ΜΕΛΕΤΕΣ - ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Ο δικηγόρος του Τάσου Θεοφίλου υπογραμμίζει ότι καταρρίπτονται ένα προς ένα τα επιχειρήματα του αντεισαγγελέα Αρείου Πάγου – και πρώην εποπτεύοντα της αντιτρομκρατικής – Ι. Αγγελή.

Ο νομικός Κώστας Παπαδάκης εξέδωσε ανακοίνωση σχετικά με το περιεχόμενο της, καθαρογραφείσας πλέον, ομόφωνης απόφασης του Αρείου Πάγου, με την οποία απορρίφθηκε το αίτημα αναίρεσης που είχε υποβάλει ο αντεισαγγελέας Α.Π., Ιωάννης Αγγελής, κατά της αθώωσης του Τάσου Θεοφίλου.

Ακολουθεί ολόκληρο το κείμενο του Κ. Παπαδάκη:


Δόθηκε επίσημο αντίγραφο της καθαρογραμμένης πλέον απόφασης 1333/2018 του Αρείου Πάγου που απέρριψε την εισαγγελική αναίρεση κατά της αθωωτικής απόφασης Θεοφίλου.

Από το περιεχόμενό της προκύπτει ότι η απόφαση είναι ομόφωνη και ότι η εκτίμησή της ταυτίζεται πλήρως με όσα είχε υποστηρίξει η υπεράσπιση ότι δηλαδή η εισαγγελική αναίρεση δεν επισημαίνει νομικά σφάλματα στην απόφαση αλλά απλώς παραθέτει μία διαφορετική ουσιαστική αξιολόγηση των αποδεικτικών στοιχείων αυτή που ήταν επιθυμητή για τον αναιρεσίοντα Εισαγγελέα και την Δ.Α.Ε.Ε.Β.

Στις 90 σελίδες της η απόφαση του Αρείου Πάγου παραθέτει την αιτιολογία της αθωωτικής απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου την οποίας την αιτιολογία χαρακτηρίζει ως ειδική και εμπεριστατωμένη αφού εκθέτει με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά που αποδείχθηκαν και στα οποία στήριξε την κρίση περί της μη ενοχής του κατηγορουμένου.

Η απόφαση του Αρείου Πάγου καταρρίπτει ένα προς ένα τα επιχειρήματα της αναίρεσης, αφού κρίνει ότι η απαλλακτική απόφαση εκτίμησε όλα τα αποδεικτικά μέσα στο σύνολό τους και όχι αποσπασματικά, ότι εκθέτει με πληρότητα τα πραγματικά περιστατικά, ότι δεν παραλείπει να εκτιμήσει καμία μαρτυρική κατάθεση, κανένα έγγραφο.

Ειδικά για την αξιολόγηση των ευρημάτων και των αναλύσεων D.N.A. η απόφαση αναδεικνύει το σκεπτικό της αθωωτικής σύμφωνα με την οποία η εξέταση του δείγματος σάρωσης από το πειστήριο δεν έγινε με τον ενδεικνυόμενο επιστημονικά τρόπο ώστε να αποφευχθεί ο κίνδυνος επιμόλυνσης από το ληφθέν από τον κατηγορούμενο μετά τη σύλληψή του βιολογικό υλικό, ότι τα εργαστήρια D.N.A. της Δ.Ε.Ε. εστερούντο διαπιστεύσεων κατά τον χρόνο της επεξεργασίας, ενώ επισημαίνει και την παραδοχή ότι το πειστήριο καπέλο αν και το σημαντικότερο από τα στοιχεία που βρέθηκαν στη ληστεία της Πάρου ήταν το μόνο στο οποίο κατά τη μετάβασή της η βιολόγος των Δ.Ε.Ε. στην Πάρο δεν έλαβε δείγμα σάρωσης.

Η Αρειοπαγιτική απόφαση αναδεικνύει αναλυτικά το γιατί από το αποτέλεσμα της ανάλυσης D.N.A. δεν μπορεί το δικαστήριο να οδηγηθεί στην κρίση ότι ο κατηγορούμενος είναι ο δράστης της ληστείας που φορούσε το καουμπόικο καπέλο, μνημονεύοντας τις καταθέσεις των μαρτύρων ειδικών γνώσεων και την εργαστηριακή έκθεση ανάλυσης βιντεοληπτικού υλικού που κατέθεσε η υπεράσπιση από συντάκτη καθηγητή στην Εθνική Σχολή Δικαστικών Λειτουργών και όλα τα έγγραφα και τις εκθέσεις.

Αναφέροντας συχνά το προφανές ότι η Εισαγγελική αναίρεση δεν εντοπίζει νομικά σφάλματα, αλλά απλώς επιζητά διαφορετική ενοχοποιητική αξιολόγηση στα πραγματικά περιστατικά, το 5ο Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου τερματίζει οριστικά τη δικαστική περιπέτεια του Τάσου Θεοφίλου, δημιουργώντας την πρώτη αμετάκλητη αθωωτική απόφαση σε δικογραφία της Δ.Α.Ε.Ε.Β. Στην πολιτική σημασία της αθωωτικής απόφασης και την καθοριστική συμβολή του κινήματος συμπαράστασης έχω άλλωστε επανειλημμένα αναφερθεί.

Και καθώς το επόμενο δικαστικό βήμα είναι η εκδίκαση της αίτησης αποζημίωσης του Θεοφίλου για την παράνομη και άδικη φυλάκισή του για πέντε χρόνια, το ερώτημα της αναζήτησης ευθυνών σε εκείνους οι οποίοι έστησαν αυτή τη δικογραφία παραμένει ανοιχτό.

Αθήνα, 20-9-2018

Κώστας Παπαδάκης

 

Πηγή:https://omniatv.com

Της Βέρας Σιατερλή

 

Η Ιουλία Μπίμπα ήταν από τη Σάμο. Ήταν δασκάλα σε κατηχητικό. Αποφάσισε να συμμετάσχει στην αντίσταση, όταν άκουσε για δύο νεαρούς (τον Μανώλη Γλέζο και τον Απόστολο Σάντα), που κατέβασαν τη γερμανική σημαία απ’ την Ακρόπολη. Δεν γνώριζε τα ονόματά τους, αλλά ήθελε να ακολουθήσει το παράδειγμά τους. Έτσι έγινε μέλος της αντιστασιακής οργάνωσης  Π.Ε.Α.Ν. (Πανελλήνια Ένωση Αγωνιζομένων Νέων) και ηρωίδα της Εθνικής Αντίστασης. Ίσως είναι η μοναδική γυναίκα στην ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας που καταδικάστηκε σε θάνατο κι εκτελέστηκε, σύμφωνα με την απόφαση του γερμανικού στρατοδικείου, δια πελέκεως! Στην Ελλάδα δεν υπήρχε τέτοιος τρόπος θανάτωσης. Για το λόγο αυτό η Ιουλία Μπίμπα εκτελέσθηκε με πέλεκυ σε γερμανικό στρατόπεδο συγκέντρωσης, όπου μεταφέρθηκε για να εκτελεστεί η ποινή της μετά τη σύλληψή της και την καταδίκη της σε θάνατο από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής.

Σήμερα η προτομή της είναι στημένη στη γωνία των οδών Πατησίων και Γλάδστωνος, όπου βρίσκονται τοποθετημένα μνημεία των ηρώων της αντιστασιακής οργάνωσης ΠΕΑΝ. Το σημείο είναι πνιγμένο από τις ομπρέλες, τα τραπεζοκαθίσματα του φαγάδικου δίπλα, αλλά και κακοποιημένα, όπως συνήθως συναντάμε να συμβαίνει παντού.

p1010029

 Στην οδό Γλάδστωνος στήθηκε μαρμάρινη στήλη που σε κάθε μια από τις 4 πλευρές της έχουν τοποθετηθεί χάλκινες πλάκες με χαραγμένα τα πορτρέτα των μελών της ΠΕΑΝ που συμμετείχαν στην ανατίναξη και την ημερομηνία εκτέλεσής τους από τους Γερμανούς κατακτητές: της Ιουλία Μπίμπα, του Διονύση Παπαδόπουλου, του Δημήτρη Λόη και του Γιάννη Κατεβάτη.

Ήταν Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου του 1942, στις 12 το μεσημέρι, μια φοβερή έκρηξη αναστάτωσε το κέντρο της Αθήνας. Με επίκεντρο τα κτίρια που βρίσκονταν στη γωνία Πατησίων και Γλάδστωνος και σε ακτίνα τουλάχιστον εκατό μέτρων, από την πλατεία Κάνιγγος έως την Ομόνοια, τα τζάμια των σπιτιών και οι τζαμαρίες καταστημάτων καταρρέουν και ο κόσμος τρομοκρατημένος σπεύδει να δει τι συμβαίνει.
Η ανεξάρτητη αντιστασιακή οργάνωση ΠΕΑΝ είχε αποφασίσει να ανατινάξει τα γραφεία της ΕΣΠΟ*. Χτύπησε Κυριακή, για να μην έχει κόσμο στα μαγαζιά κι επειδή πρωινά Κυριακής συνεδρίαζε ταυτόχρονα η ΕΣΠΟ και η Γκεστάπο. Η Ιουλία Μπίμπα κρατάει στην αγκαλιά της μια βόμβα δέκα οκάδων, μέσα σε μια τσάντα με χόρτα, και περιμένει ώρες το νεύμα, καθισμένη σ’ ένα παγκάκι στην Κάνιγγος.

Μετά από παρακολούθηση και μεγάλη προσοχή και ακρίβεια τη βόμβα στο κτίριο την έβαλε η Ιουλία Μπίμπα και ο Αντώνης Μυτιληναίος. Ιδού η σχετική διήγηση του Μυτιληναίου:
«Τη βόμβα την φτιάξαμε στο σπίτι της Ιουλίας Μπίμπα με 10 κιλά δυναμίτη και δύο εμπυρεύματα. Την έφερε η Ιουλία μέσα σε ταγάρι σκεπασμένη με ραδίκια από την πλατεία Κάνιγγος και την τοποθετήσαμε κάτω από το κλιμακοστάσιο, ανάψαμε τα δύο φυτίλια και βγήκαμε στην Πατησίων».
Όταν η Ιουλία και ο Αντώνης τοποθέτησαν την βόμβα, πιασμένοι χέρι, χέρι για να μη δώσουν υποψίες, προχώρησαν στα Χαυτεία και μπήκαν στο ζαχαροπλαστείο Αστόρια για να παρακολουθήσουν από εκεί τα τεκταινόμενα.

Η ώρα ήταν 12 και 5΄ όταν ακούστηκε η δυνατή έκρηξη που συγκλόνισε όλη την περιοχή. Η Ιουλία από τον ενθουσιασμό της πετάχτηκε αγκάλιασε τον Μυτιληναίο και τον φίλησε γεμάτη χαρά για το κατόρθωμά τους. Ο Αντώνης την απώθησε ελαφρά λέγοντας της «μη! Θα προδοθούμε!…» Αν τους έπαιρναν είδηση οι Γερμανοί θα τους εκτελούσαν επί τόπου!

