ΜΕΛΕΤΕΣ - ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Τα κορίτσια των σπίρτων απεργούν. Μια απεργία της Βικτωριανής εποχής.

  Μία από τις πρώτες απεργίες του 19ου αιώνα, έγινε στο Λονδίνο της Βικτωριανής εποχής. Ονομάζεται η απεργία «των κοριτσιών των σπίρτων» και θεωρείται εμβληματική στιγμή για την ιστορία του βρετανικού εργατικού κινήματος.
   Ξέσπασε το Καλοκαίρι του 1888 (τέλη Ιουνίου-Ιούλιος) στην τότε γνωστή βιομηχανία παρασκευής σπίρτων των Bryant & May, που ήταν μία από τις μεγαλύτερες βιομηχανικές μονάδες της Μ. Βρετανίας.

Φωτογραφία με νεαρές απεργούς εργάτριες της Βιομηχανίας των Bryant & May. Στην άκρη δεξιά διακρίνουμε ένα αγοράκι που πουλάει σπίρτα με το κασελάκι του. Φωτογραφία από τις συλλογές της Βιβλιοθήκης UCT του Μητροπολιτικού Πανεπιστημίου του Λονδίνου.
Διαφήμιση της Βιομηχανίας σπίρτων Bryant & May. Tα σπίρτα της Bryant & May προστατεύουν από τη φωτιά. Είναι σπίρτα ασφαλείας και δεν είναι δηλητηριώδη διατείνεται η διαφήμιση.

Αεροφωτογραφία. Η βιομηχανία παρασκευής σπίρτων των Bryant & May από ψηλά γύρω στα 1910. Βρισκόταν στην περιοχή Bow του Ανατολικού Λονδίνου. Ήταν η μεγαλύτερη βιομηχανία της Μ. Βρετανίας και στην εποχή της ακμής της απασχολούσε γύρω στους 3000 εργάτες, οι οποίοι εργάζονταν και ζούσαν σε άθλιες συνθήκες.

    Στις συνοικίες του Ανατολικού Λονδίνου ζούσαν σε οικοδομικά τετράγωνα με άθλιες κατοικίες τα πιο φτωχά κοινωνικά στρώματα του Λονδίνου. Γυναίκες και παιδιά εργαζόνταν για ελάχιστα χρήματα στις βιομηχανίες και τα εργαστήρια που υπήρχαν στην περιοχή. Πολλά παιδάκια έκαναν δουλειές του δρόμου και υποσιτίζονταν. Φυσικά, δεν πήγαιναν σχολείο.
Φωτογραφία του 1889 που δείχνει φτηνές εργατικές κατοικίες σε δρόμο του Ανατολικού Λονδίνου. Οι κάτοικοι είναι φτωχικά ντυμένοι και διακρίνουμε ξυπόλητα παιδάκια.
Το εργοστάσιο σπίρτων των Bryant & May στα 1861-1862. Διακρίνονται γυναίκες εργάτριες.
   Στα μέσα του 19ου αιώνα δύο Κουάκεροι, ο Francis May και ο William Bryant, συνεταιρίσθηκαν και δημιούργησαν μία εμπορική επιχείρηση εισαγωγής και διακίνησης σπίρτων ασφαλείας από τη Σουηδία. Στα 1861 η επιχείρηση επεκτάθηκε και αγόρασε στο Bow του Ανατολικού Λονδίνου μία τεράστια ερειπωμένη έκταση όπου παλιότερα λειτουργούσαν εργαστήρια κατασκευής κεριών, κρινολίνων και σχοινιών. Ανακαίνισαν τις εγκαταστάσεις της τοποθεσίας και τις μετέτρεψαν σε εργοστάσιο παρασκευής σπίρτων. Αρχικός σκοπός τους ήταν η παραγωγή σπίρτων υψηλής ασφαλείας. Το κόστος, όμως, αυτών των σπίρτων ήταν πολύ υψηλό και για αυτό το λόγο, το κοινό συνέχιζε να αγοράζει τα φτηνότερα παραδοσιακά σπίρτα, παρά το ότι ήταν επικίνδυνα. Έτσι, το εργοστάσιο των Bryant & May εγκατέλειψε την παραγωγή ακριβών σπίρτων ασφαλείας και άρχισε να παρασκευάζει πιο φθηνά σπίρτα, χρησιμοποιώντας τον επικίνδυνο για την υγεία των εργατών λευκό φώσφορο.
Εργάτριες στο εργοστάσιο σπίρτων των Bryant & May. 1871. Συλλογή Warder.

