ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ

Κάλεσμα από το Xeblogarisma
Οι κοπέλες στις φυλακές Ελαιώνα Θήβας κρυώνουν! Για τον λόγο αυτό, την Κυριακή 26/1 απο τις 16.00 – 20.00 στον χώρο της Σχεδίας, Κολοκοτρώνη 56 και Νικίου 2, θα συλλέγουμε γυναικεία ζεστά μπουφάν, χοντρές ζακέτες και αθλητικά παπούτσια.
Πληροφορίες [email protected]
ΠΡΟΣΟΧΗ! ΣΥΛΛΕΓΟΥΜΕ ΜΟΝΟ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΕΙΔΗ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΣΕ ΑΡΙΣΤΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ.
Πηγή:http://www.enallaktikos.gr

Τα λειτουργικά προβλήματα στην Κρατική Σχολή Ορχηστρικής Τέχνης και την υποβάθμιση των σπουδών τους, προσπαθούν να αναδείξουν οι φοιτητές και φοιτήτριες της ΚΣΟΤ, οι οποίοι από την Τετάρτη 8 Ιανουαρίου έχουν προχωρήσει σε κατάληψη του κτηρίου της οδού Ομήρου 55 στην Αθήνα. Να σημειωθεί ότι μεταξύ άλλων, η Σχολή δεν είχε λειτουργήσει λόγω έλλειψης διδακτικού προσωπικού και αντιμετωπίζει πρόβλημα στις κτηριακές υποδομές.

Στην ανακοίνωσή τους οι σπουδαστές σημειώνουν μεταξύ άλλων πως: «Παρά την καθυστερημένη έναρξη του ακαδημαϊκού έτους (19/11/2019) και μάλιστα με ένα ελλιπές πρόγραμμα σπουδών, οι προσλήψεις των καθηγητών και των μουσικών εξακολουθούν να παραμένουν στον αέρα. Ο τρόπος που ξεκίνησε, εδώ και έναν μήνα, να λειτουργεί ξανά η σχολή υποβαθμίζει τις σπουδές μας σε ερασιτεχνικού χαρακτήρα καθώς: 1. Η τρέχουσα μορφή του προγράμματος τόσο σε αριθμό μαθημάτων όσο και σε διδακτικές ώρες δεν πληροί τις ακαδημαϊκές προϋποθέσεις. 2. Τα μαθήματα χορού γίνονται χωρίς συνοδεία μουσικών. 3. Οι κτηριακές εγκαταστάσεις της σχολής είναι ανεπαρκείς (ελλιπής αριθμός αιθουσών)». Για την ώρα δεν υπάρχει κάποια αντίδραση από το Υπουργείο Πολιτισμού.

Πάντως, είχε προηγηθεί επιστολή προς την Υπουργό Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη, τον περασμένο Νοέμβριο, με την οποία οι σπουδαστές ήθελαν να καταστήσουν σαφές ότι το να παραμείνει κλειστή «η μοναδική κρατική σχολή χορού στην Ελλάδα δεν είναι ζήτημα δευτερεύον, δεν είναι ζήτημα γραφειοκρατικό, αλλά ένα γεγονός που μας προσβάλει, αφού φαίνεται πως ακόμη και σήμερα οι καλλιτεχνικές σπουδές στην Ελλάδα υποβαθμίζονται από τους ίδιους τους κρατικούς φορείς. Η μη λειτουργία της ΚΣΟΤ μέχρι και χθες είναι στην πραγματικότητα 70 χορευτές που τους στερείται το δικαίωμα να τελέσουν σωστά τις σπουδές τους. Το ακαδημαϊκό έτος συρρικνώνεται και η ύλη τους συμπιέζεται σε ένα διάστημα 6 μηνών αντί 10 και κατ΄επέκταση οι σπουδές και το πτυχίο τους, ήδη υποβαθμισμένο θεσμικά στην Ανώτερη αντί της Ανώτατης βαθμίδας υποβαθμίζονται πλέον και πρακτικά».

Με αφορμή τα 29 χρόνια από τη δολοφονία του πατέρα του Νίκου Τεμπονέρα, ο γιος του Διονύσης, αναφέρεται σε μια μακροσκελή ανάρτησή του στο Facebook στην πρόσφατη εισαγγελική πρόταση για τους κατηγορούμενος στη δίκη της Χρυσής Αυγής. Μεταξύ άλλων αναφέρεται τόσο στη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, όσο και σε αυτή του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου τις οποίες χαρακτηρίζει πολιτικές δολοφονίες.

«Η δικαιοσύνη – όπως και τότε (σ.σ. στη δολοφονία του πατέρα του) – αρνείται να τιμωρήσει τους φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και του Παύλου Φύσσα, όπως τους αξίζει. Αγνοεί όμως, πως η οριστική καταδίκη των δολοφόνων, είναι o μόνος δρόμος, για να κερδίσει η κοινωνία τη χαμένη της αξιοπρέπεια», σημειώνει ο Διονύσης Τεμπονέρας.

«Η αμετάκλητη καταδίκη των δολοφόνων της Χρυσής Αυγής, σύσσωμης της ηγεσίας της, του Κορκονέα και των ηθικών αυτουργών, δεν μπορεί να χωρέσει μόνο στον ‘φτωχό’ Ποινικό Κώδικα. Πρέπει να εξεταστούν ως πολιτικές δολοφονίες, που στόχο είχαν να κάμψουν το αγωνιστικό φρόνημα του λαού, να προκαλέσουν τον φόβο και την απάθεια, να αναισθητοποιήσουν το λαό και τη νεολαία, για να μην διεκδικήσουν αυτό που τους αξίζει.

» Ο φασισμός μισεί τον αδύναμο, τον διαφορετικό. Μισεί τον εργαζόμενο και κάνει πάντα μπίζνες με τον ισχυρό, που φυσικά δεν τον αγγίζει, αλλά λειτουργεί ως το μακρύ του χέρι. Ο φασισμός μισεί τα ανθρώπινα δικαιώματα. Σιχαίνεται την τέχνη και την επιστήμη, γιατί αυτές προϋποθέτουν την ελεύθερη έκφραση.

Και δυστυχώς δεν τελειώσαμε με τους φασίστες. Κάθε άλλο… Η θυσία του Νίκου Τεμπονέρα, 29 χρόνια μετά, απαιτεί την καταδίκη των δολοφόνων πρώτα μέσα και μετά έξω από το δικαστήριο. Οριστικά ισόβια στον δολοφόνο Κορκονέα και στους νεοναζί δολοφόνους της Χρυσής Αυγής».