Από την έκρηξη το κτίριο σωριάζεται και ένα άσπρο πυκνό σύννεφο σκόνης απλώνεται στην Πατησίων. Κάτω από τα ερείπια του κτηρίου ετάφησαν 29 μέλη της ΕΣΠΟ ανάμεσά τους και ο αρχηγός τους Στεροδήμος, 43 Γερμανοί αξιωματικοί και στρατιώτες αφού στον 3ο όροφο εστεγάζοντο υπηρεσίες της Λουφτβάφε. Τραυματίστηκαν επίσης πέντε Γερμανοί στρατιωτικοί και 27 μέλη της ΕΣΠΟ.

espo

Φωτο: Η οδός Πατησίων λίγο μετά την ανατίναξη

Οι Γερμανοί τρέχουν ουρλιάζοντας και βρίζοντας. Νόμισαν πως έγινε αεροπορική επιδρομή και σήμαναν συναγερμό ενώ στο κτήριο στο οποίο έγινε η έκρηξη και στεγάζονταν γερμανικές υπηρεσίες και η προδοτική φιλογερμανική ΕΣΠΟ, τυλίχτηκε στις φλόγες.

Κάποιοι περίεργοι, μαζεύονται στα πεζοδρόμια και παρακολουθούν, ενώ στους τραυματίες ένας ιερέας, λέει με υπερηφάνεια «Δεν πειράζει που κτυπήσαμε, αρκεί που αφανίστηκε η σφηκοφωλιά των προδοτών».

p1010023

H τιμητική πλάκα στην Πατησίων και Γλάδστωνος

Δύο μήνες μετά, ένα μέλος της οργάνωσης, ο Πολύκαρπος Νταλιάνης με το δέλεαρ των χρυσών λιρών, πρόδωσε τα μέλη της ΠΕΑΝ και συνελήφθησαν οι περισσότεροι. Κλείστηκαν στα μπουντρούμια της Γκεστάπο, βασανίστηκαν, δικάστηκαν και καταδικάστηκαν σε θάνατο. Σε θάνατο βεβαίως και η Ιουλία Μπίμπα, αλλά σ’ αυτήν επεφύλαξαν και μία έκπληξη. Ενώ οι άλλοι καταδικάστηκαν εις θάνατον δια τυφεκισμού (εκτελέστηκαν όλοι ένα μήνα μετά στο σκοπευτήριο Καισαριανής) η Μπίμπα καταδικάστηκε δις εις θάνατον δι’ αποκεφαλισμού!

Η εκτέλεσή της αργούσε, διότι δεν υπήρχε λαιμητόμος στην Ελλάδα! Η γερμανική διοίκηση έστειλε επείγον έγγραφο στο Βερολίνο και εκείνο έδωσε τη λύση. Να σταλεί η καταδικασθείσα στη Γερμανία για να εκτελεσθεί η ποινή εκεί…

Στην Μπίμπα ανακοίνωσαν ότι εξορίζεται στη Γερμανία και προς στιγμή νόμισε πως θα τη γλύτωνε. Έτσι από τις φυλακές Αβέρωφ όπου εκρατείτο, έστειλε το παρακάτω σημείωμα σε στενό συγγενικό της πρόσωπο:

« Άννα στείλε μου ό,τι πράγματα καταλαβαίνεις γιατί θα μας στείλουν εξορία. Κάνε ο,τι μπορείς… Ιουλία»

files-php

 

Φωτο: Το χειρόγραφο σημείωμα της άτυχης Ιουλίας

Σιδηροδρομικώς και με συνοδεία μεταφέρθηκε στη Γερμανία όπου εκτελέσθηκε δια πελέκεως… Η σορός της, άγνωστο πού μεταφέρθηκε και πού ετάφη…

Αναδημοσίευση:http://www.nostimonimar.gr

ΠΗΓΗ: εφημερίδα Real News της 27-2-2011,tvxs.gr, http://www.palmografos.comwww.mixanitouxronou.gr, el.wikipedia.org, http://criticeduc.blogspot.gr, enet.gr

Η ΕΣΠΟ (Εθνική Σοσιαλιστική Πατριωτική Οργάνωσις) είχε κάνει την εμφάνισή της πολύ πριν τη δραστηριοποίηση των ταγμάτων ασφαλείας και των εθνικιστικών αντικομμουνιστικών συμμοριών. Η διαφορά της με τους μετέπειτα σχηματισμούς του ένοπλου δωσιλογισμού είναι ότι επιδίωκε να δημιουργήσει ελληνική λεγεώνα φιλοναζιστών εθελοντών που θα πολεμούσαν στο Ανατολικό μέτωπο στο πλευρό των Γερμανών. Ντόπιο κρέας για τη χιτλερική κρεατομηχανή δηλαδή.
Η προδοτική φιλοναζιστική οργάνωση είχε τα γραφεία της στον πρώτο και το δεύτερο όροφο του μεγάλου κτιρίου, στη γωνία της Γλάδστωνος και Πατησίων. Στα μπαλκόνια της κυμάτιζαν η γερμανική, η ελληνική, η ιταλική και η ιαπωνική σημαία. Στον τρίτο όροφο του κτιρίου βρίσκονταν στελέχη της γερμανικής Μυστικής Στρατιωτικής Αστυνομίας (GFP).