Λιθογραφία εφημερίδας (1905) που απεικονίζει εργάτριες να βάζουν σε κουτάκια σπίρτα από φώσφορο. Η πλειονότητα των εργαζομένων στη βιομηχανία σπίρτων ήταν γυναίκες, κυρίως νεαρές κοπέλες αλλά και κορίτσια δέκα-δεκατριών χρονών.

Φτωχά παιδιά, κορίτσια και αγόρια, πουλούσαν στους δρόμους του Λονδίνου κουτάκια σπίρτα.
Henry Mayhaw, To κορίτσι που πουλάει σπίρτα. 1861-1864. Μουσείο του Λονδίνου.
Αγόρι που πουλάει σπίρτα στο Ανατολικό Λονδίνο. Τέλη 19ου-αρχές 20ού αι. Είναι ξυπόλητο.
  Κάποιες φτωχές γυναίκες δούλευαν στο σπίτι τους, γεμίζοντας κουτάκια με σπίρτα που προμηθεύονταν από τη βιομηχανία των Bryant & May. Κέρδιζαν ελάχιστα χρήματα, αναγκαία για να συμπληρώσουν το μικρό οικογενειακό εισόδημα.

Φωτογραφία που δείχνει μία γυναίκα και ένα κοριτσάκι στο τραπέζι της αυλής τους να βάζουν σπίρτα σε κουτάκια. Γύρω στα 1900.

Εργάτριες στο εργοστάσιο σπίρτων των Bryant & May στα τέλη του 19ου αιώνα. Οι συνθήκες εργασίας ήταν πολύ δύσκολες, η μεταχείριση των εργατριών απάνθρωπη και η αμοιβή τους εξαιρετικά χαμηλή. Επιπλέον, ο λευκός φώσφορος ήταν πολύ επικίνδυνος για την υγεία των εργαζομένων που συχνά νοσούσαν από ένα είδος καρκίνου των οστών.

   Οι απάνθρωπες συνθήκες εργασίας και διαβίωσης των εργατριών της βιομηχανίας σπίρτων δημοσιοποιήθηκαν και έγιναν γνωστές στο ευρύ κοινό από τη ριζοσπαστική δημοσιογράφο Annie Besant, η οποία δημοσίευσε στη σοσιαλίζουσα εφημερίδα «The Link» πύρινα άρθρα κατά της επιχείρησης των Bryant & May και υπέρ της προστασίας των εργατριών.


Η μαχητική ριζοσπαστική δημοσιογράφος και ακτιβίστρια Annie Basant (1847-1933). Εγκατέλειψε τη συντηρητική οικογενειακή ζωή (είχε δύο παιδιά) με τον κληρικό σύζυγό της, για να αφοσιωθεί στον αγώνα υπέρ των δικαιωμάτων των γυναικών και των εργατών. Έγραφε άρθρα σε εφημερίδες και ξεσήκωνε το κοινό με τους πύρινους λόγους. Κινήθηκε στους σοσιαλιστικούς κύκλους του Λονδίνου, ήταν φίλη του γνωστού Ιρλανδού συγγραφέα Μπέρναρντ Σω, της Ελεονώρας Μαρξ (κόρης του Καρόλου Μαρξ) και άλλων γνωστών αριστερών πολιτικών και διανοούμενων της Αγγλίας. Τάχθηκε υπέρ του ινδικού εθνικού κινήματος (ταξίδεψε στην Ινδία όπου είχε πολιτική δράση) και του αγώνα των Ιρλανδών για εθνική αυτοδιάθεση.