Ολόκληρη η ανάρτηση του Διονύση Τεμπονέρα:

Ο Νίκος Τεμπονέρας δολοφονήθηκε στην Πάτρα, στις 9 Γενάρη του 1991, από το παρακράτος της Δεξιάς, πριν από 29 χρόνια.
Ο Γιάννης Καλαμπόκας και η φασιστική συμμορία του, ήλπιζαν ότι θα ανοίξουν ένα κεφάλι. Και το κατάφεραν. Μόνο που από μέσα του, ξεπήδησε η αγάπη για το παιδί, για τη γνώση, για την δημοκρατία, η αγάπη για τον άνθρωπο.
Οι συνοδοιπόροι του Νίκου Τεμπονέρα δεν μάθαμε ποτέ να μισούμε, μάθαμε να αγαπάμε τον αγώνα, τη λευτεριά, να μαχόμαστε για μια καλύτερη ζωή με αξιοπρέπεια, να παλεύουμε για κοινωνική δικαιοσύνη.
Η θυσία του Νίκου Τεμπονέρα, ζει μέσα στους αγώνες της νεολαίας. Ζει μέσα στους αγώνες των εργαζομένων, που αρνούνται «να παραδεχτούν την ήττα».
Είκοσι εννέα χρόνια μετά, η δικαιοσύνη – όπως και τότε – αρνείται να τιμωρήσει τους φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και του Παύλου Φύσσα, όπως τους αξίζει. Αγνοεί όμως, πως η οριστική καταδίκη των δολοφόνων, είναι o μόνος δρόμος, για να κερδίσει η κοινωνία τη χαμένη της αξιοπρέπεια.
Η ακροδεξιά απειλή βρίσκεται στη φυλακή προσωρινά, βρίσκεται όμως ταυτόχρονα και στην εξουσία. Επιτίθεται με σφοδρότητα, στις αξίες και στα ιδανικά του κόσμου της δουλειάς, στα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα.
Λένε ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα. Διαφωνώ. Η δολοφονία Τεμπονέρα, όπως και η δολοφονία Φύσσα – Γρηγορόπουλου, δεν είναι τυχαία γεγονότα. Αν και εξελίσσονται σε διαφορετικό κοινωνικό και πολιτικό χρόνο, παρουσιάζουν έντονες ομοιότητες ως προς το νομικό-πολιτικό σκέλος, υπό την έννοια, ότι το σύστημα στα πλαίσια της ποινικής καταδίκης, δεν μπορεί να κρίνει τον ίδιο τον εαυτό του:
Το φιλελεύθερο παρακράτος της ΝΔ το 1991, όταν ο λαός και κυρίως η νεολαία το αμφισβήτησαν ανοιχτά, επιστράτευσε τον κομματικό στρατό του Καλαμποκισμού, για να σπάσει τις καταλήψεις στα σχολεία.
Πως θα μπορούσε όμως ποτέ, σε οποιοδήποτε δικαστήριο, να αποδειχτεί, ότι εξέθρεψε για χρόνια τους Ρέηντζερς και τους Κενταύρους; Πως θα μπορούσε να αποδειχτεί κυρίως, ότι οι αιτίες της δολοφονίας, ήταν οι ακραία συντηρητικές πολιτικές μιας Δεξιάς, που νοσταλγούσε την ομοιόμορφη ενδυμασία στα σχολεία, την επιβολή point system ελέγχου, την ποινικοποίηση της συμπεριφοράς των μαθητών κλπ.; Πως θα μπορούσε το δικαστήριο, να εξηγήσει την επέλαση του νεοφιλελευθερισμού, που θα …προσάρμοζε την κοινωνία στις επιταγές της παγκοσμιοποιημένης αγοράς, με κάθε κόστος;

Δεν θα μπορούσε σίγουρα το σύστημα να παραδεχτεί ότι επρόκειτο για μια πολιτική δολοφονία, για αυτό και ο Ν.Ταγαρης, Νομάρχης Αχαΐας της ΝΔ τότε, δήλωνε με έμφαση μετά το φόνο: «Δεν υπάρχει δολοφονία. Η δολοφονία έχει ορισμένα στοιχεία. Θάνατος υπήρξε».
Έτσι και οι φασίστες της ΧΑ που ανέλαβαν για λογαριασμό του συστήματος τη βρώμικη δουλειά, είναι δύσκολο να αποδειχτεί νομικίστικα, ότι συστήθηκαν στην ελληνική κοινωνία, ακριβώς για να κάνουν αυτό. Να σκοτώσουν το ανθρώπινο μυαλό και να ξαναφέρουν το σκοτάδι.
Στην εξεταστική επιτροπή της βουλής που ακολούθησε την δολοφονία Τεμπονέρα, αλλά και στην ακροαματική διαδικασία στο δικαστήριο, γίνεται προσπάθεια σπίλωσης του Ν.Τεμπονέρα, με χυδαία επιχειρήματα, ώστε να καταδειχθεί ότι «δεν είχε δουλεία να πάει στο σχολείο», ότι ίσως« προκάλεσε με τη συμπεριφορά του» κλπ.
Ακριβώς δηλαδή, επιχειρήματα που ακούστηκαν στο δημόσιο λόγο και στην διάρκεια της δίκης Γρηγορόπουλου και Φύσσα: «Τι δουλεία είχε ο 15χρονος στα Εξάρχεια» και «μάλλον τον σκότωσαν για το ποδόσφαιρο» ή «ποτέ δεν τον είχε στοχοποιήσει (τον Φύσσα) η Χρυσή Αυγή» ή ακόμα ότι «δεν αποδεικνύεται ότι δόθηκε εντολή για δολοφονία». Την ίδια ώρα στην δολοφονία Τεμπονέρα – όπως συνέβαινε και με τα τάγματα εφόδου της Χ.Α. – η δικογραφία αναφέρει, ότι οι τραμπούκοι με τον Καλαμπόκα, έφυγαν οργανωμένα από τα γραφεία της τοπικής ΟΝΝΕΔ, με στόχο την ανακατάληψη των σχολείων με κάθε τρόπο, κάτι που συνέβη και σε δεκάδες σχολεία της Ελλάδας, την ίδια ημέρα. Και τότε ρητή εντολή για δολοφονία δεν δόθηκε. Η δολοφονία όμως ήταν κυβερνητικά…εντός προγράμματος.
Με ποιο άρθρο του Π.Κ. θα μπορούσε το σύστημα να καταδικάσει τον εκδότη του «Ελεύθερου Τύπου», Δημήτρη Ρίζο, όταν στις 9.1.1991-ώρες πριν τη δολοφονία- έγραφε στον »Ελεύθερο τύπο»:
«Κάποτε θα πρέπει να δραστηριοποιηθούν οι πολίτες αυτής της χώρας. Και να αντιδράσουν απέναντι στους επαγγελματίες μικροπολιτικούς. Εμπρός λοιπόν στον δρόμο που χάραξαν οι πολίτες της Αμαλιάδας. Καταλάβατε ακόμη και τα σπίτια των… Μπαλωμένων!» (Δημήτρης Μπαλωμένος λεγόταν ο τότε πρόεδρος της ΟΛΜΕ).
Με ποιο άρθρο του Π.Κ. θα μπορούσε το δικαστήριο να καταδικάσει το βουλευτή της ΝΔ τότε, Νίκο Νικολόπουλο, όταν στην πρώτη (22/12/1990), παρουσία του ντόπιου υφυπουργού Παιδείας Βασίλη Μπεκίρη, ενώπιον του τοπικού βουλευτή, ο Καλαμπόκας εισηγήθηκε την ανάληψη δυναμικής δράσης απ’ την ΟΝΝΕΔ, για να πάρει την απάντηση, ότι κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει μετά τις γιορτές (Πρακτικά Εξεταστικής, 3/7/1991, σ. 4-6);