του Γιάννη Νικολόπουλου
Ο κάθε Κωσταράκος έπρεπε να δίνει απαντήσεις, όχι να κάνει ερωτήσεις.
Πάλι από τους ξέ­νους τα βλέ­που­με. Αν η νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη αντε­πα­νά­στα­ση υπο­νο­μεύ­ει την δη­μο­κρα­τία, συ­μπα­ρα­σύ­ρει στο διάβα της και την ελευ­θε­ρο­τυ­πία. Τα όσα δια­δρα­μα­τί­ζο­νται στην Μόρια και τα άλλα κο­λα­στή­ρια, που ίδρυ­σε η συ­γκυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΑΝΕΛ προ­κει­μέ­νου να συ­ντρι­βούν σω­μα­τι­κά, ηθικά και ψυ­χο­λο­γι­κά οι πρό­σφυ­γες της Μέσης Ανα­το­λής και της Αφρι­κής, δεν απο­τε­λούν θέμα για τα ελ­λη­νι­κά ΜΜΕ της δια­πλο­κής και της σα­πί­λας. Πάλι από τους ξέ­νους τα μα­θαί­νου­με. Από την Γκάρ­ντιαν και το Αλ Τζα­ζί­ρα ή το ΒΒC.
Κά­πο­τε, ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, όταν ήταν μα­χη­τι­κή αρι­στε­ρή αντι­πο­λί­τευ­ση, ξι­φουλ­κού­σε για την Αμυ­γδα­λέ­ζα. Σή­με­ρα, ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ παρέα με τους ΑΝΕΛ, δια­χει­ρί­ζο­νται Μό­ριες. Μέσα στα σκου­πί­δια και τα λύ­μα­τα. Μέσα στις αυ­το­κτο­νί­ες και την από­γνω­ση. Μέσα στα κα­ταγ­γε­λό­με­να εγκλή­μα­τα εκ­με­τάλ­λευ­σης και σε­ξουα­λι­κής κα­κο­ποί­η­σης. Μέσα στην εγκα­τά­λει­ψη και τον κυ­νι­σμό. Κά­πο­τε, ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, όταν ήταν μα­χη­τι­κή αρι­στε­ρή αντι­πο­λί­τευ­ση, συ­νέ­κρι­νε την Αμυ­γδα­λέ­ζα και τις συν­θή­κες δια­βί­ω­σης με το Ντα­χά­ου. Σή­με­ρα, η Μόρια τι είναι; Το Άου­σβιτς; Ή η Τρε­μπλίν­κα;
Αν η σύ­γκρι­ση φα­ντά­ζει ανοί­κεια, υπερ­βο­λι­κή και άστο­χη, η κα­τά­στα­ση και η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα στα στρα­τό­πε­δα και τους κα­ταυ­λι­σμούς ξε­περ­νούν κάθε φα­ντα­σία και ανοχή. Και αυτό δεν αφορά μόνο τα στρα­τό­πε­δα που έχουν ιδρυ­θεί στην Ελ­λά­δα. Μια σωστή δια­δι­κτυα­κή και διά ζώσης βόλτα στην Ιτα­λία ή τον φρά­κτη του ισπα­νι­κού Μα­ρό­κου προ­κα­λεί ανα­τρι­χί­λα και απο­τε­λεί όνει­δος για όλους μας. Και βέ­βαια για πα­λιούς και νέους κρα­τι­κούς λει­τουρ­γούς μόνο το…ευ­έ­λι­κτο και επι­τε­λι­κό κρά­τος της Ελ­λά­δας δεν φταί­ει για το αν­θρω­πι­στι­κό έγκλη­μα της Μό­ριας. Με αυτό το πρί­σμα πρέ­πει να αξιο­λο­γη­θεί η εκ Βρυ­ξελ­λών και εις το φέ­η­σμπουκ το­πο­θέ­τη­ση του πρώην αρ­χη­γού ΓΕΕΘΑ, Μι­χά­λη Κω­στα­ρά­κου.
Ο στρα­τη­γός, που είναι σή­με­ρα επι­κε­φα­λής του στρα­τιω­τι­κού βρα­χί­ο­να της ΕΕ, ως πρό­ε­δρος της Στρα­τιω­τι­κής Επι­τρο­πής της Ένω­σης, δεν είναι εκεί­νος που θα απευ­θύ­νει ερω­τή­σεις-εί­ναι ένας από εκεί­νους που θα έπρε­πε να δί­νουν απα­ντή­σεις και να λο­γο­δο­τούν, μαζί με τον πο­λι­τι­κό Διό­σκου­ρο, αρ­μό­διο επί­τρο­πο Δη­μή­τρη Αβρα­μό­που­λο. Για το πού όντως πήγαν τα λεφτά. Πού κατά ομο­λο­γία του στρα­τη­γού και υπεν­θύ­μι­ση του επι­τρό­που είναι όντως πάρα πολλά – 1,6 δι­σε­κα­τομ­μύ­ρια ευρώ, και όμως οι πρό­σφυ­γες της Μό­ριας και των άλλων στρα­το­πέ­δων δεν έχουν δει ακόμη, για να χρη­σι­μο­ποι­ή­σω την έκ­φρα­ση του συρ­μού, Θεού πρό­σω­πο. Και τα ερω­τή­μα­τα οφεί­λει να τα απευ­θύ­νει κάθε ευαι­σθη­το­ποι­η­μέ­νος πο­λί­της και κάθε έντι­μος δη­μο­σιο­γρά­φος, όχι ο κάθε Κω­στα­ρά­κος.
Γιατί πρέ­πει να συ­ντη­ρεί­ται μια εν πολ­λοίς αχρεί­α­στη, οπωσ­δή­πο­τε βρα­δυ­κί­νη­τη και σί­γου­ρα οχυ­ρω­μέ­νη πίσω από την νο­μι­μό­τη­τα της θε­σμι­κής τα­λαι­πω­ρί­ας, γρα­φειο­κρα­τία κρά­τους και (συ­γκε­κρι­μέ­νων, ευ­ρω­δί­αι­των) ΜΚΟ, που ανα­κυ­κλώ­νει το πρό­βλη­μα και συ­ντη­ρεί απλώς την δική της πα­ρου­σία, χωρίς να βοηθά στο ελά­χι­στο τους ίδιους τους πρό­σφυ­γες προ­κει­μέ­νου να λύ­σουν τα ζέ­ο­ντα ζη­τή­μα­τα δια­μο­νής, σί­τι­σης και διε­θνούς προ­στα­σί­ας τους;
Γιατί οι ένο­πλες δυ­νά­μεις πήραν από τα πρώτα ζεστά ευ­ρω­παϊ­κά κον­δύ­λια, που έπε­σαν το 2015-2016, 89 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ, για την κά­λυ­ψη ανα­γκών τους, την ώρα που το υπουρ­γείο Υγεί­ας έπαιρ­νε 25 και το αρ­μό­διο υπουρ­γείο Με­τα­νά­στευ­σης, 12; Ποιος είναι ο κο­στο­λο­γη­μέ­νος και αι­τιο­λο­γη­μέ­νος απο­λο­γι­σμός ο οποί­ος τεκ­μη­ριώ­νει το γιατί οι ελ­λη­νι­κές ένο­πλες δυ­νά­μεις και κυ­ρί­ως ο στρα­τός πήραν τόσα λεφτά; Συ­νε­χί­ζουν να παίρ­νουν και αν γιατί;
Πότε θα γίνει ανοι­κτή και δη­μό­σια λο­γο­δο­σία του πώς, πότε και σε ποιούς δό­θη­καν τα ευ­ρω­παϊ­κά κον­δύ­λια του 1,6 δι­σε­κα­τομ­μυ­ρί­ων ευρώ; Ποιους και πό­σους ανα­κού­φι­σαν; Ποιό ήταν το απο­τέ­λε­σμα, αν υπάρ­χει «απο­τέ­λε­σμα» δια­φο­ρε­τι­κό από την φρι­κτή κα­τά­στα­ση στην Μόρια και αλλού.
Τα γε­νι­κό­λο­γα, συ­νω­μο­σιο­λο­γι­κά και εν πολ­λοίς ατεκ­μη­ρί­ω­τα σύν­νε­φα κα­χυ­πο­ψί­ας που έχουν μα­ζευ­τεί συλ­λή­βδην πάνω από όλες τις ΜΚΟ που έχουν ενερ­γο­ποι­η­θεί για το ζή­τη­μα, ρί­χνουν νερό στον μύλο της άκρας δε­ξιάς και των φτη­νών, νε­ο­φα­σι­στι­κών σε­να­ρί­ων περί «αφελ­λη­νι­σμού» και «ισλα­μο­ποί­η­σης» της χώρας. Είναι του­λά­χι­στον γε­λοίο και αυ­το­κα­τα­στρο­φι­κό αυτά τα σε­νά­ρια να βρί­σκουν ευ­ή­κοα ώτα ακόμη και ανά­με­σα σε αρι­στε­ρά, λέμε τώρα, ακρο­α­τή­ρια και αρι­στε­ρές, λέμε τώρα, ιστο­σε­λί­δες. Γιατί κά­ποιοι πα­ρά­τη­σαν σπί­τια και δου­λειές και από πε­ρίσ­σευ­μα ψυχής και πλε­ό­να­σμα αν­θρω­πι­σμού δια­σώ­ζουν όχι την…τιμή της Ευ­ρώ­πης αλλά την τιμή της αν­θρω­πό­τη­τας, σώ­ζο­ντας τους κα­τα­τρεγ­μέ­νους της επο­χής μας. Χωρίς να τα «παίρ­νουν». Εκτός και αν ορι­σμέ­νοι δια­κι­νη­τές συ­νω­μο­σιο­λο­γί­ας και έμπο­ροι ψε­μά­των έχουν απο­φα­σί­σει να ακο­λου­θή­σουν τον δρόμο της Λεπέν, του Σαλ­βί­νι και του Ορ­μπάν ή της νέας Bα­γκενχ. Ας μας το πούν από τώρα για να έχουν και την ανά­λο­γη, εκλο­γι­κή, κι­νη­μα­τι­κή και πο­λι­τι­κή, με­τα­χεί­ρι­ση, όταν έρθει η ώρα τους. Και όχι ο υπο­γρά­φων, που γρά­φει και υπο­στη­ρί­ζει τα πα­ρα­πά­νω, δεν τα «παίρ­νει» από τον Σόρος…
Εξάλ­λου, δεν ήταν μέλη «ΜΚΟ», οι ελ­λη­να­ρά­δες προ­μη­θευ­τές που κο­στο­λο­γού­σαν τυ­ρό­πι­τες πέντε φορές πάνω στην Βό­ρεια Ελ­λά­δα ή πρό­σφε­ραν σάπια, λα­δε­ρά φα­σο­λά­κια στα νησιά…
Εντέ­λει, δεν υπάρ­χει πρό­βλη­μα, γε­νι­κά και αό­ρι­στα, «ΜΚΟ», από τη στιγ­μή που ορι­σμέ­νες εξ αυτών έχουν την συ­μπα­ρά­στα­ση και την συ­νε­νο­χή του ελ­λη­νι­κού κρά­τους και των εξ Ευ­ρώ­πης αξιω­μα­τού­χων. Με το αζη­μί­ω­το επί… 1,6 δις ευρώ. Το πρό­βλη­μα επο­μέ­νως δεν είναι πρό­βλη­μα «ΜΚΟ», είναι πρό­βλη­μα ελ­λη­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης και Κο­μι­σιόν, των πραγ­μα­τι­κών συ­νε­νό­χων στο αν­θρω­πι­στι­κό έγκλη­μα της Μό­ριας. Κοντά λοι­πόν στην πο­λι­τι­κή και εν­δε­χο­μέ­νως νο­μι­κή λο­γο­δο­σία των εις τα Ευ­ρώ­πας ελ­λή­νων αξιω­μα­τού­χων που κά­νουν τους Πό­ντιους Πι­λά­τους, νί­πτο­ντας χεί­ρας και απο­ποιού­με­νοι ευ­θύ­νες μπρο­στά στις πύλες του Γολ­γο­θά της Μό­ριας, θα πρέ­πει να απο­λο­γη­θούν κα­ταρ­χάς οι εδώ υπουρ­γοί Με­τα­να­στευ­τι­κής Πο­λι­τι­κής και τα υπη­ρε­σια­κά στε­λέ­χη όλων των συ­ναρ­μό­διων υπουρ­γεί­ων, κατά το μέρος που δια­χει­ρί­στη­καν αυτό το 1,6 δις ευρώ.
Γιατί όπως έχω γρά­ψει στο πα­ρελ­θόν, ξανά στην φι­λό­ξε­νη γωνιά του rproject, σε κάθε πρό­σφυ­γα και με­τα­νά­στη ανα­λο­γούν κατά κε­φα­λήν του­λά­χι­στον 14.000 ευρώ, που δήθεν προ­ο­ρί­ζο­νται για την στέ­γα­ση, την φρο­ντί­δα, την υγεία και την προ­στα­σία του. Είναι δυ­να­τό, να υπο­στη­ρί­ζει κα­νείς στα σο­βα­ρά πως αν αυτό το ποσό δι­νό­ταν απευ­θεί­ας στον ίδιο τον άν­θρω­πο και την οι­κο­γέ­νειά του, δεν θα έβρι­σκε σωστή στέ­γα­ση, σωστό φα­γη­τό, σωστή πε­ρί­θαλ­ψη και την σωστή οδό για τα χαρ­τιά και τα ει­σι­τή­ρια του, εφό­σον ήθελε να τα­ξι­δέ­ψει σε άλλη χώρα, με το ξε­χα­σμέ­νο σή­με­ρα διε­θνές δια­βα­τή­ριο Χάν­σεν, με την πρέ­που­σα, στο­χευ­μέ­νη βο­ή­θεια ενός πχ με­τα­φρα­στή ή ενός κοι­νω­νι­κού λει­τουρ­γού, προ­κει­μέ­νου να δια­σω­θεί από την κό­λα­ση των πο­λέ­μων και το κο­λα­στή­ριο της Μό­ριας;

Υπάρ­χει κα­νείς που να υπο­στη­ρί­ζει στα σο­βα­ρά πώς δεν θα μπο­ρού­σε να ακο­λου­θη­θεί αυτή η οδός ώστε να μην ξε­φτι­λί­ζο­νται η Ελ­λά­δα σή­με­ρα η Ιτα­λία αύριο, η Ισπα­νία με­θαύ­ριο ή η Ουγ­γα­ρία στα­θε­ρά για το νε­ο­φα­σι­στι­κής κοπής αντι­με­τα­να­στευ­τι­κό μένος που εξα­πο­λύ­ουν οι κρα­τι­κοί και ημι­κρα­τι­κοί βρα­χί­ο­νές τους ενά­ντια στους πρό­σφυ­γες; Των ίδιων προ­σφύ­γων που εν πολ­λοίς προ­έρ­χο­νται από τις κοι­νω­νί­ες και τα κράτη που ξή­λω­σαν οι νε­ο­α­ποι­κιο­κρα­τι­κές στρα­τιω­τι­κές και πο­λι­τι­κές τα­κτι­κές της ΕΕ ή και του ΝΑΤΟ, που…υπε­ρη­φά­νως συμ­με­τέ­χει η πο­λι­τι­κή και η στρα­τιω­τι­κή Ελ­λά­δα του κάθε Κω­στα­ρά­κου, του κάθε Αβρα­μό­που­λου και των ση­με­ρι­νών συ­γκυ­βερ­νώ­ντων ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ – ΑΝΕΛ.

Πηγή: https://www.redtopia.gr

5 χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα σε ενέδρα της Χρυσής Αυγής

5 χρόνια από τη δολοφονία Φύσσα – Αντιφασιστικές κινητοποιήσεις και συναυλίες σε Αθήνα και Πειραιά 

Την Τετάρτη 18 Σεπτεμβρίου 2013 o Παύλος Φύσσας δολοφονείται από τον χρυσαυγίτη Γ. Ρουπακιά. Το τραγικό γεγονός, θα γίνει η αφορμή για να ξεσπάσει ένα κύμα αντιδράσεων κατά της νεοναζιστικής συμμορίας της Χρυσής Αυγής αλλά και της κυβέρνησης Σαμαρά, που της επέτρεπε να δρα ανενόχλητη όλο το προηγούμενο διάστημα.

Διεθνή και ελληνικά καθεστωτικά μέσα αποκαλύπτουν ότι Πολεμικά πλοία του ΝΑΤΟ προσεγγίζουν ολοένα και περισσότερο τις ακτές της Συρίας.

Την παρουσία του στην ανατολική Μεσόγειο ενισχύει το NATO, καθώς ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο και Γαλλία προετοιμάζονται για το ενδεχόμενο εκτέλεσης νέων αεροπορικών επιθέσεων εναντίον της Συρίας με πρόσχημα την χρήση χημικών όπλων από το καθεστώς Άσαντ!

Στην περιοχή ήδη πλέουν τρεις φρεγάτες, η ολλανδική «De Ruyter», η καναδική «Ville de Quebec» και η ελληνική φρεγάτα «Έλλη».