Η Annie Besant τη δεκαετία του 1880. Αναμείχθηκε ενεργά στην απεργία των εργατριών της βιομηχανίας σπίρτων των Bryant & May, οργάνωσε τον αγώνα τους, υποστήριξε τα δικαιώματά τους και καθοδήγησε την επιτροπή τους.
    Τον Ιούνιο του 1888 η Besant σε μία εκδήλωση-συνάντηση αριστερών και σοσιαλιστών άκουσε την ομιλία της αριστερής ακτιβίστριας Clementina Black για τη γυναικεία εργασία και πληροφορήθηκε για τις συνθήκες εργασίας και τη χαμηλή αμοιβή των εργατριών της βιομηχανίας των Bryant & May. Συγκλονισμένη από αυτά που άκουσε, πήγε έξω από το εργοστάσιο και κατάφερε να πάρει συνέντευξη από κάποιες εργάτριες, που επιβεβαίωσαν τις πληροφορίες της Black.
   H Besant έμαθε ότι οι γυναίκες εργάζονταν δεκατέσσερις ώρες την ημέρα για πέντε σελίνια την εβδομάδα, ποσό που συχνά δεν τους δινόταν ολόκληρο, λόγω των χρηματικών ποινών που επιβαλλόταν από τη διοίκηση. Επιβάλλονταν πρόστιμα, εάν μιλούσαν εν ώρα εργασίας, εάν τους έπεφταν σπίρτα, εάν πήγαιναν στην τουαλέτα χωρίς άδεια, εάν καθυστερούσαν να φθάσουν στην εργασία τους.
   Στις 23 Ιουνίου 1888 η Besant δημοσίευσε ένα άρθρο στην αριστερίζουσα εφημερίδα «The Link», της οποίας ήταν εκδότρια και συντάκτρια. Το άρθρο είχε τον τίτλο «Λευκή Δουλεία στο Λονδίνο» και αναφερόταν στις συνθήκες εργασίας των εργατριών της βιομηχανίας των Bryant & May. Επιπλέον, μιλούσε για τις επιπτώσεις που είχε στην υγεία των εργατριών η παρασκευή των σπίρτων με λευκό φώσφορο. Κιτρίνιζε το δέρμα τους, έπεφταν τα μαλλιά τους, προσβάλλονταν από μία ασθένεια νέκρωσης των οστών και τελικά πέθαναν. Αν και κάποιες χώρες είχαν απαγορεύσει τη χρήση του φωσφόρου για την παρασκευή των σπίρτων (π.χ. Σουηδία, ΗΠΑ), στη Μ. Βρετανία απαγορεύτηκε το 1910.
H δεύτερη σελίδα της εφημερίδας «The Link» όπου δημοσιεύτηκε το άρθρο της Besant.
Οι δημοσιεύσεις της Besant στην εφημερίδα συνεχίστηκαν και τον Ιούλιο.
   Η δημοσίευση του άρθρου προκάλεσε την αντίδραση της διοίκησης του εργοστασίου.  Οι εργάτριες πιέστηκαν να υπογράψουν δήλωση ότι οι πληροφορίες της Besant δεν ήταν αληθείς. Όταν τρεις εργάτριες αρνήθηκαν, απολύθηκαν από το εργοστάσιο. Αυτό υπήρξε η αφορμή για την κινητοποίηση των συναδέλφων τους. Στις αρχές Ιουλίου του 1888 μία ομάδα από 200 εργάτριες, κυρίως νεαρές κοπέλες, άφησαν την εργασία τους στο εργοστάσιο σπίρτων και πήγαν στο γραφείο της εφημερίδας για να ζητήσουν την υποστήριξη της Besant. Η απεργία είχε αρχίσει.
Λιθογραφία εφημερίδας που απεικονίζει διαδήλωση διαμαρτυρίας των εργατριών στους δρόμους του Λονδίνου. Πολλές από τις εργάτριες που συμμετείχαν στην απεργία ήταν ιρλανδικής καταγωγής.
   Σύντομα ο αριθμός των απεργών αυξήθηκε στις 1400 εργάτριες, παρά την τρομοκρατία που ασκήθηκε από τη διοίκηση του εργοστασίου. Οι απειλές για μεταφορά του εργοστασίου σ’ άλλη πόλη ή στη Νορβηγία και οι ψευδείς δηλώσεις των ιδρυτών του στον τύπο δεν έκαμψαν το αγωνιστικό φρόνημα των απεργών εργατριών που οργανώθηκαν με την καθοδήγηση της Besant.
Τελικά, η διοίκηση του εργοστασίου, υπό την πίεση της κοινής γνώμης, αναγκάστηκε να υποχωρήσει και να δεχθεί τα αιτήματα των εργατριών για βελτίωση των συνθηκών εργασίας και παροχή στοιχειώδους υγειονομικής περίθαλψης.

Λιθογραφία από εφημερίδα της εποχής. Οι εργάτριες διαμαρτύρονται στην είσοδο του εργοστασίου.

