ΓΝΩΜΕΣ

 

Το πιο σύντομο αντιρατσιστικό κείμενο, από τον Ozdemir Ince

333333

Καλλιτέχνης: Γεώργιος Βακαλό

 

Ένα πουλί πετούσε
ανάμεσα στη Σάμο και το Κουσάντασι.

Έ,που να καταλάβω
τούρκικο ήτανε πουλί ή ελληνικό;
Μην κι απ’αλλού ερχότανε
Και ποιά είναι η φυλή του;
Έ πουλί ,του είπα
Ποιοί είναι οι δικοί σου;
Ποιά είναι η χώρα σου;
Γλάρος είμαι,μου’πε
Πόσο χρονώ είμαι;
Όσο κι ο κόσμος.
Από ποιά χώρα είμαι;
Απ’τη γη,απ’τον ουρανό,απ’τη θάλασσα
Τα σύνορά μου ποιά;
Το χώμα,το νερό,ο αγέρας…

Özdemir İnce «Ένα πουλί» (Βir kuş)

Δημήτρης Συμεωνίδης, Thessaloniki Arts and Culture  http://www.thessalonikiartsandculture.gr


Mamie Bradley και Μάγδα Φύσσα. Δυο γυναίκες της διπλανής πόρτας που έγιναν θεριά για τη μνήμη του παιδιού τους και δεν λύγισαν μπροστά στους ρατσιστές και στους φασίστες.

Ένα ήσυχο βράδυ της 28ης Αυγούστου 1955, ο 14χρονος Emmett Till, ένα μαύρο αγόρι από το Σικάγο που επισκεπτόταν την οικογένειά του στην Αμερική του βαθέος Νότου, κατηγορήθηκε ότι φλέρταρε μια λευκή γυναίκα.

Ο πόλεμος έχει παντού και πάντα την ίδια γεύση: πόνο, ξεριζωμό, αγωνία, φόβο, ταλαιπωρία. Στο ΤΡΡ μιλά ο εκτελεστικός διευθυντής της οργάνωσης INTERSOS, Απόστολος Βεΐζης, που βρέθηκε στην Ουκρανία και στα σύνορα για παροχή ιατρικής-ανθρωπιστικής βοήθειας. «Αυτό που για μένα ήταν από τα πιο σοκαριστικά είναι τα αυτοκίνητα που έβλεπα να έρχονται και να έχουν γραμμένα πάνω τη λέξη «παιδιά». Ουσιαστικά, ήταν το μήνυμα «μην πυροβολείτε, δεν είμαστε στρατιωτικό όχημα, υπάρχουν παιδιά μέσα». Αυτοκίνητα με παιχνίδια στα τζάμια. Αυτοκίνητα με παιδιά που είχαν δει την προηγούμενη μέρα το σπίτι τους να βομβαρδίζεται. Σταμάτησαν να ζουν την παιδικότητά τους. Τους λείπει το κρεβάτι τους. Ο μπαμπάς τους» περιγράφει. Η Διευθύντρια Πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης Δράμας εξηγεί στο ΤΡΡ πώς είναι η νέα πραγματικότητα των προσφυγόπουλων από την Ουκρανία στα Ελληνικά σχολεία. «Το σημαντικό είναι να απαλύνουμε τα βιώματα και τις τραυματικές τους εμπειρίες» λέει, μιλώντας για το όνειρο της επιστροφής στα μάτια τους αλλά και το πλαίσιο ένταξης στην κοινωνία εδώ. Ένα πλαίσιο ένταξης που δυστυχώς δεν βρήκαν όλα τα προσφυγόπουλα που επί χρόνια καταφθάνουν στη χώρα μας.

Του Οδυσσέα Ιωάννου

 

Στις 23 Φεβρουαρίου 1942, ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς του 20ού αιώνα, ο Στέφαν Τσβάιχ, αυτοκτονεί μαζί με τη γυναίκα του, απελπισμένοι για το μέλλον της Ευρώπης, όπως αυτό διαγραφόταν με τον καλπασμό του ναζισμού. Δεν ξέρω αν θα έκαναν το ίδιο αν κάποιος τους έλεγε πως σε τρία χρόνια το τέρας θα ψυχορραγούσε. Μπορεί ναι, μπορεί και όχι, διαβλέποντας πως δεν έχει γυρισμό η πολιτιστική και αξιακή κατάπτωση της Ευρώπης.


του Evan Smith

 

Η οργάνωση της ακροδεξιάς στην Αυστραλία δεν είναι κάτι καινούργιο. Όμως κάθε φορά, συμμαχίες αντιφασιστών και ακτιβιστών σε συνδικάτα και οργανώσεις εμπόδισαν την άνοδό της. Είναι μια ιστορία από την οποία πολλά μπορεί να μάθει η Αριστερά του σήμερα.

