ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Screen Shot 2017-11-18 at 1.51.46 PMΔεκτό το αίτημά της στο Ειρηνοδικείο να διορθωθεί το φύλο στη ληξιαρχική πράξη γέννησης

Ανθή Παζιάνου

«Μετά από αγώνα επιμονής και υπομονής εκδικάστηκε το αίτημα μου στο Ειρηνοδικείο Μυτιλήνης από τις 2/10 για την διόρθωση της ληξιαρχικής πράξης γέννησής μου, αναφορικά με την διόρθωση φύλου από άρρεν σε θήλυ και αλλαγής ονοματεπώνυμου από Βαγγέλης στο νέο όνομα Ανδρομέδα, και επώνυμο από «Ψαρρός» στο νέο ορθό «Ψαρού». Αυτή η απόφαση και κίνηση ήταν ο μεγαλύτερος στόχος της ζωής μου! Και στην περίπτωση αυτή δεν μιλάω για παιχνίδι με βελάκια ούτε για στρογγυλούς στόχους, μιλάω για την αλλαγή της ζωής μου στο φύλο που ανέκαθεν ανήκα και πλέον είμαι ευτυχισμένη» ανέφερε ενθουσιασμένη στο «Ε» μόλις πήρε στα χέρια της την απόφαση.

Η μόνη λύση για την αποσυμφόρηση των Κέντρων Υποδοχής και Ταυτοποίησης στα νησιά του Αιγαίου, και ιδίως τη Σάμο, τη Λέσβο και εν μέρει τη Χίο, είναι η επιτάχυνση της μεταφοράς προσφύγων στην ενδοχώρα και η διεύρυνση των κατηγοριών που μπορούν να μεταφερθούν αυτή τη στιγμή, όπως υπογράμμισε σε συνέντευξη Τύπου ο επικεφαλής της Υπατης Αρμοστείας στην Ελλάδα Φιλίπ Λεκλέρκ, ερχόμενος σε αντίθεση με πρόσφατες δηλώσεις του αντιπροέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Φρανς Τίμερμανς.

«Προτάσσουμε την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης που θέτει σε κίνδυνο τους ανθρώπους στα νησιά», σημείωσε ο κ. Λεκλέρκ, λέγοντας ότι όσο παραμένει η σημερινή κατάσταση, με υπερτριπλάσιο αριθμό προσφύγων να ζουν στα Κέντρα, δεν αρκεί ούτε η μεταφορά τους σε ξενοδοχεία και άλλες δομές στα νησιά ούτε είναι εφικτή η επιτάχυνση της διαδικασίας ασύλου, όπως ζητούσε ο κ. Τίμερμανς.

To 2000, η ανώτερη τάξη του 1% κατείχε το 45,5% του παγκόσμιου πλούτου, αριθμός που σήμερα έχει ξεπεράσει το 50% σύμφωνα με την ετήσια έρευνα της τράπεζας.

Picture5

AP Photo/Alessandra Tarantino

Μέχρι τώρα μόνο δυο από τις σορούς έχουν αναγνωριστεί: η Μαριάν Σάκα, μουσουλμάνα και η Οσάτο Οσάρα, χριστιανή.

Τα υπόλοιπα φέρετρα έφεραν αντί για ονόματα, αριθμούς και ημερομηνία θανάτου.

Οι εισαγγελείς καταβάλουν προσπάθειες να εντοπίσουν συγγενείς των θυμάτων, μέσω αριθμών τηλεφώνων που είχαν κρύψει οι γυναίκες στα ρούχα τους πριν ξεκινήσουν το ταξίδι τους.

Μέχρι τώρα πιστεύουν ότι έχουν βρει τις οικογένειες τριών ακόμα κοριτσιών.

Picture6

AP Photo/Alessandra Tarantino

Οι αυτοψίες που έγιναν έδειξαν ότι όλα τα νεαρά κορίτσια πνίγηκαν, εκτός από ένα που πέθανε από εσωτερική αιμοραγία, αποτέλεσμα τραυματισμού της πριν πέσει στο νερό.