Ο Κασαμπάς -σήμερα Turgutlu- μετά την πυρπόλησή του στις 24 Αυγούστου 1922 από τον ελληνικό στρατό. Φωτογραφία τραβηγμένη πέντε μήνες αργότερα, για λογαριασμό του παρισινού Αρχείου Αλμπέρ Καν. |MUSÉE ALBERT KAHN

«Ολα του κάμπου τα χωριά καίονται από το υποχωρούν Γιουνάν-ασκέρ»

Νίκος Βασιλικός, πολεμικό ημερολόγιο (4/9/1921)

Τα ιστορικά ντοκουμέντα κρύβουν πολύ συχνά εκπλήξεις. Ο καλοπροαίρετος συμπολίτης μας που θα ξεφυλλίσει την πολυσυζητημένη συνθήκη της Λωζάννης, την ειρηνευτική δηλαδή συμφωνία που υπογράφηκε στις 24 Ιουλίου 1923 μεταξύ της νεοσύστατης Τουρκικής Δημοκρατίας, επτά συμμαχικών χωρών κι εξακολουθεί μέχρι σήμερα ν’ αποτελεί τον πυλώνα των ελληνοτουρκικών σχέσεων, θα μείνει μάλλον άναυδος διαβάζοντας το άρθρο 59, το σχετικό με την εκκαθάριση των εκκρεμοτήτων του μικρασιατικού πολέμου που προηγήθηκε.

Το πλήρες κείμενό του έχει ως εξής:

«Η Ελλάς αναγνωρίζει την υποχρέωσιν αυτής όπως επανορθώση τας προξενηθείσας εν Ανατολία ζημίας εκ πράξεων του ελληνικού στρατού ή της ελληνικής διοικήσεως αντιθέτων προς τους νόμους του πολέμου. Εξ άλλου η Τουρκία, λαμβάνουσα υπʹ όψιν την οικονομικήν κατάστασιν της Ελλάδος, ως αύτη προκύπτει εκ της παρατάσεως του πολέμου και των συνεπειών αυτού, παραιτείται οριστικώς πάσης απαιτήσεως κατά της Ελληνικής Κυβερνήσεως περί επανορθώσεων».

Τα πράγματα είναι ξεκάθαραη Ελλάδα, διά χειρός του αντιπροσώπου της Ελευθερίου Βενιζέλου, παραδέχεται με κάθε επισημότητα ότι τα στρατεύματά της διέπραξαν εγκλήματα πολέμου στη Μικρασία κι αναλαμβάνει την ευθύνη για καταβολή αποζημιώσεων στην Τουρκία· έστω και συμβολικά μόνο, αφού η Αγκυρα αποποιείται με τη σειρά της κάθε αποζημίωση, χάριν της περίθαλψης των ελληνορθόδοξων τέως υπηκόων της που κατέκλυζαν ως πρόσφυγες το καταχρεωμένο ελληνικό βασίλειο.

Η σημασία αυτής της παραδοχής ενισχύεται από το γεγονός ότι το παραπάνω άρθρο είναι το μόνο, σε σύνολο 143, όπου γίνεται λόγος για εγκλήματα πολέμου.

Ούτε οι σφαγές των ελληνικών πληθυσμών από τους κεμαλικούς, που η ελληνική Βουλή αναγόρευσε μάλιστα το 1998 σε «γενοκτονία», ούτε καμιά άλλη βιαιότητα απ’ όσες διαπράχθηκαν στο πλαίσιο εκείνης της πολύπλευρης σύρραξης αξιώθηκε παρόμοια διεθνή νομική αναγνώριση.

Η πολιτική διάσταση αυτής της μονομέρειας είναι βέβαια οφθαλμοφανής. Αντανακλά όχι μόνο τον περιφερειακό συσχετισμό δύναμης την επαύριο της πανωλεθρίας των ελληνικών όπλων, αλλά και τις επικρατούσες τότε νομικές αντιλήψεις περί εθνικής κυριαρχίας, σύμφωνα με τις οποίες εγκλήματα πολέμου διαπράττονταν αποκλειστικά και μόνο σε βάρος ξένων υπηκόων.

Η διαπίστωση αυτή δεν αναιρεί, παρ’ όλα αυτά, το πραγματικό σκέλος της παραδοχής: για ποιες ακριβώς ενέργειες του ελληνικού στρατού, «αντίθετες προς τους νόμους του πολέμου», ανέλαβε την ευθύνη η χώρα μας;

Μαρτυρίες βετεράνων

Απάντηση στο τελευταίο αυτό ερώτημα δεν δίνεται φυσικά από την επίσημη εθνική ιστοριογραφία ή τις ακόμη ορθότερες εθνικά εκλαϊκεύσεις της στο πεδίο της «δημόσιας ιστορίας», που ως συνήθως επικεντρώνονται αποκλειστικά στα ανομήματα της απέναντι πλευράς.

Τα σχετικά τεκμήρια ωστόσο κάθε άλλο παρά σπανίζουν. Δεν αναφερόμαστε στην (αναμενόμενη) πτωματολογία της κεμαλικής προπαγάνδας ούτε στις εκθέσεις που συντάχθηκαν κατά τη διάρκεια της σύρραξης από διάφορους τρίτους παρατηρητές (Διασυμμαχικές Επιτροπές, Διεθνή Ερυθρό Σταυρό, Ευρωπαίους αυτόπτες).

Η γλαφυρότερη περιγραφή των πεπραγμένων του ελληνικού στρατού στη Μικρασία προέρχεται από τους ίδιους τους φαντάρους και τους αξιωματικούς του, τα ημερολόγια και τα απομνημονεύματά τους.

Οσο κι αν οι πηγές αυτές δεν είναι πάντοτε απαλλαγμένες από τη συνήθη σ’ αυτές τις περιπτώσεις αυτοπροστατευτική ωραιοποίηση κι αυτολογοκρισία, παραμένουν ωστόσο αρκετά αποκαλυπτικές για την πραγματική φύση της εθνικής εξόρμησης που κατέληξε στην πολύνεκρη τραγωδία της Σμύρνης.

Από το περιεχόμενό τους καθίσταται επίσης προφανές πως οι πρακτικές του ελληνικού στρατού στη διάρκεια της μικρασιατικής εκστρατείας πέρασαν από τρεις διαφορετικές φάσεις, με κοινό χαρακτηριστικό την κλιμάκωση κάθε φορά της κατοχικής βίας.

Η διαρκής αυτή σκλήρυνση οφειλόταν σε τρεις βασικούς παράγοντες:

 Την επέκταση της ζώνης των επιχειρήσεων σε περιοχές κατοικούμενες σχεδόν αποκλειστικά από Τουρκομουσουλμάνους.

 Τον σταδιακό εκβαρβαρισμό των πολεμιστών εξαιτίας του πολύχρονου εγκλωβισμού τους σ’ ένα πολεμικό θέατρο μακριά από τις εστίες τους, δίχως ορατή διέξοδο.

 Την αντικατάσταση της αρχικής βενιζελικής διοίκησης, που αντιλαμβανόταν λίγο πολύ τα όρια της εντολής της, από μια απροκάλυπτα ρατσιστική ηγεσία γύρω από τον βασιλιά Κωνσταντίνο. Για το παρανοϊκό «αλυτρωτικό» όραμα αυτού του τελευταίου αποκαλυπτική είναι μια επιστολή του από την Κιουτάχεια προς την ερωμένη του πριγκίπισσα Πάολα (9/8/1921), σύμφωνα με την οποία είχε φτάσει πια η «ώρα να επιστρέψουν οι Τούρκοι στα ενδότερα της Ασίας, απ’ όπου ήρθαν» («A King’s private letters», Λονδίνο 1925, σ.191).

Η «αποικιακή» φάση

Η πρώτη φάση του πολέμου ξεκινά με την απόβαση του ελληνικού στρατού στη Σμύρνη (2/5/1919), ως αστυνομικής δύναμης υπό συμμαχική επίβλεψη και διοίκηση, και διαρκεί μέχρι την αλλαγή κυβερνητικής φρουράς στην Αθήνα, μετά την εκλογική ήττα του Βενιζέλου τον Νοέμβριο του 1920 και την παλινόρθωση του Κωνσταντίνου.

Στο μεσοδιάστημα η ελληνική ζώνη κατοχής επεκτάθηκε τον Ιούνιο του 1920 προς τα βορειοανατολικά σαν μαξιλάρι προστασίας των βρετανικών στρατιωτικών θέσεων γύρω από τα Στενά και την Κωνσταντινούπολη.

Μολονότι επίσημα εμφανιζόταν ως εγχείρημα εθνικής απελευθέρωσης, στην πραγματικότητα ακόμη κι αυτή η πρώτη φάση της εκστρατείας πραγματοποιούνταν σε εδάφη τα οποία, στην καλύτερη των περιπτώσεων, περιλάμβαναν εξίσου πολλούς εχθρούς όσο και αλύτρωτους αδελφούς.

Σύμφωνα με την επίσημη ελληνική στατιστική, η ζώνη κατοχής της Σμύρνης, που παραχωρήθηκε προσωρινά στην Ελλάδα από τη Συνθήκη των Σεβρών (10/8/1920), κατοικούνταν από ισοδύναμους πληθυσμούς ελληνορθόδοξων (46,3%) και μουσουλμάνων (48,6%).

Οι απόρρητες υπηρεσιακές απογραφές της ελληνικής διοίκησης σκιαγραφούν ωστόσο μια αρκετά διαφορετική πραγματικότητα, με τους ελληνορθόδοξους λιγότερους από 40%.

Το ελληνικό εκστρατευτικό σώμα βρέθηκε έτσι ευθύς εξαρχής αντιμέτωπο με μια ένοπλη αντίσταση εκ μέρους των Τούρκων εθνικιστών, η οποία απολάμβανε την ανοιχτή ή συγκαλυμμένη υποστήριξη της πλειοψηφίας του τοπικού πληθυσμού.

Ελληνες φαντάροι σκοτωμένοι κι ακρωτηριασμένοι από Τούρκους αντάρτες.
Ελληνες φαντάροι σκοτωμένοι κι ακρωτηριασμένοι από Τούρκους αντάρτες. | Τ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ «ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΕΘΝΟΚΑΘΑΡΣΗ» (2007)

Για την καταστολή αυτού του αντιστασιακού κινήματος, κάτω από τη στενή επίβλεψη της Ανώτατης Συμμαχικής Διοίκησης, ο ελληνικός στρατός κατέφυγε στις κλασικές μεθόδους αντιεξέγερσηςχτένισμα της υπαίθρου σε αναζήτηση «συμμοριτών», συστηματικά βασανιστήρια για την απόσπαση πληροφοριών σχετικά με τις κινήσεις και τα δίκτυα υποστήριξης του αντάρτικου, αιματηρά αντίποινα για κάθε επίθεση εναντίον του στρατού κατοχής και καταστροφή κάθε οικισμού που πρόβαλλε αντίσταση στην προέλασή του.

Σπονδυλική στήλη αυτής της στρατηγικής ήταν επίσης η άσκηση πίεσης στον ντόπιο μουσουλμανικό πληθυσμό, προκειμένου το αντάρτικο των κεμαλικών να στερηθεί το «νερό» μέσα στο οποίο κινούνταν σαν το ψάρι.

Οταν μια ελληνική εφοδιοπομπή δέχτηκε πυρά ανταρτών τον Αύγουστο του 1920, σημειώνει λ.χ.ο Στυλιανός Γονατάς στα απομνημονεύματά του, «εστείλαμεν δυο Τούρκους εις τα απέναντι χωρία να τα ειδοποιήσουν ότι, αν επαναληφθή το τοιούτον, θα πυρπολήσωμεν τα χωρία των» (Γονατάς 1958, σ.147).

