ΓΝΩΜΕΣ

 

Το πιο σύντομο αντιρατσιστικό κείμενο, από τον Ozdemir Ince

333333

Καλλιτέχνης: Γεώργιος Βακαλό

 

Ένα πουλί πετούσε
ανάμεσα στη Σάμο και το Κουσάντασι.

Έ,που να καταλάβω
τούρκικο ήτανε πουλί ή ελληνικό;
Μην κι απ’αλλού ερχότανε
Και ποιά είναι η φυλή του;
Έ πουλί ,του είπα
Ποιοί είναι οι δικοί σου;
Ποιά είναι η χώρα σου;
Γλάρος είμαι,μου’πε
Πόσο χρονώ είμαι;
Όσο κι ο κόσμος.
Από ποιά χώρα είμαι;
Απ’τη γη,απ’τον ουρανό,απ’τη θάλασσα
Τα σύνορά μου ποιά;
Το χώμα,το νερό,ο αγέρας…

Özdemir İnce «Ένα πουλί» (Βir kuş)

Δημήτρης Συμεωνίδης, Thessaloniki Arts and Culture  http://www.thessalonikiartsandculture.gr

Η ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΗ.
Προ ημερών πληροφορήθηκα ότι κατεδαφίστηκε ο όροφος της προσφυγικής πολυκατοικίας επί της οδού ΜΑΙΝΕΜΕΝΗΣ 62-66, έναντι ΚΕΠ. Ένοιωσα ένα σφίξιμο μέσα μου.

Δεν φταίει το παιδί, εγώ φταίω. Προκάλεσα. Γλίστρησα. Τι γύρευα τέτοια ώρα στα Εξάρχεια -εδώ και 30 χρόνια, πόσα είμαι εκεί τέλος πάντων;

Μην το περάσετε ΕΔΕ, δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο για έναν αστυνομικό. Έχουμε δει τι γίνεται κάθε φορά, θα καταστραφεί. Παίρνω όλο το φταίξιμο πάνω μου.

Ελπίζω μόνο να είναι καλά στην υγεία του, γιατί οι μέσα ψιλοτραυματίστηκαν, αλλά ΟΚ, πολίτες είναι, δεν είναι το ίδιο. Αυτός να είναι καλά.

Παντελής Μπουκάλας

Φανερό είναι στις καταθέσεις των εφτά αστυνομικών το χέρι κάποιου ενοποιητή-σεναριογράφου, που ανέλαβε να αμβλύνει τις κραυγαλέες αντιφάσεις και να ετοιμάσει μια ανεκτή ιστοριούλα…


Ο Σ. που ήταν 6 και έτρεχε κλαίγοντας στην αγκαλιά μου κάθε φορά που είχαμε άσκηση στην περιοχή και περνούσαν μαχητικά πάνω από το σχολείο. Η Σ. με το κοντοκουρεμένο μαλλί επειδή είχε ψείρες, που έπαιρνε τα μαλλιά μου και τα έβαζε στο κεφαλάκι της και μου έλεγε στεναχωρημένη «κι εγώ είχα έτσι μακριά μαλλιά». Η Μ. που δεν μιλούσε έναν ολόκληρο χρόνο, αλλά μου έφτιαξε από μόνη της ένα τιμόνι που χρειαζόμουν για τα σκηνικά στην παράστασή μας. Ο Α. και η Ν. που δεν μιλάνε καν την ίδια γλώσσα αλλά συστήνονται ως αδέρφια. Η Λ. που ερχόταν στα διαλείμματα και μου έφτιαχνε γαλλικές πλεξούδες τα μαλλιά. Ο Σ. που έμαθε τα πάντα από τη γεωγραφία για να καταλάβει το ταξίδι του. Η Ε. που θέλει πάντα να τη σηκώνω πρώτη και να της δένω τα κορδόνια, ενώ ξέρει να τα δένει. Ο Ρ. που μου μαζεύει λουλουδάκια από την αυλή κάθε φορά γιατί του αρέσει που παίζουμε… και τόσα άλλα, που θα μπορούσα να σας τα γράφω μέχρι αύριο, για να σας πω πώς και τα παιδιά που χάθηκαν, σαν αυτά τα παιδιά ήταν. Σαν όλα τα παιδιά…

@Utopia99842502

 

Στη ζωή και στην πολιτική, μπορείς να βλέπεις την ακολουθία γεγονότων απλώς ως χρονική και να είσαι ένας ευτυχισμένος ανόητος ή να βλέπεις σχέση αιτίας και να καταλαβαίνεις σε συγκεκριμένες υποθέσεις τη σκοπιμότητα και τον κίνδυνο.