Κανένα από τα θύματα- είπαν οι Ιταλοί εισαγγελείς- δεν έφερε σημάδια ξυλοδαρμού ή σεξουαλικής κακοποίησης. Δυο εξ αυτών ήταν ήδη έγκυες.

Συνολικά τουλάχιστον 100 άνθρωποι πιστεύεται ότι πνίγηκαν σε εκείνο το ναυάγιο της φουσκωτής βάρκας, εν πλω από τη Λιβύη για την Ιταλία.

Ισπανικό διασωστικό εντόπισε τις σορούς των 26 γυναικών στις 3 Νοεμβρίου. Οι υπόλοιποι χάθηκαν στη θάλασσα. Μόνο 64 επέζησαν.

Picture7

AP Photo/Alessandra Tarantino

Σήμερα σε μια διαθρησκευτική τελετή, με τα φέρετρα να σχηματίζουν κύκλο στο κέντρο του νεκροταφείου του Σαλέρνο, έγινε η κηδεία των 26 γυναικών.

«Οι γυναίκες αυτές πέθαναν αναζητώντας την ελευθερία και μια καλύτερη ζωή» είπε ο αρχιεπίσκοπος του Σαλέρνο που χοροστάτησε της τελετής μαζί με τον ιμάμη Αμπντερχμανέ Ες Σμπαά.

Picture8

AP Photo/Alessandra Tarantino

Συνολικά φέτος στην Ιταλία έχουν φθάσει σχεδόν 168.000 πρόσφυγες και μετανάστες και η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες εκτιμά ότι περίπου 3.000 έχουν πνιγεί διασχίζοντας από τη Λιβύη τη Μεσόγειο. Ωστόσο ο αριθμός αυτός πιστεύεται ότι είναι πολύ μεγαλύτερος, δεδομένου ότι πολλά ναυάγια δεν πέφτουν καν στην αντίληψη των ευρωπαϊκών αρχών ή των ΜΚΟ.

Δεν είναι σαφές εάν οι 26 νεαρές γυναίκες ήταν θύματα της τεράστιας επιχείρησης τράφικιν που μετακινεί χιλιάδες γυναίκες από την Νιγηρία κάθε χρόνο για να «δουλέψουν» για λογαριασμό του κυκλώματος στην Ιταλία.

Σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης (IOM) 1.454 κορίτσια από την Νιγηρία έφθασαν στην Ιταλία το 2014 και ο αριθμός αυξήθηκε κατακόρυφα- στα 11.009 κορίτσια- το 2016.

Πηγή:http://www.efsyn.gr

Picture4

Σχόλιο με αφορμή το κινηματογραφικό έργο, «Ο νεαρός Μαρξ/Όταν ο Μαρξ συνάντησε τον Ένγκελς», του Ραούλ Πεκ.

Σκηνή από την ταινία:

Ένας εργάτης: «Μα πάντα θα υπάρχουν αφεντικά κι εργάτες»

Καρλ Μαρξ: «Τίποτα δεν υπάρχει για πάντα»

Ο Καρλ Μαρξ ήταν ο άνθρωπος που πίστεψε όσο κανείς άλλος σ’ αυτό το «Τίποτα δεν υπάρχει για πάντα». Διατυπωμένο αλλιώς «Ό,τι υπάρχει, αξίζει να καταστραφεί», όπως συνόψισε ο Μεφιστοφελής στον «Φάουστ» του Γκαίτε και λάτρευε να υπογραμμίζει ο Μαρξ. Και έθεσε σκοπό στη ζωή του να το αποδείξει. Το φάντασμα που πλανιόταν πάνω απ’ την Ευρώπη απέκτησε όνομα προκαλώντας τρόμο στις αστικές τάξεις: Κομμουνισμός. Κι απ’ ό,τι φαίνεται και από τις κινηματογραφικές κριτικές, συνεχίζει να φέρνει σε αμηχανία τους γραφιάδες της ακόμα και σήμερα. Ένα από τα μεγαλύτερα ψέματα που θα μπορούσαν να ειπωθούν, άλλωστε, είναι ότι η κριτική είναι αντικειμενική. Ή αθώα. Ή ταξικά αμερόληπτη.

