ΕΝΤΥΠΑ

Πάλι Αουσβιτς; Ναι, δεν μπορούμε να ξεχάσουμε. Ούτε τα «πειράματα» που έκαναν οι ναζί στις γυναίκες: στείρωση, ακτινοβολίες, πρόκληση καρκίνου της μήτρας, αντιδράσεις στην αλλαγή ομάδα αίματος κ.ά.

Το βιβλίο του Γερμανού δημοσιογράφου και ιστορικού Hans-Joachim Lane είναι ρεπορταζιακά κατατοπιστικό ακολουθώντας την πορεία μιας ενδελεχούς έρευνας σε αρχειακές πηγές και μαρτυρίες.

Μαθαίνουμε ότι στο μπλοκ των πειραμάτων υπήρχαν γυναίκες από Πολωνία, Γερμανία, Ελλάδα (Θεσσαλονίκη), Τσεχία, Σλοβακία, Βέλγιο, Γαλλία. Αντιλαμβανόμαστε το σύστημα, τη λειτουργία, τη μέθοδο και το μέγεθος της φρικτής εξόντωσης.

Μαθαίνουμε τον βίο και την πολιτεία των ναζιστών γιατρών. Οι «επιστήμονες» είχαν μια δεξαμενή πειραματόζωων – το τέλος τους ήταν προδιαγεγραμμένο, απλώς «αξιοποιούσαν» το «υλικό» στο όνομα της επιστήμης! Καταλαβαίνουμε ότι η βιομηχανικών διαστάσεων απίστευτη εξόντωση είχε και επιστημονική χροιά. Και επειδή πειράματα στο Αουσβιτς δεν σημαίνει μόνο δρ Μένγκελε, αυτό που μένει είναι η αγανάκτηση και η αποστροφή αλλά και η οργή για τους δόκτορες που επέζησαν, γλίτωσαν και ενσωματώθηκαν στον εθνικό κορμό της μεταπολεμικής Γερμανίας – όπως και πολλοί άλλοι ατιμώρητοι δημόσιοι λειτουργοί άλλωστε.

Το ζήτημα είναι να μην ανασύρουμε στη μνήμη «δύσκολες» στιγμές για χάρη κάποιας επετείου, αλλά, όπως αναφέρεται και στο βιβλίο, να αποκτήσουν φωνή τα χιλιάδες θύματα· να βοηθήσουν στο να ακουστούν και οι επιζήσαντες που επιστρέφουν μέσα από τη διαδικασία αυτή σε μια περίοδο της ζωής τους που θα ήθελαν να διαγράψουν. Γιατί δεν το χωράει ανθρώπου νους το τι έγινε στο Αουσβιτς. Και δεν θα επιτρέψουμε να επαναληφθεί.

INFO: 

Hans-Joachim Lane

ΕΚΔΟΣΕΙΣ University Studio Press

ISBN 978-960-12-2419-0

ΣΕΛ. 354

ΤΙΜΗ 22,00

Πηγή:https://www.koutipandoras.gr

Μάριος Λώλος

Το προσφυγικό, τα εθνικιστικά συλλαλητήρια και οι φασιστικές φιέστες µέσα από τη φωτογραφική µατιά του πρώην προέδρου της Ένωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδας, Μάριου Λώλου.

Τη συνέντευξη πήρε η Φιλάνθη Μιχάλακα

Ποια πιστεύεις πως είναι η συµβολή των φωτορεπόρτερ στη διαµόρφωση της συνείδησης του κόσµου σχετικά µε το προσφυγικό;