Φωτογραφία που απεικονίζει την Επιτροπή των απεργών εργατριών με την Annie Besant στο κέντρο να εκφωνεί λόγο.

Τρεις απεργοί  εργάτριες, μέλη της Επιτροπής. Λεπτομέρεια της ίδιας φωτογραφίας. Αμόρφωτες και ανειδίκευτες εργάτριες, χωρίς προηγούμενη εμπειρία στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, βρέθηκαν να πρωτοστατούν σε μία απεργία που για τρεις εβδομάδες συγκλόνισε το Λονδίνο.

   Η Annie Besant οργάνωσε την Επιτροπή των απεργών εργατριών και κατηύθυνε τον αγώνα τους. Κατάφερε μάλιστα να οδηγήσει τα μέλη της Επιτροπής στο Κοινοβούλιο και να γίνουν δεκτά από βουλευτές στους οποίους εξέθεσαν τα αιτήματά τους για καλύτερες συνθήκες εργασίας.
Δύο εργάτριες της βιομηχανίας σπίρτων των Bryant & May. Η βιομηχανία επιβίωσε στον ίδιο χώρο ως τη δεκαετία του 1970.
Eργάτριες του εργοστασίου των Bryant & May. Φωτογραφία από τα τελευταία χρόνια της λειτουργίας. Η ονομασία της επιχείρησης Bryant & May επιβιώνει ακόμα και τα δικαιώματα χρήσης ανήκουν σε Σουηδική εταιρεία.
To εργοστάσιο σήμερα. Οι κτιριακές εγκαταστάσεις ανακαινίσθηκαν και μετατράπηκαν σε μοντέρνα διαμερίσματα για όσους διαθέτουν χρήματα για διαμονή σε ιστορικό χώρο και διάθεση να  να ζουν καθημερινά στην ατμόσφαιρα του παρελθόντος με τις ανέσεις της σύγχρονης εποχής.
http://www.bl.uk/learning/timeline/item106451.html
http://www.unionhistory.info/matchworkers/ContactSheet.php?Where=MulHasMultiMedia+%3D+%27y%27+AND+exists%28Dc1Subject_tab+where+Dc1Subject+contains+%27Match+Workers%27%29+AND+exists%28TucPackage_tab+where+TucPackage+contains+%27Match+Workers%27%29&QueryPage=%2Fmatchworkers%2Fmatchworkers.php&LimitPerPage=20
http://www.eastlondonhistory.co.uk/bryant-may-strike-bow-east-london
http://spartacus-educational.com/TUmatchgirls.htm
http://www.mernick.org.uk/thhol/thelink.html
http://www.bbc.com/news/uk-england-london-22716263
http://the-east-end.co.uk/the-match-girls/
http://www.museumoflondonprints.com/search/artist/6906/henry-mayhew
http://www.thebowquarter.co.uk/pages/historic-c.htm
http://www.bbc.co.uk/legacies/work/england/london/article_1.shtml
http://anglais.u-paris10.fr/spip.php?article84
http://www.womeninworldhistory.com/lesson7.html
https://gr.pinterest.com/pin/22518066861061451/
http://www.britainfromabove.org.uk/image/epw005224
http://www.thebowquarter.co.uk/pages/bowquarter.
http://www.museumoflondonprints.com/image/141256/john-galt-assembling-matchboxes-at-home-c-1900
https://gr.pinterest.com/nicolaslavin/19th-century-victorian-london/

πηγή:annagelopoulou.blogspot.com

Την 23η Ιουνίου του 1931 η φιλο-βενιζελική εφημερίδα «Μακεδονία» δημοσιεύει προβοκατόρικο άρθρο του αρχισυντάκτη της Νίκου Φαρδή, το οποίο διαδίδει μια κατασκευασμένη είδηση: ότι αντιπρόσωποι του εβραϊκού αθλητικού-πολιτιστικού συλλόγου «Μακαμπή» συμμετείχαν σε συνάντηση στη Σόφια και πήραν θέση υπέρ της αυτονόμησης της Μακεδονίας.

Η ήττα ενός τμήματος του 7ου Συντάγματος Ιππικού από του Ινδιάνους Σιου και τους συμμάχους τους στον ποταμό Λιτλ Μπίγκχορν το 1876 ήταν η μεγαλύτερη νίκη που επέτυχαν ποτέ οι ιθαγενείς εις βάρος του στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών.

