ΕΝΤΥΠΑ

Picture20

Να γλιτώσει το παιδί (από τις… «μαντινάδες»)

Σκέψεις από την παρουσίαση του προγράμματος «Προσφυγο-ποίηση» στην Κρήτη

«Στο 4χ4 θα βάλω δυναμίτη,

να το γεμίσω Αλβανούς, να καθαρίσει η Κρήτη».

Τη μαντινάδα μου την είπε μια κυρία, νηπιαγωγός, στη συζήτηση που οργανώσαμε στο Ρέθυμνο με αφορμή την παρουσίαση του εκπαιδευτικού προγράμματος «Προσφυγο-ποίηση».  Σοκαρισμένη εκείνη, όχι από την αθλιότητα του στίχου. Κυρίως από την αθωότητα του 5χρονου μαθητή της που την ξεστόμιζε και μάλιστα μέσα σε μια τάξη που είχε και παιδάκια Αλβανών μεταναστών. Σε νηπιαγωγείο της Κρήτης. Σε νηπιαγωγείο όχι σε Γυμνάσιο ή σε Λύκειο.

– Μα εγώ βλέπω πως με τα παιδάκια των Αλβανών είσαι φίλος και παίζετε μαζί στο διάλειμμα. Αυτούς θέλεις να σκοτώσεις; – Όχι αυτούς. Τους Αλβανούς γενικά.

«Και ένα παιδί να αλλάξει γνώμη, και ένα παιδί να μάθει τί σημαίνει προσφυγιά θα είναι κέρδος», μου είπε ο δημιουργός της «Προσφυγο-ποίησης» Αντώνης Κουντούρης, καθηγητής σε ελληνικό σχολείο του Βούπερταλ, εκεί που φοιτούν τα παιδιά και τα εγγόνια των δικών μας μεταναστών. «Κάθε παιδί που αναρωτιέται τί μπορεί να συμβολίζει ένα σκίτσο, είναι μια μικρή νίκη», μου είπε ο βραβευμένος γελοιογράφος Μιχάλης Κουντούρης, που έχει εικονογραφήσει το πρόγραμμα και το σχετικό βιβλίο.

Ο Αντώνης και ο Μιχάλης, αδέρφια από τη Ρόδο, ένωσαν τις δυνάμεις τους και μιλούν με τη δουλειά τους μέσα στη σχολική τάξη για όσα όλοι οι υπόλοιποι «ιθύνοντες» μιλούν συνεχώς στις τηλεοράσεις και στα ραδιόφωνα.  Προτείνουν στους εκπαιδευτικούς ένα υλικό που μπορούν να αξιοποιήσουν για να αντιστρέψουν το ψέμα με το οποίο ποτίζονται καθημερινά τα παιδιά μας. Το ψέμα που ειδικά για την Κρήτη, είναι εύκολο πια να το εντοπίσουμε, και μετέφερα κι εγώ στην εκδήλωση όσα σας έγραφα και εδώ στη Μεσόγειο πριν λίγες μέρες.

Με όχημα τη γελοιογραφία αλλά και την ποίηση, με τα γραπτά σπουδαίων λογοτεχνών και στιχουργών το βιβλίο «Προσφυγο-ποίηση» δίνει αφορμές για συζήτηση μέσα στην τάξη, με την ελπίδα ότι κάτι μπορεί να αλλάξει.  Και με ειδικό συνοδευτικό οδηγό για τον κάθε εκπαιδευτικό ώστε να αξιοποιήσει στο έπακρο το υλικό που έχει στα χέρια του.

Picture19

Να το αναζητήσετε, ειδικά αν έρχεστε σε επαφή με παιδιά. Να το διδάξετε και να το διαδώσετε για να το διδάξουν κι άλλοι. Και στα σχολεία και στα σπίτια. Γιατί αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα. Όχι μόνο το προσφυγάκι με το σωσίβιο. Και το δικό μας με τη μαντινάδα. Picture18     Χθες, ημέρα της γυναίκας, το πρόγραμμα παρουσιάστηκε και στο Ηράκλειο, με τη συνδρομή του Κοινωνικού Ιατρείου/Φαρμακείου. Μεταξύ άλλων προβλήθηκε και το παρακάτω βίντεο. Γυναίκες καθηγήτριες από σχολείο της Άμφισσας συντονίζουν κορίτσια, μαθήτριές τους και διαβάζουν μπροστά στην κάμερα το ποίημα μιας γυναίκας μετανάστριας, με τίτλο «Πατρίδα». Το ποίημα μιλά ειδικά για το πως βιώνουν οι γυναίκες την προσφυγιά. Ήταν ό,τι πιο σημαντικό ακούστηκε χθες στην πόλη.  Ο,τι πιο ταιριαστό με τη χθεσινή… «γιορτή».  

«Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα του, εκτός αν πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία τρέχεις προς τα σύνορα μόνο όταν βλέπεις ολόκληρη την πόλη να τρέχει κι εκείνη οι γείτονές σου τρέχουν πιο γρήγορα από σένα με την ανάσα ματωμένη στο λαιμό τους το αγόρι που ήταν συμμαθητής σου που σε φιλούσε μεθυστικά πίσω από το παλιό εργοστάσιο τσίγκου κρατά ένα όπλο μεγαλύτερο από το σώμα του

αφήνεις την πατρίδα μόνο όταν η πατρίδα δε σε αφήνει να μείνεις. κανένας δεν αφήνει την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγά φωτιά κάτω απ΄ τα πόδια σου ζεστό αίμα στην κοιλιά σου δεν είναι κάτι που φαντάστηκες ποτέ ότι θα έκανες μέχρι που η λεπίδα χαράζει απειλές στο λαιμό σου και ακόμα και τότε ψέλνεις τον εθνικό ύμνο ανάμεσα στα δόντια σου και σκίζεις το διαβατήριό σου σε τουαλέτες αεροδρομίων κλαίγοντας καθώς κάθε μπουκιά χαρτιού δηλώνει ξεκάθαρα ότι δεν πρόκειται να γυρίσεις.

πρέπει να καταλάβεις ότι κανένας δε βάζει τα παιδιά του σε μια βάρκα εκτός αν το νερό είναι πιο ασφαλές από την ξηρά κανένας δεν καίει τις παλάμες του κάτω από τρένα, ανάμεσα από βαγόνια κανένας δεν περνά μέρες και νύχτες στο στομάχι ενός φορτηγού τρώγοντας εφημερίδες εκτός αν τα χιλιόμετρα που ταξιδεύει σημαίνουν κάτι παραπάνω από ένα ταξίδι. κανένας δε σέρνεται κάτω από φράχτες

κανένας δε θέλει να τον δέρνουν να τον λυπούνται κανένας δε διαλέγει τα στρατόπεδα προσφύγων ή τον πλήρη σωματικό έλεγχο σε σημεία όπου το σώμα σου πονούσε ή τη φυλακή, επειδή η φυλακή είναι ασφαλέστερη από μια πόλη που φλέγεται και ένας δεσμοφύλακας το βράδυ είναι προτιμότερα από ένα φορτηγό γεμάτο άντρες που μοιάζουν με τον πατέρα σου

κανένας δε θα το μπορούσε κανένας δε θα το άντεχε κανένα δέρμα δε θα ήταν αρκετά σκληρό για να ακούσει τα: γυρίστε στην πατρίδα σας μαύροι πρόσφυγες βρωμομετανάστες ζητιάνοι ασύλου που ρουφάτε τη χώρα μας αράπηδες με τα χέρια απλωμένα μυρίζετε περίεργα απολίτιστοι κάνατε λίμπα τη χώρα σας και τώρα θέλετε να κάνετε και τη δική μας πώς δε δίνουμε σημασία στα λόγια στα άγρια βλέμματα ίσως επειδή τα χτυπήματα είναι πιο απαλά από το ξερίζωμα ενός χεριού ή ποδιού ή τα λόγια είναι πιο τρυφερά από δεκατέσσερις άντρες ανάμεσα στα πόδια σου ή οι προσβολές είναι πιο εύκολο να καταπιείς από τα χαλίκια από τα κόκαλα από το κομματιασμένο κορμάκι του παιδιού σου.

