ΓΝΩΜΕΣ

 

Το πιο σύντομο αντιρατσιστικό κείμενο, από τον Ozdemir Ince

333333

Καλλιτέχνης: Γεώργιος Βακαλό

 

Ένα πουλί πετούσε
ανάμεσα στη Σάμο και το Κουσάντασι.

Έ,που να καταλάβω
τούρκικο ήτανε πουλί ή ελληνικό;
Μην κι απ’αλλού ερχότανε
Και ποιά είναι η φυλή του;
Έ πουλί ,του είπα
Ποιοί είναι οι δικοί σου;
Ποιά είναι η χώρα σου;
Γλάρος είμαι,μου’πε
Πόσο χρονώ είμαι;
Όσο κι ο κόσμος.
Από ποιά χώρα είμαι;
Απ’τη γη,απ’τον ουρανό,απ’τη θάλασσα
Τα σύνορά μου ποιά;
Το χώμα,το νερό,ο αγέρας…

Özdemir İnce «Ένα πουλί» (Βir kuş)

Δημήτρης Συμεωνίδης, Thessaloniki Arts and Culture  http://www.thessalonikiartsandculture.gr

8 χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα – 1 χρόνος από την καταδίκη της Χρυσής Αυγής
Σεπτέμβριος, αντιφασιστικός μήνας μνήμης και δράσης
Του Μάριου Αυγουστάτου
Έχουν περάσει 8 χρόνια από την 18η Σεπτέμβρη του 2013, το βράδυ που δολοφονήθηκε ο Παύλος Φύσσας. Και στις 7 Οκτώβρη κλείνει ένας χρόνος από την ανακοίνωση της απόφασης του Εφετείου για τη δίκη της Χρυσής Αυγής και την τεράστια αντιφασιστική συγκέντρωση.

Αφότου επικυρώθηκε με τρόπο θεαματικό η δεδομένη εδώ και πολλά χρόνια πολιτική, ηθική και επιχειρησιακή χρεωκοπία του τελευταίου μεγάλου αποικιοκρατικού εγχειρήματος που ανέλαβε (πρώτη φορά σύσσωμη) η Δύση “εν τοις βαρβαρικοίς”, το ζητούμενο της αποαποικιοποίησης του μυαλού μας ήρθε επιτακτικά στο προσκήνιο.

του Διονύσιου Καλιντέρη

του Θανάση Κούρκουλα

Έφτασαν με βάρκες σε κάποια παραλία ελληνικού νησιού του Ανατολικού Αιγαίου. Περπάτησαν προς το εσωτερικό του νησιού, ζητώντας τρόφιμα και νερό από κατοίκους του νησιού. Πολλές δεκάδες άνθρωποι τους είδαν και τους μίλησαν. Κάποια στιγμή ήρθαν αυτοκίνητα της αστυνομίας και τους πήραν. Και στη συνέχεια …εξαφανίστηκαν. Το Λιμενικό επισήμως δεν διέσωσε κανέναν. Η Αστυνομία επισήμως δεν ξέρει τίποτα και δεν έχει καταγράψει καμία νέα άφιξη πρόσφυγα. Πρόκειται για επαναλαμβανόμενη τραγική ιστορία προσφύγων και προσφυγισσών που καταφέρνουν να πατήσουν το πόδι τους στο έδαφος ελληνικού νησιού και στη συνέχεια γίνονται θύματα εγκληματικών παράνομων επαναπροωθήσεων των ελληνικών αρχών. Επιβιβάζονται σε φουσκωτές σχεδίες από τις ελληνικές αρχές και ρυμουλκούνται μεσοπέλαγα στα διεθνή ύδατα, όπου εγκαταλείπονται στο έλεος της θάλασσας, της πείνας και της δίψας.