Δεν είμαστε όλες ίδιες. Κάποιες είμαστε γεννημένες κατώτερες. Κάποιες είμαστε προλετάριες και μας βασάνισαν ακριβώς το ίδιο, άντρες και γυναίκες. Κάποιες μας βασανίζουν σήμερα, ακριβώς όπως τότε. Η ιστορία μας είναι πολύ παλιά. Αρχίζει με την αλλαγή της πρωτεύουσας. Αρχίζει με την μεταφορά του Ναυπλίου στην Αθήνα. Τότε αρχίσαμε να σκλαβοποιούμαστε για ένα πιάτο χαλασμένο φαγητό. Τότε άρχισε η μακάβρια ταξικότητα εις βάρος μας, εις βάρος ανηλίκων γυναικών, γυναικών που κανείς δεν θα αναζητούσε, που ήταν για πέταμα και ενοικίαση, για χρήση, και εκμετάλλευση. Ταξικότητα την οποία όλοι σήμερα συντηρούν και εργαλειοποιουν, για να μπούν στην Πολιτική. Όσο πιο νεκρές είμαστε, τόσο μεγαλύτερη η πολιτική τους σταδιοδρομία.

Μια φορά κι ένα καιρό εκεί στα απόμερα υψώματα της βόρειας Μυτιλήνης έστεκε το σαράϊ του Ισμαήλ πασά… Εκεί μέσα είχε κοιμηθεί ως κι ο Σουλτάνος…
Τα χρόνια πέρασαν και μαζί με αυτά κι η δόξα του σαραγιού και του πολυχρονεμένου που είχε κοιμηθεί σε αυτό… Τέτοιες μέρες πριν 97 – 98 χρόνια στο ερειπωμένο πια σαράϊ απάγκιασε ο πόνος κι η τιμή του Ρωμέϊκου. Οι πρόσφυγες της Μικρασίας….

Του Tim Wise

Μετάφραση Έφη Γαρίδη

Για να παραφράσουμε τον Τούπακ, στους λευκούς αρέσει να ουρλιάζουν «όχι στη βία» αφού κάνουν μαλακία.

Μη με παρεξηγήσετε. Από την άποψη της στρατηγικής, πιστεύω ότι η μη βία είναι η προτιμώμενη μέθοδος πολιτικής διαμαρτυρίας. Και γι’ αυτό χαίρομαι με το γεγονός – και είναι γεγονός, όσο κι αν κάποιοι μπορεί να υποστηρίζουν το αντίθετο – ότι η πρόσφατη εθνική εξέγερση είναι σχεδόν εντελώς μη βίαιη. Η βία που έχουμε δει προέρχεται κυρίως από την αστυνομία, από δεξιούς προβοκάτορες που προσπαθούν να σαμποτάρουν το κίνημα, από αντιπάλους του κινήματος που προσπαθούν να χτυπήσουν διαδηλωτές με το αμάξι τους, ή από άτομα χωρίς σκοπό και χωρίς σύνδεση με την ευρύτερη πάλη.

Ο Κολόμβος παρουσιάζεται στα βιβλία εδώ και αιώνες ως «σπουδαίος εξερευνητής», «μεταλαμπαδευτής πολιτισμού» κ.α. Η πραγματικότητα όμως είναι άλλη. Τα εγκλήματα που διέπραξε εις βάρος των ιθαγενών της αμερικανικής ηπείρου ήταν φρικιαστικά. Και όμως, μέχρι σήμερα παραμένουν σε μεγάλο βαθμό άγνωστα στο ευρύ κοινό. Το σημείο που προσάραξαν για πρώτη φορά τα τρία ευρωπαϊκά πλοία του Κολόμβου το 1492, ήταν οι σημερινές Μπαχάμες και το διπλανό νησί της Ισπανιόλα. Την εποχή εκείνη, τα νησιά κατοικούνταν από ιθαγενείς τριών φυλών.

Τα μικρά παιδιά γύρω του, που το κοιτούσαν με λατρεία, ενίσχυαν αυτή την εντύπωση.

Κάποια στιγμή τα ματάκια του, καρφωμένα επάνω μου, έπαιξαν.

Μόλις τότε κατάλαβα: Μωράκι.