θέλω να γυρίσω στην πατρίδα, αλλά η πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία πατρίδα είναι η κάνη ενός όπλου και κανένας δε θα άφηνε την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγούσε μέχρι τις ακτές εκτός αν η πατρίδα σού έλεγε να τρέξεις πιο γρήγορα να αφήσεις πίσω τα ρούχα σου να συρθείς στην έρημο να κολυμπήσεις ωκεανούς να πνιγείς να σωθείς να πεινάσεις να εκλιπαρήσεις να ξεχάσεις την υπερηφάνεια η επιβίωσή σου είναι πιο σημαντική.

κανένας δεν αφήνει την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα είναι μια ιδρωμένη φωνή στο αυτή σου που λέει φύγε, τρέξε μακριά μου τώρα δεν ξέρω τι έχω γίνει αλλά ξέρω ότι οπουδήποτε αλλού θα είσαι πιο ασφαλής απ΄ ό,τι εδώ»

Πηγή:http://mesogios.gr

1Η εισήγηση του Λάζαρου Τεντόμα από την παρουσίαση τού βιβλίου του «Παιδιά Εξωτικά, Παιδιά Οικόσιτα – Ανθρωπολογική Μελέτη της αναπηρίας και της Ειδικής Εκπαίδευσης στην Ελλάδα», εκδόσεις Red Marks, στον πολυχώρο «Κομμούνα»

 

Picture6

Όποιος υπάρχει σε ένα εκπαιδευτικό περιβάλλον, δεν υπάρχει απολύτως σύμφωνα με τις δικές του επιθυμίες, και επίσης όποιος υπάρχει σε ένα εκπαιδευτικό περιβάλλον δεν χρησιμοποιεί με αποτελεσματικότητα όλα τα μέσα που του παρέχονται. Δεν είναι δηλαδή η αναπηρία μια έννοια αμιγώς καθοριζόμενη από την ικανότητα του ατόμου να προσαρμόζει επιθυμίες και στόχους με βάση τις βιολογικές του ανάγκες, αλλά η προσαρμοστικότητα αυτή φαίνεται ότι επηρεάζεται από τις δυνατότητες των εκπαιδευτικών συστημάτων να ενσωματώσουν όλων των τύπων τις επιθυμίες, προσφέροντας τεχνικές που να υποβοηθούν την ικανοποίηση των επιθυμιών αυτών. Είναι δηλαδή η αναπηρία στο εκπαιδευτικό περιβάλλον μια κοινωνικά προσδιορισμένη ταυτότητα ετερότητας, που καθορίζεται από τις κάθε είδους παραμέτρους που προτείνονται ως μέσα για την ικανοποίηση των σκοπών. Οι ιατρικές γνωματεύσεις των μαθητών αναδεικνύουν εντάσεις και συγκρούσεις μέσα στο εργασιακό περιβάλλον των επαγγελματιών της αναπηρίας. Ποιοι όμως καθορίζουν τους σκοπούς της εκπαιδευτικής διαδικασίας και διαμορφώνουν το κοινωνικό περιβάλλον της ύπαρξης των μαθητών στο σχολείο; Είναι οι ίδιοι οι μαθητές; Είναι οι επαγγελματίες της ειδικής εκπαίδευσης; Είναι το θεσμικό πλαίσιο; Είναι οι γονείς; Είναι όλα αυτά μαζί; Και αν ισχύει η τελευταία πρόταση, τότε με ποιους όρους και σε ποιο βαθμό συμμετέχουν όλοι σε αυτό που ονομάζουμε κουλτούρα της ειδικής εκπαίδευσης;

2Προσλήψεις και χρήσεις στις επιστήμες, την πολιτική, τη λογοτεχνία και την ιστορία της τέχνης κατά τον 19ο και 20ό αιώνα
ΣΥΝΕΚΔΟΣΗ ΜΕ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΚΡΗΤΗΣ

Ξαφνιαζόμαστε τα τελευταία χρόνια όποτε συνειδητοποιούμε την απήχηση που εξακολουθούν να έχουν σε ολοένα και περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες οι φυλετικές θεωρίες και οι ρατσιστικές αντιλήψεις. Οι ιδέες που ταξινομούν τις ανθρώπινες ομάδες σε φυλές σύμφωνα με τα εξωτερικά τους φυσικά χαρακτηριστικά, και τις ιεραρχούν ανάγοντας τα χαρακτηριστικά αυτά σε διανοητική ικανότητα, πολιτισμικό επίπεδο και κοινωνική οργάνωση, είναι προϊόν του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού και της ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας. Στη Δύση, επί έναν περίπου αιώνα, αποτέλεσαν απολύτως αποδεκτές και έγκυρες επιστημονικές θέσεις με τεράστια απήχηση στο ευρύ κοινό και τροφοδότησαν κρατικές πολιτικές για τη βελτίωση της φυλετικής ποιότητας σε πολλές χώρες, πριν γνωρίσουν τη διεθνή απόρριψη μετά τη σύνδεσή τους με τα εγκλήματα του ναζισμού κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

1Ο Φάτος Ρόσα ποτέ δεν έκρυψε ότι ήρθε στην Ελλάδα με τα πόδια από την Αλβανία, όταν ήταν μικρό παιδί. Αμούστακο, όπως, έλεγαν οι παλιότερες γενιές. Ποτέ δεν έκρυψε όσα έζησε, όσα πέρασε, όσα ζει και βιώνει καθημερινά.

Οταν μας είπε ότι γράφει ένα βιβλίο με όσα πέρασε, το φτωχικό χωριό που γεννήθηκε, αλλά και την αντιμετώπιση που είχε – και δυστυχώς συνεχίζει να έχει από κάποιους ανεγκέφαλους- χάρηκαμε πάρα πολύ.

C9sCQLuXsAAsMFkΓράφει η Μάρω Κώνστα

Ένα πορτρέτο είναι η αφορμή για να γραφτεί το βιβλίο, του οποίου η συγγραφέας είναι ταυτόχρονα και λογοτεχνικός χαρακτήρας.

Οι σιωπηλές γυναίκες είναι οι ηρωίδες του βιβλίου της Αργυρώς Μαντόγλου: :»Σώμα στη βιτρίνα».

Οι γυναίκες της Κόκκινης Συνοικίας του Άμστερνταμ το 1664 και το 2014.

Ένα ιστορικό μυθιστόρημα, ένα μεταφυσικό και ταυτόχρονα ένα ψυχολογικό θρίλερ, για τη σχέση του ατόμου με την εποχή του.

Ποιών ατόμων;

1Απόσπασμα από το (από τις εκδ. ΚΨΜ) βιβλίο του Τάσου Θεοφίλου: 32 βήματα(ανταποκρίσεις από το σπίτι των πεθαμένων):
«Υπάρχει ένα πολύ συγκεκριμένο συναίσθημα που δημιουργεί η φυλακή και δεν υπάρχει έξω. Μια παλίρροια που δημιουργούν η στέρηση της ελευθερίας, η απελπισία, οι τοίχοι, τα σύρματα, η συνεχής πειθάρχηση, ο συνεχής έλεγχος, η αναγκαστική συμβίωση, η μονοτονία, η συνεχής διεκδίκιση του χώρου, η μόνιμη αναμονή για κάτι, η συνεχής τήρηση λεπτών ισορροπιών, το προγραμμα της φυλακής, η νοσταλγία, η ελπίδα. Το ύπουλο και διαρκές βασανιστήριο του εγκλεισμού. Και οι μέρες περνάνε, τα χρόνια περνάνε. Η φυλακή είναι αναμονή συσσωρευμένη, δυστυχία συσσωρευμένη, αδικία συσσωρευμένη. Ατυχία, σαδισμός, καταπίεση, απαγόρευση, πειθαναγκασμός συσσωρευμένα. Άγχος, αγωνία, μυική μάζα, αναστεναγμοί, ένταση, εντολές, απόγνωση, μοναξιά, εγκατάλειψη, γροθιές στο σάκο, ψυχοφάρμακα, επαναλήψεις με την μπάρα, τηλε’οραση, λαϊκοπόπ τραγούδια, πάνω κάτω στο μονόζυγο, πάνω κάτω στο δίζυγο, υπομονή, ανούσιες συζητήσεις σε σπαστά ελληνικά. Όλα συσσωρευμένα.