ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Αυξάνεται καθημερινά ο αριθμός των θυμάτων του κορονοϊού στο εσωτερικό της Ελληνικής εκκλησίας, παρά τις διαβεβαιώσεις ανώτατων κληρικών, (επίορκων) κυβερνητικών αξιωματούχων και «επιστημόνων» (που εποφθαλμιούν κυβερνητικές θέσεις) ότι δεν μεταδίδεται στις εκκλησίες.

Λίγα 24ωρα μετά την ανακοίνωση της είδησης ότι ο πρώην Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας, Αμβρόσιος, είναι θετικός στον κορονοϊό, ανακοινώθηκε ο θάνατος του Μητροπολίτης Λαγκαδά Ιωάννη. Και οι δυο καλούσαν τους πιστούς να προσέρχονται στις εκκλησίες, θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων.

Θετικός στον νέο κορονοϊό εντοπίστηκε, σύμφωνα με πληροφορίες, ο πρώην Μητροπολίτης Αμβρόσιος, που κατά καιρούς έχει ξεσηκώσει θύελλα με τις φασίζουσες και ρατσιστικές τοποθετήσεις του.

Μάλιστα ο ίδιος είχε γράψει και βιβλίο με τίτλο «Κορονοϊός: Ένα δαιμονικό σχέδιο για τη διάλυση της κοινωνίας».

Το βιβλίο διανεμήθηκε δωρεάν από την Μητρόπολη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας σε όλες τις εκκλησίες που υπάγονται στην Μητρόπολη. «Το αντίδοτο είναι τα θαύματα που γίνονται από την πλευρά της Εκκλησίας και του Χριστού», αναφέρει στον πρόλογό του το βιβλίο.

Για τα μάτια μιας 30χρονης Ρωσίδας, με την οποία φέρεται να διατηρούσε παράνομη ερωτική σχέση, δέχθηκε τελικά τα πυρά ο Ελληνικής καταγωγής ιερέας στη Λιόν, Νικόλαος Κακαβελάκης. Παρόλα αυτά ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος διέδιδε fake news φωτογραφίζοντας τη δράση ισλαμιστών.

Συγκεκριμένα σε δήλωσή του είχε αναφέρει: «Ξεπερνάει την ανθρώπινη λογική αυτή η φρίκη. Μία θρησκεία να οπλίζει τα χέρια τυφλωμένων από το μίσος τρομοκρατών».

Πριν δύο μέρες ανέβηκε στο YouTube ένα βίντεο στην Κύπρο με τίτλο “Ομοφυλοφιλία και Ορθόδοξη Χριστιανική πίστη”. Σε αυτό, μία νεαρή κοπέλα, που αυτοπροσδιορίζεται ως Χριστιανή, προσπάθησε να ξεκαθαρίσει, όπως λέει, κάποια πράγματα.

Τον ήξερα χρόνια, εξ αποστάσεως, έναν παπά ψηλό, επιβλητικό, με γαλανά μάτια και κατσαρά μαλλιά, μια μορφή που με πήγαινε πίσω στην αρχαία Αιολία. Μια μορφή απ’ τα παλιά που είχε συγκεραστεί με την εικόνα ενός λαϊκού παπά της λεσβιακής υπαίθρου. Έτσι τον θυμάμαι – ως τον παπά με το τσιγάρο στο χέρι, με τα ανασηκωμένα ράσα πάνω απ’ τα γόνατα, καβάλα σε ένα παπάκι να διασχίζει τους δρόμους της Καλλονής.

Τον αντάμωνα τακτικά, εποχούμενος κι εγώ, στα σοκάκια της πόλης και αλληλοχαιρετιόμασταν για χρόνια με ένα απλό νεύμα της κεφαλής. Η μοίρα το ‘φερε να γνωριστούμε με τον παπα-Στρατή και να συνεργαστούμε στα πλαίσια της Αγκαλιάς, το 2013. Ήταν η αρχή μιας φιλίας, που δυστυχώς διεκόπη απότομα, στις 2 Σεπτεμβρίου του 2015. Τότε πια, η εικόνα του είχε αλλάξει. Είχε εγκαταλείψει πλέον το παπί και κυκλοφορούσε με αυτοκίνητο, διασωληνωμένος, με τη φιάλη οξυγόνου πάντα παρέα στη θέση του συνοδηγού, παρέα και στον Αϊ-Γιώργη του Κεραμίου, την ενορία του, όπου και συνήθως τον συναντούσα. Τον θυμάμαι καταβεβλημένο, με ανάκατα μαλλιά, με έντονα αναπνευστικά προβλήματα και εμφανή πια τα σημάδια της ασθένειας στο πρόσωπό του. Άλλες φορές πάλι, λίγο καλύτερα, να αγωνίζεται για να συνεχίσει το φιλάνθρωπο έργο της Αγκαλιάς.