 

Εάν υπήρχε κάποια αμφιβολία προηγουμένως, το 2021 έγινε ξεκάθαρο ότι οι αριστερές δυνάμεις στην Αυστραλία έπρεπε να πάρουν την απειλή της ακροδεξιάς στα σοβαρά. Τα ΜΜΕ αποκάλυψαν τις δράσεις της ακροδεξιάς στη χώρα, όπως επίσης τις διασυνδέσεις με ομάδες νεοναζί σε άλλες χώρες. Η αστυνομία συνέλαβε ακτιβιστές της ακροδεξιάς που είχαν σχέση με βίαια εγκλήματα, και επίσης η ακροδεξιά κινητοποιήθηκε ως μέρος του κινήματος ενάντια στους εμβολιασμούς και τα λοκντάουν, που είχε σαν κέντρο τη Μελβούρνη. Συχνά ιδιοποιήθηκαν στολές και σύμβολα συνδικάτων για να αποδώσουν νομιμότητα στο σκοπό τους.

Κάποιοι βιάστηκαν! Μπορεί να μη γνώριζαν ακόμα τίποτα, όμως έσπευσαν να πληροφορήσουν το κοινό ότι η ξεκληρισμένη οικογένεια στην Ανδραβίδα ήταν Αλβανοί… Αλβανός πατέρας δολοφόνησε τη γυναίκα του και έπνιξε τα παιδιά του… Αλβανοί γονείς έπνιξαν τα παιδιά τους και αυτοκτόνησαν… Υποπτος ο πρώην σύζυγος της Αλβανίδας και πατέρας του αγοριού που σώθηκε…

Ο διασημότερος βιασμός ήταν αυτός της Μαρία Σνάιντερ από τον Μάρλον Μπράντο στην ταινία «Το τελευταίο τανγκό στο Παρίσι»(1972) σε σκηνοθεσία Μπ. Μπερτολούτσι. Ακολούθησε ο βιασμός της Μπελούτσι στην ταινία «Μη αναστρέψιμος» (Irrevesible) το 2002

Κυρίαρχο στοιχείο στον βιασμό είναι η βία, η κυριαρχία και η επιβολή της θέλησης.

Ο βιασμός, σύμφωνα με το Μείζον Ελληνικό Λεξικό, είναι κατά πρώτον η χρησιμοποίηση βίας, η εξουδετέρωση, κατάπνιξη με τη βία, και δεύτερον «ο εξαναγκασμός σε ασέλγεια». Το κυρίαρχο στοιχείο λοιπόν είναι η επιβολή της δύναμης, η κυριαρχία διά της βίας.


Ανθρώπινο λάθος, ή εσκεμμένη παραποίηση γεγονότων αυτό που τρύπωσε στο δελτίο της δημόσιας τηλεορασης;

Δεν ξέρω από πού να το πιάσω, ώστε να μην προκαταλάβω όσους διαβάζουν αυτό το κείμενο –αφενός. Κι αφετέρου, αν αυτό που κατέλαβε εμένα από την στιγμή που το άκουσα είναι όντως αυτό που φοβάμαι, ε, εκεί πια κι αν δεν ξέρω τίποτα… Οπότε, ας το πιάσω απ’ την αρχή.

Ζωή Ναούμ

Κυριακή 16/1/2022

 

Ήταν Κυριακή 12 Δεκεμβρίου, δυο μέρες μετά την Παγκόσμια Ημέρα Ανθρώπινων Δικαιωμάτων. Καλή αφορμή για συζήτηση με τους μαθητές μου, σκέφτηκα κι «έκλεψα» μια ιδέα από το πρωινό μου σχολείο που θεώρησα ότι μπορεί να εφαρμοστεί και στο Κυριακάτικο.


του Νίκου Βασιλειάδη

Τo Nοέμβρη είχε οριστεί η έναρξη της δίκης – αρχικά σε βαθμό πλημμελήματος – της 25χρονης Σύριας Σάρα Μαρντίνι, εθελόντριας της ΜΚΟ ERCI, του 26χρονου Γερμανού Σιν Μπίντερ, του 40χρονου Νάσου Καρακίτσου και άλλων 22 ατόμων, ως μέλη δικτύου διακίνησης μεταναστών. Η Σάρα και ο Σιν ζούσαν στη Λέσβο, εντόπιζαν σκάφη σε κίνδυνο σώζοντας τους επιβαίνοντες. [1]