«Μόνο ένα θύμα ξέρει τι σημαίνει να είσαι θύμα βασανιστηρίων». O Tεράνς είναι 36 ετών, πρόσφυγας από το Κονγκό. Στην πατρίδα του, όπου εργαζόταν ως δικηγόρος, έπεσε θύμα βασανιστηρίων και αναγκάστηκε να ξεκινήσει για την Ευρώπη, όχι για «μία καλύτερη ζωή», αλλά απλως για προστασία. Χρειάστηκε να περάσουν τέσσερα ολόκληρα χρόνια ώστε να αναγνωριστεί ως θύμα βασανιστηρίων στην Ελλάδα και να λάβει άσυλο, διάστημα κατά το οποίο έπρεπε να βρεθεί φυλακισμένος με διάφορους τρόπους και να περάσει μέσα από τα απάνθρωπα κέντρα κράτησης. Σήμερα ζει στην Αθήνα και, μαζί με άλλους επιζώντες και επιζώσες, παλεύει για να μην περάσει κανένας και καμία ξανά όσα έζησε ο ίδιος στην Οδύσσειά του. Να κλείσουν επιτέλους τα τραύματα.

Μα ναι, μην το συζητάτε. Φυσικά και δεν έχει πολιτικές προεκτάσεις το θέμα. Φυσικά και θα ξεχάσουμε την εργαλειοποίηση της υπόθεσης στα #Γλυκα_Νερά, από τους πολιτευτές και τα τρολ της ΝΔ. Τους ματσό «ελληναράδες» και τις αντι-φεμινίστριες, που καταστρέφεται η κοσμοθεωρία τους από τις αξύριστες μασχάλες, τις ραγάδες και την κυτταρίτιδα. Από σύσσωμη τη νέα, εναλλακτική Δεξιά, που υπονομεύει διαρκώς τον αναγνωρισμένο διεθνώς όρο της «γυναικοκτονίας». Αυτούς που ήταν βέβαιοι πως οι δολοφόνοι της Καρολάιν ήταν αλλοδαποί, «μιλούσαν σπαστά ελληνικά», «η αστυνομία τους έχει κυκλώσει» και μετά από σχεδόν 40 μέρες έλυσε το μυστήριο, σε ένα απόλυτα «βολικό» χρονικό timing. Δεν τίθεται θέμα. Το έχουμε ξεχάσει ήδη.

 

Οι θέσεις της Εναλλακτικής Παρέμβασης Δικηγόρων-Δικηγορικής Ανατροπής για το σ/ν του υπουργείου Δικαιοσύνης «Μεταρρυθμίσεις αναφορικά με τις σχέσεις γονέων και τέκνων και άλλα ζητήματα οικογενειακού δικαίου» έχουν εισφερθεί και στην διαβούλευση επί του σχεδίου και εν πολλοίς αποτελούν τον πυρήνα της εισήγησής μου:


«Ο Χομαγιούν και ο Βακάρ έχουν καρδιά μεγάλη / Βλέπουν το τρένο να ’ρχεται και δίχως να το νιώσουν / γίνονται όχθες και κυλά της ανθρωπιάς ποτάμι»

Είναι οι τρεις τελευταίοι στίχοι από το εξαιρετικό τραγούδι του εξαιρετικού συνθέτη Θανάση Παπακωνσταντίνου, «Ο Χομαγιούν και ο Βακάρ», φόρος τιμής στους δύο νεαρούς Πακιστανούς μετανάστες Χομαγιούν Ανβάρ και Βακάρ Αχμέντ που βρήκαν τραγικό θάνατο προσπαθώντας να απεγκλωβίσουν ένα ηλικιωμένο ζευγάρι από τις ράγες του τρένου στις 6 Απριλίου του 2012, στο Κρυονέρι Αττικής. Πάλευε κι ένας τρίτος μαζί τους, ο Μασούντ Αχμέντ, κατάφεραν όμως και τον τράβηξαν πίσω όσοι είχαν συγκεντρωθεί εκεί.

