Περισσότερο από μισό εκατομμύριο νοικοκυριά δεν έχουν πρόσβαση σε ηλεκτρικό. Περισσότερα από 3,5 εκ. σπίτια είναι σε επισφαλή θέση και 2,5 εκ. έχουν βρώμικο πάτωμα. Επιπλέον εκτιμάται ότι 1 εκ. νοικοκυριά δεν είναι συνδεδεμένα στο δημόσιο δίκτυο νερού και πως 2,5 εκ. δεν έχουν αποχέτευση. Υπολογίζεται ακόμη πως 7 εκ. Περουβιάνοι δεν έχουν πρόσβαση σε ασφαλές πόσιμο νερό και πολλοί απ’ όσους έχουν πρόσβαση υποφέρουν από περιορισμένη προσφορά και κακή ποιότητα. Στις επαρχιακές περιοχές, λιγότερο από το 5% των νοικοκυριών πίνουν χλωριωμένο νερόΠαραδόξως, οι φτωχότεροι άνθρωποι που ζουν στις λαϊκές περιοχές της Μητροπολιτικής Λίμας, είναι αυτοί που πληρώνουν τα περισσότερα για νερό. Δεν έχουν πρόσβαση στο δημόσιο δίκτυο και προμηθεύονται από δεξαμενές πληρώνοντας έως και δέκα φορές παραπάνω απ’ όσους ζουν σε κατοικημένες περιοχές. Εκτιμάται πως το ποσοστό που αφιερώνει μια φτωχή οικογένεια από τον προϋπολογισμό της για προμήθεια νερού είναι έξι φορές μεγαλύτερο από το ποσοστό που αφιερώνει μια οικογένεια υψηλότερου εισοδήματος. Έτσι το νερό, ένας ζωτικός πόρος, γίνεται είδος πολυτελείας για τους φτωχούς»! (Λεωνίδας Βατικιώτης:  Περού, η χώρα των κοινωνικών αντιθέσεων)

Picture16

Όμως το Περού, παρά τους πολλούς περιττούς ανθρώπους, επιτάχυνε τον εκσυγχρονισμό της οικονομίας του και συγκαταλέγεται σύμφωνα με το ΔΝΤ στις 20 και πλέον αναδυόμενες οικονομίες του Κόσμου.

Πριν δοκιμάσετε όμως να συνέλθετε από αυτήν την συγκλονιστική στατιστική των αγορών, θα σας εκπλήξω ξανά καθώς σας έχω άλλη μια αποκάλυψη.

Για να διατηρηθεί η κανονικοποιημένη φιλελεύθερη ομορφιά και η συμμετρία των αγορών, οι μάνατζερ και οι επενδυτές,  στο Περού, βρήκαν τη λύση: Το τείχος στο Περού  χωρίζει τους πλούσιους και άριστους, τους επιτυχημένους στον στίβο του κοινωνικού ανταγωνισμού δηλαδή,  από τους φτωχούς και περιττούς ανθρώπους.

Ε λοιπόν ακούστε με καλά.

ΛΙΜΑ –ΑΘΗΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΤΣΙΓΑΡΟ ΔΡΟΜΟΣ…

Πηγή:http://www.imerodromos.gr

Picture13

Την αθώωση της Ν., μιας γυναίκας που είχε βρεθεί κατηγορούμενη αν και κατ΄εξακολούθηση όπως υποστήριξε, θύμα έμφυλης βίας, αποφάσισε δικαστήριο στη Σύρο, αναγνωρίζοντας της έτσι το δικαίωμα στην αυτοάμυνα.

Όπως αναφέρεται στο κάλεσμα συμπαράστασης της φεμινιστικής συλλογικότητας ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ: «Η Ν. είναι μια νεαρή γυναίκα, η οποία γεννήθηκε στην Αθήνα από γονείς με καταγωγή από Κένυα και Νότια Αφρική. Έζησε εδώ ως παιδί μέχρι τα 6 της χρόνια οπότε και έφυγε μαζί με την οικογένειά της για Κένυα. Ξαναήρθε στην Αθήνα ως ενήλικη. Σε μία κοινωνία στην οποία πολλές γυναίκες βιώνουν την πατριαρχική βία στις πολλές μορφές που παίρνει σε καθημερινή βάση, η Ν. βρέθηκε εγκλωβισμένη σε προσωπικό και θεσμικό επίπεδο.»