Με πιο άρθρο του Π.Κ. θα καταδικαζόταν, ο αστυνομικός διευθυντής Αχαΐας, ο οποίος δήλωνε, ενώ τα γεγονότα συνέβαιναν στην καρδιά της Πάτρας…: «Η αστυνομία είχε εντολές αρμοδίου Υπουργού, να απέχει από κάθε δραστηριότητα στους σχολικούς χώρους κατά τον χρόνο των καταλήψεων. Η παρουσία της να είναι διακριτική κι από απόσταση. Και τούτο γιατί, εάν δεν ήταν διακριτική η παρουσία της, θα προσπαθούσαν κάποιοι να συνδέσουν την παρουσία της αστυνομίας με δραστηριότητες που αποσκοπούσαν σε ματαίωση των καταλήψεων.».
Ας θυμηθούμε αντίστοιχα τις μαρτυρίες στη δίκη της Χρυσής Αυγής, όταν από τους ασυρμάτους της αστυνομίας δινόταν εντολή, οι παρευρισκόμενοι αστυνομικοί, να …μην εμπλακούν στα γεγονότα που εξελίσσονταν μπροστά τους.
Αλλά και το ίδιο το κοινοβουλευτικό σύστημα πως θα μπορούσε να αυτοτιμωρηθεί; Στην δίκη Τεμπονέρα και στην εξεταστική επιτροπή της βουλής, ο Απόστολος Ανδρεουλάκος της ΝΔ(συνήγορος του Γ.Καλαμπόκα στη δίκη στο Βόλο), δήλωνε πως μετά τη δολοφονία, «η νομιμότητα έχει αποκατασταθεί». Την ίδια ώρα στη διάρκεια της δίκης, η ΝΔ στήριξε την συμμορία Καλαμπόκα ηθικά, οικονομικά και πολιτικά με κάθε μέσο. Πόσο άραγε διαφέρει η συμπεριφορά της ΝΔ τότε, από τη γνωστή συνομιλία του Μπαλτάκου(εν ενεργεία Γενικού Γραμματέα της Κυβέρνησης Σαμαρά!), με τον υπόδικο Κασιδιάρη, ως νταλαβέρι των νεοναζί και της τότε Κυβέρνησης σε ανώτατο επίπεδο;
Με ποιο άρθρο του Π.Κ. θα καταδικάζονταν σήμερα οι Μάκης Βορίδης, οι παλαίμαχοι δημοσιογράφοι Χρήστος Πασαλάρης και Γιάννη Βούλτεψης, οι οποίοι παρουσίασαν(για να τον τιμήσουν!) το βιβλίο του βουλευτή της ΧΑ, Μιχάλη Αρβανίτη(δικηγόρου του Καλαμπόκα στο Βόλο αλλά και συνηγόρου υπεράσπισης- και υπόδικος ο ίδιος – των κατηγορουμένων στη δίκη της ΧΑ) με τίτλο: «Ποιος σκότωσε τον Νίκο Τεμπονέρα» το 2002; Ο …συγγραφέας αναφέρει στο βιβλίο του, ότι ο Νίκος Τεμπονέρας ήταν «αυτόκλητος εργατοπατέρας, ειδικευμένος στη βίαιη καταστολή απεργοσπαστικών εκδηλώσεων», διδάσκοντας την ίδια υπερασπιστική γραμμή, για τον δήθεν αναρχικό Γρηγορόπουλο, που τα ήθελε και τα έπαθε και τον αντιφασίστα Παύλο Φύσσα ο οποίος προκαλούσε με τα τραγούδια του…

Όπως και τότε έτσι και σήμερα το σύστημα φαίνεται να προσανατολίζεται να καταδικάσει – αν γίνει δεκτή η πρόταση της εισαγγελέως – μόνο τους φυσικούς αυτουργούς στην καλύτερη περίπτωση. Πρόκειται για ιστορικό ατόπημα, που θα επαναφέρει στο προσκήνιο, όχι τόσο το ημιθανές εγκληματικό μόρφωμα, αλλά θα ξεπλύνει και θα επιβάλει την ακροδεξιά ατζέντα στην κοινωνική ζωή. Θα δικαιολογήσει τις φασιστικές πρακτικές και θα τις ενσωματώσει ως καθαρές και δικαιωμένες στη συνείδηση του λαού.

Η αμετάκλητη καταδίκη των δολοφόνων της Χρυσής Αυγής, σύσσωμης της ηγεσίας της, του Κορκονέα και των ηθικών αυτουργών, δεν μπορεί να χωρέσει μόνο στον «φτωχό» Ποινικό Κώδικα.
Πρέπει να εξεταστούν ως πολιτικές δολοφονίες, που στόχο είχαν να κάμψουν το αγωνιστικό φρόνημα του λαού, να προκαλέσουν τον φόβο και την απάθεια, να αναισθητοποιήσουν το λαό και τη νεολαία, για να μην διεκδικήσουν αυτό που τους αξίζει. Ο φασισμός μισεί τον αδύναμο, τον διαφορετικό. Μισεί τον εργαζόμενο και κάνει πάντα μπίζνες με τον ισχυρό, που φυσικά δεν τον αγγίζει, αλλά λειτουργεί ως το μακρύ του χέρι. Ο φασισμός μισεί τα ανθρώπινα δικαιώματα. Σιχαίνεται την τέχνη και την επιστήμη, γιατί αυτές προϋποθέτουν την ελεύθερη έκφραση.
Και δυστυχώς δεν τελειώσαμε με τους φασίστες. Κάθε άλλο…
Η θυσία του Νίκου Τεμπονέρα, 29 χρόνια μετά, απαιτεί την καταδίκη των δολοφόνων πρώτα μέσα και μετά έξω από το δικαστήριο.
Οριστικά ισόβια στον δολοφόνο Κορκονέα και στους νεοναζί δολοφόνους της Χρυσής Αυγής.
ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΤΡΩΣΗ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΤΙΜΗΣ ΣΤΟΝ ΝΙΚΟ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ, ΠΟΥ ΔΙΟΡΓΑΝΩΝΕΙ Η ΟΛΜΕ-ΔΟΕ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 9 ΓΕΝΑΡΗ ΣΤΙΣ 6 ΜΜ, ΣΤΟ ΣΧΟΛΙΚΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ ΝΙΚΟΣ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑΣ, ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ.

Image may contain: 2 people, people smiling, text

Πηγή:https://m.tvxs.gr

 

Στέλνουν ανοικτή επιστολή στον Κυριάκο Μητσοτάκη

Η ΕΣΑμεΑ (Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία), με ανοιχτή επιστολή της προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη την Τετάρτη 11 Δεκεμβρίου, ζητά την άμεση παρέμβαση του για το κοινωνικό μέρισμα καθώς όπως αναφέρει οι κρούσεις προς τους υπουργούς Οικονομικών και Εργασίας για τη διεύρυνση του αριθμού των δικαιούχων ατόμων με αναπηρία, χρόνιες παθήσεις και των οικογενειών τους έχουν μείνει αναπάντητες.

