ΜΕΛΕΤΕΣ - ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Πριν από 63 χρόνια, στις 17 Ιουλίου του 1955, 27 κομμουνιστές πολιτικοί κρατούμενοι δραπετεύουν μετά από τέσσερις μήνες επικίνδυνης προετοιμασίας, από τις φυλακές των Βούρλων.


Του Βαγγέλη Λιγάση

Συνήθως, τα καλοκαίρια στην Ελλάδα δεν υπάρχουν «ειδήσεις». Οι μαθητές – σπουδαστές πηγαίνουν στον τόπο καταγωγής τους, εργάζονται εποχικά και ξεκλέβουν χρόνο για τη θάλασσα. Οι εργαζόμενοι ελπίζουν σε ολιγοήμερες διακοπές («τα μπάνια του λαού»). Τα δικαστήρια, και πολλές επιχειρήσεις κλείνουν τον Αύγουστο. Τα αστικά-πολιτικά επιτελεία ξεκουράζονται τρόπο τινά και αυτά, χωρίς να παραλείπουν την εξεργασία «αναπτυξιακών» και άλλων νομοθετικών πρωτοβουλιών, έχοντας κατά νου την υπερψήφιση σημαντικών «μεταρρυθμίσεων» στις φθινοπωρινές ολομέλειες της Βουλής. Ωστόσο, τα καλοκαίρια του 1965 και του 2015 ήταν από τα πιο «ζεστά» πολιτικά, σταθμοί στην ιστορία της Αριστεράς και του κινήματος στην Ελλάδα. Το 1965 είχαμε τα «Ιουλιανά» (ένα κίνημα καθημερινών διαδηλώσεων – συγκρούσεων ενάντια στα «παλατιανά» κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα που κράτησε πάνω από 70 ημέρες) και το 2015 είχαμε την κύκνειο άσμα του «αντιμνημονιακού» αγώνα του ελληνικού λαού με τα (κατόπιν εορτής) capital controls, το δημοψήφισμα και την ταξική – πολιτική διαίρεση της κοινωνίας και την ντροπιαστική προδοσία του Συριζα που υπέγραψε 3ο μνημόνιο ξεπουλήματος και λιτότητας για να ξανακερδίσει τις εκλογές ξαναβαφτισμένος (μεταλλαγμένος) διαχειριστής του TINA (There Is No Alternative).

Και στις δύο περιπτώσεις ο φτωχός κόσμος, οι εργαζόμενοι υπερασπίστηκαν την «φιλολαϊκή» κυβέρνησή «τους» και άνοιξαν τα αυτιά και το μυαλό στα λόγια της Αριστεράς. Αλλά, φευ, και τις δύο φορές η Αριστερά αποδείχτηκε φοβική, κατώτερη των περιστάσεων, ανίκανη να καθοδηγήσει μια νίκη και πολύ πίσω από την κίνηση και διαθέσεις του εργατόκοσμου.

Αλλά ας βάλουμε, πρώτα, τα γεγονότα σε μια σειρά (με έμφαση στο καλοκαίρι του 1965, ως πιο ξεθωριασμένο στην συλλογική μνήμη).


Aυθαίρετες συλλήψεις, καθολικές απαγορεύσεις, αδικαιολόγητα πρόστιμα, παράνομη χρήση βίας και κατάχρηση εξουσίας ώστε να περιοριστεί το δικαίωμα στη διαμαρτυρία, καταγράφει νέα πολυσέλιδη έρευνα της Διεθνούς Αμνηστίας για την Ελλάδα, βάζοντας στο μικροσκόπιο τις πρακτικές της κυβέρνησης και της Ελληνικής Αστυνομίας κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Πρόκειται για τη δεύτερη έκθεση – κόλαφο της οργάνωσης για την καταπάτηση στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη χώρα σε λίγες εβδομάδες, μετά την αποκάλυψη σωρείας στοιχείων για συστηματικές, βίαιες επαναπροωθήσεις προσφύγων στα σύνορα, μέσα στο 2020.

Το καλοκαίρι του 1944 οι ΗΠΑ τοποθέτησαν ένα «Στρατό Φάντασμα» στη Γαλλία και την κοιλάδα του Ρήνου, προκειμένου να παραπλανήσουν το Τρίτο Ράιχ και να υπερεκτιμήσει την ισχύ των συμμαχικών δυνάμεων.


