ΜΕΛΕΤΕΣ - ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Από τους πρωτοπόρους της λεγόμενης «Αφηρημένης Τέχνης», ο Βασίλι Καντίνσκι αναμφίβολα υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες του 20ου αιώνα. Μετά από σειρά πρωτοποριακών εκθέσων, ο Καντίνσκι ίδρυσε στο Μόναχο την καλλιτεχνική ομάδα «Γαλάζιος Καβαλάρης», εισάγοντας το νέο ιδίωμα στη ζωγραφική, δίνοντας νέα ώθηση στο μοντερνισμό που ήδη είχε δώσει πλειάδα νέων ρευμάτων από τις αρχές του αιώνα.

Λάζαρος Τεντόμας

Δρ Κοινωνικής Ανθρωπολογίας, εκπαιδευτικός

Μεταπτυχιακός Ερευνητής τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας Παντείου Πανεπιστημίου

 

Με αφορμή τις  δηλώσεις της υπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων Νίκης Κεραμέως για την δημιουργία περισσότερων πρότυπων σχολείων, την χρηματοδότηση των πανεπιστημίων με βάση την αξιολόγησή τους,  σε συνδυασμό με την ενίσχυση του αστυνομοκεντρικού κράτους, θα επιχειρήσω μια σύντομη ανάλυση του φαινομένου της αριστείας υπό την οπτική της κριτικής της αναπηρίας.

Τον αποκαλούσαν «ηλιαχτίδα στο βαθύ σκοτάδι του Άουσβιτς». Ο καθολικός ιερέας, Μαξιμίλιαν Κόλμπε, θυσιάστηκε εθελοντικά για να σώσει τη ζωή ενός συγκρατούμενού του.

Ο όρος σφαγή του Ζονγκ αφορά την μαζική δολοφονία Αφρικανών δούλων που έλαβε χώρα το 1781 στο πλοίο Ζονγκ (Zong) ιδιοκτησίας Τζέιμς Γκρέγκσον. Η υπόθεση αυτή προκάλεσε σάλο στην Βρετανία, ανοίγοντας τον δρόμο για δράσεις σχετικά με την κατάργηση του δουλεμπορίου στη χώρα.

Εδώ και 30 χρόνια ο γνωστός ντοκιμαντερίστας διασχίζει πεδία συγκρούσεων ανά τον κόσμο και καταγράφει με την κάμερά του πολέμους, ξεσηκωμούς, απελευθερώσεις, αγώνες, αλλά και τις πιο καταφανείς στερήσεις της εποχής μας. Τον συναντήσαμε με την ευκαιρία του 10ου Φεστιβάλ Πρωτοποριακού Κινηματογράφου, όπου προβάλλονται οι ταινίες του, λίγο πριν δώσει masterclass.

Γι’ αυτό αγαπάμε και στηρίζουμε φεστιβάλ όπως το Πρωτοποριακού Κινηματογράφου που ήδη είναι εν εξελίξει (μέχρι τις 5 Δεκεμβρίου). Γιατί χωρίς αυτά θα ήταν πολύ δύσκολο ή και απίθανο να έρθουμε σε επαφή με έργα κινηματογραφιστών, όπως ο Φλοράν Μαρσί.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, βέβαια, χάριν της Ταινιοθήκης, όχι μόνο θα προβληθεί σχεδόν το σύνολο του έργου του (7 από τις 10 ταινίες του), αλλά είναι και ο ίδιος παρών. Ως καλεσμένος του Φεστιβάλ μάς μίλησε για τον τρόπο που βλέπει τον κόσμο, πώς διαμορφώνει τις πολύ ιδιαίτερες ταινίες του αλλά και διαμορφώνεται μέσα από αυτές.

Ο Φλοράν Μαρσί είναι 51 ετών, έχει δύο παιδιά, κατάγεται από την Αβινιόν της Ν. Γαλλίας και ως μαθητής είχε ιδιαίτερη κλίση προς τις θετικές επιστήμες. Τίποτε, ωστόσο, από τα παραπάνω πραγματολογικά στοιχεία δεν θα μπορούσε να προϊδεάζει τον θεατή για τις ταινίες του. Ηδη στα 21 του βρέθηκε στη Ρουμανία, όπου ως φωτογράφος κατέγραψε την αλλαγή του καθεστώτος.