Συγκεκριμένα στην ανοιχτή επιστολή της, η ΕΣΑμεΑ τονίζει μεταξύ άλλων ότι «η ανακοίνωση της κυβέρνησης για την παροχή κοινωνικού μερίσματος στις οικογένειες που έχουν μέλος άτομο με αναπηρία μέχρι 24 ετών έχει προκαλέσει την αγανάκτηση χιλιάδων ατόμων με αναπηρία, χρόνιες παθήσεις και των οικογενειών τους, οι οποίοι, ενώ ανήκουν στους φτωχότερους των φτωχών, φαίνεται ότι δεν θα το λάβουν. Πρόκειται για χαμηλοσυνταξιούχους, άτομα με αναπηρία ή χρόνιες παθήσεις που ζουν μόνο με το αναπηρικό επίδομα, οικογένειες με τέκνα με βαριές αναπηρίες, όπως νοητική αναπηρία, σύνδρομο down κλπ. άνω των 24 ετών κλπ».

Ειδικά το θέμα με το ηλικιακό όριο είναι άδικο, καθώς αυτά τα άτομα με αναπηρία στη συντριπτική τους πλειοψηφία είναι εξαρτώμενα από τις οικογένειές τους εφόρου ζωής.

Η ΕΣΑμεΑ ζητάει το κοινωνικό μέρισμα να δοθεί σε όλα τα άτομα με αναπηρία και χρόνιες παθήσεις που αποτελούν την πλέον ευάλωτη ομάδα του πληθυσμού, την κοινωνική ομάδα που έχει χτυπηθεί πιο σκληρά από την οικονομική κρίση, τα άτομα που αντιμετωπίζουν φτώχεια, ανεργία, ανασφάλεια, στίγμα, κοινωνικό αποκλεισμό και ρατσισμό σε όλη τη διάρκεια της ζωής τους».

Αναλυτικά η επιστολή της ΕΣΑμεΑ στον Κυριάκο Μητσοτάκη:

Κύριε Πρωθυπουργέ,

Η Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία (Ε.Σ.Α.μεΑ.), που όπως γνωρίζετε αποτελεί τον τριτοβάθμιο κοινωνικό και συνδικαλιστικό φορέα των ατόμων με αναπηρία και των οικογενειών τους στη χώρα και επίσημα αναγνωρισμένο Κοινωνικό Εταίρο της ελληνικής Πολιτείας σε ζητήματα αναπηρίας, ζητά την προσωπική σας παρέμβαση αναφορικά με το θέμα που έχει προκύψει σχετικά με τη διάθεση του κοινωνικού μερίσματος.

Η ανακοίνωση της κυβέρνησής σας για την παροχή κοινωνικού μερίσματος στις οικογένειες που έχουν μέλος άτομο με αναπηρία μέχρι 24 ετών, παρότι κινείται στη σωστή κατεύθυνση, εντούτοις έχει προκαλέσει την αγανάκτηση χιλιάδων συμπολιτών μας με αναπηρία, χρόνιες παθήσεις και των οικογενειών τους, οι οποίοι, ενώ ανήκουν στους φτωχότερους των φτωχών, φαίνεται ότι δεν θα το λάβουν. Αναφερόμαστε σε χαμηλοσυνταξιούχους, άτομα με αναπηρία ή χρόνιες παθήσεις που ζουν μόνο με το αναπηρικό επίδομα, οικογένειες με τέκνα με βαριές αναπηρίες, όπως νοητική αναπηρία, σύνδρομο down κλπ. άνω των 24 ετών κλπ. Ειδικά το θέμα με το ηλικιακό όριο είναι άδικο, καθώς αυτά τα άτομα με αναπηρία στη συντριπτική τους πλειοψηφία είναι εξαρτώμενα από τις οικογένειές τους εφόρου ζωής.

Κύριε Πρωθυπουργέ,

Έχουμε ήδη απευθυνθεί στους συναρμόδιους υπουργούς Οικονομικών και Εργασίας, πάνω από μία φορά για το συγκεκριμένο θέμα, χωρίς να λάβουμε ουδεμία απάντηση. Απευθυνόμαστε πλέον σε εσάς και αναμένουμε τη δική σας προσωπική παρέμβαση ώστε να αρθούν οι περιορισμοί και να διευρυνθεί ο αριθμός των δικαιούχων ατόμων με αναπηρία του κοινωνικού μερίσματος. Το κοινωνικό μέρισμα πρέπει να δοθεί σε όλα τα άτομα με αναπηρία και χρόνιες παθήσεις που αποτελούν την πλέον ευάλωτη ομάδα του πληθυσμού, την κοινωνική ομάδα που έχει χτυπηθεί πιο σκληρά από την οικονομική κρίση, τα άτομα που αντιμετωπίζουν φτώχεια, ανεργία, ανασφάλεια, στίγμα, κοινωνικό αποκλεισμό και ρατσισμό σε όλη τη διάρκεια της ζωής τους. Τονίζουμε για ακόμη μία φορά ότι εάν τεθούν εισοδηματικά κριτήρια, δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να συνυπολογιστούν σε αυτά τα αναπηρικά επιδόματα, που έχουν σχεδιαστεί αποκλειστικά για την κάλυψη των αναγκών που πηγάζουν από την αναπηρία, λαμβάνοντας υπόψη και την ανυπαρξία κρατικών δομών.

Επιπρόσθετα η Ε.Σ.Α.μεΑ. διεκδικεί:

Οι φιλοξενούμενοι με αναπηρία ή χρόνια πάθηση με ποσοστό 67% και άνω να δικαιούνται το κοινωνικό μέρισμα σύμφωνα με το δικό τους ατομικό εισόδημα και να μην υπολογίζεται το συνολικό εισόδημα του νοικοκυριού που τους φιλοξενεί.

Να μην εφαρμοστεί η οριζόντια χρήση των τεκμηρίων, όπως για παράδειγμα να μη προσμετρηθεί στα περιουσιακά κριτήρια το αναπηρικό Ι.Χ. αυτοκίνητο ατόμου με αναπηρία, που αποτελεί το μέσο κίνησής του, τη στιγμή που είναι αδασμολόγητο, καθώς και η πρώτη κατοικία.

Να μην αποκλειστούν οι ανασφάλιστοι με αναπηρία, με χρόνιες παθήσεις και οι ανασφάλιστοι γονείς ατόμων με αναπηρία από την παροχή του κοινωνικού μερίσματος, όπως ίσχυε με προηγούμενη ΚΥΑ. Αποτελεί αδικία να μην συμπεριληφθούν στη ρύθμιση αυτή τα άτομα με αναπηρία που δεν έχουν εργαστεί, γιατί δεν είναι σε θέση να εργαστούν ή διότι δεν υπήρξαν οι απαραίτητες προϋποθέσεις να εργαστούν και δεν έχουν ασφαλιστεί ούτε για μία ημέρα.

Αναμένουμε την άμεση προσωπική σας παρέμβαση με την πεποίθηση ότι θα εισακουστούμε.