Όπως διηγείται η ίδια η γυναίκα, βρέθηκε απολογούμενη για επίθεση στον πρώην σύντροφο της, ο οποίος όμως την χτυπούσε συχνά κατά τη διάρκεια της σχέσης τους, ενώ την είχε απειλήσει και με μαχαίρι.

«Να σας πω την ιστορία.

Είχα πάει σε ένα νησί πέρσι για να βρω δουλειά το καλοκαίρι. Και έκατσα το χειμώνα γιατί ήθελα να δουλέψω εκεί το χειμώνα. Και γνωρίζω αυτόν τον άνθρωπο, ο οποίος είχε έρθει από άλλο νησί για να βρει δουλειά και αυτός για το χειμώνα. Και τα φτιάξαμε. Στο μεταξύ τότε δεν είχα δουλειά και με στήριζε αυτός οικονομικά.
Σε κάποια φάση στην αρχή της σχέσης ξεκίνησε να με χτυπάει, ξεκίνησε η βία. Την πρώτη φορά τον έπιασα σε ιντερνετικό chat site να φλερτάρει με άλλες γυναίκες και του έπιασα συζήτηση και έγινε βίαιος, λεκτικά. Η συμπεριφορά του δηλαδή ήταν βίαιη. Μετά ξεκίνησε να με χτυπάει. Έγινε γύρω στις 5 φορές. Μία φορά πήγε να μας σκοτώσει, να μας ρίξει στο γκρεμό με το αυτοκίνητο.

Ώσπου μια μέρα είχα πάρει απόφαση να χωρίσουμε.

Μιλάγαμε ήρεμα και ωραία και εκεί ξεκίνησε πάλι τσακωμός, να με χτυπάει. Με τράβαγε από το σαλόνι μέχρι την κουζίνα, με χτύπαγε, και είδα εκεί ένα μαχαίρι. Εκεί μου πέρασε από το μυαλό μου…δεν ξέρω τι…..πήγαινε να με σκοτώσει. Είδα τη ζωή μου να περνάει μπροστά στα μάτια μου. Και ήθελα να τον ακινητοποιήσω. Και πήρα το μαχαίρι και τον τραυμάτισα.

Παίρνει τους φίλους του τηλέφωνο να ’ρθουνε να τον πάνε νοσοκομείο. Πάμε όλοι νοσοκομείο και μετά ήρθε η αστυνομία από ‘κει και με πήρανε και με πήγαν στον εισαγγελέα στη Σύρο την επόμενη μέρα, μετά με άφησαν ελεύθερη.
Στο μεταξύ αυτός ήταν νοσοκομείο δύο βδομάδες και εγώ ήμουν στο σπίτι και μου έκανε ασφαλιστικά μέτρα. Και έφυγα από το σπίτι χωρίς τα πράγματά μου, όλα τα πράγματά μου είναι εκεί».

«Χρειάζεται να δούμε την έμφυλη αλλά και ρατσιστική διάσταση της υπόθεσης αυτής, πόσο μάλλον την διπλή ευαλωτότητα της Ν. μπροστά στον λευκό ευρωπαίο σύντροφο και μπροστά στο δικαστήριο που υπόκειται: όχι μόνο ως γυναίκα, αλλά ως γυναίκα μαύρη και χωρίς ελληνική ιθαγένεια», υποστηρίζει η ομάδα ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ στο κάλεσμα που είχε δημοσιεύσει ενόψει της δίκης, ενώ προσθέτει:

«Η Ν. είναι μία από εμάς. Θέλουμε ολόκληρη η κοινωνία να ακούσει πως οι γυναίκες δεχόμαστε βία και καταπίεση, και επιδιώκουμε μέσα από αυτή μας την παρέμβαση να ανοίξει η συζήτηση για το δικαίωμά μας στην αυτοάμυνα, η οποία συχνά είναι ο μόνος τρόπος για να σώσουμε τις ζωές μας.»