Από τότε και για τα επόμενα τριάντα χρόνια, ο ίδιος, παρότι αυτοδίδακτος και χωρίς ιδιαίτερη αγάπη για το σινεμά («δεν μου αρέσει καν ο κινηματογράφος» μας είπε συγκεκριμένα.

«Εμαθα μόνος μου, όμως, τον τρόπο καταγραφής των γεγονότων και τις κινηματογραφικές τεχνικές –από κάμερα έως μοντάζ– γιατί έγινε το εργαλείο της δουλειάς μου»), αποφάσισε πως θέλει να αναβιώσει ουσιαστικά εποχές παλαιότερων πολεμικών ανταποκριτών (επί Χέμινγουεϊ κ.ά.) και να καταγράφει πληροφορίες και γεγονότα εντελώς ανεξάρτητα και απολύτως βιωμένα τη στιγμή που συμβαίνουν – με όποιο ρίσκο.

Πράγματι, ο Φλοράν Μαρσί, πολλές φορές και με κίνδυνο της σωματικής τους ακεραιότητας, διασχίζει πολεμικά μέτωπα και πεδία συγκρούσεων ανά τον κόσμο και καταγράφει με την κάμερά του από γενικευμένες πολεμικές συρράξεις (Αφγανιστάν, Τσετσενία, Σουδάν, Λιβύη κ.ά.) μέχρι μικρότερης έντασης ξεσηκωμούς αλλά και περιστατικά ακραίων στερήσεων.

Ο ίδιος δεν αποδέχεται καμία ταμπέλα: ούτε δημοσιογράφου ούτε φωτορεπόρτερ ούτε πολεμικού ανταποκριτή ή ντοκιμαντερίστα. «Δεν κάνω γεωπολιτικές ταινίες» εξηγεί. «Ούτε είμαι από τους εκατοντάδες δημοσιογράφους που με ένα κινητό στο χέρι καταγράφουν μια από τις πολλαπλές πραγματικότητες ενός συμβάντος. Κάνω μια διαφορετική δουλειά: προσπαθώ να έχω μια παγκόσμια προσέγγιση. Οσο το δυνατόν πιο αντικειμενική και έγκυρη. Αυτό δεν είναι πάντα δυνατό, βέβαια, καθώς η ταχύτητα μετάδοσης της πληροφορίας πλέον, οι νέες τεχνολογίες αλλά και ο ίδιος ο “χειριστικός” χαρακτήρας της όποιας είδησης και από τη μεριά του καταγραφέα και του καταγραφόμενου αλλά και του μέσου μετάδοσης δεν το επιτρέπουν πάντα. Στόχος και επιθυμία μου είναι να καταδείξω την ανθρώπινη φύση (όσον με αφορά, συνήθως αυτό γίνεται σε ακραίες συνθήκες) και πώς μπορεί ο άνθρωπος να βιώσει τη δική του ανεξαρτησία. Θέλω να δείξω την ψυχή μιας επανάστασης, την ενέργεια που υπάρχει πίσω από έναν πόλεμο, και όχι να γίνω “προκαθορισμένος” παρατηρητής μέσω ενός πρακτορείου ή ακολουθώντας έναν στρατό. Γι’ αυτό και για να κάνω 2 ώρες ταινία για τη Λιβύη γύρισα 300 ώρες με την κάμερα. Γι’ αυτό και λειτουργώ με πλήρη ανεξαρτησία, χωρίς χρηματοδότη. Γι’ αυτό και κάνω σχεδόν πάντα μόνος μου τα πάντα – από editing έως μοντάζ. Γι’ αυτό και είναι δύσκολο για μένα –και οικονομικά– αλλά και επιθυμητό το να κινούμαι ελεύθερα, πέρα από τις καθιερωμένες –δημοσιογραφικές ή άλλες– συμβάσεις. Το κίνητρό μου είναι πάντα συναισθηματικό: ένας άνθρωπος, μια προσωπικότητα. Αυτόν πάω να συναντήσω. Αυτός θέλω να με εμπιστευτεί. Δεν πάω ποτέ με σκοπό να γυρίσω μια ταινία, πόσω μάλλον να έχω και έτοιμο σενάριο…».