Με εκτίμηση

Ο Πρόεδρος

Ι. Βαρδακαστάνης

Ο Γεν. Γραμματέας

Ι. Λυμβαίος

Πηγή:https://www.altsantiri.gr

Το Σάββατο 26 Οκτώβρη στο Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών πραγματοποιήθηκε με επιτυχία η παρουσίαση φωτογραφικού Άλμπουμ του Ρόμπερτ Φρανκ «Οι Αμερικάνοι».
Ο Νίκος Αθανασίου, ερασιτέχνης φωτογράφος, μας ανέλυσε το περιεχόμενο του έργου, που θεωρείται μια από τις πιο σημαντικές φωτογραφικές δουλειές του 20ού αιώνα. Ένα έργο που κυκλοφόρησε στη «χρυσή» εποχή του καπιταλισμού, που μετά το Β’ΠΠ καλλιεργούσε αυταπάτες εν μέσω «ανάπτυξης» για καλύτερη ζωή, το γνωστό «Αμερικάνικο όνειρο».

Κάτω τα χέρια από το κίνημα μέσα και έξω από τον στρατό!

Για ακόμη μια φορά επιχειρείται να χτυπηθεί το κίνημα αλληλεγγύης των στρατευμένων μέσω νέας δίωξης κατά του Δικτύου Ελευθέρων Φαντάρων «Σπάρτακος» και της Επιτροπή Αλληλεγγύης Στρατευμένων. Συγκεκριμένα, εν ενεργεία αξιωματικός του στρατού, πρώην διοικητής μονάδας στην Αλεξανδρούπολη, κατέθεσε μήνυση με την κατηγορία της «συκοφαντικής δυσφήμισης κατ εξακολούθηση». Η μήνυση αφορά δημοσιευμένες καταγγελίες στο blog της Επιτροπής Αλληλεγγύης Στρατευμένων και του Δ.Ε.Φ.Σ. που αφορούσαν πράξεις του συγκεκριμένου αξιωματικού. Καταγγελίες που έγιναν το καλοκαίρι του 2014 και την άνοιξη του 2018, από διαφορετικούς ανθρώπους, χωρίς οι καταγγέλλοντες να γνωρίζονται μεταξύ τους ή να τους συνδέει κάποια άλλη σχέση, πέρα από το γεγονός ότι απευθύνθηκαν στην Επιτροπή Αλληλεγγύης Στρατευμένων για να δημοσιοποιήσουν τις συνθήκες που βίωναν. Ο εν λόγω αξιωματικός οδηγήθηκε για τις καταγγελίες του 2014 στο στρατοδικείο όπου απαλλάσσεται από τις κατηγορίες όχι γιατί δεν συνέβησαν τα όσα γεγονότα καταγγέλθηκαν αλλά γιατί υπήρξαν αμφιβολίες στο αν ο διοικητής είχε σκοπό να βλάψει τους καταγγέλλοντες.

Χθες (19-10-2019) σε δημοτική οδό στη Μυτιλήνη, Ι.Χ. επιβατικό αυτοκίνητο οδηγούμενο από 34χρονο ημεδαπό, συγκρούστηκε με ποδήλατο που οδηγούσε ανήλικος αλλοδαπός, με συνέπεια τον τραυματισμό του τελευταίου.

Ο τραυματίας μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο της Μυτιλήνης.

Τα αίτια και οι συνθήκες του ατυχήματος διερευνώνται, ενώ την προανάκριση διενεργείτο το Τμήμα Τροχαίας Μυτιλήνης.

Πηγή:https://www.lesvosnews.net

Και όχι δεν είναι ο Τζόκερ ο «κακός», είναι ο καπιταλισμός

του Μάριου Αυγουστάτου

Ο Τοντ Φίλιπς με το αριστούργημά του το «Τζόκερ», φέρνει τον πυρήνα της πολιτικής στο προσκήνιο.
Για το κινηματογραφικό-σκηνοθετικό κλπ κομμάτι τα έχουν πει πολλοί, όπως για την απίστευτη ερμηνεία του Joaquin Phoenix. Πολλοί εστίασαν στα καθαρά προσωπικά χαρακτηριστικά του Τζόκερ και (καλώς) έκαναν κριτική ότι είναι στερεοτυπικά λάθος ο συσχετισμός ψυχικών νοσημάτων – βίας: παιδική κακοποίηση, ψυχικές διαταραχές, επαγγελματικό αδιέξοδο.

Προσωπικά χαρακτηριστικά όμως που είναι αποτέλεσμα -σε μεγάλο βαθμό- των κοινωνικών συνθηκών:
– Ολοένα συρρικνούμενο κράτος πρόνοιας (που στην περίπτωσή του παύει να χορηγεί ψυχολογική υποστήριξη και φάρμακα, όπως λέει η κοινωνική λειτουργός: «και εσένα και εμένα μας έχουν χεσμένους»)…
– Μια ολοένα πιο φτωχοποιημένη πλειοψηφία καταδικασμένη να ζει στερούμενη ακόμα και τα βασικά (που εναποθέτει τις ελπίδες της στον Χ Ψ μεγαλοσχήμονα, εδώ στον υποψ. δήμαρχο Τόμας Γουέιν). Κι απέναντι μια ολοένα πλουσιότερη μειοψηφία που ζει εις βάρος της πλειοψηφίας…
– Η ξεδιάντροπη αλητεία των χρυσοπληρωμένων golden boys που αρχικά επιδίδονται σε σεξιστική επίθεση σε μια μόναχική κοπέλα στο μετρό κι αμέσως μετά επιτίθενται στον Τζόκερ, βλέποντας στο πρόσωπό της την πειθήνια-γυναίκα-που-υπηρετεί-τον-αφέντη-άντρα και το «σκουπίδι», που έλεγε κι ο αρχιμπάτσος εδώ πρόσφατα…
– Οι «συνάδελφοι», που επιδίδονται σε λυσσαλέο ανταγωνισμό, πισώπλατα μαχαιρώματα κλπ κλπ, για δύο ψίχουλα παραπάνω από το αφεντικό…
– Τα μέσα μαζικής «ενημέρωσης», που απ’τη μία διασύρουν τους απεργούς στην καθαριότητα: από αστειάκια (ο γιος μου με ρώτησε «τώρα που έχουν απεργία από που θα παίρνουμε σκουπίδια;»), μέχρι την επίκληση του φόβου και των υγειονομικών βομβών. Κι απ’την άλλη κατασκευάζουν τηλεστέρες-τέρατα και γελοιοποιούν δημόσια ανθρώπους, καταστρέφοντάς τους με -κατά παραγγελία της φωτεινής επιγραφής- γέλια και χειροκροτήματα, προς τέρψιν και αποβλάκωση του φιλοθεάμονος κοινού που οι ίδιοι διαμορφώνουν…

Σε όλη τη διάρκεια της ταινίας είναι εξαιρετική η απεικόνιση των ταξικών αντιθέσεων: απ’τη μία τα φτωχικά διαμερίσματα (του Άρθουρ Φλεκ και όχι μόνο) και απ’την άλλη το παλάτι-φρούριο του καπιταλιστή Τόμας Γουέιν. Απ’τη μία οι δρόμοι με τις εξαθλιωμένες μάζες κι απ’την άλλη η γκλαμουράτη αίθουσα συναυλιών με τους κουστουμάτους…

Ο κυνισμός της ταξικής μονομέρειας των από πάνω συμπυκνώνεται στο λόγο του Τόμας Γουέιν: «για μένα όλοι αυτοί δεν είναι παρά κλόουν, οι άτυχοι της ζωής. Τι να κάνουμε, εμείς είμαστε οι τυχεροί». Όπως είπε και κάποιος εγχώριος εκπρόσωπος των από πάνω: «ε δεν είμαστε και όλοι ίσοι πως να το κάνουμε;». Η λογική των «αρίστων», που για να αιτιολογήσουν το κοινωνικό τους στάτους, που για να διατηρήσει και να αυξήσει τα υπερκέρδη της πίνει το αίμα τον πολλών, βρίσκουν ένα σωρό αφηγήματα και δίπολα (τυχεροί-άτυχοι, άριστοι-μη άριστοι) για να γίνουν πειστικοί.