Ο τότε λοχαγός και μετέπειτα στρατηγός Στέφανος Σαράφης θυμάται πάλι πως όταν κόπηκαν οι τηλεφωνικές γραμμές της μονάδας του, συνέλαβε και ξυλοφόρτωσε παραδειγματικά «κάμποσους Τούρκους χωριάτες» που «ήταν ξαπλωμένοι και λιάζονταν σε μια πλαγιά» εκεί κοντά· διευκρινίζει δε πως, όχι μόνο δεν ξανάγινε σαμποτάζ, αλλά οι κάτοικοι του γειτονικού χωριού «ώρισαν και φύλακες της γραμμής» (Σαράφης 1980, σ.182).

Στο περιθώριο των εκκαθαριστικών επιχειρήσεων σημειώνονται φυσικά και ατομικές ή ομαδικές παρεκτροπές όπως λεηλασίες ή και βιασμοί.

Το πρώτο αντιμετωπίζεται συνήθως από την ιεραρχία με ανοχή, σαν παράπλευρη κάλυψη των χρόνιων αδυναμιών της επίσημης επιμελητείας.

Οι δεύτεροι θεωρούνται φυσικά τιμωρητέο έγκλημα, έστω κι αν οι αξιωματικοί συχνά προτιμούν να κλείσουν τα μάτια παρά να παραπέμψουν τους υφισταμένους τους στο στρατοδικείο.

Σε γενικές πάντως γραμμές η κατοχική διοίκηση προσπαθεί να περιορίσει αυτές τις καταχρήσεις εξουσίας, έχοντας επίγνωση του αντιστρέψιμου των κατακτήσεων«Στρατηγοί, ε στρατηγοί! Δίνουμε εξετάσεις. Κι αν έρθουμε μεταξεταστέοι, τη χάσαμε τη Σμύρνη» θυμίζει ο Ηρακλειώτης ύπατος αρμοστής Αριστείδης Στεργιάδης στους επικεφαλής του εκστρατευτικού σώματος, την επαύριο μιας ταραγμένης νύχτας στη συνοικία Μπασμαχανέ της Σμύρνης (Χατζήμπεης 1965, σ.62).

Δύο παράγοντες που επιδρούν σοβαρά στη συμπεριφορά των Ελλήνων φαντάρων σ’ αυτή την πρώτη φάση είναι (α) οι αγριότητες που διαπράττουν οι κεμαλικοί αντάρτες σε βάρος αιχμαλώτων στρατιωτικών ή ελληνορθόδοξων αμάχων, και (β) η συμπεριφορά του ντόπιου χριστιανικού πληθυσμού απέναντι στους μουσουλμάνους.

Στην πρώτη περίπτωση ο ελληνικός στρατός βρίσκεται αντιμέτωπος με μια κλασική πτυχή του ανταρτοπόλεμου: ανίσχυροι ν’ αναμετρηθούν μετωπικά μαζί του, οι Τούρκοι «συμμορίτες» (τσέτες) προσπαθούν να υπονομεύσουν το ηθικό του με παραδειγματικές βαρβαρότητες σε βάρος μεμονωμένων στόχων.

Τα κατασταλτικά μέτρα που πυροδοτούνται απ’ αυτές τις ενέργειες θέτουν έτσι σε κίνηση ένα φαύλο κύκλο βίας, που αποκόβει πλήρως τα κατοχικά στρατεύματα από τους κατακτημένους.

Στη δεύτερη περίπτωση ένα μίγμα αντεκδικήσεων για παλιότερα βάσανα (ανθελληνικοί διωγμοί του 1914, εκτοπίσεις Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου) και εκμετάλλευσης των ευκαιριών που άνοιγε η ανατροπή των παραδοσιακών σχέσεων κυριαρχίας πολλαπλασίασε τα βίαια επεισόδια που το ελληνικό εκστρατευτικό σώμα καλούνταν να «ειρηνεύσει». Οπως ήταν αναμενόμενο, οι επεμβάσεις του κατέληγαν συνήθως σε υποστήριξη των «ομογενών» σε βάρος των «αλλοφύλων».

Οι πρώτες ελληνικές μονάδες δεν είχαν καλά καλά προλάβει ν’ αποβιβαστούν στη Σμύρνη και η σύζευξη των δύο αυτών παραγόντων οδήγησε σε αλλεπάλληλα αιματηρά επεισόδια στην ίδια την πρωτεύουσα της Ιωνίας, στη Μενεμένη και κυρίως στο Αϊδίνι −ενταφιάζοντας μια και καλή τα σχέδια του Βενιζέλου για μια πρότυπη αποικιακή διακυβέρνηση.

«Η θέσις μας εν Σμύρνη από ημέρας εις ημέρας καθίσταται πολιτικώς επισφαλεστέρα εκ των παρεκτροπών του στρατού μας» εκτιμά έτσι στις 18/7/1919 ο πρωθυπουργός, προειδοποιώντας ότι αν «οι στρατιωτικοί μας δεν συνέλθουν εκ της μέθης εις ήν φαίνονται ευρισκόμενοι, και δεν προλάβουν πάσαν νέαν παρεκτροπήν, θα καταντήσωμεν να εξωσθώμεν εκ Σμύρνης κακήν κακώς, εξηυτελισμένοι και ταπεινωμένοι».

Οι αφηγήσεις των φαντάρων είναι συνήθως αρκετά λακωνικές κατά την περιγραφή παρόμοιων περιστατικών. Μετά την ανακατάληψη του Αϊδινίου τον Ιούνιο του 1919, διαβάζουμε π.χ. στο ημερολόγιο ενός τσολιά από τη Βοιωτία, «ο διοικητής μας Γεώργιος Κονδύλης μας δίνει το δικαίωμα να πράξουμε ό,τι βαστάει η ψυχή μας. Πράγματι, μερικοί φαντάροι άρχισαν να κάνουν πολλά έκτροπα σ’ αντίποινα» (Καραγιάννης 1976, σ.134-5).

Η πρώτη έκδοση του «Νούμερο 31328» ήταν η μόνη που περιέγραψε με σαφήνεια το έργο των ελληνικών «Συνεργείων Αντιποίνων»
Η πρώτη έκδοση του «Νούμερο 31328» ήταν η μόνη που περιέγραψε με σαφήνεια το έργο των ελληνικών «Συνεργείων Αντιποίνων» | Τ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ «ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΕΘΝΟΚΑΘΑΡΣΗ» (2007)

Διαφωτιστικότερος αποδεικνύεται εδώ ο Μικρασιάτης Ηλίας Βενέζης στην πρώτη έκδοση του βιβλίου του «Το νούμερο 31328» (και μόνο σ’ αυτή, καθώς στις επόμενες η επίμαχη παράγραφος κρίθηκε προτιμότερο ν’ απαλειφθεί): «Στην κατοχή, όξω από την Πέργαμο βρέθηκαν τα πτώματα, καμιά σαρανταριά φαντάροι δικοί μας, σφαγμένοι και πεταλωμένοι. Υστερα πήγε εκεί το 4ο Σύνταγμα. Εγινε ένα “Συνεργείο Αντιποίνων”. Τοποθετήθηκε ένα νέο παιδί, Μυτιληνιός. Ηταν μάνα. Σκαρφίζουνταν ένα σωρό πράματα: το κρανίο κόβεται σιγά σιγά με το πριόνι, ένα κύκλο γύρω, τα χέρια λιανίζουνται με μια βαριά, δυο μάτια βγαίνουν εύκολα με ό,τι νάναι. Οι εχτροί κουβανιούνταν στην παράγκα του Συνεργείου, βλέπαν και περιμέναν σειρά» (Μυτιλήνη 1931, σ.62-3).

Εκτός από την πάταξη της τουρκικής αντίστασης, παρόμοιες μέθοδοι μπορούσαν φυσικά ν’ αξιοποιηθούν και για την ικανοποίηση ατομικών επιδιώξεων.

Το πιστοποιούν οι αναμνήσεις ενός Ρωμιού από τη Χηλή της Βιθυνίας σχετικά με τη δραστηριότητα του Ελληνα υπαξιωματικού και των «λιποτακτών» που είχαν διοριστεί φύλακες της ιδιαίτερης πατρίδας του: «Πήγαιναν στα χωριά, τάχα πως γυρεύαν τουφέκια, πιάναν κανέναν πλούσιο Τούρκο, τον κρεμούσαν ανάποδα κι άναβαν χόρτα από κάτω, για να μαρτυρήσει πού έχουν όπλα, κι ύστερα πήγαινε ένας Χηλήτης και του ’λεγε “δώσε εκατό λίρες να σε γλυτώσουμε”» (Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών, «Η έξοδος», τ.Α΄, Αθήνα 1980, σ.343).

Πόλεμος εξόντωσης

Η δεύτερη φάση ξεκινά με τη μεγάλη ελληνική επίθεση του Μαρτίου του 1921 και κορυφώνεται με την άκαρπη προέλαση του ίδιου καλοκαιριού προς την Αγκυρα· μετά την αναδίπλωσή του από τον Σαγγάριο στην προωθημένη αμυντική γραμμή Εσκί Σεχίρ-Αφιόν Καραχισάρ, όπου θα παραμείνει έναν ολόκληρο χρόνο, το εκστρατευτικό σώμα κατέχει μια έκταση εφτά φορές μεγαλύτερη από τη ζώνη των Σεβρών και ίση με το 70% του ελληνικού κράτους.

Στις συνθήκες αυτές η αστυνόμευση αποικιακού τύπου παραχωρεί αρκετά γρήγορα τη θέση της σ’ έναν αμείλικτο πόλεμο εξόντωσης, όπου στο στόχαστρο μπαίνουν όχι μόνο οι αντίπαλες στρατιωτικές δυνάμεις, αλλά και σύμπας ο άμαχος μουσουλμανικός πληθυσμός.

Τα τουρκικά χωριά κατά μήκος της προέλασης του ελληνικού στρατού παραδίδονται συστηματικά στις φλόγες βάσει εντολής του στρατηγείου, προκειμένου να στερηθούν οι αντάρτες τις βάσεις λογιστικής υποστήριξής τους· σε περίπτωση αντίστασης η καταστροφή συμπληρώνεται με σποραδικές σφαγές κατοίκων.

Η συμπεριφορά των εισβολέων επιδεινώνεται από το γεγονός ότι, σε αντίθεση με τη μικτή εθνολογική σύνθεση των παραλίων, η ενδοχώρα κατοικούνταν σχεδόν ολοκληρωτικά από Τουρκομουσουλμάνους.

«Βδομάδες ολόκληρες προχωρούσε ο ελληνικός στρατός και χρόνια ολόκληρα παρέμεινε σε έδαφος ξένο και εχθρικό, που μόνο η αρχαιολογική ικανότητα των Ελλήνων δημοσιογράφων απεκάλυπτε πως όχι μονάχα ήτανε αλλά και είναι ελληνικό» διαβάζουμε σε μία από τις πιο εύστοχες αναλύσεις των αμέσως επόμενων χρόνων. «Ούτε μια τηλεφωνική γραμμή δε μπορούσε να εγκαταστήση στο απελευθερωμένο αυτό έδαφος, χωρίς κίνδυνο. Δεν συναντούσε παρά ξένο κόσμο με κρυφές ή φανερές εχθρικές διαθέσεις» (Σεραφείμ Μάξιμος, «Κοινοβούλιο ή δικτατορία;», Αθήνα 1975 [π.έ. 1930], σ.19-20).

Από δω και πέρα οι μαρτυρίες των φαντάρων για την πραγματική φύση της εκστρατείας κάθε άλλο παρά σπανίζουν.