Η αλήθεια είναι ότι ο Φλοράν Μαρσί είναι πολύ γνωστός για τον ριζοσπαστικό τρόπο που χρησιμοποιεί τη νέα ψηφιακή οπτικοακουστική τεχνολογία σαν μια δική του απάντηση τόσο στην «προπαγάνδα των ΜΜΕ» όσο και «στην οικονομία της ταχύτητας»: «Ζούμε σε μια εποχή που ενώ μπορούμε να έχουμε άμεση και φθηνή πρόσβαση σε χιλιάδες πληροφορίες για χιλιάδες θέματα, δεν έχουμε τον χρόνο να τις φιλτράρουμε. Αυτό είναι ένα μέγα παράδοξο: μπορούμε να μάθουμε, αλλά δεν μπορούμε να ξέρουμε αν όσα μάθαμε είναι πραγματική γνώση ή διαστρέβλωση αυτής».

Μετά τα όσα μας είπε, δεν είναι διόλου τυχαίο πως στην ερώτηση «τι θεωρεί ο ίδιος avant garde», απαντά: «Είναι η ριζοσπαστική ματιά στα πράγματα. Η ματιά που δεν μένει στην επιφάνεια. Η ματιά με τις πολλαπλές οπτικές. Αυτή προσδοκώ να ’ναι και η δική μου».

📍 Info: Ο Φλοράν Μαρσί, στο πλαίσιο του 10ου Φεστιβάλ Πρωτοποριακού Κινηματογράφου της Αθήνας, θα δώσει masterclass αύριο 15.30-17.00, στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος (Αίθουσα Β – Ιερά Οδός 48, Κεραμεικός), με θέμα: «Στην εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και της τεχνητής νοημοσύνης, μπορούν ακόμη οι εικόνες να είναι επαναστατικές;». Αναλυτικά το πρόγραμμα του Φεστιβάλ: 10aagff.tainiothiki.gr

Πηγή:https://www.efsyn.gr

Στις 20.11.2019 η κυβέρνηση ανακοίνωσε ένα νέο «επιχειρησιακό σχέδιο για τη διαχείριση του μεταναστευτικού/προσφυγικού ζητήματος» με βασικά στοιχεία τη διεύρυνση της κράτησης με την αντικατάσταση των σημερινών Κέντρων Υποδοχής και Ταυτοποίησης (ΚΥΤ) από κλειστά τέτοια Κέντρα και με τη δημιουργία νέων Προαναχωρησιακών Κέντρων Κράτησης (ΠΡΟ.ΚΕ.ΚΑ) στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου χωρητικότητας 18.000 τουλάχιστον θέσεων καθώς και αναλόγων κέντρων στην ενδοχώρα. Επίσης, εξαγγέλθηκαν η συστηματικότερη φύλαξη των θαλάσσιων συνόρων και η πρόσληψη συνοροφυλάκων και υπαλλήλων στις υπηρεσίες ασύλου. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Στέλιος Πέτσας, είπε: «Πρέπει να σταλεί ένα ξεκάθαρο μήνυμα σε όσους σχεδιάζουν ή σκέφτονται να μπουν παράνομα στη χώρα, την ώρα που ξέρουν πως δεν δικαιούνται άσυλο. Να καταλάβουν -όπως τόνισε κατ’ επανάληψη ο πρωθυπουργός- πως αν δώσουν τα λεφτά τους σε ένα διακινητή για τους φέρει στην Ελλάδα, στο τέλος θα τα χάσουν».

Ετοιμάζουν χειραγώγηση μέσω ιστορίας για τα 200 χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης.

Λατινοποιούν την κοινωνία, είναι ανάγκη της πολιτικής ελίτ η πειθαρχία της κοινωνίας, υποστηρίζει ο Γιώργος Μαργαρίτης,  καθηγητής σύγχρονης Ιστορίας και συγγραφέας, στον 98.4.
Μιλά για μία επώδυνη διαδικασία για τους πολίτες, τους οποίους επιχειρούν να υποτάξουν με το δόγμα περί νόμου και τάξης , όπως κι ιδεολογική επίθεση στα πιστεύω τους.

Ταυτόχρονα εξήγησε πως κατά τη γνώμη του μέσα από προγράμματα και δραστηριότητες για τα 200 χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης θα επιχειρηθεί η πλαστογράφηση κι η ενοχοποίηση της επαναστατικότητας των Ελλήνων ως Έθνος.

