ΜΕΛΕΤΕΣ - ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

της Έλενας Παπαγεωργίου
To Πολυτεχνείο δεν ήταν ο ξεσηκωμός κάποιων ονειροπόλων φοιτητών/ριών, αλλά οι νέοι εκείνοι άνοιξαν το δρόμο στην εργατική τάξη που επιχείρησε μέσα από ηρωικές συγκρούσεις την ανατροπή της χούντας. Ο αγώνας αυτός, παρά το ότι δεν νίκησε, οδήγησε στη μεταπολίτευση, δηλαδή στην περίοδο που η εργατική τάξη πέτυχε κατακτήσεις που δεν είχε πετύχει όλο το προηγούμενο διάστημα και που έβαλε εκ νέου στο τραπέζι το όραμα για μια νέα καλύτερη κοινωνία, για το σοσιαλισμό.
Στις 21 Απριλίου επιβλήθηκε στρατιωτική δικτατορία. Όμως δεν κατάφερε ποτέ να ριζώσει, να αποκτήσει ερίσματα στην κοινωνία, με αποτέλεσμα από το 1970 να προσπαθήσει να κάνει «ανοίγματα» προς τα παλιά αστικά κόμματα και να επιδιώξει ενός είδους «φιλελευθεροποίηση». Παράλληλα το ΚΚΕ και το ΚΚΕ εσ. (που είχε προκύψει από τη διάσπαση του ΚΚΕ) μιλούσαν για «ενιαίο αντιδικτατορικό μέτωπο», πολύ μακρυά από τις ανάγκες της εργατικής τάξης.

«Με παραδέχεσαι ρε; με την πρώτη τον βρήκα στο κεφάλι»: Έτσι πανηγύριζε ο φασίστας χουντικός αξιωματικός Ντερτιλής όταν πυροβόλησε πισώπλατα τον 20χρονο Μιχάλη Μυρογιάννη, στα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Ο Μυρογιάννης ήταν ηλεκτρολόγος από τη Μυτιλήνη που ζούσε στην Αθήνα. Το μεσημέρι 18 Nοέμβρη 1973, στην καταστολή που ακολούθησε την εισβολή της αστυνομίας στο Πολυτεχνείο, ο Μυρογιάννης δέχθηκε επίθεση απο χωροφύλακες. Τραυματισμένος απο το ξύλο, άρχιζε να τρέχει για να ξεφύγει. Όταν ο Ντερτιλής είδε τον νεαρό να τρέχει τον πυροβόλησε εν ψυχρώ στο κεφάλι, στην διασταύρωση Πατησίων και Στουρνάρη.

Σε άρθρο του με τίτλο «Ο πολιτισμικός πόλεμος του Μακρόν είναι λανθασμένος», ο Ινδός αρθρογράφος του Bloomberg και συγγραφέας, Πανκάζ Μίσρα, μέμφεται τη στάση του Γάλλου προέδρου μετά τις προκλητικές δηλώσεις του Ταγίπ Ερντογάν, θεωρώντας ότι εξισώνει τις πράξεις ενός μεμονωμένου ατόμου συνολικά με το Ισλάμ και τους πιστούς του.

Με αφορμή την σημερινή επέτειο, αναδημοσιεύουμε ένα παλαιότερο άρθρο του Π. Λίλλη, από την «Εργατική Αριστερά» (22/10/2013).

του Παναγιώτη Λίλλη

Γιατί κάθε χρονιά τόση επιμονή των φασιστών και των αστικών δυνάμεων, όλων των αποχρώσεων, για τον Ι.Μεταξά και την επέτειο του Όχι; Τι ήταν τελικά ο Μεταξάς; Ήταν ο μεγάλος πατριώτης ηγέτης που οδήγησε όλο το έθνος στις κρίσιμες στιγμές του 1940; 

Την παραμονή της 28ης Οκτωβρίου, και ανήμερα φυσικά, τα… αντιφασιστικά τραγούδια της Σοφίας Βέμπο έχουν την τιμητική τους. Ακόμη κι αν θελήσεις να τ’ αποφύγεις δεν γίνεται. Κάπου θα πέσεις πάνω τους. Στους δρόμους (κατά τη διάρκεια των παρελάσεων), στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο… Βεβαίως, ακόμη κι αν δεν τα πάρεις χαμπάρι τώρα είναι σίγουρο πως τα ξέρεις από τότε που ήσουνα παιδί και στα έκαναν κατάπλασμα στο σχολείο μαζί με τα… «Ζήτω ο Στρατός», «Ζήτω το Έθνος» και τ’ ανάλογα.
Για ποια τραγούδια όμως συζητάμε; Μα για τα «Κορόιδο Μουσολίνι», «Παιδιά της Ελλάδος παιδιά», «Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του», «Στον πόλεμο βγαιν’ ο Ιταλός» κ.λπ. Υπήρχαν κι άλλα, φυσικά, που ήταν ακόμη πιο ολοφάνερα γελοία, αλλά αυτά δεν παίζονται στις γιορτές και τις επετείους –αφού ψιλοκρύφτηκαν μέσα στα χρόνια– οπότε φτηνά τη γλιτώνουμε.

Οι άντρες του «Ελληνικού Στρατού» για να ξεγελάσουν τους μαχητές του ΕΛΑΣ και να τους προσεγγίσουν, έβαλαν στα πηλήκιά τους το σήμα του ΕΛΑΣ. Με τον τρόπο αυτό ξεγέλασαν το ΕΛΑΣίτικο φυλάκιο και ζήτησαν από τους μαχητές που το απάρτιζαν να συγκεντρωθούν όλοι δήθεν για να τους μιλήσουν.