Η ψή­φι­ση των μνη­μο­νια­κών μέ­τρων της τρί­της αξιο­λό­γη­σης δεν συ­νά­ντη­σε μια ευ­ρεία ερ­γα­τι­κή κι­νη­μα­τι­κή αντί­δρα­ση, όπως φά­νη­κε με την εξαι­ρε­τι­κά χα­μη­λή απερ­για­κή συμ­με­το­χή με τις δύο πα­νελ­λα­δι­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις του Δε­κεμ­βρί­ου και του Ια­νουα­ρί­ου. Το γε­γο­νός αυτό έδωσε τη δυ­να­τό­τη­τα στη μνη­μο­νια­κή κυ­βέρ­νη­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ να επι­χει­ρή­σει να απο­τυ­πω­θεί ως ο στα­θε­ρός και ακραιφ­νής δια­χει­ρι­στής του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού στην ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία και ταυ­τό­χρο­να ως η δια­με­σο­λα­βη­τι­κή γέ­φυ­ρα του αμε­ρι­κα­νι­κού ιμπέ­ριουμ και της ευ­ρω­παϊ­κής κα­πι­τα­λι­στι­κής διε­θνο­ποί­η­σης στον βαλ­κα­νι­κό χώρο, με αφορ­μή την ολο­κλή­ρω­ση της ΠΓΔΜ στις να­τοϊ­κές και ευ­ρω­παϊ­κές δομές αλλά και ευ­ρύ­τε­ρα. Κι’ ενώ ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δια­δρα­μά­τι­ζε τον ρόλο της αιχ­μής του δό­ρα­τος όλου του ελ­λη­νι­κού αστι­σμού στη ση­με­ρι­νή συ­γκυ­ρία, οι σχε­δια­σμοί για την ονο­μα­το­δο­σία της γει­το­νι­κής χώρας, με όλο το πλέγ­μα σχε­τι­κών διευ­θε­τή­σε­ων που ακο­λου­θεί, ήρθαν να «σκο­ντά­ψουν» στα δύο εθνι­κι­στι­κά συλ­λα­λη­τή­ρια του Αγάλ­μα­τος Αλε­ξάν­δρου στην Θεσ­σα­λο­νί­κη και της Πλα­τεί­ας Συ­ντάγ­μα­τος στην Αθήνα, που μπο­ρεί να υπο­λεί­πο­νταν κατά πολύ του εθνι­κι­στι­κού ρεύ­μα­τος του 1992, εντού­τοις όμως ση­μα­το­δό­τη­σαν μιαν ορι­σμέ­νη ανά­καμ­ψη και επα­νεμ­φά­νι­ση του Μαύ­ρου Με­τώ­που της ελ­λη­νι­κής ακρο­δε­ξιάς (Χρυσή Αυγή, άκρα Δεξιά εντός της ΝΔ, εκ­κλη­σια­στι­κοί μη­χα­νι­σμοί, στρα­τιω­τι­κές και αστυ­νο­μι­κές ορ­γα­νώ­σεις κλπ.).