Πηγή:https://iskra.gr

του Παντελή Μπουκάλα

Να ’λεγες ότι επί ΣΥΡΙΖΑ είχαν αφοπλιστεί και τους απαγορευόταν διά ροπάλου η χρήση ροπάλων, ασπίδων, βομβίδων και δακρυγόνων κατά των διαδηλωτών, θα καταλάβαινες το τωρινό πάθος τους για επανασύσφιγξη των σχέσεών τους με το πλήθος. Αλλά και στη συριζαϊκή «μεσοβασιλεία», που διέσπασε την κομματοπαράδοτη «κανονικότητα», κανονικότατα επιδίδονταν οι ένστολοι στην τέχνη της ξυλοκοπικής. Κανένα σύνδρομο στερήσεως δεν τους ταλαιπώρησε.

Μπορεί να άλλαζαν οι υπουργοί, αλλά τα όργανα έμεναν ανεπηρέαστα, πιστά στο καθήκον. Εναν σκοπό έχουν μάθει να παίζουν, κι αυτόν παίζουν. Οποιος κι αν διευθύνει την ορχήστρα. Και τον σεβασμό τους προς τα περήφανα γερατειά συνέχισαν λοιπόν να δείχνουν, λούζοντάς τα στο δακρυγόνο, και όποιον πετύχαιναν ξεκομμένο στις πορείες τού άλλαζαν τον αδόξαστο. Μάλιστα, με το που τέλειωναν το θεάρεστο έργο τους, πρόσφεραν ευγενικά στους ξυλοκοπηθέντες ένα ωραίο βιβλιαράκι γεμάτο ξυλοτυπίες. Στις σελίδες του είχαν συγκεντρώσει τις δριμύτατες ανακοινώσεις του ΣΥΡΙΖΑ (αλλά και του πρώτου Συνασπισμού, και της ΕΑΡ, και του ΚΚΕ εσωτερικού) περί αφοπλισμού της αστυνομίας και καταργήσεως των ΜΑΤ.

Μολαταύτα, όλα δείχνουν ότι από το καλοκαίρι και μετά αποχαλινώθηκαν. Σαν να αποφάσισαν να πάρουν κάποιου είδους ρεβάνς, τώρα με τη νέα κυβέρνηση, που τους επιτρέπει να μπουκάρουν παντού, στα πανεπιστήμια, σε σπίτια, στην Ευελπίδων, σε λίγο και στις εκκλησίες, σε όσες δεν έχουν ήδη καταληφθεί από «λαθροτζιχαντιστές». Πάντα υπέρ αποκαταστάσεως του νόμου και της τάξεως. Δεν είναι μόνο ότι δέρνουν πια και για την πλάκα τους όποιον βρεθεί στον σαρωτικό δρόμο τους. Εχουν κόψει και τον χαλινό της γλώσσας τους. Και βρίζουν. Ακατάσχετα. Κι ας τους γράφουν οι κάμερες και τα κινητά. Και; Μήπως έπαψαν να βγάζουν τα διακριτικά τους; Ή μήπως έχουν να φοβηθούν τίποτε από τις θρυλικά φαρισαϊκές ΕΔΕ;

Αμολάνε λοιπόν όλα τα σεξιστικά που έχει αποστηθίσει η μαγκιά τους και δείχνουν να το απολαμβάνουν όπως τα πιτσιρίκια όταν πρωτοβλαστημάνε και νιώθουν πια μεγάλα και ελεύθερα. Κάπου θα διάβασαν φαίνεται ότι έτσι πολεμούσαν μια φορά κι έναν καιρό. Πρώτα αλληλοβρίζονταν οι αντίπαλοι κι ύστερα έπαιρναν φωτιά τα καριοφίλια – ή τα τόξα, ακόμα πιο παλιά. Οι ένστολοί μας βλέπουν σαν εχθρό την κοινωνία. Ετσι έμαθαν. Ετσι τους έμαθαν, από τον έναν «εκδημοκρατισμό των σωμάτων ασφαλείας» στον άλλον. Μισός αιώνας μεταπολίτευση, πλην η αστυνομική νοοτροπία μοιάζει ανεξέλικτη.

Πηγή:https://www.kathimerini.gr