Συνέντευξη του Θράσου Αβραάμ* στο Κόκκινο Νήμα

Τον τελευταίο καιρό πολύ σπάνια εμφανίζονται μαρτυρίες από την προσφυγική δομή του Καρά Τεπέ. Ανάμεσα στις λίγες εικόνες που έχουν δει το φως της δημοσιότητας είναι εκείνες της αθλιότητας των πλημμυρισμένων σκηνών και ανθρώπων. Ποια κατάσταση επικρατεί στα προσφυγικά στρατόπεδα του νησιού μετά το κλείσιμο της Μόριας;
Με την δημιουργία του στρατοπέδου στον Καρά Τεπέ μετά το κάψιμο της Μόριας η πρόσβαση σε αυτόν είναι απαγορευτική για δημοσιογράφους και φωτορεπόρτερ. Με το πρόσχημα των μέτρων προφύλαξης από την πανδημία του κορονοϊού, οι Αρχές δεν επιτρέπουν την πρόσβαση σε ανθρώπους του Τύπου προκειμένου να εισέλθουν σε αυτό για να κάνουν ρεπορτάζ με φωτογραφίες και συνεντεύξεις από τους πρόσφυγες και μετανάστες. Ακόμα και όταν ακολουθούνται όλες οι διαδικασίες από μεριάς των δημοσιογράφων, με επίσημο αίτημα στο αρμόδιο υπουργείο, οι απαντήσεις είναι αρνητικές. Οι «επίσημες» φωτογραφίες ή βίντεο που βγαίνουν μέσα από τον προσφυγικό καταυλισμό είναι ελεγχόμενες από τις αρχές. Παραδείγματος χάριν, κατά την πολύ σύντομη επίσκεψη του πρωθυπουργού στις 31 Δεκεμβρίου 2020 στον Καρά Τεπέ απαγορεύτηκε η πρόσβαση σε δημοσιογράφους και φωτορεπόρτερ. Οι εικόνες και τα βίντεο που δόθηκαν στη δημοσιότητα, ήταν από το συνεργείο που συνοδεύει τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Παράλληλα, υπάρχουν καταγγελίες από πρόσφυγες και μετανάστες ότι τους έχει ανακοινωθεί πως αν εντοπιστούν να βγάζουν φωτογραφίες ή βίντεο από το στρατόπεδο, θα τους κατάσχουν τα κινητά τηλέφωνα. Από τα παραπάνω γίνεται σαφές ότι υπάρχει συντονισμένη επιχείρηση από μεριάς των αρχών προκειμένου να μην δημοσιοποιείται οτιδήποτε αφορά τον Καρά Τεπέ. Υπάρχει, δηλαδή, ένα ιδιότυπο καθεστώς ελέγχου της πληροφορίας και της ενημέρωσης, προκειμένου ο έξω κόσμος να μην μαθαίνει τι γίνεται μέσα στο στρατόπεδο.
Να πούμε όμως και λίγα λόγια για την κατάσταση που επικρατεί στο camp του Καρά Τεπέ. Το νέο κέντρο στήθηκε βιαστικά μετά την πυρκαγιά στο Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης της Μόριας τον περασμένο Σεπτέμβριο. Βρίσκεται ακριβώς δίπλα στη θάλασσα και είναι πολύ περισσότερο εκτεθειμένο σε όλων των ειδών τα καιρικά φαινόμενα και τις πλημμύρες. Όλοι οι πρόσφυγες και μετανάστες μένουν σε σκηνές. Πολλές από αυτές είναι στημένες κοντά στη θάλασσα και δεν έχουν ούτε πάτωμα. Υπάρχουν βέβαια και τα θερμαινόμενα Rubb Hall, που είναι μεγάλες σκηνές χωρητικότητας πολλών δεκάδων ατόμων, οι οποίες διαθέτουν κλιματισμό, αλλά αυτές είναι ελάχιστές. Να σημειωθεί ότι δεν επιτρέπεται στους πρόσφυγες και μετανάστες να ανάβουν φωτιά για να μαγειρέψουν φαγητό για τις οικογένειές τους και πρέπει να αρκούνται στο ημερήσιο σιτηρέσιο που τους παρέχεται.
Το νέο ΚΥΤ Λέσβου είναι περιφραγμένο και δεν επιτρέπεται η πρόσβαση. Σήμερα προσπαθούν να επιβιώσουν στο συγκεκριμένο camp 7.000 περίπου αιτούντες άσυλο, εκ των οποίων οι 2.500 είναι ανήλικα παιδιά όλων των ηλικιών. Οι χώροι υγιεινής και καθαριότητας όπως τουαλέτες και ντους δεν επαρκούν ενώ η πρόσβαση σε αυτές όταν υπάρχουν κακές καιρικές συνθήκες είναι πολύ δύσκολη. Όταν υπάρχει καταιγίδα, για να χρησιμοποιήσει κάποιος την τουαλέτα θα πρέπει σίγουρα να βραχεί.
Μεγάλα είναι τα προβλήματα και στην ηλεκτροδότηση, καθώς αυτή γίνεται σταδιακά ανά πτέρυγα μόνο για οχτώ ώρες την ημέρα. Συνεχείς είναι οι διακοπές του ρεύματος καθώς σε συνθήκες κρύου το ηλεκτρικό κύκλωμα υπερφορτώνεται από την προσπάθεια των προσφύγων να ζεσταθούν με όποιο ηλεκτρικό σώμα έχουν στη διάθεσή τους. Εκτός από αυτά, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι σύμφωνα με έκθεση που δημοσιεύθηκε στις 17 Φεβρουαρίου, η Human Rights Watch κατηγόρησε την ελληνική κυβέρνηση ότι σε τμήματα του εδάφους στο Καρά Τεπέ υπάρχει μόλυνση με μόλυβδο.
Πέραν όμως από αυτό το νεότευκτο στρατόπεδο του Καρά Τεπέ, στην ίδια περιοχή υπάρχει και ο δημοτικός καταυλισμός που λειτουργεί από το καλοκαίρι του 2015, όπου οι συνθήκες να είναι σαφώς καλύτερες.

