ΕΝΤΥΠΑ

1Η εισήγηση του Λάζαρου Τεντόμα από την παρουσίαση τού βιβλίου του «Παιδιά Εξωτικά, Παιδιά Οικόσιτα – Ανθρωπολογική Μελέτη της αναπηρίας και της Ειδικής Εκπαίδευσης στην Ελλάδα», εκδόσεις Red Marks, στον πολυχώρο «Κομμούνα»

 

Picture6

Όποιος υπάρχει σε ένα εκπαιδευτικό περιβάλλον, δεν υπάρχει απολύτως σύμφωνα με τις δικές του επιθυμίες, και επίσης όποιος υπάρχει σε ένα εκπαιδευτικό περιβάλλον δεν χρησιμοποιεί με αποτελεσματικότητα όλα τα μέσα που του παρέχονται. Δεν είναι δηλαδή η αναπηρία μια έννοια αμιγώς καθοριζόμενη από την ικανότητα του ατόμου να προσαρμόζει επιθυμίες και στόχους με βάση τις βιολογικές του ανάγκες, αλλά η προσαρμοστικότητα αυτή φαίνεται ότι επηρεάζεται από τις δυνατότητες των εκπαιδευτικών συστημάτων να ενσωματώσουν όλων των τύπων τις επιθυμίες, προσφέροντας τεχνικές που να υποβοηθούν την ικανοποίηση των επιθυμιών αυτών. Είναι δηλαδή η αναπηρία στο εκπαιδευτικό περιβάλλον μια κοινωνικά προσδιορισμένη ταυτότητα ετερότητας, που καθορίζεται από τις κάθε είδους παραμέτρους που προτείνονται ως μέσα για την ικανοποίηση των σκοπών. Οι ιατρικές γνωματεύσεις των μαθητών αναδεικνύουν εντάσεις και συγκρούσεις μέσα στο εργασιακό περιβάλλον των επαγγελματιών της αναπηρίας. Ποιοι όμως καθορίζουν τους σκοπούς της εκπαιδευτικής διαδικασίας και διαμορφώνουν το κοινωνικό περιβάλλον της ύπαρξης των μαθητών στο σχολείο; Είναι οι ίδιοι οι μαθητές; Είναι οι επαγγελματίες της ειδικής εκπαίδευσης; Είναι το θεσμικό πλαίσιο; Είναι οι γονείς; Είναι όλα αυτά μαζί; Και αν ισχύει η τελευταία πρόταση, τότε με ποιους όρους και σε ποιο βαθμό συμμετέχουν όλοι σε αυτό που ονομάζουμε κουλτούρα της ειδικής εκπαίδευσης;

2Προσλήψεις και χρήσεις στις επιστήμες, την πολιτική, τη λογοτεχνία και την ιστορία της τέχνης κατά τον 19ο και 20ό αιώνα
ΣΥΝΕΚΔΟΣΗ ΜΕ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΚΡΗΤΗΣ

Ξαφνιαζόμαστε τα τελευταία χρόνια όποτε συνειδητοποιούμε την απήχηση που εξακολουθούν να έχουν σε ολοένα και περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες οι φυλετικές θεωρίες και οι ρατσιστικές αντιλήψεις. Οι ιδέες που ταξινομούν τις ανθρώπινες ομάδες σε φυλές σύμφωνα με τα εξωτερικά τους φυσικά χαρακτηριστικά, και τις ιεραρχούν ανάγοντας τα χαρακτηριστικά αυτά σε διανοητική ικανότητα, πολιτισμικό επίπεδο και κοινωνική οργάνωση, είναι προϊόν του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού και της ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας. Στη Δύση, επί έναν περίπου αιώνα, αποτέλεσαν απολύτως αποδεκτές και έγκυρες επιστημονικές θέσεις με τεράστια απήχηση στο ευρύ κοινό και τροφοδότησαν κρατικές πολιτικές για τη βελτίωση της φυλετικής ποιότητας σε πολλές χώρες, πριν γνωρίσουν τη διεθνή απόρριψη μετά τη σύνδεσή τους με τα εγκλήματα του ναζισμού κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

1Ο Φάτος Ρόσα ποτέ δεν έκρυψε ότι ήρθε στην Ελλάδα με τα πόδια από την Αλβανία, όταν ήταν μικρό παιδί. Αμούστακο, όπως, έλεγαν οι παλιότερες γενιές. Ποτέ δεν έκρυψε όσα έζησε, όσα πέρασε, όσα ζει και βιώνει καθημερινά.