Πηγή:https://www.thepressproject.gr

Picture5 Οι γυναίκες της εποχής άρχισαν να επιμορφώνουν η μία την άλλη σε θέματα αυτοάμυνας και πολύ σύντομα άρχισαν να κυκλοφορούν τα πρώτα σχετικά εγχειρίδια.

Σε μια εποχή που η «σεξουαλική παρενόχληση» δεν υπήρχε καν στο λεξικό, υπήρχε ένα γυναικείο αξεσουάρ που διασφάλιζε τη σωματική ακεραιότητα των γυναικών   Ήταν μία συνηθισμένη, βροχερή Τρίτη του 1912 όταν η 18χρονη Elizabeth Foley βρέθηκε εν μέσω μιας ένοπλης ληστείας, μαζί με τον συνάδελφό της από την τράπεζα. Κάποιος τους είχε επιτεθεί από πίσω ενώ οι δυο τους περπατούσαν αμέριμνοι, είχε καταφέρει να ακινητοποιήσει τον νεαρό, χτυπώντας τον βάναυσα στο κεφάλι και έτοιμος να αποσπάσει τις μισθοδοσίες του μήνα που μετέφερε στον χαρτοφύλακά του. Ωστόσο, η Foley, δεν έχασε την ψυχραιμία της: έβγαλε την καρφίτσα που συγκρατούσε το καπέλο στα μαλλιά της και σχεδόν την έμπηξε στο πρόσωπο του ληστή, αποτρέποντας τα ακόμη χειρότερα.    «Γρήγορες κινήσεις, γυναικείο θάρρος και μία βελόνα μαλλιών ήταν όσα χρειάζονταν για να αναχαιτιστεί ένας κακοποιός που ετοιμαζόταν να δράσει στο φως της μέρας επί των οδών Bleecker και Broadway», έγραψαν τότε για τη δεσποινίδα Foley οι New York Times, αναφέροντας ότι η κοπέλα ήταν ήδη μέλος σε μία κίνηση γυναικών, που κυκλοφορούσαν ετοιμοπόλεμες σε περίπτωση επίθεσης κάποιου άντρα, οπλισμένες με τις βελόνες των καπέλων τους.    Οι σουφραζέτες βοήθησαν στην εξάπλωση αυτών των μέτρων υπέρ των εργαζόμενων γυναικών, ταυτόχρονα, ωστόσο ξεκίνησε και μια παράξενη ρητορική που υποστήριζε ότι αυτού του είδους ο ακτιβισμός μόνο στόχο έχει να ευνουχίσει τους άντρες και να αποσύρει την προσοχή τους από το γυναικείο φύλο.   Καθώς οι γυναίκες κέρδιζαν την ανεξαρτησία τους και μπορούσαν πλέον να κυκλοφορούν ασυνόδευτες στον δρόμο, ακόμη και να ταξιδεύουν χωρίς αντρική συντροφιά στα τέλη του 1800, οι βελόνες των καπέλων τους είχαν μετατραπεί σε ένα αποτελεσματικό όπλο άμυνας για όποια αρνούνταν να την ακουμπούν, να της λένε διάφορα στον δρόμο ή να επιχειρούν να της επιτεθούν.  «Κάθε γυναίκα με θάρρος και μία βελόνα μπορεί να αποδείξει τι μπορεί να πάθει ένας δειλός που την πλησιάζει με δόλιο σκοπό», έγραφε εκείνη την εποχή η εφημερίδα Los Angeles Herald. 

Picture6 Διαδεδομένη φωτογραφία του 1904 για το πώς μια γυναίκα πρέπει να χρησιμοποιεί τη βελόνα από το καπέλο της και εναντίον κάποιου που της επιτίθεται