Το πόσο «εύκολα» πυροδοτήθηκε η εξέγερση δείχνει πόσο εύθραυστο είναι το σύστημα και κατ’επέκταση ο καπιταλισμός. Δεν είναι τυχαίο ότι το FBI τοποθέτησε σε αίθουσες πράκτορές του για να προλάβει και να καταστείλει αντιδράσεις του κοινού, που θα εμπνευστούν απ’ όσα δείχνει η ταινία.

Είναι η τυφλή «εκδικητική» βία η πολιτική απάντηση;
Ο ίδιος ο Τζόκερ όταν τον ρωτάνε για το κίνημα που είχε ξεσπάσει απαντάει: «δε με ενδιαφέρει η πολιτική». Ένας άνθρωπος απομονωμένος σε μεγάλο βαθμό (οι παραισθήσεις κοινωνικότητας που έχει το ενισχύουν αυτό) είναι δύσκολο να δει τη «μεγάλη εικόνα». Η δική του εικόνα του όμως, το ματοβαμένο χαμόγελό του γίνεται η σπίθα που πυροδοτεί τα πάντα. Οι εξαθλιωμένες μάζες που επιδίδονται σε μπάχαλα, βλέποντας το περιπολικό πχ σαν εκπρόσωπο του «κακού» είναι απόλυτα δικαιολογημένες.

Όπως και να το κατονομάσει κανείς, ζούμε ένα ταξικό πόλεμο σε εξέλιξη. Η συσσωρευμένη οργή απέναντι στο σύστημα μπορεί να γίνει απλά ένα βίαιο ξέσπασμα των εξαθλιωμένων και καταπιεσμένων που γρήγορα θα ξεφουσκώσει -λειτουργώντας σαν μια βαλβίδα διαφυγής σε μια χύτρα που βράζει- ή μαζική κοινωνική επανάσταση. Ο ρόλος των οργανωμένων δυνάμεων, των οργανώσεων και συλλογικότητων που αντιστέκονται στην επέλαση του απάνθρωπου καπιταλισμού (δεν είναι τυχαίο που ο Φίλιπς την τοποθετεί στη δεκαετία του 80, του νεοφιλελέ Ρήγκαν) είναι κομβικότατος, να ωθήσει το ποτάμι της οργής στο να γυρίσουν όλα πραγματικά τούμπα.

Από τις αρχές του 20ου αιώνα τα γήπεδα αποτελούν τους ανά των κόσμο χώρους αναψυχής, εκτόνωσης, αλλά και πολιτικής όσο και κοινωνικής ζύμωσης για τους κατά τόπους οπαδούς. Ο κόσμος των γηπέδων στηρίζει την αγαπημένη του ομάδα φωνάζοντας συνθήματα υπέρ της ή κατά των αντιπάλων, μα δε λείπουν και οι φορές όπου σχολιάζεται ποικιλοτρόπως και η επικαιρότητα. Προσφιλής συνήθεια των φιλάθλων είναι και η ανάρτηση πανό στις κερκίδες, τα οποία δηλώνουν την αποδοκιμασία ή την επιδοκιμασία τους για τις διοικήσεις των ομάδων, αλλά κυρίως αποτελούν ευθεία σχόλια στο σύγχρονό τους πολιτικό σκηνικό. Με άλλα λόγια τα γήπεδα μπορούν να χαρακτηριστούν κι ως τόποι πολιτικής έκφρασης.

Το καλοκαίρι του 2010 όταν ο εφοπλιστής Βαγγέλης Μαρινάκης αποκτούσε από τον Σωκράτη Κόκκαλη το πλειοψηφικό πακέτο της ΠΑΕ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ, υιοθετήθηκε πλήρως από τον συγκεκριμένο αθλητικό σύλλογο το δόγμα του No Politica. «Ο Ολυμπιακός είναι πάνω από όλα τα κόμματα», σύμφωνα με τον Β. Μαρινάκη. Η ομάδα λοιπόν είναι πάνω από την πολιτική –και στην περίπτωση του Ολυμπιακού η ομάδα θα είναι αυτή που θα διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις της χώρας- και η κερκίδα φέρεται πλήρως αποπολιτικοποιημένη, καθώς από εδώ και πέρα θ’ αρκείται σε αγνά σεξιστικά σχόλια για τις μάνες των αντίπαλων ομάδων. Το No Politica δεν αποτελεί ωστόσο ένα νέο φαινόμενο για τους θαμώνες των γηπέδων. Ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 ξεκίνησε η εφαρμογή του από τους οπαδούς της ιταλικής Σαμπντόρια από την Γένοβα, οι οποίοι και επιθυμούσαν τη διακριτή διαφοροποίησή τους επί των αριστερών οπαδών της Τζένοα επίσης από την Γένοβα.

Ο Ολυμπιακός ξεκίνησε ως μια ομάδα με σαφή ταξικά χαρακτηριστικά, ως ένα κανάλι έκφρασης της εργατικής τάξης των συνοικιών του Πειραιά και πέριξ. Με τη φανέλα του κατά καιρούς αγωνίστηκαν μέλη της Εθνικής Αντίστασης όπως ο Ανδρέας Μουράτης, αλλά και μέλη του Ε.Λ.Α.Σ. όπως ο εκτελεσθέντας Νίκος Γόδας. Φτάνοντας στο σήμερα ο Ολυμπιακός αποτελεί την ομάδα με τους περισσότερους οπαδούς πανελλαδικά. Είναι η ομάδα οι παράγοντες της οποίας ανεβάζουν και κατεβάζουν κυβερνήσεις όπως τα πανό στην κερκίδα. Οι οπαδοί της ερυθρόλευκης ομάδας ως ένας στρατός πλήρως χειραγωγήσιμων ψηφοφόρων, χάρισαν με την ψήφο τους στον Γιάννη Μώραλη τη δεύτερη δημαρχιακή θυτεία του στο δήμο Πειραιά. Επιπλέον, η δυσαρέσκεια του Β. Μαρινάκη οδήγησε τους οπαδούς της ομάδας του να «μαυρίσουν» τον ΣΥΡΙΖΑ και να στηρίξουν το κόμμα της ΝΔ στις τελευταίες εκλογές. Η επιλεκτική εφαρμογή του No Politica αποτελεί ξεκάθαρη ενδυνάμωση της μισαλλοδοξίας και του ρατσισμού στα γήπεδα, απότομα φρενάροντας εκείνους που αντιστέκονται αποζητώντας κοινωνική δικαιοσύνη.

