ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Mια από τις σημαντικότερες σύγχρονες ποιήτριες, ευαίσθητη και ερωτική φωνή,  η Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 81 ετών, αφήνοντας πίσω της πλούσιο και πολυσήμαντο έργο.

Έχει τιμηθεί με σημαντικά ελληνικά και διεθνή βραβεία, όπως το Α΄ Βραβείο Ποίησης της πόλης της Γενεύης (Prix Hensch) το 1962. Επίσης, το 1985 τιμήθηκε με το Β΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης, το 2000 με το βραβείο Κώστα και Ελένης Ουράνη (Ακαδημία Αθηνών) και το 2014 βραβεύτηκε με το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων για το σύνολο του έργου της.

Είχε δώσει διαλέξεις και διάβασε ποιήματά της σε Πανεπιστήμια των ΗΠΑ και Καναδά (Harvard, Cornell, Darmouth, N.Y.State, Princeton, Columbia κ.ά.) Το 2000 τιμήθηκε με το βραβείο Κώστα και Ελένης Ουράνη (Ακαδημία Αθηνών). Το 2014 βραβεύτηκε με το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων για το σύνολο του έργου της.

Για όσους την έχασαν και όσους θέλουν να την απολαύσουν ξανά…

Όσοι δεν μπόρεσαν να βρεθούν στο Μέγαρο Μουσικής, ούτε να την δουν από την ΕΡΤ (που απέδειξε γιατί είναι σημαντικό να υπάρχει δημόσια τηλεόραση), μπορούν να τη δουν μαγνητοσκοπημένη.

Και όσοι θέλουν να τη θυμηθούν και να τη χορτάσουν, μπορούν να την απολαύσουν ξανά και ξανά.

Παραθέτουμε δύο βίντεο (ώστε αν κατέβει το ένα, να υπάρχει το άλλο) που βρήκαμε στο YouTube με τη συναυλία. Πατήστε να ξεκινήσουν και αφεθείτε…

πηγή:katiousa.gr

«Ο Χόπερ επαναλαμβάνει την θεματολογία του, όπως κάνουν αντίστοιχα και οι μεγάλοι Αμερικανοί κλασικοί κινηματογραφιστές – ο Κάπρα, ο Χίτσκοκ, ο Φορντ, ο Νίκολας Ρέι: την ιστορία μοναχικών ανθρώπων σε άδεια δωμάτια, ζευγαριών που ζουν ξεχωριστές ζωές χωρίς να μιλούν.»

Δεν είναι λίγες οι φορές που ο Βιμ Βέντερς έχει επηρεαστεί από άλλες τέχνες εκτός από αυτή του σινεμά. Οι ταινίες του έχουν αισθητική που αντλεί στοιχεία από τη ζωγραφική, τη φωτογραφία, τους φιλοσόφους, το μεταφυσικό, τους ποιητές. Από τις μεγάλες του επιρροές είναι και ο εικαστικός καλλιτέχνης, Έντουαρντ Χόπερ.

«Οι καμβάδες του πάντα μου έδιναν την αίσθηση πως είναι κάδρα από ταινίες που δεν έγιναν ποτέ», λέει ο Βέντερς. «Οι πίνακες του Χόπερ με προκαλούν να σκεφτώ: ποια ιστορία ξεκινά από αυτόν τον πίνακα; Από αυτό το πλάνο; Τι θα μπορούσε να συμβεί στους ήρωες μέσα στο επόμενο λεπτό; Οι καμβάδες του πάντα μου έδιναν την αίσθηση πως είναι κάδρα από ταινίες που δεν έγιναν ποτέ.» «Κι έχει πάντα παράθυρα! Ξανά και ξανά υπάρχουν παράθυρα και δεν έχει διαφορά αν βρισκόμαστε μέσα βλέποντας έξω  ή έξω βλέποντας μέσα. Το γυαλί μοιάζει να μην είναι εκεί, δεν υπάρχουν ποτέ αντανακλάσεις. Μέσα και έξω είναι οι ίδιοι αφιλόξενοι, μη πραγματικοί χώροι.»

«Το Μπούτε της Μοντάνα, ήταν κάποτε μια μεγάλη πόλη. Για εμένα, αυτή η πόλη είναι σαν μια μεγάλη σκηνή του Έντουαρντ Χόπερ. Θα μπορούσατε να βάλετε την κάμερά σας οπουδήποτε και αισθανθείτε ότι κοιτάζετε τα έργα του.»