Από διαμαρτυρία στη Μινεάπολη στις 28 Μαΐου

της Λ.Κυριακίδη

Την ώρα που η εξέγερση στις ΗΠΑ μπαίνει στην τρίτη εβδομάδα, αυξάνεται η ανησυχία ότι τακτικές της αστυνομίας θα μπορούσαν να προκαλέσουν επιδείνωση της πανδημίας του νέου κοροονοϊού, η οποία έχει ήδη άνισο αντίκτυπο μεταξύ Αφροαμερικανών και λευκών.

Σχεδόν 1.300 γιατροί, νοσοκόμοι και εμπειρογνώμονες της δημόσιας υγείας προειδοποιούν ότι η χρήση δακρυγόνων και σπρέι πιπεριού θα επιταχύνει την εξάπλωση του Covid-19, καθώς οι μαζικές διαδηλώσεις κατά της αστυνομικής βαρβαρότητας και του ρατσισμού συνεχίζουν αμείωτες, μετά τη δολοφονία του Τζοτζ Φλόιντ.

Με αναφορά που έστειλαν μέσα στην εβδομάδα στις αρμόδιες αρχές ζητούν να σταματήσουν οι αστυνομικοί τη ρίψη χημικών, στην οποία προχώρησαν επανειλημμένα το τελευταίο διάστημα προκειμένου να διαλύσουν τα πλήθη των διαδηλωτών στη Μινεάπολη, τη Νέα Υόρκη, τη Φιλαδέλφεια και πολλές άλλες αμερικανικές πόλεις.

Σε ανοιχτή επιστολή οι υπογράφοντες τονίζουν πως το πρώτο μέλημα οφείλει να είναι η σταθερή στήριξη όσων προσπαθούν ναννα ξεριζώσουν τον ρατσισμό από τους θεσμούς και προτείνουν συγκεκριμένες οδηγίες για τη στήριξη της δημόσιας υγείας, επειδή ο Covid-19 εξαπλώνεται μέσω σταγονιδίων σάλιου ή βλέννας.

Τα δακρυγόνα και το σπρέι πιπεριού εκτός από βήχα, φέρνουν επίσης δάκρυα, παραγωγή σάλιου και εκροή βλέννας, επισημαίνει ο καθηγητής Πίτερ Τσιν-Χονγκ, που συμμετείχε στην σύνταξη της αναφοράς.

Εκτός από τον κίνδυνο πολλαπλασιασμού του ιού λόγω των παραπάνω παραγόντων ο γιατρός προσθέτει πως τα χημικά μπορεί να ερεθίσουν τη μύτη, το στόμα και τους πνεύμονες, προκαλώντας φλεγμονή, η οποία ενδέχεται να αποδυναμώσει την ικανότητα του ανθρώπινου οργανισμού να αντιστέκεται στη μόλυνση.

Διαδηλωτές ρίχνουν γάλα στα μάτια μιας γυναίκας στις 25 Μαΐου / Αp photo

Οι ειδικοί προειδοποιούν ότι η μεγάλη και βαθιά ανησυχητική χρήση χημικών εναντίον πολιτών σε όλη τη χώρα φαίνεται να είναι άνευ προηγουμένου, αλλά επισημαίνουν την ανάγκη να μην διαλύονται οι «διαμαρτυρίες υπό το πρόσχημα της διατήρησης της δημόσιας υγείας».

Στην Ουάσιγκτον, οι αρχές παραδέχτηκαν πως εξαπέλυσαν «μπάλες πιπεριού» κατά ειρηνικών διαδηλωτών, ώστε να «ανοίξουν» το δρόμο για τον Ντόναλντ Τραμπ, ώστε να ποζάρει για φωτογραφίες μπροστά από μια εκκλησία, δίπλα στον Λευκό Οίκο.

Δημοσιογράφοι ανακάλυψαν ένα χρησιμοποιημένο άδειο κάνιστρο με ελαιορητίνης (OC), που προκαλεί αναπνευστικά προβλήματα. Σε πολλά άλλα περιστατικά ανά την χώρα, αστυνομικοί χρησιμοποίησαν oρθοχλωροβενζαμαλονονιτρίλη (CS).

