ΓΝΩΜΕΣ

 

Το πιο σύντομο αντιρατσιστικό κείμενο, από τον Ozdemir Ince

333333

Καλλιτέχνης: Γεώργιος Βακαλό

 

Ένα πουλί πετούσε
ανάμεσα στη Σάμο και το Κουσάντασι.

Έ,που να καταλάβω
τούρκικο ήτανε πουλί ή ελληνικό;
Μην κι απ’αλλού ερχότανε
Και ποιά είναι η φυλή του;
Έ πουλί ,του είπα
Ποιοί είναι οι δικοί σου;
Ποιά είναι η χώρα σου;
Γλάρος είμαι,μου’πε
Πόσο χρονώ είμαι;
Όσο κι ο κόσμος.
Από ποιά χώρα είμαι;
Απ’τη γη,απ’τον ουρανό,απ’τη θάλασσα
Τα σύνορά μου ποιά;
Το χώμα,το νερό,ο αγέρας…

Özdemir İnce «Ένα πουλί» (Βir kuş)

Δημήτρης Συμεωνίδης, Thessaloniki Arts and Culture  http://www.thessalonikiartsandculture.gr

Screen Shot 2018-02-21 at 4.31.51 PMΜια μικρή αναδρομή των δύο τελευταίων χρόνων στη συζήτηση για το προσφυγικό στο νησί.

του Μάριου Διονέλλη

Το ακούσατε το νέο Χριστιανοί; Και το 2019 θα συνεχιστεί το πρόγραμμα φιλοξενίας προσφύγων στην Κρήτη. Το είπε ο ίδιος ο Λε Κλερκ. Αυτός είναι, λέει, ο επικεφαλής της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες.

Μέχρι στιγμής στο νησί έχουν εγκατασταθεί σε διαμερίσματα 750 άνθρωποι και αναμένεται το επόμενο διάστημα να έρθουν ακόμα 250.  Στο σύνολο 1000 ψυχές, κυρίως οικογένειες, άνδρες, γυναίκες και παιδιά που αναζητούν καλύτερο μέλλον από τον πόλεμο που τους περιμένει στη χώρα τους. Οι δήμοι του νησιού (οι περισσότεροι τουλάχιστον) έχουν προθυμοποιηθεί να φιλοξενήσουν μέχρι και τους διπλάσιους.

“Δυσάρεστη έκπληξη” λοιπόν που ο (και “μακεδονομάχος”) Μίκης Θεοδωράκης συγχρωτίζεται πια ανοικτά με τους απολογητές του ρατσισμού, του αντισημιτισμού, του αντικομμουνισμού και της πιο εφιαλτικής “εθνικής καθαρότητας”; Δυσάρεστη, σίγουρα. Έκπληξη όμως όχι.

Και αν το πρό­βλη­μα ήταν μόνον ο Μίκης, μικρό το κακό. Όμως, επει­δή ακρι­βώς δεν είναι μόνον αυτός αλλά και πάρα πολ­λοί άλλοι, το πρό­βλη­μα είναι τε­ρά­στιο και ο κίν­δυ­νος άμε­σος. Ώρα λοι­πόν να πούμε τα πράγ­μα­τα με το όνομά τους…

• Αλή­θεια πρώτη: Η ελ­λη­νι­κή αρι­στε­ρά, ή έστω ένα με­γά­λο μέρος της καθώς υπάρ­χουν -ευ­τυ­χώς- και οι εξαι­ρέ­σεις που σώ­ζουν την τιμή των Ελ­λή­νων αρι­στε­ρών, πά­σχει από πα­θο­λο­γι­κό σω­βι­νι­σμό που αγ­γί­ζει -και με­ρι­κές φορές ξε­περ­νά­ει- τα όρια του ρα­τσι­σμού. Από πότε; Μα, σί­γου­ρα από πολύ παλιά, εδώ και του­λά­χι­στον αρ­κε­τές δε­κα­ε­τί­ες.

Picture1

Την περασμένη Πέμπτη και ενώ κάναμε κοινωνιολογία στο πανεπιστήμιο, αρκετοί συμφοιτητές μου (όπως και εγώ) έμειναν με το στόμα ανοιχτό, όταν κάποιος υποστήριξε ότι οι άνθρωποι της τρανς κοινότητας είναι «αηδιαστικοί». Μου έπεσε το πηγούνι και τα χέρια μου άρχισαν να τρέμουν. Δεν μπορούσα να πιστέψω αυτό που είχα ακούσει.