Οταν μας είπε ότι γράφει ένα βιβλίο με όσα πέρασε, το φτωχικό χωριό που γεννήθηκε, αλλά και την αντιμετώπιση που είχε – και δυστυχώς συνεχίζει να έχει από κάποιους ανεγκέφαλους- χάρηκαμε πάρα πολύ.

C9sCQLuXsAAsMFkΓράφει η Μάρω Κώνστα

Ένα πορτρέτο είναι η αφορμή για να γραφτεί το βιβλίο, του οποίου η συγγραφέας είναι ταυτόχρονα και λογοτεχνικός χαρακτήρας.

Οι σιωπηλές γυναίκες είναι οι ηρωίδες του βιβλίου της Αργυρώς Μαντόγλου: :»Σώμα στη βιτρίνα».

Οι γυναίκες της Κόκκινης Συνοικίας του Άμστερνταμ το 1664 και το 2014.

Ένα ιστορικό μυθιστόρημα, ένα μεταφυσικό και ταυτόχρονα ένα ψυχολογικό θρίλερ, για τη σχέση του ατόμου με την εποχή του.

Ποιών ατόμων;

1Απόσπασμα από το (από τις εκδ. ΚΨΜ) βιβλίο του Τάσου Θεοφίλου: 32 βήματα(ανταποκρίσεις από το σπίτι των πεθαμένων):
«Υπάρχει ένα πολύ συγκεκριμένο συναίσθημα που δημιουργεί η φυλακή και δεν υπάρχει έξω. Μια παλίρροια που δημιουργούν η στέρηση της ελευθερίας, η απελπισία, οι τοίχοι, τα σύρματα, η συνεχής πειθάρχηση, ο συνεχής έλεγχος, η αναγκαστική συμβίωση, η μονοτονία, η συνεχής διεκδίκιση του χώρου, η μόνιμη αναμονή για κάτι, η συνεχής τήρηση λεπτών ισορροπιών, το προγραμμα της φυλακής, η νοσταλγία, η ελπίδα. Το ύπουλο και διαρκές βασανιστήριο του εγκλεισμού. Και οι μέρες περνάνε, τα χρόνια περνάνε. Η φυλακή είναι αναμονή συσσωρευμένη, δυστυχία συσσωρευμένη, αδικία συσσωρευμένη. Ατυχία, σαδισμός, καταπίεση, απαγόρευση, πειθαναγκασμός συσσωρευμένα. Άγχος, αγωνία, μυική μάζα, αναστεναγμοί, ένταση, εντολές, απόγνωση, μοναξιά, εγκατάλειψη, γροθιές στο σάκο, ψυχοφάρμακα, επαναλήψεις με την μπάρα, τηλε’οραση, λαϊκοπόπ τραγούδια, πάνω κάτω στο μονόζυγο, πάνω κάτω στο δίζυγο, υπομονή, ανούσιες συζητήσεις σε σπαστά ελληνικά. Όλα συσσωρευμένα.

Screen Shot 2017-06-11 at 9.59.50 PM

Το βιβλίο του Χάιντς Χέγκερ για τις θηριωδίες των ναζί έχει εμπνεύσει θεατρικά έργα και ταινίες, όπως το περίφημο «Βent», που ανέβηκε και στην Ελλάδα

Ο Αυστριακός Γιόζεφ Κ., από τους λίγους ομοφυλόφιλους που επέζησαν από τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης (1939-1945), μετά από είκοσι χρόνια έσπασε τη σιωπή του και κατήγγειλε δημόσια τους βασανισμούς και την εξόντωση των ομοφυλόφιλων ανδρών και γυναικών από τους ναζιστές του Χίτλερ.

Το 1965 υπαγόρευσε το κείμενο της προσωπικής του εμπειρίας στον Χάιντς Χέγκερ για να γίνει το βιβλίο «Οι άντρες με το ροζ τρίγωνο». Μία από τις ελάχιστες μαρτυρίες για το θέμα του ολοκαυτώματος των ομοφυλόφιλων, που πολλές πτυχές του παρέμεναν άγνωστες μέχρι πρόσφατα.