Σύμφωνα με τον καθηγητή αναισθησιολογίας, Έρικ Τζορντ, οι ουσίες OC και CS και οι «μπάλες πιπεριού», που δεν προορίζονται για θανατηφόρα πυρομαχικά, έχουν σχεδιαστεί για να χρησιμοποιούνται με φειδώ, σε ανοιχτούς ανοιχτούς χώρους, και «μόνο αν οι διαδηλωτές έχουν έναν τρόπο να φύγουν». «Εκθέτουν τους ανθρώπους σε πολύ υψηλότερα επίπεδα αυτών των χημικών ουσιών από το προβλεπόμενο και δεν είναι σαφές ποιες είναι οι συνέπειες στην υγεία», υπογραμμίζει ο ίδιος.

Δύο κοπέλες δεν μπορούν να αναπνεύσουν σε πορεία στις 30 Μαΐου / Ap photo

Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης της Αραβικής Άνοιξης το 2010, οι διαδηλωτές ανέφεραν τραυματισμούς στους πνεύμονες, αφού εκτέθηκαν σε υψηλές ποσότητες δακρυγόνων. Μικρές μελέτες στη Χιλή και το Μπαχρέιν συνέδεσαν την έκθεση σε χημικά με αποβολές εμβρύων. Επίσης, έρευνα του 2014 διαπίστωσε ότι οι στρατιωτικοί που είχαν εκτεθεί στην CS είχαν υψηλότερο κίνδυνο να προσβληθούν από αναπνευστικές ασθένειες, όπως η γρίπη και η πνευμονία.

«Ο ψεκασμός με δακρυγόνα είναι σαν κάποιος να καπνίζει στους πνεύμονές σου. Είναι όπως οποιαδήποτε άλλη ρύπανση, που μπορεί να αυξήσει τους κινδύνους των αναπνευστικών ασθενειών», δηλώνει ο Τζον ΧονγκσΧονγκ Guardian.

Στην ανοιχτή επιστολή τους οι ειδικοί προτρέπουν την αστυνομία να αποφεύγει τη σύλληψη και την κράτηση διαδηλωτών σε περιορισμένους χώρους, όπως φυλακές και αστυνομικά φορτηγά, όπου ο κίνδυνος μετάδοσης του ιού είναι υψηλότερος.

Καπνός από δακρυγόνα στη Μινεάπολη στις 31 Μαΐου / Ap photo

Ο Τσιν-Χονγκ σημειώνει πως ο ίδιος και οι συνάδελφοί του γνωρίζουν καλά ότι θύματα του νέου κορονοϊού πέφτουν δυσανάλογα οι μη λευκοί. «Οι ίδιες κοινότητες που διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο να πεθάνουν από τον ιό διατρέχουν επίσης μεγαλύτερο κίνδυνο να πεθάνουν στα χέρια αστυνομικών». «Ο ρατσισμός είναι μια μολυσματική ασθένεια. Ο ρατσισμός είναι απειλή για τη δημόσια υγεία », λέει.

Ειδικοί δημόσιας υγείας και υπερασπιστές των πολιτικών δικαιωμάτων έχουν ταχθεί εδώ και πολύ καιρό κατά της χρήσης δακρυγόνων, που μπορούν να αποβούν θανατηφόρα, ειδικά για τους ηλικιωμένους και τα άτομα με υποκείμενα νοσήματα, όπως το άσθμα. Άλλωστε, διάφορες διεθνείς συνθήκες και η Σύμβαση της Γενεύης έχουν απαγορεύσει τη χρήση τους σε διεθνείς πολεμικές επιχειρήσεις.

Αξιωματούχοι σε ορισμένες πόλεις των ΗΠΑ συμφώνησαν να περιορίσουν τη χρήση. Την Παρασκευή, ο δήμαρχος του Σιάτλ ανακοίνωσε μορατόριουμ 30 ημερών σχετικά με τη ρίψη δακρυγόνων κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων. Ο κυβερνήτης της Καλιφόρνιας, Γκάβιν Νιούσομ, ζήτησε νέα πρότυπα σε επίπεδο πολιτείας για τον έλεγχο του πλήθους από τις δυνάμεις επιβολής του νόμου. Τέλος, ομοσπονδιακός δικαστής στο Ντένβερ εξέδωσε εντολή για τον περιορισμό της χρήσης χημικών από την αστυνομία σε βάρος ειρηνικών διαδηλωτών.

Κατά τη διάρκεια κινητοποίησης στη Μινεάπολη στις 31 Μαΐου / Ap photoΠηγή:https://www.efsyn.gr