Η συµβολή των φωτορεπόρτερ ήταν ένα λιθαράκι στην πληροφόρηση και την ευαισθητοποίηση του κόσµου για το προσφυγικό. Στη συνέχεια, όταν οι πρόσφυγες πήγαν στα camp, αυτή η αλληλεγγύη τελείωσε. ∆εν έπαιζε πια το προσφυγικό στα mainstream media, οι ξένοι φωτορεπόρτερ φύγανε και έτσι άρχισε να τελειώνει και αυτό το τεράστιο κύµα αλληλεγγύης που είδαµε στην αρχή. Αναφέροµαι στο 2015, στη Μυτιλήνη, στην Ειδοµένη, στο Σύνταγµα, όπου συγκεντρώθηκαν πάρα πολλά τρόφιµα, ρούχα κ.λπ. Φυσικά, υπήρξαν και διάφοροι επιτήδειοι. Έβγαινε µια βάρκα, την έπαιρναν, τη διαλύανε -τα ξύλα, το πλαστικό-, έπαιρναν τις µηχανές και έκαναν µπίζνα. Σαφέστατα υπήρχε και η µπίζνα των 5 ευρώ ένα µπουκάλι νερό ή των 5 ευρώ για να φορτίσεις το κινητό σου. Παρόλα αυτά, η αρχική αντιµετώπιση του κόσµου ήταν ένα κύµα αλληλεγγύης απέναντι στους πρόσφυγες.

Η Εφη Κάννερ είχε την επιστημονική επιμέλεια του βιβλίου «Τουρκία – Βία, Αντίσταση και Πολιτική στον Καιρό της Κρίσης» για τις κοινωνικές και πολιτικές αντιδράσεις απέναντι στην έμφυλη βία

Καθηγήτρια Τουρκικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών η Eφη Κάννερ διαλύει, μιλώντας στην «Εφ.Συν.», τους μύθους που επικρατούν στη Δύση για τις δήθεν υποταγμένες Τουρκάλες, λέγοντας ότι «έχουμε να διδαχθούμε πολλά από τη μαχητικότητα των γυναικών στη γείτονα».

Η μεταναστευτική πολιτική στη χώρα μας ποτέ δεν υπήρξε διαχωρισμένη από τις πολιτικές για την εργασία τονίζει ο Απόστολος Καψάλης* στο βιβλίο του «Μετανάστες εργάτες στην Ελλάδα – Εργασιακές σχέσεις και μεταναστευτική πολιτική στην εποχή των μνημονίων» (εκδόσεις Τόπος) εξηγώντας τις συνέπειες αυτής της εργασιοκεντρικής οπτικής στο πεδίο των δικαιωμάτων των μεταναστών αλλά και του υπόλοιπου πληθυσμού.

Ο γραμματέας της ΚΟΘ του ΚΚΕ, Κώστας Χατζήμαλης, ήταν μεταξύ των 101 πατριωτών που εκτελέστηκαν από τους ναζί στις 6 Ιουνίου 1944 στα Διαβατά Η δημοσιογράφος και λογοτέχνις Βίκα Υψηλάντη-Καλαϊτζή εκτελέστηκε στις 26 Αυγούστου 1944 μαζί με άλλους 17 .

Αγνωστα στοιχεία για την περίοδο της ναζιστικής Κατοχής στη Μακεδονία, το διάστημα 1941-1944, παραθέτει στο νέο του βιβλίο «Σελίδες Κατοχής» ύστερα από πολυετή έρευνα ο Σπύρος Κουζινόπουλος, σκιαγραφώντας μέσα από μαρτυρίες, αδημοσίευτα έγγραφα και ντοκουμέντα τη μαύρη περίοδο της κατεχόμενης από τους ναζί Θεσσαλονίκης. Τους τόπους βασανιστηρίων και εκτελέσεων, την εξοντωτική πείνα, τις ηρωικές πράξεις αντίστασης, τα σαμποτάζ, τις αποδράσεις καθώς και δύο άγνωστα τραγούδια του Τσιτσάνη για το ΕΑΜ που «θάφτηκαν» μεταπολεμικά.

Το νέο του βιβλίο του Γκαζμέντ Καπλάνι «Λάθος χώρα», ήταν μια ευκαιρία να μιλήσουμε με τον γνωστό συγγραφέα, που έπειτα από 25 χρόνια εγκατέλειψε τη χώρα μας, για να μην τον ταπεινώσουν και τον εξοντώσουν ηθικά και σωματικά, όπως λέει

Το να βρίσκεις τον Γκαζμέντ Καπλάνι στην Αμερική δεν είναι κάτι που το συνειδητοποιειείς εύκολα. Κι ας ξέρεις καλά ότι ο πιο γνωστός Αλβανός της Ελλάδας, αρθρογράφος στα «ΝΕΑ» και συγγραφέας τριών βιβλίων –στη γλώσσα μας, μάλιστα–, αποφάσισε ύστερα από 25 χρόνια να μας εγκαταλείψει. Να ξαναπάρει τον δρόμο της μετανάστευσης για τις ΗΠΑ.