Το νέο, βασικά η μέθοδος άμυνας, διαδόθηκε. Πλέον οι βιοτεχνίες που έφτιαχναν βελόνες καπέλων είχαν καταλάβει τη διπλή χρησιμότητά τους και γι” αυτό έφτιαχναν περίτεχνες μεν -στολισμένες με λουλούδια, πουλιά και πολύτιμα πετράδια- βελόνες, ωστόσο σαφώς μεγαλύτερες. Μία βελόνα για γυναικείο καπέλο μπορούσε να ξεπερνάει τα 20 εκ. και να μετατραπεί άνετα σε φονικό όπλο για μία κοπέλα που βρισκόταν σε κίνδυνο. Είναι η εποχή που οι εφημερίδες σε όλο το φάσμα των Ηνωμένων Πολιτειών αρχίζουν να καταγράφουν περιστατικά γυναικών που προσπάθησαν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, όταν ένιωσαν να απειλείται η ζωή και η σωματική τους ακεραιότητα. Σύμφωνα με φύλλο της Chicago Ηerald του 1900 μια γυναίκα κάρφωσε κάποιον που προσπάθησε να τη ναρκώσει με χλωροφόρμιο, αρπάζοντας την ενώ είχε γυρισμένη την πλάτη, ενώ μια άλλη, από το πουθενά κατάφερε να σταματήσει μια ληστεία σε τρένο… Για το φαινόμενο των φονικών βελόνων είχε εκφραστεί ακόμη κι ο Ρούσβελτ, εξυμνώντας το γυναικείο θάρρος, που «εμφανίζεται πλέον στη δημόσια ζωή και που κανένας άντρας όσο δυνατός και να “ναι, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει μία αποφασισμένη και γυναίκα με μια βελόνα στα χέρια της».     Οι γυναίκες της εποχής άρχισαν να επιμορφώνουν η μία την άλλη σε θέματα αυτοάμυνας και πολύ σύντομα άρχισαν να κυκλοφορούν τα πρώτα σχετικά εγχειρίδια με κορυφαία αυτό της Mademoiselle Gelas, που πρότεινε έναν συνδυασμό κινήσεων jiu-jitsu, χρήση της βελόνας και φονικών κινήσεων με την ομπρέλα που μπορούσαν να προστατεύσουν μία γυναίκα που περπατούσε μόνη στον δρόμο βραδινές ώρες. Η ιστορικός Estelle Freedman στο βιβλίο της «Επαναπροσδιορίζοντας τον βιασμό» αναφέρει ότι στα 1900 ήταν τουλάχιστον εξωφρενικό μία γυναίκα να καταγγείλει τον βιασμό της. Συνήθως, το θύμα είχε να αντιμετωπίσει τη χλεύη και την περιφρόνηση της κοινωνίας, κάτι που καθιστούσε αναγκαία την ετοιμότητα του σε ό,τι είχε να κάνει με την αυτοάμυνα.  Picture7 Σκίτσο της εφημερίδας Chicago Daily Tribune του 1900 και αναφορικά με τα «όπλα» που έχουν στη διάθεση τους οι γυναίκες (Credit: The Chicago Tribune)