Η δήλωση αυτή προκάλεσε ένα σχετικό σάλο στην αίθουσα, ο οποίος σταμάτησε όταν η καθηγήτρια ζήτησε από τον συγκεκριμένο φοιτητή να προσέχει πως μιλάει. Του ζήτησε, επίσης, να σκεφτεί ότι ίσως έχει προσβάλλει κάποιο άτομο από εδώ μέσα. Μετά συνέχισε το μάθημά της, προσπαθώντας να διδάξει τη διαφορά ανάμεσα στους όρους «sex» και «gender». Tέλος, δήλωσε ότι θα παραμείνει στην αίθουσα, μετά το μάθημα, για όποιο άτομο αισθάνεται πληγωμένο από αυτό το περιστατικό.

Ευτυχώς, η καθηγήτριά μου χρησιμοποίησε τη θέση της ως σύμμαχος της LGBTI κοινότητας. Αυτόματα όμως δημιουργήθηκε στο μυαλό το ερώτημα για το «τι θα έκαναν άλλοι καθηγητές στη θέση της» και ακόμα περισσότερο για το «τι θα έκανα εγώ«, αν η ίδια δεν είχε μιλήσει.

Δυστυχώς μια αίθουσα πανεπιστημίου χωράει αρκετή ποσότητα εκφοβισμού και διακρίσεων. Σύμφωνα με το «Stonewall», οι μισοί LGBTI φοιτητές έχουν ακούσει φοβικά σχόλια. Αρκετά μέλη της κοινότητας αισθάνονται την ανάγκη να κρύψουν τη σεξουαλικότητά τους ή την ταυτότητα φύλου τους από το εκπαιδευτικό τους περιβάλλον.

Μετά από αυτή τη σοκαριστική εμπειρία στο μάθημα κοινωνιολογίας, κάποιοι από εμάς συζητήσαμε το περιστατικό και καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι έπρεπε να είχαμε πάρει θέση εκείνη τη στιγμή. Ορκιστήκαμε δε να υψώνουμε τη φωνή μας σε κάθε ευκαιρία, ως μελλοντικοί LGBTI σύμμαχοι.

Το να είσαι ένας LGBTI σύμμαχος σε μια αίθουσα μπορεί να σημαίνει πολλά πράγματα. Μπορείς να γίνεις παράδειγμα συμπεριφοράς, να απαντάς όταν ακούγεται κάτι προσβλητικό ή να κάνεις την αίθουσα πιο συμπεριληπτική. Οι LGBTI φοιτητές δεν πρέπει να φοβούνται να εκφράσουν την όποια ταυτότητά τους. Και εμείς έχουμε υποχρέωση να τους υποστηρίξουμε και όχι να το παίζουμε απλά άνετοι και κουλ. Πρέπει να κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας, να πάρουμε όλα τα μέτρα για να γίνει το περιβάλλον αυτό ισότιμο και συμπεριληπτικό.

Είναι βασική μας υποχρέωση!

Πηγή:http://avmag.gr

Screen Shot 2018-02-19 at 1.37.08 PMΣε ολόκληρη την ήπειρο, οι Ρομά στιγματίζονται και είναι θύματα προκαταλήψεων χωρίς να υπάρχει σημαντική δημόσια κατακραυγή. Πώς μπορεί η Ευρώπη να ξεπεράσει αιώνες προκαταλήψεων;

Εικονογράφηση: Damian LeBas

Η τσιγγανοφοβία είναι μία από τις τελευταίες αποδεκτές μορφές ρατσισμού. Είναι αποδεκτή τόσο πολύ, που είναι ευπρόσδεκτη ή κατανοητή, δεδομένης της εξαιρετικά αρνητικής στάσης που υπάρχει απέναντι στους Ρομά σε ολόκληρη την Ευρώπη. Μια πρόσφατη έρευνα της Παγκόσμιας Τράπεζας διερεύνησε τον κοινωνικό αποκλεισμό και τις στάσεις απέναντι σε ορισμένες κοινωνικές ομάδες, με τις κοινότητες των Ρομά σε ολόκληρη την Ευρώπη να δέχονται σε ορισμένα κράτη αρνητικές στάσεις παρόμοιες με εκείνες των παιδόφιλων και των διακινητών ναρκωτικών.

