ΓΝΩΜΕΣ

 

Το πιο σύντομο αντιρατσιστικό κείμενο, από τον Ozdemir Ince

333333

Καλλιτέχνης: Γεώργιος Βακαλό

 

Ένα πουλί πετούσε
ανάμεσα στη Σάμο και το Κουσάντασι.

Έ,που να καταλάβω
τούρκικο ήτανε πουλί ή ελληνικό;
Μην κι απ’αλλού ερχότανε
Και ποιά είναι η φυλή του;
Έ πουλί ,του είπα
Ποιοί είναι οι δικοί σου;
Ποιά είναι η χώρα σου;
Γλάρος είμαι,μου’πε
Πόσο χρονώ είμαι;
Όσο κι ο κόσμος.
Από ποιά χώρα είμαι;
Απ’τη γη,απ’τον ουρανό,απ’τη θάλασσα
Τα σύνορά μου ποιά;
Το χώμα,το νερό,ο αγέρας…

Özdemir İnce «Ένα πουλί» (Βir kuş)

Δημήτρης Συμεωνίδης, Thessaloniki Arts and Culture  http://www.thessalonikiartsandculture.gr

Όταν πήγα, ένα κοριτσάκι που το λένε Ζάχρα και ένα άλλο που το λένε Ζεηνάμπ, δυο διαόλια δέκα χρονών που είναι τα αγαπημένα μου, άρχισαν να τρέχουν κατά πάνω μου γιατί έλειπα δέκα μέρες και δεν τις είχα πετύχει από τότε που γύρισα. Στην τσάντα μου τόσες μέρες κουβαλούσα κάτι ξεραμένους αχινούς και μερικά κοχύλια που τους είχα φέρει από εκεί που ήμουν, γιατί δεν έχουν ξαναδεί μεγάλα κοχύλια. Άρχισαν τα φιλιά και τις αγκαλιές και τα «μου έλειψες» και τα γέλια και τα αεροπλανάκια στη μέση του δρόμου.

Γιώργος X. Παπασωτηρίου

Ακκίζεται, ναρκισσεύεται, κομπορρημονεί και φτύνει δεξιά κι αριστερά τη σήψη του μυαλού του μαζί με άγριο ρατσισμό. Όχι, λέει, «δεν είναι πρόσφυγες, είναι μετανάστες»! Αυτή είναι η κυβερνητική γραμμή που καλλιεργείται τελευταία από τις δεξιές εφημερίδες και προπαγανδίζεται από τα καθεστωτικά τηλεοπτικά κανάλια. Γιατί το κάνουν αυτό; Γιατί οι πρόσφυγες μετακινούνται για να σωθούν, γιατί κινδυνεύουν, βιώνουν πόλεμο, διώξεις, γενικευμένη βία, ενώ οι μετανάστες μετακινούνται, λέει, για να «ζήσουν καλύτερα»! Θεωρούν συνήθως ως μετανάστες τους Αφρικανούς, ισχυριζόμενοι ότι στην Αφρική δεν έχουν πόλεμο όπως οι Σύριοι, ή βία όπως στο Αφγανιστάν. Αποκρύπτουν τους άγριους εμφυλίους στην Αφρική τους οποίους προκαλούν οι δυτικοί. Κανείς δεν μιλάει για τα σκλαβοπάζαρα της Λιβύης, την οποία υποτίθεται ότι «εκδημοκράτισαν» οι δυτικοί. Δεν λέει κανείς τους ότι ο τεράστιος φυσικός πλούτος της μαύρης ηπείρου καταληστεύεται από τους δυτικούς εισβολείς, νεοαποικιοκράτες και οι κάτοικοί της λιμοκτονούν.

Οι αποφάσεις του ΚΥΣΕΑ για τη διαχείριση του προσφυγικού, όπως η πλήρης κατάργηση των δευτεροβάθμιων επιτροπών εξέτασης των αιτημάτων ασύλου ή η προμήθεια ευέλικτων μικρών σκαφών για τον εντοπισμό προσφύγων, που παραπέμπει σε επιχειρήσεις αποτροπής και επαναπροώθησης, έρχονται σε αντίθεση με το διεθνές δίκαιο και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Την επιχείρηση Χρυσοχοΐδη στα Εξάρχεια σχολιάζει η Έλενα Ακρίτα, αφήνοντας αιχμές κατά των «χρυσοχοίδηδων αυτού του κόσμου» που κάνουν κουμάντο και συλλαμβάνουν μετανάστες με παιδιά, εντοπίζοντας στα πρόσωπά τους τα «κακοποιά στοιχεία» για τα οποία μιλάνε μέρα – νύχτα στα κανάλια, κι έχουν βαλθεί να πείσουν την κοινωνία ότι αποτελούν το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας.

