ΜΕΛΕΤΕΣ - ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Το άρθρο αυτό γράφτηκε στο Παρίσι από τη Ρόζα Λούξεμπουργκ στην εφημερίδα «Sprawa Robotnicza», τον Φεβρουάριο του 1894. Στο σύντομο αυτό κείμενο η Λούξεμπουργκ κάνει μια μικρή περιγραφή πάνω στις ιστορικές ρίζες της «εργατικής 1ης Μάη» και της συμβολικής της σημασίας.

Πως προέκυψε η γιορτή του Μάη; της Ρόζας Λούξεμπουργκ 

Η απελευθερωτική σκέψη, να εισαχθεί μια προλεταριακή ημέρα γιορτής σαν μέσο για την κατάκτηση της οκτάωρης εργάσιμης ημέρας, προέκυψε για πρώτη φορά στην Αυστραλία. Οι εργάτες εκεί, αποφάσισαν ήδη το 1856, να διοργανώσουν μια ημέρα πλήρους εργασιακής ανάπαυσης, συνδεδεμένης με συγκεντρώσεις και διασκεδάσεις, σαν εκδήλωση για χάρη της οκτάωρης εργάσιμης ημέρας. Ημέρα γι΄ αυτή τη γιορτή ορίστηκε η 21η του Απρίλη. Στην αρχή οι αυστραλοί εργάτες είχαν σκεφτεί μια μόνο εκδήλωση για το έτος 1856. Ήδη όμως αυτή η πρώτη γιορτή, άσκησε μια τόσο ισχυρή εντύπωση στις προλεταριακές μάζες της Αυστραλίας, επέδρασε τόσο ενθαρρυντικά και προπαγανδιστικά, που αποφασίστηκε η γιορτή αυτή να επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο.

Ο εορτασμός της εργατικής Πρωτομαγιάς στα Βαλκάνια έχει βαθιές ρίζες καθώς οι πρώτες εργατικές εκδηλώσεις σε αλληλεγγύη και συνέχεια των αγώνων των εργατών του Σικάγο θα γίνουν ήδη το 1890. Στη συνέχεια θα προσπαθήσουμε να δώσουμε μια εικόνα κάποιων σημαντικών πρωτομαγιάτικων εορτασμών στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα συνδυάζοντάς τες με φωτογραφικό υλικό. Όπως θα δείτε, η 1η Μάη στα Βαλκάνια σημαδεύτηκε από πολύ νωρίς από αγώνες κι απεργίες για μια καλύτερη ζωή – κοινό αίτημα όλων των εργαζομένων ανεξαρτήτως έθνους και θρησκείας – όμως ταυτόχρονα ήταν και μια ευκαιρία για την εργατική τάξη να γιορτάσει οργανωμένα και συλλογικά, μακριά από την πίεση της εργασίας. Ελπίζουμε να απολαύσετε μια βαλκανική ιστορία της Πρωτομαγιάς.



Κατά τη διάρκεια του 2020, τα μέλη Δικτύου Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας κατέγραψαν 107 περιστατικά ρατσιστικής βίας στην Ελλάδα.

Τα αποτελέσματα που προέκυψαν από την καταγραφή περιστατικών βίας με ρατσιστικό κίνητρο κατά τη διάρκεια του 2020 παρουσίασε το Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας, την Πέμπτη 22 Απριλίου. Πρόκειται για τη δέκατη κατά σειρά Ετήσια Έκθεση που δημοσιεύει το Δίκτυο, αποτυπώνοντας τις ποσοτικές και ποιοτικές τάσεις του τοπίου της ρατσιστικής βίας στην Ελλάδα.

Κατά τη διάρκεια του 2020, μιας ιδιαίτερης χρονιάς εξαιτίας της πανδημίας, τα μέλη του Δικτύου κατέγραψαν, μέσω συνεντεύξεων με τα θύματα, 107 περιστατικά ρατσιστικής βίας, με τα ακόλουθα χαρακτηριστικά:

Ο όρος γενοκτονία, καθιερώθηκε επίσημα μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, για να περιγράψει εγκλήματα που αποβλέπουν στη συστηματική και επιδιωκόμενη εξόντωση ολόκληρης φυλής ή τμήματος αυτής σε ορισμένο γεωγραφικό τόπο. Κάτι τέτοιο επιτυγχάνεται είτε με διαδοχικούς ομαδικούς φόνους, είτε μέσω άλλων μεθόδων που συμβάλλουν στην μαζική εξόντωση ατόμων που ανήκουν σε συγκεκριμένη φυλή.

Oι πρωταγωνιστές, ο πρώτος τραυματίας και οι συλλήψεις


Τις πρώτες ώρες της δικτατορίας των συνταγματαρχών, στο Ηράκλειο συγκροτήθηκε η πρώτη διαδήλωση ενάντια στο ανελεύθερο καθεστώς. Ήταν η πρώτη αντιχουντική διαδήλωση στη χώρα και η μόνη που έγινε το πρώτο 24ωρο. Τις λεπτομέρειες εκείνης της λαμπρής αλλά άγνωστης – για τους πολλούς και στις λεπτομέρειές της- διαδήλωσης μάς περιέγραψε παλιότερα με κείμενό του ο αείμνηστος νομικός (φοιτητής τότε) Δημήτρης Ξυριτάκης


Επιστημονική μελέτη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Science υποστηρίζει ότι η εξέλιξη του ανθρώπινου εγκεφάλου στη μορφή που τον γνωρίζουμε σήμερα είναι μία πολύ πιο πρόσφατη διαδικασία απ’ ό,τι πιστεύουν οι περισσότεροι….