Ο Βέντερς ζωντανεύει σ’ ένα 3D film-installation τους διάσημους πίνακες του ζωγράφου, μέσα από μια ταινία/ντοκιμαντέρ μικρού μήκους που δημιουργήθηκε για να συνοδεύσει μια ρετροσπεκτίβα για τον καλλιτέχνη στο Fondation Beyeler της Ελβετίας. Στο τρέιλερ του «Two or Three Things I Know about Edward Hopper» ο σκηνοθέτης μάς προσκαλεί να εξερευνήσουμε τον κόσμο του Χόπερ μέσα από ένα τρισδιάστατο ταξίδι. Η έκθεση στο Fondation Beyeler θα διαρκέσει από τις 26 Ιανουαρίου μέχρι τις 17 Μαΐου 2020.

Πηγή: www.doctv.gr-Λένα Λυδάκη

Περιπλανώμενη, ξανά, μετά από χρόνια, στο Παλέρμο της Σικελίας, μια σκέψη συνόδευε επίμονα κάθε μου βήμα σε αυτή την κατ’ εξοχήν πόλη-χωνευτήρι διαφορετικών πολιτισμών: το πόσο η ιστορία της ανθρωπότητας δεν είναι τίποτε άλλο παρά ιστορία μετακινήσεων πληθυσμών –τίποτε το καινοφανές και πρωτότυπο, ωστόσο κάτι που τείνουμε να ξεχνάμε κι έρχονται κάποιοι τόποι, κατ’ εξοχήν πλασμένοι μέσα από τη μίξη της διαφορετικότητας, να μας το θυμίσουν.

Οι πόλεις, αυτό το συλλογικό δημιούργημα και ύψιστο έργο τέχνης του ανθρώπου, έχουν ρουφήξει τη διαφορετικότητα κατακτητών και κατακτώμενων, διωκτών και διωκώμενων. Πόλεις σαν το Παλέρμο, που κάθε γωνιά τους μαρτυρεί την ανάσα του Αλλου –του Ελληνα, του Αραβα, του Βυζαντινού, του Νορμανδού, του Ισπανού– θυμίζουν ότι οι ταυτότητες είναι μορφώματα σε διαρκή μετάβαση.

Οσο κι αν προσπαθούμε να τις απομονώσουμε μέσα στον χρόνο, με ό,τι ιδεολόγημα κι αν τις ντύσουμε, αυτές θα είναι άμμος κινούμενη που ρέει, παρασέρνει και παρασέρνεται. Ο εκάστοτε πολιτισμός δεν είναι παρά μια γλώσσα υπό συνεχή διαμόρφωση, μια γλώσσα που συνεχώς ενσωματώνει τα διαφορετικά στοιχεία και δημιουργεί λογής λογής αμαλγάματα.

Σε αυτή την κατ’ εξοχήν εποχή κινητικότητας πληθυσμών που ζούμε σήμερα, που για ένα τμήμα της ανθρωπότητας αναλύεται στο προνόμιο της μετακίνησης και για ένα άλλο, πολύ μεγαλύτερο τμήμα, σε μετ’ εμποδίων και βασάνων αναγκαστικό εκτοπισμό, είναι απορίας άξιον πώς είναι δυνατόν να γίνεται λόγος περί πολιτισμικής καθαρότητας, περί σαφώς περιγεγραμμένων ταυτοτήτων. Ολα είναι σε ροή και μετάβαση, με ρυθμό πιο γρήγορο από ποτέ άλλοτε –πόλεις, πολιτισμοί, υποκείμενα– και όμως, οι εθνικισμοί βρίσκονται σε άνοδο, η εχθρότητα και ο φόβος προς το διαφορετικό απειλούν να γίνουν ο κυρίαρχος λόγος, είτε κεκαλυμμένα είτε απροκάλυπτα.

Μήπως έφτασε ο καιρός η ιστορία των παγκόσμιων μεταναστεύσεων να χειραφετηθεί ως αντικείμενο της ιστορικής έρευνας και να αποτελέσει κομμάτι της βασικής σχολικής εκπαίδευσης; Γιατί πώς αλλιώς θα γίνει ευρέως συνείδηση ότι σε αυτόν τον κόσμο ανέκαθεν χωράγαμε όλοι, ότι αυτός ο κόσμος είναι προϊόν συγκρούσεων αλλά κυρίως ζυμώσεων και ενσωμάτωσης των διαφορετικών στοιχείων και πολιτισμικών οντοτήτων, ότι καθαρότητα δεν υπήρξε ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία. Αν μαθαίναμε από παιδιά ότι είμαστε όλοι μετανάστες, ευθύς εξαρχής ως είδος καταγόμενο από την Αφρική, ότι η διαφορετικότητα είναι πλούτος και όχι απειλή, θα ήμασταν ήδη ένα βήμα πιο κοντά σε έναν κόσμο καλύτερο και πνευματικά ωριμότερο.