Ο κύριος Τάκης Θεοδωρόπουλος μας ενημέρωσε ότι η μικρή ακτιβίστρια Γκρέτα Τούνμπεργκ «αξιοποιεί ψυχολογικά σύνδρομα για την επίτευξη των στόχων της. Πάσχει από ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή και την ταλαιπωρούν διάφορες ιδεοληψίες. Υπηρετεί τη νεογλώσσα της πολιτικής ορθότητας και τη θρησκεία της οικολογίας». Ως εκ τούτου, η Γκρέτα «είναι η κόρη που δε θα ήθελε να έχει». Ο κ. Τάκης αυτά. Ως γουοναμπί Ουελμπέκ.

Με αιχμηρό τρόπο σχολιάζει η μητέρα του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου τη δικαστική απόφαση για την αποφυλάκιση του Επ. Κορκονέα.

Σε δήλωσή της η Τζίνα Τσαλικιάν τονίζει χαρακτηριστικά: «Τώρα ήρθε και το ολοκληρωτικό χτύπημα. Το παιδί μου στο χώμα και οι δολοφόνοι ελεύθεροι».

Toυ ΑΝΤΩΝΗ ΣΚΟΡΔΙΛΗ

‘‘Στις συνεντεύξεις, στα κείμενα και στις ομιλίες μου χαρακτήριζα την παρουσία της Χρυσής Αυγής στη Βουλή «παροδικό φαινόμενο» κι επέμενα λέγοντας, «ήρθε αλλά δεν θα μείνει». Γνωρίζω ότι σχεδόν όλοι και όλες θεωρούσαν τα λόγια μου κραυγές απέλπιδας αισιοδοξίας σε δύσκολους καιρούς. Όμως δεν ήταν. Ήμουν απόλυτα βέβαιος.’’

“Καμία ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη…”

Ένα σύνθημα η αφετηρία του οποίου βρίσκεται στα μητροπολιτικά κέντρα των Η.Π.Α την δεκαετία του ’80 από τις κοινότητες των αφροαμερικανών οι οποίες μέσω αυτού προσπαθούσαν να αποτυπώσουν την ασυδοσία και την ατιμωρησία των αστυνομικών δυνάμεων και των ρατσιστών στις διαρκείς δολοφονικές επιθέσεις εις βάρος τους.

EUROKINISSI/ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΙΣΙΝΑΣ

Αφροδίτη Τζιαντζή

Μεταπτυχιακοί, υποψήφιοι διδάκτορες και μεταδιδακτορικοί, η γενιά των 30άρηδων δηλαδή που εργάζεται και ερευνά στα πανεπιστήμια, παίρνουν θέση στη μάχη για την υπεράσπιση του πανεπιστημιακού ασύλου και της δημόσιας και δωρεάν Παιδείας.

Οι πρόσφατες μαζικές διαδηλώσεις ενάντια στο επικείμενο νομοσχέδιο κατάργησης του πανεπιστημιακού ασύλου ήταν μια πρόβα τζενεράλε που προϊδεάζει για ένα θερμό κινηματικό φθινόπωρο, χωρίς βέβαια να το προεξοφλεί. Χιλιάδες νέοι και νέες, όχι μόνο φοιτητές αλλά και εργαζόμενοι στα πανεπιστήμια, στην έρευνα και την εκπαίδευση, διατράνωσαν με δύναμη και ορμή ότι «τον λόγο για το άσυλο τον έχουμε εμείς και όχι οι πρυτάνεις, τα ΜΑΤ και οι εισαγγελείς».

Θα καταφέρει η επίδειξη πυγμής της νεοφιλελεύθερης Δεξιάς, που θέλει να τελειώνει με το άσυλο νομοθετώντας την κατάργησή του μες στο κατακαλόκαιρο, να ξυπνήσει το απονευρωμένο προς το παρόν φοιτητικό κίνημα;

του Ηλία Ιωακείμογλου
Να οραµατίζεσαι «µεγάλες λεωφόρους»
Ο Ρεζίς Ντεµπρέ, που έζησε από κοντά τον ένοπλο αγώνα του Τσε Γκεβάρα στη Βολιβία, παρατηρεί ότι στην πολιτική πρέπει να οραµατίζεσαι µεγάλες λεωφόρους εάν θέλεις να κάνεις έστω µικρά βήµατα. Προφανώς ο Γάλλος φιλόσοφος αναφερόταν σε αυτούς που ήθελαν να αλλάξουν τον κόσµο, δηλαδή στους κυριαρχούµενους και µάλιστα σε όσους από αυτούς είχαν αποφασίσει να κουβαλήσουν στους ώµους τους την τύχη των καταπιεσµένων, των προλετάριων, των «χωρίς φωνή», των αποκλεισµένων, των υποτελών κοινωνικών τάξεων. Οι άλλοι, οι κυρίαρχοι, δεν χρειάζονται κανένα όνειρο· για εκείνους «όλα πρέπει να αλλάξουν προκειµένου να παραµείνουν ίδια»,1 προκειµένου δηλαδή να διατηρηθεί το σύστηµα ανακαινισµένο.

Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ/ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

Μαζικότατη η σημερινή διαδήλωση στην Αθήνα, έναν χρόνο μετά τη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου. Με κεντρικό σύνθημα «12 μήνες χωρίς εκείνη, η Zackie απαιτεί δικαιοσύνη»,...