της Έλλης Ζώτου

Τουλάχιστον 18.292 ασυνόδευτοι ανήλικοι μετανάστες, αιτούντες άσυλο ή πρόσφυγες έχουν χαθεί στην Ευρώπη μεταξύ του 2018 – 2020. Στο συμπέρασμα αυτό έφτασε το διεθνές δίκτυο δημοσιογράφων Lost in Europe έπειτα από έρευνα δεδομένων που διεξήγαγε και δημοσιεύει σε οκτώ χώρες.

Η έρευνα διεξήχθη υπό την ευθύνη της δημοσιογράφου δεδομένων Αντριάνας Χομόλοβα, η οποία αναζήτησε όλες τις διαθέσιμες πληροφορίες από τον Οκτώβριο του 2020 σχετικά με τις εξαφανίσεις ασυνόδευτων ανηλίκων σε 27 κράτη – μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το Ηνωμένο Βασίλειο, οι οποίες στη συνέχεια αναλύθηκαν από ομάδα 20 εμπειρογνωμόνων, επιστημόνων και υπαλλήλων ΜΚΟ, με επικεφαλής το δίκτυο του Lost in Europe. Τα αριθμητικά στοιχεία που χρησιμοποιήθηκαν αντλήθηκαν από την πιο πρόσφατη έκθεση του European Migration Network (EMN) της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (2020), τη Eurostat και από τις απαντήσεις που έλαβε το Lost in Europe έπειτα από αλληλογραφία και σχετικά αιτήματα προς τις αρχές / υπηρεσίες της κάθε χώρας.

Η ολοκλήρωση της δίκης της Χρυσής Αυγής τον Οκτώβριο του 2020 ολοκλήρωσε τη διαδικασία της απονομιμοποίησής της που είχε αρχίσει σε επίπεδο κοινωνίας κάποια χρόνια πριν. Ολόκληρο σχεδόν το πολιτικό φάσμα, ακόμη και από κόμματα που είχαν διατηρήσει στο παρελθόν ευθείες σχέσεις με στελέχη της Χρυσής Αυγής, επικρότησαν την καταδίκη της.

Η σύγκλιση ολόκληρου του πολιτικού φάσματος εναντίον της εγκληματικής ναζιστικής οργάνωσης, το λεγόμενο «δημοκρατικό τόξο», η μαζικότητα των διαδηλώσεων, η ομοφωνία των ΜΜΕ φαινόταν να κατασκευάζει μια νέουείδους συναίνεση με το αντίθετο πλέον πρόσημο: η κοινωνική ανοχή που έδωσε τη δυνατότητα στη Χρυσή Αυγή να αναδειχθεί σε ρυθμιστικό παράγοντα κατά τη δεκαετία της ελληνικής οικονομικής κρίσης, έδωσε τη θέση της σε μια ευρεία σύγκλιση κατά των πρακτικών της, που χαρακτηρίστηκαν πλέον εγκληματικές. Ωστόσο, η καταδίκη των αντιλήψεων που προήγαγε δεν έτυχαν της ίδιας μεταχείρισης και αυτό αποτέλεσε την αφορμή για την έρευνα γνώμης που αναλύεται παρακάτω. Με άλλα λόγια, θελήσαμε να διαπιστώσουμε εάν τα ιδεολογικά μοτίβα στα οποία στηρίχθηκε η Χρυσή Αυγή και τα οποία σε διαφορετικές εκδοχές υιοθετήθηκαν από όλες τις πολιτικές εκδοχές της Ελληνικής Δεξιάς συνέχισαν να υφίστανται μετά το πέρας της δικαστικής της καταδίκης, ποιο ήταν το αποτύπωμα των ιδεών της στις αντιλήψεις του κοινωνικού συνόλου, κατά πόσο ο λόγος της άκρας δεξιάς διαπερνά την καθημερινότητα και εμφιλοχωρεί σε στάσεις και απόψεις που σταδιακά κανονικοποιούνται.

«Ο Χομαγιούν και ο Βακάρ έχουν καρδιά μεγάλη / Βλέπουν το τρένο να ’ρχεται και δίχως να το νιώσουν / γίνονται όχθες και κυλά της ανθρωπιάς ποτάμι»

Είναι οι τρεις τελευταίοι στίχοι από το εξαιρετικό τραγούδι του εξαιρετικού συνθέτη Θανάση Παπακωνσταντίνου, «Ο Χομαγιούν και ο Βακάρ», φόρος τιμής στους δύο νεαρούς Πακιστανούς μετανάστες Χομαγιούν Ανβάρ και Βακάρ Αχμέντ που βρήκαν τραγικό θάνατο προσπαθώντας να απεγκλωβίσουν ένα ηλικιωμένο ζευγάρι από τις ράγες του τρένου στις 6 Απριλίου του 2012, στο Κρυονέρι Αττικής. Πάλευε κι ένας τρίτος μαζί τους, ο Μασούντ Αχμέντ, κατάφεραν όμως και τον τράβηξαν πίσω όσοι είχαν συγκεντρωθεί εκεί.

O Χαράλαμπος Βιδάκης, 99 ετών σήμερα, ο τελευταίος επιζών από τους Χανιώτες που στάλθηκαν να εργαστούν μέχρι θανάτου.

 

Γιώργος Κώνστας

Αναμνήσεις του Χ. Βιδάκη – τελευταίου επιζώντα σκλάβου εργασίας των Ναζί