Δεν με έκανε ποτέ να νιώσω οίκτο για την κατάσταση της υγείας του, όπως θα ήταν φυσιολογικό. Ίσως γιατί η αρρώστια δεν ήταν ποτέ το επίκεντρο της συζήτησής μας, αλλά ούτε και του ενδιαφέροντός του. Μέσα στην καθημερινή του απλότητα και το ιδιόμορφο του λαϊκού παπά, ένιωθα, όλως παραδόξως, μόνο σεβασμό γι’ αυτόν. Είχαμε μόλις τέσσερα χρόνια διαφορά, αλλά πάντα τον προσφωνούσα με το «πάτερ». Δεν μου ταίριαζε να του μιλήσω στον ενικό, παρ’ όλο που ήξερα ότι δεν θα το πρόσεχε καν.

Σιγά-σιγά άρχισα να συνειδητοποιώ, ότι έβλεπα κάτι πέρα από το προσωπείο που του είχε φορέσει η ασθένεια παρά τη θέλησή του. Διέκρινα στα μάτια του μια δυναμική ανθρωπιά, χωρίς δισταγμούς και αμφιβολίες, που αψηφά τις κακοτοπιές. Δεν ήταν στο έργο του που το ‘βλεπα. Ήταν στο βλέμμα του, στη στάση του, στην ειλικρίνειά του. Μια πηγαία και αυθεντική ανθρωπιά. Μια διάσταση πνεύματος στα μάτια του, που μου θύμιζε την έκφραση της αγιογραφικής μας παράδοσης. Ήταν σαν να έβλεπα αναλαμπές της εσωτερικής του υπόστασης, όπως στα βλέμματα των αγίων – αυστηρά και μειλίχια συνάμα, με τη βεβαιότητα της γνώσης πέραν από τα φαινόμενα. Μόνο που στο ζωντανό πρόσωπο του παπα-Στρατή, η έκφραση αυτή ήταν μια αίσθηση φευγαλέα, διότι η καθημερινότητα και η αρρώστια που διαδέχονταν η μία την άλλη, ήταν αυτές που χαρακτήριζαν τη μόνιμη αίσθηση της έκφρασής του.

Θυμάμαι, του τηλεφώνησα χωρίς να ξέρω ότι βρισκόταν στο νοσοκομείο. Το σήκωσε η γυναίκα του, η Ευστρατία. «Δεν είναι καλά» μου είπε. Δεν θέλησα να τον ενοχλήσω και ετοιμαζόμουν να κλείσω. «Περίμενε», μου ‘πε, «θέλει να σου μιλήσει». Ήθελε να συζητήσουμε για το πώς επρόκειτο να αξιοποιηθούν τα χρήματα, τα οποία είχε δωρίσει το προσωπικό του πανεπιστημίου μας στην Αγκαλιά και τι είχε κάνει μέχρι τότε. Καμιά αναφορά στην υγεία του. Αυτή ήταν και η τελευταία μας συνομιλία λίγες μέρες πριν συγχωρεθεί.

Πέντε χρόνια μετά το θάνατο του παπα-Στρατή, 2 Σεπτεμβρίου του 2020, έτυχε να «με τρέχουν» κι εμένα στο νοσοκομείο του Όσλο με τ’ ασθενοφόρο και τη σειρήνα στη διαπασών, σφαδάζοντας απ’ τους πόνους. Στη διαδρομή θυμήθηκα τον παπα-Στρατή. «Κοίτα σύμπτωση!» σκέφτηκα.

Τις τέσσερις μέρες της διαμονής μου στο νοσοκομείο, πέρασε πολλές φορές απ’ τη σκέψη μου το ενδεχόμενο ενός ξαφνικού θανάτου. Πολλές φορές παρασύρθηκα σε φιλοσοφικούς στοχασμούς περί του παραλόγου της φθαρτής μας φύσης. Το ασθενές μου σώμα είχε γίνει το κέντρο του σύμπαντος κόσμου. Η επιθυμία μου για ζωή είχε αναγάγει τα αποτελέσματα των εξετάσεων στα σημαντικότερα ντοκουμέντα αυτού του κόσμου.

5 Σεπτεμβρίου βγήκα ζωντανός. Διασχίζοντας την πόλη προς το σπίτι, μου ‘ρθε και πάλι στον νου ο παπα-Στρατής. Θυμήθηκα το τηλεφώνημα και την περιφρόνηση του θανάτου που είχε δείξει με τη στάση του, σε αντίθεση με εμένα, και ένιωσα μπροστά του μικρός. Κι ένιωσα ακόμη πιο μικρός, όταν συνειδητοποίησα, ότι η περιφρόνηση του θανάτου ήταν συνέπεια της αυταπάρνησής του. Συνέπεια του αγώνα του να συνεχίσει να μοιράζεται και να απαλύνει τον πόνο των άλλων, των οποιωνδήποτε άλλων, ακόμα και στις λίγες μέρες και ώρες πριν το θάνατό του.

