Ένα κύμα βαθιάς οργής και αποτροπιασμού έχει σαρώσει την τοπική κοινωνία στο Benialí του Αλικάντε, μετά από μια βάναυση ομοφοβική επίθεση που σημειώθηκε κατά τη διάρκεια των τοπικών γιορτών. Θύματα της τυφλής βίας έπεσαν πέντε ανήλικες κοπέλες μόλις 14 ετών, οι οποίες στοχοποιήθηκαν και ξυλοκοπήθηκαν άγρια από τρεις νεαρούς (ηλικίας 16 και 17 ετών), υπό τους ήχους συνθημάτων μίσους όπως «λεσβίες, ζήτω ο Φράνκο, ζήτω το Vox».
Ο 31χρονος υπέκυψε στα βαρύτατα τραύματά του, καθώς είχε υποστεί σοβαρή κρανιοεγκεφαλική κάκωση, πολλαπλά κατάγματα και εκτεταμένες εσωτερικές αιμορραγίες.
Άγρια ομοφοβική δολοφονία 31χρονου στη Βουλγαρία: Αναφορές για ενέδρα θανάτου μέσω εφαρμογής γνωριμιών
του Σοφοκλή Αρχοντάκη
Τρανς γυναίκα από τη Βραζιλία που βρισκόταν στη Ρόδο για διακοπές, δέχτηκε άγρια επίθεση από τρεις άγνωστους άντρες τα ξημερώματα της Κυριακής στη Μεσαιωνική Πόλη του νησιού. Όπως κατήγγειλε, η επίθεση είχε ρατσιστικά χαρακτηριστικά λόγω της διεμφυλικής της ταυτότητας.
Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 68 ετών η ακτιβίστρια της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας Πάολα Ρεβενιώτη, ύστερα από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο.
της Άννας Λαζαρέτου
Σαν σήμερα, στις 6 Ιουλίου του 1992, η Marsha P. Johnson, η εμβληματική τρανς ακτιβίστρια και ηρωίδα της εξέγερσης του Stonewall, βρέθηκε νεκρή στα νερά του ποταμού Hudson στη Νέα Υόρκη. Ο θάνατός της, που χαρακτηρίστηκε επίσημα ως αυτοκτονία από τις αρχές παρά τις σοβαρές ενδείξεις εγκληματικής ενέργειας και τη μαρτυρία όσων τη γνώριζαν, παραμένει μέχρι σήμερα μια ανοιχτή πληγή και ένα σύμβολο της ατιμωρησίας που περιβάλλει τα εγκλήματα μίσους κατά των τρανς ατόμων. Η απώλειά της δεν ήταν απλώς ο θάνατος μιας ακτιβίστριας, αλλά ένα πλήγμα στην ίδια την καρδιά του ΛΟΑΤΚΙ+ κινήματος, υπενθυμίζοντάς μας ότι η ιστορία μας είναι γραμμένη με το αίμα εκείνων που στάθηκαν στην πρώτη γραμμή, διεκδικώντας την ύπαρξή τους σε έναν κόσμο που επεδίωκε την εξάλειψή τους.
Τρανς γυναίκα η οποία είχε πέσει θύμα επίθεσης από ιερέα και είχε εκδιωχθεί από συσσίτιο ενορίας, υπέστη εκ νέου θυματοποίηση από τη δικαστική έδρα.
Καμία προστασία δεν βρήκε στη Δικαιοσύνη τρανς γυναίκα, θύμα τρανσφοβικής λεκτικής επίθεσης από ιερέα, ο οποίος επιπλέον την είχε εκδιώξει από το συσσίτιο της ενορίας του πριν από χρόνια εξαιτίας της ταυτότητάς της. Αντιθέτως, στη δίκη που έγινε την Τρίτη, η τρανς γυναίκα, όπως καταγγέλλεται, υπέστη εκ νέου θυματοποίηση στο δικαστήριο, δεχόμενη τρανσφοβική κακοποίηση ακόμη και από την έδρα. Άλλη τρανς γυναίκα που παραβρέθηκε στη δικαστική αίθουσα για να καταθέσει ως μάρτυρας υπέρ του θύματος, καταγγέλλει στην «Εφ.Συν.» την τρανσφοβική συμπεριφορά της έδρας, η οποία επέμεινε να απευθύνεται στο λάθος γένος στo θύμα, αποκαλώντας την «κατηγορούμενο», ενώ επέτρεψε στον ιερέα να ασχημονεί εκ νέου, μιλώντας για «ομοφυλόφιλους» και αρνούμενος να αναγνωρίσει την ταυτότητα φύλου του θύματος, χωρίς να δεχτεί επίπληξη.
Πόσο συχνά δίνουμε πραγματικά χώρο στο κουήρ βίωμα όταν αυτό δεν ανήκει στον δυτικό κόσμο; Και, ακόμα πιο ανησυχητικά, πώς αυτό το βίωμα εργαλειοποιείται για να νομιμοποιήσει πολιτικές και στρατιωτικές πρακτικές που οδηγούν ακόμα και σε ολοκληρωτικού τύπου αφανισμό; Οποιαδήποτε προσπάθεια απάντησης αυτών των ερωτημάτων σκοντάφτει πάνω σε μια σκληρή πραγματικότητα: οι ιστορίες των κουήρ Παλαιστινίων είτε απουσιάζουν εντελώς από το κυρίαρχο, δυτικοκεντρικό αφήγημα είτε εμφανίζονται αποκλειστικά μέσα από ένα πρίσμα θανάτου και βίας. Έτσι, το ίδιο το κουήρ βίωμα μετατρέπεται σε πεδίο ενός ύπουλου διλήμματος – ένα συνεχές debate που αντιπαραθέτει σκοπίμως την κουήρ ταυτότητα με την παλαιστινιακή. Αυτό το μεροληπτικό αφήγημα θέλουμε να αμφισβητήσουμε. Ή, έστω, να το προκαλέσουμε. Γι’ αυτό και δίνουμε τον λόγο σε τρία άτομα που θα επιχειρήσουν να φωτίσουν την πολυπλοκότητα, τη διαθεματικότητα και την καθημερινότητα της κουήρ εμπειρίας στον αραβικό (και ειδικά στον παλαιστινιακό) κόσμο.
Ένα κομμάτι της ΛΟΑΤΚΙ+ ιστορίας ταξιδεύει για πρώτη φορά εκτός των ΗΠΑ αυτό το καλοκαίρι, καθώς ένα κομμάτι της αρχικής Pride σημαίας θα εκτεθεί σε μουσείο της Ιρλανδίας. 
Η χθεσινή ημέρα στην Αθήνα δεν ήταν απλώς μια ακόμη παρέλαση Υπερηφάνειας. Οι δρόμοι του κέντρου πλημμύρισαν από χιλιάδες κόσμου, όχι μόνο για να γιορτάσουν το δικαίωμα στην αγάπη και την ισότητα, αλλά για να στείλουν ένα ηχηρό μήνυμα διεθνιστικής αλληλεγγύης. Το φετινό Pride είχε έντονο το στίγμα της Παλαιστίνης, με μια ομάδα διαδηλωτών να υψώνει παλαιστινιακές σημαίες και πανό, συνδέοντας τον αγώνα για τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας με τον αγώνα για την ελευθερία και το τέλος της γενοκτονίας στη Γάζα.