Είναι επικίνδυνο να ταξιδεύεις νύχτα – ειδικά όταν έχει αέρα.
Για κάποιους όμως είναι ακόμα πιο επικίνδυνο…
Για αυτούς το φεγγάρι είναι πάντα κόκκινο κι ο αέρας μυρίζει αίμα.
Παρ’όλα αυτά επιζούν. Γιατί πρέπει. Γιατί είναι αποφασισμένοι…

Στο νέο βιβλίο του Κυριάκου Μαυρίδη «Νύχτες με Αέρα» έχουν εικονογραφηθεί πέντε ποιήματα και κείμενα με γενικό θέμα το φασισμό και το ρατσισμό: Ένα ποίημα της Gertrude Stein, δύο κείμενα του ίδιου του δημιουργού Κ. Μαυρίδη, ένα ποίημα του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα και ένα ποίημα του Ναζίμ Χικμέτ αποτελούν το υλικό για μια πολύ όμορφη εικονογραφική απόδοση, δυνατή, συγκινητική, προκλητικά επιθετική.

Τo 1930 ο οικονομολόγος Τζον Μέιναρντ Κέινς προέβλεπε ότι μέχρι το τέλος του αιώνα η ανάπτυξη της τεχνολογίας θα επιτρέπει στους πολίτες των καπιταλιστικά αναπτυγμένων κοινωνιών να εργάζονται 15 ώρες την εβδομάδα. Σήμερα, καθώς ακροδεξιά και νεοφιλελεύθερα καθεστώτα της Ε.Ε. προωθούν τη 12ωρη ημερήσια εργασία, κάποιοι αναρωτιούνται: Και τι δουλειά θα κάνουμε 12 ώρες τη μέρα;

Μετάφραση: Χαρά Σκιαδέλλη

Ο Πάκο, ο αστυνόμος που γνωρίσαμε στο Μαύρο Αλγέρι, την Κόκκινη Μασσαλία και το Παρίσι Μπλουζ, έχει πια εγκαταλείψει την αστυνομία και εργάζεται ως δικαστικός συντάκτης και κριτικός κινηματογράφου στην εφημερίδα Le Provençal. Η γυναίκα του η Ιρέν, από την πλευρά της, συνεχίζει με επιτυχία τις δραστηριότητές της στο κατάστημα με καπέλα που διατηρεί. Τη γαλήνια ζωή τους θα ταράξει ένα πανικόβλητο τηλεφώνημα από τον παλιό συνεργάτη του, τον Κουπί. Μια έκκληση για βοήθεια, την οποία ο Πάκο δεν μπορεί να αγνοήσει. Παίρνει αμέσως το αεροπλάνο για τη Γουαδελούπη. Στον Κουπί, εκείνος και η Ιρέν, χρωστούν τη ζωή τους.

Κυκλοφορεί τις επόμενες μέρες στα βιβλιοπωλεία η ιστορική μελέτη του Μιχάλη Τρεμόπουλου «Τα τρία Ε (ΕΕΕ) και ο εμπρησμός του Κάμπελ». Η παρουσίαση του βιβλίου θα γίνει την προσεχή Πέμπτη 28 Ιουνίου, στις 7 μ.μ., στο Κέντρο Ιστορίας Θεσσαλονίκης (Ιπποδρομίου), δηλαδή μία μέρα πριν από την επέτειο του αντισημιτικού πογκρόμ του 1931, που πραγματεύεται.

Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ/ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

Αθωώθηκε ομόφωνα πανηγυρικά από το Β’ τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών ο Θανάσης Κούρκουλας, μέλος της Κινησης «Απελάστε το Ρατσισμό» που κατηγορούνταν για συκοφαντική δυσφήμιση και ψευδή...