Και ενώ ο Τύπος της εποχής λάτρευε να καταγράφει στις στήλες του αστυνομικού ρεπορτάζ περιστατικά με βελόνες, ωστόσο απέφευγε επιμελώς να καλύπτει καταγγελίες σεξουαλικής παρενόχλησης ή δίκες βιασμών. Ήταν, όμως, κι αυτός ένας τρόπος, όπως παρατηρεί η ιστορικός για να μπει στον δημόσιο διάλογο το θέμα της ασφάλειας των γυναικών. «Ενώ οι εφημερίδες σπανίως κάλυπταν ακροαματικές διαδικασίες που αφορούσαν βιασμούς, η μαζική δολοφονία 24 γυναικών στο Σικάγο το 1905 έσπειρε τον πανικό και έγινε η αιτία για μία ευρεία εκστρατεία ενημέρωσης που αφορούσε την εγκληματικότητα εναντίον γυναικών και τις καλούσε πλέον ανοιχτά να καταγγέλλουν τα πάντα, από περιστατικά θωπείας μέχρι σοβαρές σωματικές βλάβες», τονίζει η Freedman.   Η ξαφνική δημοσιότητα σε θέματα βίας εναντίον γυναικών έθεσε και ένα θεμελιώδες ερώτημα: τι πραγματικά συνιστούσε παρενόχληση εναντίον μίας γυναίκας και τι μπορούσε να γίνει γι” αυτό; Την εποχή εκείνη ο ορισμός της παρενόχλησης ήταν μάλλον θολός και όχι απαραιτήτως εκτός νόμου. Συνήθως κατηγορούνταν οι γυναίκες για ό,τι τους συνέβαινε και αυτές είχαν την ευθύνη για να αποφύγουν μία κακή εξέλιξη. Συνεπώς, ο γυναικείος πληθυσμός της εποχής δεν είχε να αντιμετωπίσει μόνο τις επιθέσεις, αλλά και την πατριαρχική γραμμή που τις καθιστούσε υπαίτιες για οτιδήποτε πάθαιναν, ακόμη κι αν αυτό ήταν ο θάνατος.    Οι πρώτες ποινές εναντίον της λεκτικής παρενόχλησης θεσπίστηκαν από έναν δικαστή στην Ομάχα της Νεμπράσκα, ο οποίος όρισε ποινολόγιο για κάθε φορά που κάποιος είχε τη φαεινή ιδέα να αποκαλέσει κάπως μια κοπέλα: κότα, γλύκα, μωράκι θεωρούνταν στη Νεμπράσκα ανεπίτρεπτοι χαρακτηρισμοί για ένα νεαρό κορίτσι ή μια γυναίκα της πολιτείας και τιμωρούνταν με χρηματικό πρόστιμο που ξεκινούσε από τα 5 δολάρια και κλιμακωνόταν. Το μέτρο προκάλεσε την οργή και τις διαμαρτυρίες του αντρικού πληθυσμού, ωστόσο, η δια νόμου προστασία των γυναικών απέναντι σε τέτοιου είδους επιθέσεις, μόλις είχε ξεκινήσει.  Picture8 Πώς χρησιμοποιείται μια βελόνα καπέλου εναντίον ενός άντρα σε χιουμοριστικό σκίτσο του 1903, (Credit: The Library of Congress) 

Οι σουφραζέτες βοήθησαν στην εξάπλωση αυτών των μέτρων υπέρ των εργαζόμενων γυναικών, ταυτόχρονα, ωστόσο ξεκίνησε και μια παράξενη ρητορική που υποστήριζε ότι αυτού του είδους ο ακτιβισμός μόνο στόχο έχει να ευνουχίσει τους άντρες και να αποσύρει την προσοχή τους από το γυναικείο φύλο. Υπήρξε μάλιστα σχετικό άρθρο και μάλιστα στους New York Times που ισχυριζόταν ότι «ένας άντρας δεν είναι άντρας, αν δεν θέλει να ενοχλήσει μια όμορφη γυναίκα που βλέπει στον δρόμο»..!   Λίγα χρόνια αργότερα βέβαια οι σουφραζέτες χάνουν τη μάχη της βελόνας, όσο κερδίζουν δικαιώματα που αφορούν την εμφάνιση των γυναικών. Με το που οι γυναίκες καταφέρνουν να απαλλαχτούν από το καπέλο που μέχρι τότε φορούσαν υποχρεωτικά στις δημόσιες εμφανίσεις τους, προκειμένου να καλύπτουν το θέλγητρο των ωραίων μακριών μαλλιών, χάνουν ταυτόχρονα και το όπλο αυτοάμυνας τους, τη βελόνα.    Η ιστορία, βέβαια, δικαιώνει αυτό το πρώτο όπλο, καθώς το θεωρεί την πρώτη σοβαρή νύξη για τα δικαιώματα των γυναικών στο ίδιο τους το σώμα. Η βελόνα, απολύτως άχρηστη πια σε καιρούς που η παρενόχληση βλέπει το φως της δημοσιότητας υπό άλλες ακόμη πιο σκοτεινές συνθήκες, παραμένει η πρώτη απόπειρα των γυναικών να οριοθετήσουν τον χώρο τους, να προστατεύσουν την ύπαρξη τους και να αναγκάσουν κοινωνία και νομοθέτες να «δουν» την παρενόχληση ως αδίκημα και όχι ως παράδοση και συνήθεια που μεταβιβαζόταν από πατέρα σε γιο. 

Πηγή: http://www.lifo.gr

1«Τρομακτικές συνθήκες εργασίας» για τις εργάτριες γης από τη Ρουμανία στη Σικελία έφερε η έρευνα της ιταλικής αστυνομίας. Σεξουαλική εκμετάλλευση, καταναγκαστική εργασία και άλλες μορφές βίας, διαπιστώθηκαν. Έχουν γίνει οκτώ συλλήψεις, ενώ ασκήθηκαν ποινικές διώξεις εναντίον 33 αγροτικών επιχειρήσεων.