Η αποφυλάκιση Πατέλη του πυρηνάρχη Νίκαιας, καταδικασμένου μέλους της Χρυσής Αυγής και συνεργού στη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, είναι μια τέτοια περίπτωση.

Απόσπασμα από την διπλωματική εργασία με τίτλο «Η διάδοση του ακροδεξιού λόγου στο σχολείο σε εποχή κρίσης. Αν και πώς ενσωματώνεται στο λόγο των μαθητών» στο τμήμα Κοινωνιολογίας του Πάντειου Πανεπιστημίου


8 χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα – 1 χρόνος από την καταδίκη της Χρυσής Αυγής
Σεπτέμβριος, αντιφασιστικός μήνας μνήμης και δράσης
Του Μάριου Αυγουστάτου
Έχουν περάσει 8 χρόνια από την 18η Σεπτέμβρη του 2013, το βράδυ που δολοφονήθηκε ο Παύλος Φύσσας. Και στις 7 Οκτώβρη κλείνει ένας χρόνος από την ανακοίνωση της απόφασης του Εφετείου για τη δίκη της Χρυσής Αυγής και την τεράστια αντιφασιστική συγκέντρωση.

Αφότου επικυρώθηκε με τρόπο θεαματικό η δεδομένη εδώ και πολλά χρόνια πολιτική, ηθική και επιχειρησιακή χρεωκοπία του τελευταίου μεγάλου αποικιοκρατικού εγχειρήματος που ανέλαβε (πρώτη φορά σύσσωμη) η Δύση “εν τοις βαρβαρικοίς”, το ζητούμενο της αποαποικιοποίησης του μυαλού μας ήρθε επιτακτικά στο προσκήνιο.

του Διονύσιου Καλιντέρη

του Θανάση Κούρκουλα

Έφτασαν με βάρκες σε κάποια παραλία ελληνικού νησιού του Ανατολικού Αιγαίου. Περπάτησαν προς το εσωτερικό του νησιού, ζητώντας τρόφιμα και νερό από κατοίκους του νησιού. Πολλές δεκάδες άνθρωποι τους είδαν και τους μίλησαν. Κάποια στιγμή ήρθαν αυτοκίνητα της αστυνομίας και τους πήραν. Και στη συνέχεια …εξαφανίστηκαν. Το Λιμενικό επισήμως δεν διέσωσε κανέναν. Η Αστυνομία επισήμως δεν ξέρει τίποτα και δεν έχει καταγράψει καμία νέα άφιξη πρόσφυγα. Πρόκειται για επαναλαμβανόμενη τραγική ιστορία προσφύγων και προσφυγισσών που καταφέρνουν να πατήσουν το πόδι τους στο έδαφος ελληνικού νησιού και στη συνέχεια γίνονται θύματα εγκληματικών παράνομων επαναπροωθήσεων των ελληνικών αρχών. Επιβιβάζονται σε φουσκωτές σχεδίες από τις ελληνικές αρχές και ρυμουλκούνται μεσοπέλαγα στα διεθνή ύδατα, όπου εγκαταλείπονται στο έλεος της θάλασσας, της πείνας και της δίψας.


«Μόνο ένα θύμα ξέρει τι σημαίνει να είσαι θύμα βασανιστηρίων». O Tεράνς είναι 36 ετών, πρόσφυγας από το Κονγκό. Στην πατρίδα του, όπου εργαζόταν ως δικηγόρος, έπεσε θύμα βασανιστηρίων και αναγκάστηκε να ξεκινήσει για την Ευρώπη, όχι για «μία καλύτερη ζωή», αλλά απλως για προστασία. Χρειάστηκε να περάσουν τέσσερα ολόκληρα χρόνια ώστε να αναγνωριστεί ως θύμα βασανιστηρίων στην Ελλάδα και να λάβει άσυλο, διάστημα κατά το οποίο έπρεπε να βρεθεί φυλακισμένος με διάφορους τρόπους και να περάσει μέσα από τα απάνθρωπα κέντρα κράτησης. Σήμερα ζει στην Αθήνα και, μαζί με άλλους επιζώντες και επιζώσες, παλεύει για να μην περάσει κανένας και καμία ξανά όσα έζησε ο ίδιος στην Οδύσσειά του. Να κλείσουν επιτέλους τα τραύματα.