Τα αποσπάσματα που παραθέτουμε αποτελούν μόνο ελάχιστο μέρος του διαθέσιμου υλικού.

«Η φάλαγξ μας εσυνέχισε την πορείαν της προς Παζαρτζίκ, όπερ κατελάβομεν κατόπιν μικράς αντιστάσεως του εχθρού και το οποίον ο στρατός μας επυρπόλησε» διαβάζουμε π.χ. στο ημερολόγιο ενός Ρεθυμνιώτη υπολοχαγού (30/6/1921).

«Ητο κωμόπολις 3.500 κατοίκων περίπου, εις άκρον πλουσία και ωραία, ως εκ του τρόπου δε κατασκευής των οικιών του από σανίδας και ξύλα, κατεστράφη τελείως εκ της πυρκαϊάς εις διάστημα ολίγων μόνον ωρών. Οι κάτοικοι είχον εγκαταλείψει το χωρίον ευθύς ως αντελήφθησαν προελαύνοντα τα τμήματά μας, πλην ελαχίστων γερόντων τους οποίους ηναγκάσθησαν να αφήσουν εκεί λόγω του δυσχερούς της μεταφοράς των»· τι απέγιναν αυτοί οι τελευταίοι, δεν είναι καθόλου δύσκολο να το φανταστούμε (Πρινιωτάκις 1998:120-1).

«Φθάνομε εις χωρίον Σιμωσίν και παραμένομε έξω αυτού» σημειώνει ένας άλλος φαντάρος στο δικό του ημερολόγιο την ίδια ακριβώς μέρα. «Αίφνης μετ’ ολίγον δεχόμεθα πυρά, αμέσως εις τα όπλα, ανακαλύπτονται κρυμμένοι ‘τσέτες’ εντός του χωριού, φονεύονται αρκετοί και εν τέλει φωτιά στο χωριό, επιτρέποντας να εξέλθουν του χωριού τα γυναικόπαιδα μόνον» (Αργυρόπουλος 1985, σ.57).

Εξίσου εύγλωττος είναι ένας Αγρινιώτης λοχίας όσον αφορά τα «αντίποινα» για τον φόνο δύο φαντάρων σε κάποια ενέδρα: «Τα χωρία εκάησαν αφού διερπάγησαν καταλλήλως. Αι δε Χανούμ και οι Τούρκοι, οίτινες προσεπάθουν να περισώσωσι ό,τι ηδύναντο να περισωθή εκ των φλογών, ετυφεκίζοντο!» (Πολίτης 2009, σ.94).

Δύο μήνες μετά, κατά την αναδίπλωση από τον Σαγγάριο (4/9/1921), «τα υποχωρούντα τμήματα του στρατού μας θέτουν πυρ εις χωρία εξ ων διερχόμεθα και εις τα εν αφθονία ευρισκόμενα ακόμη εις τους αγρούς σιτηρά. Οι κάτοικοι των διαφόρων χωρίων, περίτρομοι, συγκεντρωμένοι εις τας παρυφάς των χωρίων των, περίλυποι αλλά και μη τολμώντες ουδέν να πράξωσι, παρακολουθούσι το θέαμα. Δυστυχώς, δεν έλειψαν και παρεκτροπαί και βιαιότητες των στρατιωτών μας» (Πρινιωτάκις, σ.144).

Γλαφυρότερος είναι για το ίδιο βράδυ στο δικό του ημερολόγιο ένας στρατευμένος φοιτητής: «Οταν το σκοτάδι εμουτζούρωσε τα πάντα, ως άλλοι Νέρωνες από του ύψους γιγανταίου βράχου αποθαυμάζομεν αγρίας μεγαλοπρεπείας θέαμα. Ολα του κάμπου τα χωριά καίονται από το υποχωρούν Γιουνάν-ασκέρ το οποίον μεταλαμπαδεύει, επ’ ευκαιρία της διαβάσεώς του, τα πραγματικά φώτα του πολιτισμού».

Σύμφωνα με επίσημη διαταγή της στρατιάς, εξηγεί, «πρέπει το παν να καίεται εφ’ όσον δεν είναι δυνατόν να μετακομισθή» (Βασιλικός 1992, σ.108-9).

Την εικόνα ολοκληρώνουν οι αναμνήσεις του Γονατά από την επόμενη νύχτα:«Εφοβήθημεν ότι οι σκορπισμένοι παντού Τούρκοι, κάτοικοι των πυρπολουμένων χωρίων των, θα μας εφόνευον και δικαίως, εκδικούμενοι τους ημετέρους εμπρηστάς» (σ.180).

Οσοι επιχείρησαν κάτι τέτοιο, το πλήρωσαν πάντως ακριβά· αν όχι οι ίδιοι, τουλάχιστον οι συγχωριανοί τους. Τα αντίποινα για την εξόντωση της στρατιωτικής φρουράς ενός μουσουλμανικού οικισμού κάνουν έτσι να ωχριά η δική μας Κάνδανος:«Μετά που φτάσαν οι δικές μας στρατιωτικές δυνάμεις, βάλαν φωτιά στο χωριό και σήμερα που φτάσαμε και μεις ακόμα καίγεται. Οι κάτοικοι που είχαν μείνει ζωντανοί είναι όλοι συγκεντρωμένοι σ’ ένα αρχαίο φρούριο, που είναι στη διάθεση των φαντάρων. Ο,τι τους βαστάει η ψυχή τους, άλλοι σκοτώνουνε τούρκους χωρικούς γι’ αντίποινα, άλλοι ατιμάζουνε κορίτσια και γυναίκες» (Καραγιάννης 1976, σ.258).

Το δάσος που κλαίει

Την εικόνα συμπληρώνουν δυο ειδικές επιχειρήσεις που διεξήχθησαν κάτω από ιδιάζουσες συνθήκες.

Η πρώτη είναι η συστηματική εθνοκάθαρση της χερσονήσου της Νικομήδειας, απέναντι από την Κωνσταντινούπολη, μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 1921. Εκκαθάριση που τεκμηριώθηκε σχεδόν αμέσως με κάθε λεπτομέρεια, χάρη στην παρουσία ξένων παρατηρητών όπως ο ιστορικός Αρνολντ Τόινμπι, μια Διασυμμαχική Επιτροπή κι ένας απεσταλμένος του ΔΕΣ.

Το έναυσμα για τη συστηματική βία που ασκήθηκε το τρίμηνο Απριλίου-Ιουνίου πάνω στους εκεί μουσουλμάνους από τον ελληνικό στρατό και τους παραστρατιωτικούς συνεργάτες του δόθηκε από την εισήγηση του Συμμαχικού Συμβουλίου (12/2/1921) για «αντικειμενική έρευνα των πληθυσμιακών δεδομένων στην Ανατολική Θράκη και τη Σμύρνη» ως προϋπόθεση για την τελική απόδοσή τους στην Ελλάδα.

Μολονότι απορρίφθηκε ομόφωνα από την ελληνική Βουλή, η πρόταση αυτή λειτούργησε ως κίνητρο για την εσπευσμένη εθνοκάθαρση των στρατηγικά κρίσιμων εδαφών μεταξύ Βασιλεύσουσας και Δυτικού Πόντου.

Η βρομοδουλειά διεκπεραιώθηκε από «ιδιώτες» παραστρατιωτικούς και επισφραγίστηκε από τον τακτικό στρατό και το ναυτικό μ’ ένα λουτρό αίματος που θυμίζει έντονα, αν και σε σαφώς μικρότερη κλίμακα, όσα έμελλε ν’ ακολουθήσουν την επόμενη χρονιά στην προκυμαία της Σμύρνης.

Η έκταση και η ένταση των αγριοτήτων ήταν ωστόσο τέτοια που όχι μόνο υπονόμευσαν τις ελληνικές θέσεις στη διεθνή κοινή γνώμη, αλλά προκάλεσαν και την πανικόβλητη φυγή του ντόπιου χριστιανικού πληθυσμού.

Η δεύτερη επιχείρηση ήταν η άγρια καταστολή, την άνοιξη του 1922, μιας αγροτικής εξέγερσης στην ορεινή περιοχή του Σιμάβ. Αγανακτισμένοι από τις υπερβολικές επιτάξεις της ελληνικής επιμελητείας και καθοδηγούμενοι από τους κεμαλικούς αντάρτες που παρεπιδημούσαν εκεί από καιρό, οι εξεγερμένοι εξολόθρευσαν σε ενέδρα μια στρατιωτική φάλαγγα, για να υποστούν ταχύτατα την πιο παραδειγματική τιμωρία.

Σύμφωνα με την επίσημη ιστορία του ΓΕΣ, «η παραμονή των χωρικών μετά των γυναικοπαίδων εις τα όρη και χαράδρας, όπου υφίσταντο τα πάνδεινα, προεκάλεσε την γενικήν αγανάκτησιν κατά των πρωταιτίων του κινήματος» και προσωρινή ειρήνευση της περιοχής.

Τι ακριβώς περιλάμβαναν αυτά «τα πάνδεινα», μας το εξηγεί ο τσολιάς από τη Βοιωτία που μετείχε στην εκκαθάριση«Οι φωνές και τα κλάματα των γυναικών και των παιδιών δεν παύουνε μέρα νύχτα. Ολο το δάσος, και ιδίως τα πιο κλειστά μέρη, είναι γεμάτα κόσμο και ρουχισμό. Κάθε γυναίκα, κάθε παιδί και κάθε αδύνατο μέρος είναι στη διάθεση του κάθε Ελληνα στρατιώτη. […] Δεν έχουν τελειωμό οι διηγήσεις των φαντάρων τι είδανε και τι κάνανε σ’ αυτό το διάστημα. […] Συνάντησαν, λένε, ολόκληρες οικογένειες, πολλές γυναίκες, όμορφες κι άσκημες. Αλλες κλαίγανε, άλλες θρηνούσανε τον άντρα τους, την τιμή τους».

Ο επικεφαλής των τιμωρών, συνταγματάρχης Παλαιολόγος, είχε δώσει στους άντρες του το ελεύθερο «να πράξουν ό,τι η συνείδηση κι η ψυχή τους βαστάει».

Η εκστρατεία ολοκληρώθηκε με το κάψιμο κάθε κατοικημένου χώρου, ενίοτε μαζί με τους ηλικιωμένους κατοίκους (Καραγιάννης 1976, σ.290-7). Σε αντίθεση με τη Νικομήδεια, τούτη τη φορά δεν υπήρξαν πάντως εξωτερικοί παρατηρητές.

Οι πύλες της Κόλασης

Ουσάκ, Φιλαδέλφεια (Alaşehir), Μαγνησία (Manisa). Τα ερείπια που άφησε πίσω του ο ελληνικός στρατός, φωτογραφημένα τον Ιανουάριο του 1923 από το Αρχείο Αλμπέρ Καν
Ουσάκ, Φιλαδέλφεια (Alaşehir), Μαγνησία (Manisa). Τα ερείπια που άφησε πίσω του ο ελληνικός στρατός, φωτογραφημένα τον Ιανουάριο του 1923 από το Αρχείο Αλμπέρ Καν | MUSÉE ALBERT KAHN

Η τρίτη και τελευταία φάση, απείρως αγριότερη από τις προηγούμενες, είχε πολύ διαφορετικό χαρακτήραδεν επρόκειτο πια για στοχευμένα ή παράπλευρα εγκλήματα στο πλαίσιο κατασταλτικών δραστηριοτήτων, αλλά για το ανεξέλεγκτο ξέσπασμα ενός διαλυμένου στρατού μετά την τελική επίθεση του Κεμάλ στις 15 Αυγούστου 1922.