Η ιταλική αστυνομία, έπειτα από εκτεταμένη έρευνα του βρετανικού Observer, προχώρησε σε έρευνες και 40 επιδρομές σε αγροτικές επιχειρήσεις της Σικελίας, στην παραγωγό αγροτικών προϊόντων περιοχή της Ραγκούσα, από τον Απρίλιο έως τον Αύγουστο, όπου διαπίστωσε ότι 227 μετανάστριες από τη Ρουμανία ήταν παγιδευμένες σε άθλιες συνθήκες εργασίες, στο όριο της σκλαβιάς.

1της Κικής Σταματόγιαννη

Σε συνθήκες κρίσης, δεν εκπλήσσει η κρατική αναλγησία.

Όταν με μια ηλεκτρονική εντολή, ένα σκληρό και αυταρχικό κράτος μπορεί να πετάει ανθρώπους έξω από τα σπίτια τους, δεν περιμένεις ότι θα επιδειχθεί ευαισθησία για όσες και όσους βρίσκονται στις φυλακές. Στις ταξικές, ταξικότατες φυλακές, ασφαλώς. Στις φυλακές, όπου το κράτος στοιβάζει ανθρώπους ανάλογα με το «πού συχνάζουν» ή «με ποιούς κάνουν παρέα». Στις φυλακές όπου πετάει τους φτωχοδιάβολους αυτού του κόσμου, για να ξεμπερδέψει έτσι μια και καλή μαζί τους, τοποθετώντας τους/τες στο περιθώριο ως παρίες. Απογυμνωμένους από στοιχειώδη δικαιώματα. Όπως για παράδειγμα να έχουν αυτές και αυτοί την εξουσία πάνω στα ίδια τα σώματά τους.

241327-fear-of-walking-alone-at-night-statisticsΣύμφωνα με μελέτη που διενεργήθηκε σε 111 χώρες -περιλαμβανομένης της Ελλάδας- οι γυναίκες περπατούν πολύ λιγότερο σε σχέση με τους άνδρες. Γιατί; Η απάντηση είναι παντού ίδια: Πρόκειται για ζήτημα προσωπικής ασφάλειας, όχι τεμπελιάς.

Σχεδόν σε κάθε χώρα του πλανήτη οι γυναίκες περπατούν καθημερινά πολύ πολύ λιγότερο από τους άνδρες. Πρόσφατη μελέτη του Stanford ανέλυσε data από τα κινητά 717.527 ανθρώπων σε όλον τον κόσμο με περισσότερες από 68 εκατ. ημέρες δραστηριότητας. 

1«Ο κολπικός έλεγχος στην φυλακή είχε καταργηθεί πριν λίγα χρόνια. Η Κατερίνα Γκουλιώνη είχε κάνει τεράστιο αγώνα για αυτό και πέθανε μυστηριωδώς κατά τη μεταγωγή της στην Κρήτη.

Παρ” όλο τον εξευτελισμό που δέχονται οι κρατούμενες όταν μπαίνουν στη φυλακή… αφού σε ξεντύνουν τελείως μπροστά στην κάθε υπάλληλο και σε βάζουν να σκύβεις, να βήχεις, να γυρίζεις και να ανοίγεις τον πισινό σου (δεν τους φτάνει η τόση ταπείνωση), τώρα μέσω του καινούργιου σωφρονιστικού επανέρχεται ο κολπικός έλεγχος, ο οποίος γίνεται από την κάθε υπάλληλο που τυχαίνει να έχει βάρδια εκείνη τη στιγμή. Είναι βιασμός και σωματικός και ψυχικός.

Αλλά γιατί σας απασχολώ με αυτά; Υπάρχουν σοβαρότερα, όπως το φόρεμα της δασκάλας στην παρέλαση. Μήνες φωνάζουμε για τις συνθήκες, για τους νόμους. Ουδείς δίνει σημασία».

Πηγή: Σαββατούλα Καλπακίδου στο fb