Οι κερκίδες των ομάδων αποτελούν σταυροδρόμια διαφορετικών πολιτικών πεποιθήσεων. Στην περίπτωση βέβαια του Ολυμπιακού φαίνεται πως τις τελευταίες δεκαετίες υπερτερούν οι εθνικιστικές φωνές. Είναι γνωστή άλλωστε η αδελφοποίησή του με τον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου και τους οπαδούς του, τους Delije το ’86, αφού τους ένωσε η ορθόδοξη πίστη, τα χρώματα των ομάδων και ο άκρατος εθνικισμός. Έτσι μες στα χρόνια την κερκίδα του Ολυμπιακού κοσμούν πανό όπως “Kossovo is Serbia”, “Τούρκοι θα πεθάνετε σε χώμα ελληνικό” κτλ. Τα πανό με ακροδεξιό περιεχόμενο φαίνεται να μην ενοχλούν τη διοίκηση της ομάδας, ενώ τα αντιρατσιστικά και αντεθνικιστικά πανό παρουσιάζονται ως διασπαστικά για την ομάδα. Οι διοικήσεις του Ολυμπιακού τις τελευταίες δεκαετίες επιδίωξαν με κάθε μέσο τον έλεγχο των οργανωμένων οπαδών. Ο ΟΣΦΠ αποτέλεσε αντικείμενο πολύπλευρης εκμετάλλευσης για επιχειρηματικά συμφέροντα, όσο και ασπίδα προστασίας για παράνομες πράξεις. Τον Σεπτέμβρη του 2013 δολοφονείται ο Παύλος Φύσσας από τον χρυσαυγίτη Γιώργο Ρουπακιά. Το θύμα και ο θύτης υποστήριζαν την ερυθρόλευκη ομάδα, ωστόσο ο Φύσσας ήταν αντιφασίστας και ο Ρουπακιάς είναι στην Χρυσή Αυγή. «Τον σκότωσαν για το ποδόσφαιρο», αναφώνησαν στον Σκάι. Οι οπαδοί της Λιβόρνο, της Τζένοα, της Ράγιε Βαγιεκάνο και της Μπρόνσχαϊ αντέδρασαν δείχνοντας την αλληλεγγύη τους, οι οργανωμένοι οπαδοί της Θύρας 7 σιώπησαν εκκωφαντικά.

Το No Politica ισχύει στις κατά τόπους ενώσεις ποδοσφαιρικών σωματείων κι εξαρτάται από την όρεξη του κάθε διαιτητή ή επόπτη για το αν θα τεθεί σ’ εφαρμογή κατά τη διάρκεια του αγώνα. Η ομάδα του Τηγανίτη υπάγεται σε μια από τις πλουσιότερες ενώσεις ποδοσφαιρικών σωματείων της χώρας, σ’ αυτήν του Ηρακλείου. Πρόεδρος της ΕΠΣΗ είναι ο Νίκος Τζώρτζογλου, εσχάτως υποψήφιος βουλευτής με τη ΝΔ, για τον οποίο θα γίνει ιδιαίτερη αναφορά παρακάτω.

Τα πανό αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι των δράσεων των αυτοοργανωμένων ομάδων. Σε κάθε ματς του Τηγανίτη από την κερκίδα κρέμονται πανό, το πολιτικό περιεχόμενο των οποίων απασχολεί την κεντρική συνέλευση της ομάδας. Δεν είναι λίγες οι φορές όπου τα πανό, τα οποία αναρτώνται κατά καιρούς από κόσμο της ομάδας του Τηγανίτη σε ματς εκτός έδρας εγείρουν ποικίλες αντιδράσεις που φτάνουν από διαιτητές ως και μέλη της ΕΠΣΗ. Έτσι λοιπόν, το πανό που κατά καιρούς συνοδεύει τα παιχνίδια με την ομάδα της Βιάννου: «Τη Βιάννο και τ’ Ανώγεια τα ‘κάψαν οι ναζί/ Φασίστες δε χωράνε σε τούτο το νησί», έχει προκαλέσει αντιδράσεις στα πλαίσια του No Politica τουλάχιστον δύο φορές. Οι διαιτητές αντέδρασαν ζητώντας να εφαρμοστεί ο κανονισμός της ΕΠΣΗ για τα πανό με πολιτικά συνθήματα, αν δηλαδή δεν κατέβαινε το συγκεκριμένο πανό, το περιστατικό θα γραφόταν στο φύλλο αγώνος και κατά συνέπεια θα οδηγούμαστε σε απολογία . Απείλησαν να διακοπεί ο αγώνας αν δεν κατέβαινε το αντιφασιστικό πανό, το οποίο και τοποθετήθηκε σ’ ένα χωριό το οποίο και είχε ισοπεδωθεί στην κατοχή από τους ναζί. Σε άλλο ματς στην Αλικαρνασσό ο επόπτης, ο οποίος ήταν ταυτόχρονα και αστυνομικός στο επάγγελμα, απείλησε να λήξει τον αγώνα αν δεν κατέβαινε πανό το οποίο εξέφραζε την αλληλεγγύη μας στον αναρχικό- κομμουνιστή Τάσο Θεοφίλου, ο οποίος απειλούταν να ξαναδικαστεί για την ίδια υπόθεση, για την οποία στο παρελθόν είχε αθωωθεί. Φαίνεται λοιπόν πως τα πανό που αναδεικνύουν κοινωνικά ζητήματα ενοχλούν, ενώ αντίστοιχα η σωρεία διαφημιστικών μπάνερ στους χώρους των γηπέδων, όπου διαφημίζονται από ζαντολάστιχα μέχρι υποψήφιοι δημοτικοί σύμβουλοι, είναι αποδεκτά για την ΕΠΣΗ και τους παρατρεχάμενούς της. Τα γήπεδα δηλαδή «οφείλουν» να μετατραπούν αποκλειστικά σε τόπους, όπου θα προωθούνται αποκλειστικά τα συμφέροντα τοπικών κι όχι μόνο παραγόντων, απεμπολίζοντας κάθε προσπάθεια αντίδρασης στη συστημική κανονικότητα.