Η συλλογική άρνηση των Ελλήνων φαντάρων να παραμείνουν στη Μικρασία («απεργία πολέμου» την αποκαλούν ουκ ολίγα απομνημονεύματα, ανεξαρτήτως ιδεολογίας του εκάστοτε συντάκτη) και η απεγνωσμένη φυγή τους προς τη θάλασσα συνοδεύτηκαν από ένα όργιο λεηλασιών, εμπρησμών και φόνων σε βάρος τόσο του μουσουλμανικού όσο και -σπανιότερα- του χριστιανικού πληθυσμού.

Οχι μόνο χωριά και κωμοπόλεις, αλλά και μεγάλα αστικά κέντρα όπως το Αφιόν Καραχισάρ, το Ουσάκ, η Φιλαδέλφεια, ο Κασαμπάς, η Μάνισα και η Πάνορμος μετατράπηκαν έτσι σε στάχτη από τους πανικόβλητους «απεργούς».

Η έκταση της καταστροφής ήταν τέτοια, που δεν αφήνει και πολλά περιθώρια υπεκφυγής, ακόμη και στις λακωνικότερες περιγραφές: «Τις καταστροφές στις πόλεις και τα χωριά απ’ όπου περάσαμε, τους εμπρησμούς και τις άλλες ασχημίες, δεν είμαι ικανός να περιγράψω και προτιμώ να μείνουν στη λήθη» γράφει χαρακτηριστικά ένας αξιωματικός, υπουργός Εσωτερικών αργότερα της κυβέρνησης Τσολάκογλου (Δεμέστιχας 2002, σ.104).

Οι περισσότεροι δεν διστάζουν πάντως να πουν τα πράγματα με το όνομά τους. Τυπικό δείγμα«Το Ουσάκ καίεται. Ολα τα γύρω χωριά παραδίδονται εις τας φλόγας. Φωτιά, παντού φωτιά. […] Μετά πορείαν δώδεκα συνεχών ωρών φθάνομεν εις το χωρίον Εϋνέκ, κείμενον εντός χαράδρας, φωτιζομένης με αγρίαν μεγαλοπρέπειαν από τας φλόγας του καιομένου χωρίου. […] Φθάνομεν εις τον Κασαμπά, ο οποίος καίεται απ’ άκρου εις άκρον. Το παμφάγον πυρ γλείφει με τας πυρίνας γλώσσας του αδιακρίτως τα κωδωνοστάσια των Εκκλησιών καθώς και τους μιναρέδες των τζαμιών» (Βασιλικός 1922, σ.182 & 187).

Ο τυφλός χαρακτήρας του ξεσπάσματος επανέρχεται στις περισσότερες αφηγήσεις:«Διερχόμεθα διά Φιλαδελφείας, η οποία καίεται απ’ άκρου εις άκρον. Η λύσσα της καταστροφής και της λεηλασίας δεν κάμνει διάκρισιν εθνικοτήτων. Καίεται η ελληνική συνοικία Φιλαδελφείας και λεηλατούνται αι ελληνικαί οικίαι, όπως και αι τουρκικαί» (Γονατάς 1958, σ.209).

Λίγο παρακάτω ο ίδιος μάς πληροφορεί πως «η Μαγνησία, κατοικουμένη υπό 80 χιλ. κατοίκων και μένεα πνέουσα διά την πυρπόλησίν της, δεν ήτο ακίνδυνος» για τους υποχωρούντες.

Η Σμύρνη στις φλόγες
Η Σμύρνη στις φλόγες | 

Ο επίλογος αυτής της ιστορίας υπήρξε εξαιρετικά θλιβερός. «Οι γενναίοι Ελληνες στρατιώται παραδίδονται κατ’ αγέλας, αι δε πόλεις και αι οδοί αι οποίαι τους εθαύμασαν διερχομένους υψαύχενας νικητάς, τους βλέπουν ήδη ρακενδύτους αιχμαλώτους, επιδιδομένους εις την επισκευήν εκείνων τα οποία οι ίδιοι εις στιγμήν παραφροσύνης κατέστρεψαν» σημειώνει στο κλασικό σύγγραμμά του για τη στρατιωτική ψυχολογία ο συνταγματάρχης Φεσσόπουλος, μελλοντικός διευθυντής των πρώτων ελληνικών υπηρεσιών πληροφοριών («Η ψυχολογία εν τω στρατώ», Εν Αθήναις 1924, σ.121).

Εκατοντάδες αιχμάλωτοι λιντσάρονται στα πρόθυρα των πυρπολημένων πόλεων από εξαγριωμένα πλήθη κατοίκων· όσοι σωθούν, το οφείλουν συχνά σε κατευναστικές παρεμβάσεις των αξιωματικών που τους συνοδεύουν.

«Ο Κατσαμπάς ήταν μια μεγάλη και πολύ εύφορη πόλις, αλλά κατά την οπισθοχώρησιν των ελληνικών στρατευμάτων επυρπολήθη και κατεστράφη ολοσχερώς» διαβάζουμε λ.χ. στις αναμνήσεις ενός επιζήσαντα. «Πριν μπούμε στην πόλη, επροπορεύθησαν οι [Τούρκοι] αξιωματικοί και δεν ξεύρω πώς, έπεισαν τον συσσωρευθέντα εκεί τουρκικόν πληθυσμόν να μην μας πειράξουν» (Ανδρούτσος 1997, σ.91).

Εξαίρεση σ’ αυτό το όργιο βίας, λόγω του μεγέθους αλλά και της πληθυσμιακής σύνθεσής της, αποτέλεσε η ίδια η Σμύρνη.

Λίγες μέρες μετά την αποχώρηση των ελληνικών στρατευμάτων θα πυρποληθεί ωστόσο κι αυτή, από τους κεμαλικούς τούτη τη φορά· χιλιάδες άνθρωποι, ντόπιοι και πρόσφυγες, θα χαθούν με τη σειρά τους στις φλόγες.

Με τη συνήθη επιλεκτικότητά της η εθνική συλλογική μνήμη απ’ όλο το μακελειό της τριετίας θα κρατήσει τελικά μόνο αυτή την τελευταία εικόνα…

 Διαβάστε
▶ Τάσος Κωστόπουλος, Πόλεμος και εθνοκάθαρση. Η ξεχασμένη πλευρά μιας δεκαετούς εθνικής εξόρμησης, 1912-1922 (Αθήνα 2007, εκδ. Βιβλιόραμα). Η τραγωδία του άμαχου πληθυσμού την εποχή της οικοδόμησης εθνικά ομοιογενών κρατών στη γειτονιά μας. Ειδικό κεφάλαιο για τη μικρασιατική εκστρατεία, βασισμένο ως επί το πλείστον στις μαρτυρίες Ελλήνων στρατιωτικών.
▶ Αγγέλα Καστρινάκη, «Το 1922 και οι λογοτεχνικές αναθεωρήσεις», σε Αστέριος Αργυρίου κ.ά. (επιμ.), Ο Ελληνικός Κόσμος ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση (Αθήνα 1999, εκδ. Ελληνικά Γράμματα), τ.Α΄, σ.165-74. Σύντομη αλλά περιεκτική επισκόπηση της μεταχείρισης που η ελληνική λογοτεχνία επιφύλαξε στις εκατέρωθεν αγριότητες του μικρασιατικού πολέμου. Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα η επισήμανση της σταδιακής απάλειψης των ελληνικών βιαιοτήτων από τη συνολική εικόνα, ως αποτέλεσμα κυρίως της αξιακής αποκάθαρσης του εθνικισμού μετά την εμπειρία της Κατοχής και της Αντίστασης.
▶ Ημερολόγια και απομνημονεύματα που χρησιμοποιήθηκαν:
  • Σπύρος Ανδρούτσος, Προσωπικό ημερολόγιο από την εκστρατεία της Μικράς Ασίας, Θεσσαλονίκη 1997, εκδ. Π. Πουρνάρα.
  • Αθανάσιος Αργυρόπουλος, Μνήμες πολέμων 1917-1922, Αθήνα 1985.
  • Νίκος Βασιλικός, Ημερολόγιο μικρασιατικής εκστρατείας, Αθήνα 1992, εκδ. Γνώση.
  • Στυλιανός Γονατάς, Απομνημονεύματα 1897-1957, Αθήναι 1958.
  • Παναγιώτης Δεμέστιχας, Αναμνήσεις, Αθήνα 2002, εκδ. Πελασγός.
  • Χρήστος Καραγιάννης, Το ημερολόγιον, 1918-1922, [Αθήνα] 1976.
  • Αγαμέμνων Πολίτης, Η ελληνική εκστρατεία στη Μικρά Ασία. Προσωπικές σελίδες ημερολογίου, Αθήνα 2009, εκδ. Σοκόλη.
  • Παντελής Πρινιωτάκις, Ατομικόν ημερολόγιον. Μικρά Ασία, 1919-1922, Αθήνα 1998, εκδ. Εστία.
  • Στέφανος Σαράφης, Ιστορικές αναμνήσεις, Αθήνα 1980, εκδ. Επικαιρότητα.
  • Σταμάτης Χατζήμπεης, Μια ζωή γεμάτη αγώνες, Αθήνα 1965, εκδ. Μέλισσα.

Πηγή:https://www.efsyn.gr

Mε μια συνέντευξη-ποταμό στη σημερινή Ελληνοφρένεια, η Μάγδα Φύσσα μίλησε κυριολεκτικά για όλα. Για τη δίκη που εξελίσσεται, το ρόλο των αστυνομικών που είπαν ψέμματα στη δίκη, το βράδυ της δολοφονίας, τα τραγούδια του Παύλου και τα παιδικά του χρόνια. Τόνισε πως καμία τιμωρία δεν έχει διαφορά για εκείνη, παρότι θα είναι μια ηθική δικαίωση για όλους όσους αγωνίζονται για τον Παύλο αυτά τα χρόνια, και παρότι θα προτιμούσε να  δει τους κατηγορούμενους κομμάτια, δεν τους θέλει νεκρούς. Δηλώνει πως δε θα ‘θελε να πει τίποτε στο Ρουπακιά, αφού απλά “θα τον έκανε κομμάτια”. Αναφέρεται στην περηφάνια της για τον Παύλο, αλλά και αναρωτιέται με πικρία γιατί έπρεπε να συμβεί αυτό στην οικογένειά της για να καταλάβουμε ότι υπήρχε και υπάρχει φασισμός στην Ελλάδα. Επαναλαμβάνει παλιότερη δήλωσή της πως οι ψηφοφόροι της ΧΑ είναι συνυπεύθυνοι για τη δολοφονία και γενικότερα τη βία της εγκληματικής οργάνωσης. Τέλος, προσθέτει πως εκείνο που της λείπει περισσότερο από τον Παύλο είναι ο τρόπος με τον οποίο τη φώναζε “μάνα”. Ακολουθεί το ηχητικό που αξίζει απολύτως να ακουστεί ολόκληρο:

Το βίντεο του ερευνητικού κέντρου Forensic Architecture φωτίζει νέες πτυχές στην υπόθεση της δολφονίας Φύσσα. Σε αυτή την κάμερα φαίνεται ο κατηγορούμενος για τη δολοφονία Γιώργος Ρουπακιάς όταν φτάνει στη λεωφόρο Π. Τσαλδάρη.

