Το χυδαίο βίντεο του Μπεν Γκβιρ, στο οποίο εμφανίζεται να πανηγυρίζει για την απαγωγή και την κακοποίηση των μελών της αποστολής Global Sumud Flotilla, προκάλεσε τέτοια διεθνή κατακραυγή, ώστε ακόμη και κυβερνήσεις που στηρίζουν σταθερά το Ισραήλ -όπως της Μελόνι και το ελληνικό ΥΠΕΞ- να αναγκαστούν να κρατήσουν επικριτική στάση, έστω σε επίπεδο επικοινωνίας. Το Ισραήλ πάντως, έχοντας μετατρέψει τη διαχείριση τέτοιων σκανδάλων σε υπόθεση ρουτίνας, πέρασε άμεσα στην αντεπίθεση, ενεργοποιώντας τον γνώριμο μηχανισμό διαδικτυακής προπαγάνδας εναντίον της ανθρωπιστικής αποστολής και των συμμετεχόντων της.

«Θέλουμε να τ’ αλλάξουμε τα πράγματα. Βαρεθήκαμε να μοχθούμε από τα χαράματα, ίσα – ίσα μόνο για να ζούμε και να μην έχουμε μια ώρα να σκεφτούμε» τραγουδούσαν οι Αμερικανοί εργάτες πριν από 140 χρόνια.

του Κωστή Παπαϊωάννου

Όπου βρίσκει ελεύθερο χώρο, στις σχολικές αίθουσες, στους διαδρόμους, στην αυλή ο φασισμός απλώνεται – Πώς αντιδρούμε σε εκδηλώσεις νεοφασισμού στα σχολεία;

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου*

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Στις εκλογές του 2020, ο Ντόναλντ Τραμπ έχασε ολοκάθαρα από τον Τζο Μπάιντεν με διαφορά 74 εκλεκτόρων και επτά εκατομμυρίων ψήφων, αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να ισχυριστεί ότι νίκησε και ότι υπήρξε θύμα νοθείας. Όσο εξωφρενικό κι αν υπήρξε, αυτό το προηγούμενο ωχριά μπροστά στον ισχυρισμό του ότι κατήγαγε συντριπτική νίκη εναντίον του Ιράν με την εύθραυστη συμφωνία της Τρίτης για εκεχειρία 15 ημερών. Η γαλλική Le Monde έκανε λόγο για «πανωλεθρία» των ΗΠΑ, ενώ οι New York Times διερωτώνταν αν ο ατυχής πόλεμος των 40 ημερών σημάνει για την αμερικανική ηγεμονία ό,τι σήμανε το φιάσκο του Σουέζ (1956) για τη θνήσκουσα βρετανική αυτοκρατορία.

του Κωστή Παπαϊωάννου

Ενώ η Χρυσή Αυγή καταδικάζεται τελεσίδικα ως εγκληματική οργάνωση, το όραμα της εμπνέει παράνομες επιχειρήσεις του ελληνικού κράτους με οσμή παρακράτους.

Βρεθήκαμε στο Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών και όσα είδαμε μάς έκαναν να θαυμάσουμε για άλλη μία φορά τη δύναμη της αλληλεγγύης που το μόνο που δεν αναγνωρίζει είναι τα σύνορα.

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Από την πρώτη κιόλας προεδρία του Ντόναλντ Τραμπ, αλλά ακόμη περισσότερο μετά τη συνάντηση της Αλάσκα με τον Βλαντίμιρ Πούτιν, κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ και την Ευρώπη η θεωρία συνωμοσίας ότι ο Αμερικανός πρόεδρος ήταν κάτι σαν τον «Άνθρωπο της Μαντσουρίας» στην ταινία του 1962 με τον Φρανκ Σινάτρα: ένα ανδρείκελο των Ρώσων, οι οποίοι από κάπου τον κρατάνε γερά- από μυστικές οικονομικές διασυνδέσεις, από σεξουαλικά σκάνδαλα που έχουν βιντεοσκοπηθεί ή από όπου αλλού μπορεί κανείς να φανταστεί. Μετά την έναρξη του νέου, μεγάλης κλίμακας πολέμου του Ισραήλ και του κράτους πελάτη του, των Ηνωμένων Πολιτειών, εναντίον του Ιράν, μπορεί βάσιμα κανείς να αναρωτηθεί: από πού κρατάνε, αλήθεια, τον Ντόναλντ Τραμπ ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου και οι μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ;

του Δημήτρη Αγγελίδη