Στα πλαίσια των δημοτικών εκλογών, αλλά και των βουλευτικών του Ιουλίου, η ΕΠΣΗ διέρρευσε τα νούμερα των τηλεφώνων πολλών από εμάς, με αποτέλεσμα να βομβαρδιζόμαστε καθημερινά από μηνύματα που μας προέτρεπαν να ψηφίσουμε τον έναν ή τον άλλο υποψήφιο. Οι πρακτικές αυτές αντίκεινται πλήρως με τους κανόνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (GDPR) σχετικά με την προστασία και διαχείριση προσωπικών δεδομένων. Ο νέος κανονισμός προβλέπει συγκεκριμένες αρχές που πρέπει να τηρούνται κατά την επεξεργασία των δεδομένων και ειδικότερα ως προς τα δικαιώματα των υποκειμένων των οποίων τα δεδομένα συλλέγονται και τα οποία πρέπει να γίνονται σεβαστά. Τις τελευταίες μέρες μάλιστα του Ιουλίου η κατάσταση έγινε αφόρητη, αφού εκτός των μηνυμάτων, δεχτήκαμε και κλήση από εργαζόμενη στην ΕΠΣΗ, η οποία ευθέως μας διεμήνυσε πως ο κύριος Τζώρτζογλου είναι υποψήφιος με τη ΝΔ και χρειάζεται τη στήριξή μας ως ομάδα με την ψήφο μας. Ο Νίκος Τζώρτζογλου λοιπόν, ιδιοκτήτης της ΠΑΕ Εργοτέλης ως το 2000 και πρόεδρος της ΕΠΣΗ από το 2002, μέσω της ανεξάρτητης –υποτίθεται- αρχής της ΕΠΣΗ, ζήτησε την πολιτική μας στήριξη. Κατά τη διάρκεια των εκλογών ο Νίκος Τζώρτζογλου κατηγορήθηκε απο τον τοπικό τύπο πως έστειλε άτομα στα εκλογικά κέντρα του δήμου Ηρακλείου με σταυρωμένα ψηφοδέλτια με το όνομά του και πως στάλθηκαν μαζικά μηνύματα με την υποψηφιότητά του σε πολίτες, παραβιάζοντας τα προσωπικά τους δεδομένα, όπως άλλωστε συνέβη και σ’ εμάς. Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι την υποψηφιότητα του Ν. Τζώρτζογλου στις εκλογές στήριξε ο νυν υφυπουργός αθλητισμού και βουλευτής της ΝΔ Λευτέρης Αυγενάκης. Οι πρακτικές που ακολουθούν κινούνται στο ίδιο πλαίσιο νωθείας και αήθειας. Ας μην ξεχνάμε πως όταν τον Σεπτέμβριο του 2014 δολοφονήθηκε ο φίλαθλος του Εθνικού Πειραιά Κώστας Κατσούλης σε ματς με τον Ηρόδοτο στο γήπεδο της Αλικαρνασσού, ο βουλευτής Λ. Αυγενάκης πήρε εμμέσως θέση υπέρ του Ηροδότου, συγκαλύπτοντας το περιστατικό. Κύριο μέλημά του ήταν ν’ απαλλαγεί ο Ηρόδοτος από οποιαδήποτε ποινή του επιβλήθηκε από την ΕΠΟ, κι όχι η απονομή δικαιοσύνης για τον νεκρό Κώστα Κατσούλη. Κερασάκι στην τούρτα αυτής της σκοταδιστικής πολιτικής υπήρξε η διοργάνωση το 2015 από κοινού των Ν. Τζώρτζογλου (ΕΠΣΗ) και Λ. Αυγενάκη, συνεδρίου κατά της βίας στα γήπεδα, το οποίο τελικά κατέληξε να στηρίζει την απαλλαγή του Ηρόδοτου από κάθε τιμωρία.

Είναι σαφές πως η ΕΠΣΗ μην παίρνοντας θέση για κοινωνικά ζητήματα εντός κι εκτός του χώρου των γηπέδων, παίρνει ευθέως θέση υπέρ φιλελεύθερων κι αντικοινωνικών πρακτικών, που στόχο έχουν να μετατρέψουν τους φίλαθλους σε πιόνια των ΠΑΕ και να εμπορευματοποιήσουν τον αθλητισμό. Οι τοπικές ενώσεις ποδοσφαιρικών σωματείων αποπολιτικοποιώντας τις κερκίδες των αγωνιστικών χώρων, αφενός διευκολύνουν την εισβολή των πολυεθνικών στον αθλητισμό κι αφετέρου ενισχύουν τον εκφασισμό και την πλήρη κομματοποίηση της κοινωνίας. Με άλλα λόγια το no politica, αποτελεί ένα κραυγαλέο politica, αυτό του κοινωνικού σκοταδισμού και της αποκτήνωσης. Εμείς, ως φίλαθλοι, παίκτες και παίκτριες της ομάδας του Τηγανίτη, στεκόμαστε ενάντιοι σε τέτοιου είδους πρακτικές. Με όπλα μας την αλληλεγγύη, την αυτοοργάνωση, τον αντιφασισμό και τον αντισεξισμό θ’ αντιστεκόμαστε στη σαπίλα του μοντέρνου ποδοσφαίρου και τους θιασώτες του.

Τηγανίτης Α.Σ.Η.

Πηγή:https://tiganitis2015.wordpress.com

Φεστιβάλ για την Υπεράσπιση του Ασύλου στα Γρασίδια Φιλοσοφικής (ΑΠΘ) διοργανώνει η Ανοιχτή Συνέλευση Συντονισμού ASYLUM FESTIVAL. Στον χώρο του Φεστιβάλ θα υπάρχουν προϊόντα της ΒΙΟΜΕ, βιβλιοπωλείο, κουζίνες και θεματικές εκθέσεις.

Πρόγραμμα:

04 Οκτωβρίου:

17:30: Workshop: «Ιστορική Αναδρομή και Νομικός Ορισμός του Πανεπιστημιακού Ασύλου από τη Χούντα έως Σήμερα»

  • Μπάμπης Κουρουνδής, Μέλος ΔΣ ΔΣΘ, Διδ. Νομικής ΑΠΘ
  • Ανδρέας Τάκης, Επίκουρος Καθηγητής Νομικής ΑΠΘ

19:30: Συνέλευση «Πως οργανώνουμε την κοινωνική υπεράσπιση του Ασύλου»

Παρεμβαίνουν:

  • Γρηγόρης Μανιάτης, Πανεπιστημιακό Κίνημα του ’11
  • Δημοσθένης Παπαδάτος – Αναγνωστόπουλος, Δεκέμβρης του ’08
  • Ανδρέας Θεοδωρίδης, Κίνημα του ’06-07

23:00: Πάρτυ Έναρξης

05 Οκτωβρίου:

17:30: Workshop «Ο μύθος της ανομίας και της εγκληματικότητας»

  • Λουκία Αργυριάδου, Συλλογικότητα Κιουρί@
  • Δημήτρης Κόρος, Νομικός, Διδ. Εγκληματολογίας ΔΠΘ

19:30: Κεντρική Εκδήλωση «Το Πανεπιστημιακό Άσυλο Κοινωνικό και Πολιτικό Δικαίωμα»

Παρεμβαίνουν:
Ρόζα Δασκάλου – Χριστάκη, Μαθήτρια
Λευτέρης Κιοσέογλου, Πρόεδρος Εργαζομένων ΣΙΔΕΝΟΡ
Σπύρος Μαρκέτος, Επίκουρος Καθηγητής ΑΠΘ

21:30: Συναυλία

Στη συναυλία συμμετέχουν:

  • Δημήτρης Ζερβουδάκης
  • Bailemos
  • Σοροκάδα
  • Ρουμπαγιάτ

+ Καλλιτέχνες Έκπληξη

Πηγή:https://www.efsyn.gr