Μια βόλτα στη Σικελία ίσως να είναι επιβεβλημένη για αυτή τη συνειδητοποίηση. Εκεί που ένας εμβληματικός καθεδρικός ναός μπορεί να ενσωματώνει επιγραφές από το Κοράνι, βυζαντινά, νορμανδικά και γοτθικά στοιχεία, δρόμοι, πόλεις και χωριά να μην κρύβουν τα ελληνικά, αραβικά, νορμανδικά, αραγονέζικα πρόσωπά τους, εκεί όπου σε μια πόλη με αραβικά τείχη και μπαρόκ εκκλησίες περίλαμπρα αναδεικνύεται ο πλούτος της ανάμιξης κι αντιλαμβάνεσαι πως αν κάτι είναι σημαντικό, αυτό είναι η προάσπιση του ανοικτού και ανεκτικού πνεύματος που ενσωματώνει και δεν περιθωριοποιεί την ετερότητα.

Πηγή:https://www.efsyn.gr

Τα λειτουργικά προβλήματα στην Κρατική Σχολή Ορχηστρικής Τέχνης και την υποβάθμιση των σπουδών τους, προσπαθούν να αναδείξουν οι φοιτητές και φοιτήτριες της ΚΣΟΤ, οι οποίοι από την Τετάρτη 8 Ιανουαρίου έχουν προχωρήσει σε κατάληψη του κτηρίου της οδού Ομήρου 55 στην Αθήνα. Να σημειωθεί ότι μεταξύ άλλων, η Σχολή δεν είχε λειτουργήσει λόγω έλλειψης διδακτικού προσωπικού και αντιμετωπίζει πρόβλημα στις κτηριακές υποδομές.

Στην ανακοίνωσή τους οι σπουδαστές σημειώνουν μεταξύ άλλων πως: «Παρά την καθυστερημένη έναρξη του ακαδημαϊκού έτους (19/11/2019) και μάλιστα με ένα ελλιπές πρόγραμμα σπουδών, οι προσλήψεις των καθηγητών και των μουσικών εξακολουθούν να παραμένουν στον αέρα. Ο τρόπος που ξεκίνησε, εδώ και έναν μήνα, να λειτουργεί ξανά η σχολή υποβαθμίζει τις σπουδές μας σε ερασιτεχνικού χαρακτήρα καθώς: 1. Η τρέχουσα μορφή του προγράμματος τόσο σε αριθμό μαθημάτων όσο και σε διδακτικές ώρες δεν πληροί τις ακαδημαϊκές προϋποθέσεις. 2. Τα μαθήματα χορού γίνονται χωρίς συνοδεία μουσικών. 3. Οι κτηριακές εγκαταστάσεις της σχολής είναι ανεπαρκείς (ελλιπής αριθμός αιθουσών)». Για την ώρα δεν υπάρχει κάποια αντίδραση από το Υπουργείο Πολιτισμού.

Πάντως, είχε προηγηθεί επιστολή προς την Υπουργό Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη, τον περασμένο Νοέμβριο, με την οποία οι σπουδαστές ήθελαν να καταστήσουν σαφές ότι το να παραμείνει κλειστή «η μοναδική κρατική σχολή χορού στην Ελλάδα δεν είναι ζήτημα δευτερεύον, δεν είναι ζήτημα γραφειοκρατικό, αλλά ένα γεγονός που μας προσβάλει, αφού φαίνεται πως ακόμη και σήμερα οι καλλιτεχνικές σπουδές στην Ελλάδα υποβαθμίζονται από τους ίδιους τους κρατικούς φορείς. Η μη λειτουργία της ΚΣΟΤ μέχρι και χθες είναι στην πραγματικότητα 70 χορευτές που τους στερείται το δικαίωμα να τελέσουν σωστά τις σπουδές τους. Το ακαδημαϊκό έτος συρρικνώνεται και η ύλη τους συμπιέζεται σε ένα διάστημα 6 μηνών αντί 10 και κατ΄επέκταση οι σπουδές και το πτυχίο τους, ήδη υποβαθμισμένο θεσμικά στην Ανώτερη αντί της Ανώτατης βαθμίδας υποβαθμίζονται πλέον και πρακτικά».

του Γ.Ρούσσου

Δύο χρόνια μετά το εξαιρετικό «Μαζί ή Τίποτα», σχετικά με τη δίκη των νεοναζί στη Γερμανία, ο αξιόλογος σκηνοθέτης Φατίχ Ακίν επιστρέφει με «Το Χρυσό Γάντι», βασίζοντας και πάλι την ταινία του, σε πραγματικά γεγονότα. Εξαιρετικός ο Γιόνας Ντάσλερ, στον ρόλο του κατά συρροή δολοφόνου Φρις Χόνκα, ενώ σε δεύτερο επίπεδο αξίζει να σημειώσουμε τον ρατσισμό προς τους Έλληνες μετανάστες της Γερμανίας, με τον «συνήθη ύποπτο» Αδάμ Μπουσδούκο, σ’ έναν μικρό, αλλά χαρακτηριστικό ρόλο.