Κατερίνα Κοφφινά

Όπως είπε ο Γερμανός ποιητής Heinrich Heine κάποτε με θλιβερό τρόπο: «Όπου καίνε βιβλία, τελικά θα κάψουν και ανθρώπους». Πράγματι, το απόφθεγμα μας καλεί να σκεφτούμε όχι μόνο τα έργα τέχνης, αλλά και τη δίωξη των καλλιτεχνών που τα δημιούργησαν.


«Βία, ψέματα και επαναπροωθήσεις». Όχι, δεν πρόκειται να σας προτείνουμε να πάτε να δείτε, τώρα που άνοιξαν ξανά και οι κινηματογραφικές αίθουσες, κάποια νέα ταινία χολιγουντιανής παραγωγής. Στην ωμή, βάρβαρη και απάνθρωπη πραγματικότητα που βιώνουν εκατοντάδες πρόσφυγες στα σύνορα της χώρας μας αναφερόμαστε.

Ο παραπάνω τίτλος (αυτολεξεί) δεν είναι τίποτα άλλο παρά ο τίτλος της πρόσφατης έρευνας της Διεθνούς Αμνηστίας (Ιούνιος 2021) σχετικά με τις πρακτικές των ελληνικών αρχών στα σύνορα απέναντι στους πρόσφυγες και τους μετανάστες.

Ποιος ήταν ο «Τζιμ Κρόου», που έδωσε το όνομά του στο νόμο περί φυλετικού διαχωρισμού στις ΗΠΑ. Οι μαύροι δεν έπρεπε να βρίσκονται στα ίδια λεωφορεία, σχολεία και δημόσιες εγκαταστάσεις με τους λευκούς…


Κοχινκίνα – Βιετνάμ, Βάση περιοχής Ναμ Μπο Μάιος 1946 – Λεγεώνα των Ξένων

Η ζέστη τον έκανε σχεδόν να λιποθυμήσει. Η ζέστη και τα τεράστια κουνούπια της ζούγκλας που ακόμη και εάν τα διώξεις εκείνα επιστρέφουν να σε τσιμπήσουν. Και δεν μπορούσε καν να καθίσει στα ριζά κάποιου δέντρου για να ξαποστάσει γιατί τότε τα μερμήγκια θα έμπαιναν στη στολή του και θα τον τρέλαιναν.

Αναδημοσίευση από το https://net.xekinima.org

του Γιάννου Νικολάου

Την 23η Ιουνίου του 1931 η φιλο-βενιζελική εφημερίδα «Μακεδονία» δημοσιεύει προβοκατόρικο άρθρο του αρχισυντάκτη της Νίκου Φαρδή, το οποίο διαδίδει μια κατασκευασμένη είδηση: ότι αντιπρόσωποι του εβραϊκού αθλητικού-πολιτιστικού συλλόγου «Μακαμπή» συμμετείχαν σε συνάντηση στη Σόφια και πήραν θέση υπέρ της αυτονόμησης της Μακεδονίας.

Τις ημέρες που ακολουθούν εξελίσσονται σημαντικές εντάσεις και επεισόδια στην πόλη, μεταξύ της εθνικιστικής οργάνωσης «ΕΕΕ» και άλλων φασιστικών στοιχείων, εναντίον Εβραίων πολιτών. Τα γεγονότα αυτά κορυφώνονται την 29η Ιουνίου όπου ξεκινάει ένα πογκρόμ επιθέσεων σε εβραϊκές φτωχογειτονιές, το οποίο καταλήγει το βράδυ στον εμπρησμό της συνοικίας-παραγκούπολης Κάμπελ με τον απολογισμό εκείνης της ημέρας να μετράει 2 νεκρούς, δεκάδες τραυματίες, δεκάδες καμένες κατοικίες και πάνω από 200 οικογένειες άστεγες.

Μπορεί ο αστυνομικός που δολοφόνησε τον Αφροαμερικανό Τζορτζ Φλόιντ να καταδικάστηκε σε κάθειρξη 22,5 ετών, όμως η δολοφονία ούτε μεμονωμένη ήταν, ούτε περιορίζεται στις ΗΠΑ. ● Αυτό καταδεικνύει η έκθεση της Υπατης Αρμοστή του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα, που μιλά για… πανδημία συστημικού ρατσισμού.