Η ψή­φι­ση των μνη­μο­νια­κών μέ­τρων της τρί­της αξιο­λό­γη­σης δεν συ­νά­ντη­σε μια ευ­ρεία ερ­γα­τι­κή κι­νη­μα­τι­κή αντί­δρα­ση, όπως φά­νη­κε με την εξαι­ρε­τι­κά χα­μη­λή απερ­για­κή συμ­με­το­χή με τις δύο πα­νελ­λα­δι­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις του Δε­κεμ­βρί­ου και του Ια­νουα­ρί­ου. Το γε­γο­νός αυτό έδωσε τη δυ­να­τό­τη­τα στη μνη­μο­νια­κή κυ­βέρ­νη­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ να επι­χει­ρή­σει να απο­τυ­πω­θεί ως ο στα­θε­ρός και ακραιφ­νής δια­χει­ρι­στής του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού στην ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία και ταυ­τό­χρο­να ως η δια­με­σο­λα­βη­τι­κή γέ­φυ­ρα του αμε­ρι­κα­νι­κού ιμπέ­ριουμ και της ευ­ρω­παϊ­κής κα­πι­τα­λι­στι­κής διε­θνο­ποί­η­σης στον βαλ­κα­νι­κό χώρο, με αφορ­μή την ολο­κλή­ρω­ση της ΠΓΔΜ στις να­τοϊ­κές και ευ­ρω­παϊ­κές δομές αλλά και ευ­ρύ­τε­ρα. Κι’ ενώ ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δια­δρα­μά­τι­ζε τον ρόλο της αιχ­μής του δό­ρα­τος όλου του ελ­λη­νι­κού αστι­σμού στη ση­με­ρι­νή συ­γκυ­ρία, οι σχε­δια­σμοί για την ονο­μα­το­δο­σία της γει­το­νι­κής χώρας, με όλο το πλέγ­μα σχε­τι­κών διευ­θε­τή­σε­ων που ακο­λου­θεί, ήρθαν να «σκο­ντά­ψουν» στα δύο εθνι­κι­στι­κά συλ­λα­λη­τή­ρια του Αγάλ­μα­τος Αλε­ξάν­δρου στην Θεσ­σα­λο­νί­κη και της Πλα­τεί­ας Συ­ντάγ­μα­τος στην Αθήνα, που μπο­ρεί να υπο­λεί­πο­νταν κατά πολύ του εθνι­κι­στι­κού ρεύ­μα­τος του 1992, εντού­τοις όμως ση­μα­το­δό­τη­σαν μιαν ορι­σμέ­νη ανά­καμ­ψη και επα­νεμ­φά­νι­ση του Μαύ­ρου Με­τώ­που της ελ­λη­νι­κής ακρο­δε­ξιάς (Χρυσή Αυγή, άκρα Δεξιά εντός της ΝΔ, εκ­κλη­σια­στι­κοί μη­χα­νι­σμοί, στρα­τιω­τι­κές και αστυ­νο­μι­κές ορ­γα­νώ­σεις κλπ.).

27748241_1990659881173547_9137429726327632457_oτου Γιώργου Τσιάκαλου

Την περασμένη εβδομάδα αποφασίσαμε να περάσουμε πέντε μέρες χωρίς γράψιμο, χωρίς τρέξιμο, χωρίς τίποτε. Μόνο με τη Μαριάμ (πασίγνωστη!) και την οικογένειά της.

Στις 2 Φεβρουαρίου είχε γενέθλια, έκλεισε τα τρία. Ήταν η πρώτη φορά που γιόρταζε γενέθλια με όλη την οικογένειά της ενωμένη. Μπορούσαμε να λείψουμε εμείς; Στη δική της αίσθηση συνεχίζει ακόμη να είναι χωρισμός η δική μας απουσία. «Γιώργο, komm her!» είναι η παράκληση/ διαταγή που ακούω πιο συχνά απ’ ο,τιδήποτε άλλο τους τελευταίους μήνες.
Προσπαθώ να συνηθίσω να μη στεναχωριέμαι για το γεγονός ότι δε μπορώ ν’ ανταποκριθώ. Είναι όμως πολύ δύσκολο.

1του Αντώνη Νταβανέλλου

Το συλλαλητήριο για το Μακεδονικό στην Αθήνα υπήρξε μικρότερο των προσδοκιών των οργανωτών του.

Η εκ­κλη­σία, το σύ­νο­λο της Δε­ξιάς, η εθνι­κι­στι­κή ακρο­δε­ξιά και οι νε­ο­να­ζί, οι μα­κε­δο­νι­κές και πο­ντια­κές ορ­γα­νώ­σεις, οι πα­ρα­στρα­τιω­τι­κές ορ­γα­νώ­σεις, οι ποι­κι­λί­ες του πα­σο­κι­κού «πα­τριω­τι­σμού», το μέ­τω­πο των αντια­ρι­στε­ρών φι­λε­λέ (από την τη­λε­ό­ρα­ση του Σκάι ως την εφη­με­ρί­δα «Liberal»), όπως και να το κά­νου­με, δια­θέ­τουν μια δύ­να­μη κι­νη­το­ποί­η­σης. Δεν κα­τόρ­θω­σαν ούτε να συ­γκρι­θούν με το μο­ντέ­λο του 1992, αλλά ούτε να προ­σεγ­γί­σουν τους στό­χους που οι ίδιοι έθε­ταν με τις προ­βλέ­ψεις τους για «σει­σμό». Οι κατά την αστυ­νο­μία –μια δύ­να­μη όχι και τόσο εχθρι­κή προς τους διορ­γα­νω­τές…– 150.000 άν­θρω­ποι που πα­ρου­σιά­στη­καν στο Σύ­νταγ­μα, όσο κι αν «φου­σκω­θούν» δεν είναι δυ­να­τόν να προ­σεγ­γί­σουν το 1.500.000 για το οποίο κά­νουν λόγοι οι διορ­γα­νω­τές και οι φίλοι τους.

