ΓΝΩΜΕΣ

 

Το πιο σύντομο αντιρατσιστικό κείμενο, από τον Ozdemir Ince

333333

Καλλιτέχνης: Γεώργιος Βακαλό

 

Ένα πουλί πετούσε
ανάμεσα στη Σάμο και το Κουσάντασι.

Έ,που να καταλάβω
τούρκικο ήτανε πουλί ή ελληνικό;
Μην κι απ’αλλού ερχότανε
Και ποιά είναι η φυλή του;
Έ πουλί ,του είπα
Ποιοί είναι οι δικοί σου;
Ποιά είναι η χώρα σου;
Γλάρος είμαι,μου’πε
Πόσο χρονώ είμαι;
Όσο κι ο κόσμος.
Από ποιά χώρα είμαι;
Απ’τη γη,απ’τον ουρανό,απ’τη θάλασσα
Τα σύνορά μου ποιά;
Το χώμα,το νερό,ο αγέρας…

Özdemir İnce «Ένα πουλί» (Βir kuş)

Δημήτρης Συμεωνίδης, Thessaloniki Arts and Culture  http://www.thessalonikiartsandculture.gr

Aπό την Πρωτοβουλία Αλβανών Μεταναστών και Αλληλέγγυων
«Σε μια πόλη του Βορρά / Πήγα για να δουλέψω / Τη ζωή μου άφησα / Ανάμεσα στη Θέουτα και το Γιβραλτάρ»
Οι μετανάστες δεν είναι πιόνια

Εισάγοντας νέες διαδικασίες υποδοχής, ασύλου και απελάσεων, διαπνέεται από μια νέα φιλοσοφία που αντιμετωπίζει πρόσφυγες και μετανάστες περισσότερο σαν κίνδυνο ασφάλειας και λιγότερο ως φορείς δικαιωμάτων.

Oι εικόνες από την είσοδο των μεταναστών στον ισπανικό θύλακα της Θεούτα στη βόρεια Αφρική συγκλονίζουν, καθώς αναδεικνύουν την άσβεστη δίψα των ανθρώπων να φτάσουν εκεί όπου πιστεύουν ότι θα έχουν ελευθερία και καλύτερη ζωή. Οι ζητωκραυγές «Ζήτω η Ισπανία!» όσων τα κατάφεραν αλλά και οι νέοι που σκαρφάλωναν στους φράκτες και περνούσαν ανάμεσα στα συρματοπλέγματα με τις λεπίδες δείχνουν τη δύναμη της ελπίδας για τη ζωή αλλού και το βάρος μιας ζωής μέσα στην απόγνωση που αφήνουν πίσω. Συχνά με τραγική κατάληξη, καθώς οι νεκροί ξεπερνούσαν τους 30 χτες.

Ένα από τα κύρια αφηγήματα των ακροδεξιώνπαγκοσμίως, είτε βρίσκονται στην Ευρώπη είτε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, είναι πως οι χώρες τους δέχονται «εισβολή» από μετανάστες.

Ο διακεκριμένος Ντιντιέ Φασάν (Didier Fassin) δεν ξεκίνησε την πορεία του ως κοινωνικός επιστήμονας, αλλά ως γιατρός.

Σπούδασε Ιατρική στο Παρίσι και εργάστηκε ως παθολόγος. Όμως η εμπειρία του σε χώρες όπως η Τυνησία, η Σενεγάλη και η Ινδία, τον οδήγησε σταδιακά από την ιατρική στην ανθρωπολογία.

του Κωνσταντίνου Κωμαΐτη

Στις αρχές της δεκαετίας του 2010, η Κίνα έθεσε σε εφαρμογή το σύστημα real-name registration, υποχρεώνοντας σταδιακά κάθε χρήστη του Διαδικτύου να συνδέσει την online παρουσία του με τον κρατικό αριθμό ταυτότητας και τον αριθμό του κινητού του τηλεφώνου. Το επίσημο αφήγημα του Πεκίνου ήταν εντυπωσιακά παρόμοιο με τα επιχειρήματα που ακούγονται σήμερα στη Δύση: «καταπολέμηση των fake news, πάταξη του κυβερνοεγκλήματος και εξοστρακισμός της τοξικότητας». Μέσα σε λίγα χρόνια, η ψευδωνυμία εξαφανίστηκε. Το αποτέλεσμα δεν ήταν η εξάρθρωση εγκληματικών δικτύων, αλλά η πλήρης αδρανοποίηση της κοινωνικής κριτικής. Οι πολίτες, γνωρίζοντας ότι κάθε τους σχόλιο, ανάρτηση ή «κλικ» φέρει το ονοματεπώνυμό τους ενώπιον των αρχών, εσωτερίκευσαν τον φόβο, οδηγώντας σε μια πρωτοφανή κατάσταση μαζικής αυτολογοκρισίας. Αυτή ακριβώς η δυστοπική πραγματικότητα, που κάποτε φάνταζε μακρινή, αποτελεί πλέον τον οδικό χάρτη για μια ανησυχητική μετατόπιση εντός των ευρωπαϊκών συνόρων.

Το χυδαίο βίντεο του Μπεν Γκβιρ, στο οποίο εμφανίζεται να πανηγυρίζει για την απαγωγή και την κακοποίηση των μελών της αποστολής Global Sumud Flotilla, προκάλεσε τέτοια διεθνή κατακραυγή, ώστε ακόμη και κυβερνήσεις που στηρίζουν σταθερά το Ισραήλ -όπως της Μελόνι και το ελληνικό ΥΠΕΞ- να αναγκαστούν να κρατήσουν επικριτική στάση, έστω σε επίπεδο επικοινωνίας. Το Ισραήλ πάντως, έχοντας μετατρέψει τη διαχείριση τέτοιων σκανδάλων σε υπόθεση ρουτίνας, πέρασε άμεσα στην αντεπίθεση, ενεργοποιώντας τον γνώριμο μηχανισμό διαδικτυακής προπαγάνδας εναντίον της ανθρωπιστικής αποστολής και των συμμετεχόντων της.

«Θέλουμε να τ’ αλλάξουμε τα πράγματα. Βαρεθήκαμε να μοχθούμε από τα χαράματα, ίσα – ίσα μόνο για να ζούμε και να μην έχουμε μια ώρα να σκεφτούμε» τραγουδούσαν οι Αμερικανοί εργάτες πριν από 140 χρόνια.

του Κωστή Παπαϊωάννου

Όπου βρίσκει ελεύθερο χώρο, στις σχολικές αίθουσες, στους διαδρόμους, στην αυλή ο φασισμός απλώνεται – Πώς αντιδρούμε σε εκδηλώσεις νεοφασισμού στα σχολεία;

Αρκετές ήταν τη φετινή σχολική χρονιά οι αναφορές για οργανωμένη δράση νεοφασιστικών πυρήνων σε σχολεία. Άλλοτε το αποτύπωμα του νεοφασισμού είναι πιο αχνό, μια σβάστικα σε ένα θρανίο, γκράφιτι στις τουαλέτες, χαμηλόφωνα σχόλια στην τάξη. Άλλοτε ο ήχος ακούγεται πιο καθαρά, ένα σύνθημα στη σχολική γιορτή, επιθετικά σχόλια στο μάθημα, ναζιστικοί χαιρετισμοί.