(Κείμενο: Γιάννης Παπαδόπουλος, Καθημερινή, 14/9/2018)

Ηταν δύο λεπτά μετά τα μεσάνυχτα, 18η Σεπτεμβρίου 2013, όταν κάμερα ασφαλείας σε κατάστημα εσωρούχων στην πρώην λεωφόρο Παναγή Τσαλδάρη κατέγραψε τη φιγούρα του Γιώργου Ρουπακιά. Είχε κατέβει προσωρινά από το αυτοκίνητό του κοιτάζοντας προς το σημείο που λίγο αργότερα θα γινόταν σκηνή εγκλήματος. Σε δευτερόλεπτα φαίνεται να μπαίνει πάλι μέσα, να κάνει οπισθογωνία, να οδηγεί κόντρα στο ρεύμα κυκλοφορίας και να σταματά εκεί όπου βρισκόταν ο Παύλος Φύσσας. Στις 00.04.06, στο πλάνο της ίδιας κάμερας, στη γωνία πάνω αριστερά, παρατηρούνται φιγούρες να τρέχουν μακριά από το σημείο της δολοφονίας.

Πέντε χρόνια πέρασαν από εκείνη τη νύχτα. Το βίντεο του ερευνητικού κέντρου Forensic Architecture, όμως, που προβλήθηκε πρόσφατα στη δίκη της Χρυσής Αυγής φωτίζει τώρα νέες πτυχές στην υπόθεση. Επιβεβαιώνει τις μαρτυρίες για τη συντονισμένη κίνηση των χρυσαυγιτών που κατέφθασαν από τα γραφεία της Νίκαιας, αναδεικνύει τα κενά στις καταθέσεις αστυνομικών που βρέθηκαν στο σημείο και εγείρει ερωτήματα για το εάν αδράνησαν και εάν μπορούσαν με κάποια παρέμβασή τους να αποτρέψουν τη δολοφονία.

Το κέντρο Forensic Architecture έχει ως έδρα του το πανεπιστήμιο Goldsmiths στο Λονδίνο. Σε αυτό μετέχουν αρχιτέκτονες, προγραμματιστές, δικηγόροι, ακαδημαϊκοί. Αλλες έρευνές τους έχουν παρουσιαστεί σε εξεταστικές επιτροπές ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καθώς και σε δικαστήρια διεθνούς δικαίου.

Τον Απρίλιο του 2017 είχαν την πρώτη συνεννόηση με την οικογένεια Φύσσα για να εξετάσουν ως τεχνικοί σύμβουλοι το οπτικοακουστικό υλικό από τη βραδιά της δολοφονίας. Ξεκίνησαν τη μελέτη τους τον Σεπτέμβριο του 2017 και την ολοκλήρωσαν τον Ιούλιο του 2018. Αξιοποίησαν μαρτυρίες, καταθέσεις, ηχητικά αρχεία από τις διαβιβάσεις αστυνομικών της ομάδας ΔΙ.ΑΣ. και του ΕΚΑΒ, καθώς και το πολύτιμο πολύωρο αρχείο καμερών από καταστήματα ένδυσης, ενός φαρμακείου και μιας τράπεζας. Χρειάστηκε και επιτόπια έρευνα για να καταγράψουν τη μορφολογία της περιοχής και τις αποστάσεις προτού επεξεργαστούν όλα τα δεδομένα.

Υλικό από κάμερες, καταθέσεις και ηχητικά αρχεία μελετήθηκαν από τους ερευνητές. (Φωτογραφία: Forensic Architecture).

Ο συντονισμός

Οι ερευνητές Χριστίνα Βαρβία, Στέφανος Λεβίδης και Σιμόν Ρόουατ, υπό τον διευθυντή του κέντρου Αϊαλ Γουάιζμαν, υπογράφουν μια έκθεση 49 σελίδων με τα ευρήματά τους, ενώ το αναλυτικό τους βίντεο, διάρκειας 43 λεπτών, προβλήθηκε στη δίκη της Χρυσής Αυγής και μέσα στις επόμενες εβδομάδες αναμένεται να παρουσιαστεί σε δημόσια εκδήλωση.

Ο κ. Λεβίδης εξηγεί στην «Κ» ότι σχεδόν όλα τα βίντεο είχαν απόκλιση από τους πραγματικούς χρόνους, καθώς οι κάμερες ασφαλείας δεν είχαν ρυθμιστεί με ακρίβεια από τους ιδιοκτήτες τους. Οπως διαπίστωσαν οι ερευνητές, ακόμη και η εκτίμηση αυτών των χρονικών αποκλίσεων που πραγματοποίησε σε έκθεσή της η Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία, φαίνεται να είναι λανθασμένη. Στόχος των μελών του Forensic Architecture ήταν να συντονίσουν όλο αυτό το υλικό που διέθεταν στον χώρο και στον χρόνο (να βρουν τη χρονική σφραγίδα) ώστε να προκύψουν η θέση των εμπλεκομένων προσώπων και η ακριβής αλληλουχία των γεγονότων. Η «Κ» έχει πρόσβαση στο υλικό της έρευνας και παρουσιάζει αναλυτικά τα βασικά ευρήματά της.

Το χρονικό

Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, στις 23.54.14 γίνεται η πρώτη κλήση στην ομάδα ΔΙ.ΑΣ. Στις 23.58.11 εμφανίζονται τέσσερις μοτοσικλέτες με αστυνομικούς (πρόκειται για τις ομάδες 408-01 «Κερατσίνι» και 410-01 «Πέραμα») όπως φαίνεται σε κάμερα της Π. Τσαλδάρη. Οι αστυνομικοί, όμως, κατέθεσαν ότι δεν είχαν λάβει κλήση για παρέμβαση από τα κεντρικά μέχρι και τις 23.59. Μάλιστα στις 00.01.26 ο επικεφαλής της ομάδας του «Κερατσινίου» δηλώνει στον ασύρματο ότι μόνο μία ομάδα ήταν παρούσα.

Το χρυσαυγίτικο κονβόι, όπως καταγράφηκε από κάμερες στο Κερατσίνι. Εφτασαν συντονισμένα αναζητώντας το στόχο τους. (Φωτογραφία: Forensic Architecture).

Στο μεταξύ, στις 23.59.08 κάμερες που βρίσκονταν στα νούμερα 28, 40, 42, 46 της Π. Τσαλδάρη αποτυπώνουν το κονβόι των χρυσαυγιτών. Οκτώ μοτοσικλέτες ακολουθούμενες από δύο αυτοκίνητα κινούνται με ταχύτητα στον δρόμο. Το αρχικό σημείο συνάντησής τους, όπως προκύπτει και από υλικό της δικογραφίας, ήταν τα γραφεία της Χρυσής Αυγής στη Νίκαια. Το πρώτο από τα δύο αυτοκίνητα ταιριάζει οπτικά με το όχημα του Γιώργου Ρουπακιά, ένα ασημί Nissan Almera.

Κι ενώ η πομπή των χρυσαυγιτών κατευθύνεται προς την καφετέρια «Κοράλι», οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι αστυνομικοί της ΔΙ.ΑΣ. δεν παρέμειναν στο σημείο συνεχώς, αλλά έκαναν τον κύκλο του οικοδομικού τετραγώνου – κάτι που δεν διαβίβασαν στα κεντρικά, ούτε ανέφεραν στις καταθέσεις τους.

Στις 00.01.49 κάμερα δείχνει τους φίλους του Φύσσα να τρέχουν για να ξεφύγουν επί της Τσαλδάρη. Στην ίδια κάμερα στις 00.02.10 εμφανίζεται το αυτοκίνητο που παραπέμπει σε εκείνο του Ρουπακιά. Στις 00.03.00 κινείται ενάντια στην κυκλοφορία πλησιάζοντας το σημείο όπου βρισκόταν ο Παύλος Φύσσας.

Ο Γ. Ρουπακιάς, κατηγορούμενος για τη δολοφονία Φύσσα, εικονίζεται στο βίντεο. (Φωτογραφία: Forensic Architecture).

Οι ερευνητές του Forensic Architecture διαπίστωσαν ότι οι αστυνομικοί βρίσκονταν στο σημείο του εγκλήματος τουλάχιστον δύο λεπτά πριν από τη δολοφονία και ότι οι φιγούρες τους στα βίντεο τους τοποθετούν στο ίδιο σημείο και εντός του χρονικού πλαισίου της δολοφονίας. Στις 00.05.20 αστυνομικός διαβιβάζει στο κέντρο επιχειρήσεων ότι ο Φύσσας έχει τραυματιστεί.

«Αναπνέει το παιδί;»

Οσο αναμένουν την άφιξη ασθενοφόρου, ένας εκ των αστυνομικών προσπαθεί να πάρει οδηγίες από το ΕΚΑΒ για το πώς θα μπορούσε να βοηθήσει το θύμα της επίθεσης. Από το ηχητικό αρχείο της συνομιλίας φαίνεται ότι επικρατεί πανικός. «Αναπνέει το παιδί;» ρωτούν τον αστυνομικό από το κέντρο του ΕΚΑΒ. «Δεν ξέρω, πώς να το δω; Πώς να το δω φίλε μου; Πες μου, πώς να τον δω;» ακούγεται ο αστυνομικός και κατόπιν ζητάει ξανά βοήθεια: «Δεν έχει βλέμμα το παιδί. Τι να κάνω, πες μου. Πες μου σε παρακαλώ, είναι μες στα αίματα. Πες μου, κάποιον δώσε μου».

Πηγή:https://jailgoldendawn.com

Η άνανδρη επίθεση σε νεολαίο αντιφασίστα με θύτες θρασύδειλους ναζί στο Πέραμα μας βρίσκει όλους απέναντι. Αν ο νέος που δέχτηκε την επίθεση ήταν μέλος της νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ και όχι κάποιος «περιθωριακός», είναι ένας λόγος παραπάνω να δυναμώσουμε τον αγώνα για να βάλουμε τους φασίστες στις τρύπες τους και ισόβια στη φυλακή το Μιχαλολιάκο. Μόνο που αυτό δεν μπορεί να γίνει συμμαχώντας με την κυβέρνηση που φέρει σοβαρές ευθύνες για την αποθράσυνση των νεοναζί, με την ανοχή των κατασταλτικών μηχανισμών απέναντί τους, με το αίσχος της Μόριας και τους πνιγμούς στο Αιγαίο, με τα «αριστερά» μνημόνια που στέλνουν εξαθλιωμένους ανθρώπους στην αγκαλιά των φασιστών. Σε αυτό τον αγώνα, κανένας αγωνιστής δεν περισσεύει είτε έχει αυταπάτες για τον ΣΥΡΙΖΑ, είτε όχι. Αποκλείονται όμως οι πολιτικές ηγεσίες που θρέφουν τους ναζί κατασυκοφαντώντας κάθε έννοια της αριστεράς.

Θανάσης Κούρκουλας

Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ/ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

Του Θανάση Κούρκουλα ∆ικαιοσύνη για πρόσφυγες – µετανάστες ζωή µε αξιοπρέπεια για όλες και όλους Για 12η συνεχόµενη χρονιά, η Αντιρατσιστική Γιορτή του Κυριακάτικου...