Η ψυχή του παπά με τα ανάκατα μαλλιά, τα τριμμένα ράσα και το τσιγάρο στο χέρι, έβλεπα είχε αγγίξει σημεία γνήσιας αυθυπέρβασης. Τα διαπεραστικά του μάτια μου επέτρεψαν κάποιες στιγμές να τα διαπεράσω για να αντικρίσω στα βάθη της δικής του ψυχής την λεβέντικη ανθρωπιά του, που τον έκανε να υπερβεί εαυτόν. Την ανθρωπιά που ’ναι κρυμμένη στα βάθη της εφήμερης ύπαρξής μας και που από γενιά σε γενιά προσμένουμε να λάμψει και να μας πάει σε έναν άλλον κόσμο, τον κόσμο του παπα-Στρατή.

ΥΓ. Τα λόγια δεν αρκούν για να αποδώσω τις αναλαμπές της ψυχής του, όπως τις αντίκρισα. Για αυτό κατέφυγα στις εικόνες – ένα φωτογραφικό πορτρέτο και ένα ζωγραφικό. Η φωτογραφία «ξέφυγε» απ’ τα χέρια μου και έκανε μόνη το ταξίδι της στο διαδίκτυο και σε έντυπα. Το σχέδιο είχα αποφασίσει να το χαρίσω στη σύζυγό του, αλλά δεν πρόλαβα. Έφυγε δυστυχώς κι αυτή, φοβάμαι, απ’ τον καημό της, πριν ολοκληρωθεί το πορτρέτο. Όταν ολοκληρώθηκε, το χάρισα στα δυο παιδιά τους, Μιχάλη και Μαρία, το 2019.

Γιώργος Κωνσταντινίδης

Ιστορικός τέχνης, Υποδιευθυντής Σπουδαστικού Κέντρου Μετοχίου

Παραρτήματος του Νορβηγικού παν. του Άγκντερ στην Καλλονή

 

Πηγή:emprosnet.gr

Σε κήρυγμα κατά της μάσκας επιδόθηκε ένας ιερέας στο Ρέθυμνο, αποκαλώντας μάλιστα «συριζαίους» τους γονείς που αντέδρασαν λέγοντας του ότι «εδώ είναι σχολείο», με τον ίδιο να τους «εγκαλεί» γιατί «κάνουν συλλαλητήρια για τον Φύσσα, τον Γρηγορόπουλο, τους ομοφυλόφιλους και όχι τη χρήση μάσκας». Καταδικάζει το γεγονός η Ιερά Μητρόπολη Ρεθύμνου.

Μετά την πρόταση του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος, η Εκκλησία της Ελλάδος παρέδωσε στο υπουργείο Υγείας 60.000 νοσοκομειακές μάσκες, 38.750 ιατρικές μάσκες ΚΝ95, 16.500 τεστ γρήγορης ανίχνευσης κορωνοϊού και 30 αναπνευστήρες, συνολικής αξίας 300.000 ευρώ.

Σύμφωνα με σημερινή ανακοίνωση της Ιεράς Συνόδου, το εν λόγω υγειονομικό υλικό παραδόθηκε χθες στον χώρο υποδοχής υγειονομικού υλικού του υπουργείου Υγείας, παρουσία εκπροσώπου του υπουργού Υγείας που όρισε ο υπουργός Βασίλης Κικίλιας, του εκπροσώπου της Εκκλησίας της Ελλάδος, Αρχιμανδρίτου Δρ. Νικόδημου Φαρμάκη, γενικού διευθυντή της Εκκλησιαστικής Κεντρικής Υπηρεσίας Οικονομικών της Εκκλησίας της Ελλάδος (ΕΚΥΟ), καθώς και του εκπροσώπου της χορηγού εταιρείας «Milaya Capital LTD», Yasam Ayavefe.

Ο Yasam Ayavefe, όπως γνωστοποιεί η ίδια ανακοίνωση, δήλωσε ότι προβαίνει σε αυτή την δωρεά ανταποκρινόμενος σε αίτημα της Εκκλησίας της Ελλάδος αναφέροντας τα εξής: «Μένω στην Ελλάδα με την οικογένειά μου τα τελευταία χρόνια, λαμβάνοντας προστασία για το πρόσωπο μου και την οικογένεια μου. Εδώ αισθάνομαι ότι βρήκα το αληθινό μου σπίτι. Αυτός είναι ο τόπος που θέλω να μεγαλώσω τα παιδιά μου. Μπορώ με υπερηφάνεια να αποκαλέσω την Ελλάδα “ πατρίδα μου”, γιατί είναι ο τόπος που πραγματικά ανήκω. Αυτή την πατρίδα που με βοήθησε, είναι χρέος μου να βοηθήσω και εγώ σε αυτήν τη μεγάλη δοκιμασία. Σέβομαι την Εκκλησία της Ελλάδος, την προσφορά της στον ελληνικό λαό και γι’ αυτό ανταποκρίθηκα άμεσα στο κάλεσμά της».

 

Πηγή:dailypost.gr