Το οικογενειακό δίκαιο της χώρας, που είχε συμβάλει σημαντικά στην προστασία των δικαιωμάτων των παιδιών και κυρίως των μητέρων, οι οποίες μέσα στα εκρηκτικά αδιέξοδα μιας οικογενειακής σχέσης αναλάμβαναν την επιμέλεια των ανήλικων παιδιών τους, ετοιμάζεται να υποστεί μια αληθινή κακοποίηση στο όνομα της προστασίας των δικαιωμάτων τους.

Αφημένο στα χέρια ενός υπουργού που φοβάται τον διάλογο με όσους αντιτίθενται στα κυβερνητικά σχέδια, ανατρέπεται τώρα με μέτρα που προωθούν συγκεκριμένες ομάδες οι οποίες εμπνέονται από «κινήματα» αγανακτισμένων πατεράδων. Τις επόμενες ημέρες θα μεταφερθεί στη Βουλή άλλος ένας αδιέξοδος διάλογος, την ώρα που η κυβερνητική πλειοψηφία είναι αποφασισμένη να αφοπλίσει την προστασία της πολιτείας σε συζύγους και παιδιά που υπήρξαν θύματα ακόμα και σκληρής ενδοοικογενειακής βίας.

Με αφορμή τη χθεσινή Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού και για την εξάλειψη των φυλετικών διακρίσεων που το 1966 καθιερώθηκε από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών να εορτάζεται κάθε χρόνο την 21η Μαρτίου έχει, πιστεύουμε, ενδιαφέρον να δούμε το πώς μεταλλάσσονται τα επιστημονικά ιδεολογήματα που επιχειρούν να δικαιολογήσουν τις ξενοφοβικές και σεξιστικές πολιτικές.


Από την αρχαιότητα μέχρι τους Νεότερους χρόνους, η απαξίωση του «άλλου», του ξένου ως «βάρβαρου», βασιζόταν πρωτίστως σε θρησκευτικές, πολιτικές, κοινωνικές και πολιτισμικές διαφορές και όχι σε διαφορές «αίματος», δηλαδή στην αμφισβήτηση της ανθρώπινης φύσης των «αλλοδαπών» και άρα «διαφορετικών» από εμάς ανθρώπων.