1του Πέτρου Τσάγκαρη

Σύμφωνα με τη Wikipedia, τουλάχιστον 49 χώρες έχουν αλυτρωτικές διεκδικήσεις, δηλ. διεκδικούν είτε έμμεσα είτε άμεσα εδάφη όπου κάποτε ζούσαν πληθυσμοί της εθνότητάς τους (ή έτσι λένε) ή όπου ζουν ακόμη. Ανάμεσά τους το Μεξικό, η Γαλλία, η Γερμανία, η Ιταλία, η Ρωσία. Ως ενεργοί αλυτρωτισμοί θεωρούνται αυτοί που εκπορεύονται σήμερα από χώρες όπως η Κίνα, η Αργεντινή, η Ινδία, το Ισραήλ, η Κορέα και πολλές άλλες. Με τη λογική του ελληνικού σύγχρονου εθνικισμού, αλλά και των εκάστοτε ελληνικών κυβερνήσεων, δεν θα έπρεπε να αναγνωριστούν τα κράτη αυτά, αν η Αθήνα θέλει να την παίρνουν στα σοβαρά τα υπόλοιπα κράτη σε σχέση με την τωρινή διένεξη με τη Δημοκρατία της Μακεδονίας (ΔτΜ).

ÐÑÏÅÔÏÉÌÁÓÉÅÓ ÓÔÇÍ ÁÈÇÍÁ ÃÉÁ ÔÏ ÁÕÑÉÁÍÏ ÓÕËËÁËÇÔÇÑÉÏ ÃÉÁ ÔÁ ÓÊÏÐÉÁΕ​​πειδή γνώση δίχως ανάγνωση, στον κόσμο της γραφής όπου κατοικούμε, δεν γίνεται, ξανακοιτάζω την «Ιστορία της Μακεδονίας 1354-1833» του Απόστολου Βακαλόπουλου (Εκδόσεις Βάνιας, Θεσσαλονίκη 1988). Εισαγωγή, παράγραφος πρώτη: «Με τον όρο “Μακεδονία” δεν εννοώ μόνο την ελληνική (Νότια) Μακεδονία ή την αυτόνομη (βόρεια) γιουγκοσλαβική, αλλά την “μείζονα” έκταση που είχε περίπου η χώρα αυτή κατά την αρχαιότητα, έκταση που συμπίπτει σχεδόν με την αντίστοιχη της εποχής των τελευταίων χρόνων της τουρκοκρατίας. Αν λαμβάνω υπ’ όψη μου τις ακραίες αυτές χρονικά εποχές, το κάνω γιατί κατά τους μέσους χρόνους ο γεωγραφικός όρος Μακεδονία είναι αόριστος, και στους βυζαντινούς συγγραφείς γενικά –χωρίς να μνημονεύουμε βέβαια τις εξαιρέσεις– σημαίνει συχνά το μεγαλύτερο τμήμα της Αλβανίας, την Βόρεια Θράκη (Ανατολική Ρουμελία της τουρκοκρατίας) ή την σημερινή Νότια Βουλγαρία, συχνά και την σημερινή Θράκη».

1του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου

Ως και τις αρχές της χρονιάς, το Μακεδονικό θεωρούνταν σχεδόν λήξαν – και όλοι οι εμπλεκόμενοι είχαν καλούς λόγους γι’ αυτό. Πρώτα ο Ζάεφ, γιατί η Δημοκρατία της Μακεδονίας βρισκόταν στα πρόθυρα της διάλυσης. Φυσικά η ελληνική κυβέρνηση, γιατί μετά τα fake news της εξόδου από την επιτήρηση και την κρίση, η συμφωνία θα ήταν μια πραγματική επιτυχία. Και μαζί της τα περισσότερα κόμματα: οι φιλελεύθεροι της ΝΔ (για λόγους παράδοσης), το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι (ως «υπεύθυνοι συνομιλητές της διεθνούς κοινότητας») και η Αριστερά, κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική, για λόγους πολιτικής και, προφανώς, ιδεολογίας.