Ο Γιάννης Μπεχράκης ήταν ένας από τους καλύτερους φωτορεπόρτερ των τελευταίων ετών και το 2016 είχε κερδίσει το βραβείο Πούλιτζερ για τον τρόπο με τον οποίο κάλυψε την προσφυγική κρίση.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1960 και είχε ξεκίνησε την καριέρα του ως φωτογράφος το 1986.
Έναν χρόνο αργότερα άρχισε τη συνεργασία του με το Reuters.

Σ’ όλους εσάς τους προδομένους που θαλασσοδέρνεστε για να φτάσετε σε κάποιο εχθρικό τόπο και ούτε καν απολυμαντήρια δεν σας περιμένουν, παρά μόνο εξαθλίωση, λάσπες, κρύο, πείνα και θάνατος και όλη αυτή η αδιαφορία κάποιων καρεκλοκένταυρων που ενοχλείτε τη ραστώνη τους.
Καλή χρονιά να ‘χετε, μωρέ. Τι καλή δηλαδή; Τέλος πάντων…
Το βρήκα, μ’ άρεσε και σκέφτηκα να σας το αφιερώσω. Επειδή, αιώνες τώρα, όλο τα ίδια. Σκέτη μονοτονία. Αυτός ο κόσμος δεν θ’ αλλάξει, Κεμάλ. Καλή δύναμη. Καλό ξεσήκωμα…

Παρά το υπερβολικό κρύο και τις διάφορες αντιξοότητες η καλλιτεχνική παρέμβαση της ομάδας «Απόπειρα» στέφθηκε με ανέλπιστη επιτυχία. Η παρέμβαση ολοκληρώθηκε τελικά σε … δύο δόσεις (Παρασκευή 27 και Σάββατο 28/12), εξαιτίας εκδηλώσεων του Δήμου και πολιτιστικών συλλόγων της περιοχής. Η πλατεία «στολίστηκε» με χριστουγεννιάτικο δέντρο που για «στολίδια» είχαν φωτογραφίες που απεικόνιζαν την αδικία του συστήματος και που «υποστήριζαν» με τον τρόπο τους τις ιδέες της αντίστασης και της αλληλεγγύης. Τη δεύτερη μέρα πραγματοποιήθηκε το θεατρικό και το μουσικό δρώμενο με περίσσεια αυταπάρνησης: με την σκηνοθέτιδα και ηθοποιό να παίζει με πυρετό και τον κιθαρίστα μάλιστα να ολοκληρώνει την παράσταση χωρίς να υπολογίζει τα δάχτυλά του που είχαν ματώσει από το τσουχτερό κρύο…Το γλυπτό και το θεατρικό περιελάμβαναν και μια σκηνή που είχε στηθεί –εν είδει φάτνης, με μια δεύτερη ηθοποιό να υποδύεται την προσφυγοπούλα- τη σύγχρονη Παναγία… Από το μικρόφωνο των εκδηλώσεων του Δήμου διαβάστηκε και το κείμενο της ομάδας (για το κείμενο βλέπε εδώ: https://www.kar.org.gr/2019/12/24/27-12-19-kentriki-plateia-ptolemaidas-mprosta-sto-karavi-7-00-m-m-kallitechniki-paremvasi-apo-tin-omada-apopeira-quot-to-dentro-mas-den-kaigetai-kaiei-quot/?fbclid=IwAR2bAQoSoNMFxPPFN9ySX0J2x-XEMPtO8YOkUzEKg5Bo9GCCrOBbt48ef6w)

της Άντζελας Ιωαννίδου

Μια έκθεση αποκαλύπτει την φωτογραφική κληρονομιά της CNT, στην οποία παρουσιάζεται η ελευθεριακή επανάσταση της καταλανικής πρωτεύουσας κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου όπου η πλειονότητα των εταιρειών στην πόλη είχαν κολεκτιβοποιηθεί. Η αναρχική Βαρκελώνη, ένα μοναδικό ελευθεριακό πείραμα στην Ευρώπη που είχε κορυφωθεί από τον Ιούλιο του 1936 έως τον Μάιο του 1937, έχει μέχρι στιγμής αποτελέσει αντικείμενο πολλών μελετών και εγχειριδίων. Οι εικόνες ωστόσο αυτής της εξαιρετικής περιόδου παρέμεναν κρυμμένες.