Έχουν γυριστεί ταινίες σχεδόν για κάθε πτυχή της ανθρώπινης ζωής. Για μικρά προσωπικά δράματα. Για κοινωνικά προβλήματα, πολέμους, κρίσεις. Έχουν αναταμεί με την κινηματογραφική κάμερα: σίριαλ κίλερς, δικτάτορες, παιδιά, άνθρωποι της διπλανής πόρτας, άντρες και γυναίκες που άφησαν τα καλλιτεχνικά, επιστημονικά ή πολιτικά ίχνη τους πάνω σ’ αυτόν τον πλανήτη. Μετριούνται όμως στα δάχτυλα (και περισσεύουν μάλιστα και κάποια) οι ταινίες  που αναφέρονται στους διαμορφωτές μιας θεωρίας που άλλαξε ριζικά τα μυαλά και τις συνειδήσεις. Και πατώντας πάνω σ’ αυτή τη θεωρία, μια χούφτα επαναστάτες στη Ρωσία κόντεψαν να αλλάξουν σχήμα στον κόσμο. Αλλά η αφήγηση της Οκτωβριανής είναι μια άλλη ιστορία.

Εδώ βρισκόμαστε ακόμα στη δεκαετία του 1840 σε Αγγλία, Γαλλία και Βέλγιο. Παρακολουθούμε δύο νέους ανθρώπους να ακονίζουν τα μυαλά και τα επιχειρήματά τους, έχοντας εκείνη την ξεχωριστά γοητευτική αναίδεια και το θράσος να τεντωθούν στις μύτες των παπουτσιών τους και να κοιτάξουν πέρα και πάνω από την εποχή τους. Είναι ο Μαρξ και ο Ένγκελς που τολμούν και αντιπαρατίθενται στα άλλα ιερά τέρατα του καιρού, τον Μπακούνιν και τον Προυντόν. Ο τελευταίος για το έργο του «Η Φιλοσοφία της Αθλιότητας» εισπράττει -ως πληρωμένη απάντηση από το δαιμόνιο δίδυμο- το βιβλίο με τον εμπνευσμένο τίτλο: «Η Αθλιότητα της Φιλοσοφίας». Βλέπουμε τι τους οδηγεί να γράψουν την «Κριτική της Κριτικής Κριτικής» (σε έμπνευση της Τζένης Μαρξ!), που εκδόθηκε αργότερα με τον τίτλο «Αγία Οικογένεια». Τα βάζουν με τον Μπρούνο Μπάουερ, τον Μαξ Στίρνερ και τους άλλους νεοχεγκελιανούς για την αφηρημένη κριτική τους στη θρησκεία. Η ταινία ανοίγει εμβληματικά ως σπουδή πάνω στο πολύ συγκεκριμένο. «Αρκετά πια με την αφηρημένη γενίκευση. Τι έχετε να πείτε, λοιπόν, για τη βαναυσότητα με την οποία κατεστάλησαν οι φτωχοί αγρότες στη Γερμανία, που το μόνο τους έγκλημα ήταν να μαζεύουν τα πεσμένα ξύλα στο δάσος για να τα πουλήσουν;». Είναι ευρηματική η επιλογή του σκηνοθέτη να ξετυλίξει την αφήγησή του από το σημείο αυτό, από το άρθρο-τομή για τη σκέψη και το έργο του Μαρξ. Είναι η αρχή από το κουβάρι, που μέσα από κλιμακώσεις -και κυρίως μέσα από τη συνεργασία του με τον Ένγκελς-, προετοιμάζει σχεδόν τέσσερα χρόνια μετά, το «Κομμουνιστικό Μανιφέστο». Λίγες μόνο εβδομάδες πριν ξεσπάσει το ντόμινο των επαναστάσεων του 1848 στην Ευρώπη. Και αυτό, παρά την «πρόβλεψη» του Προυντόν πως ο καιρός των επαναστάσεων έχει παρέλθει οριστικά. 

 

Οι Μαρξ και Ένγκελς δια χειρός Ραούλ Πεκ

Για περισσότερο από ενάμισι αιώνα ο Καρλ Μαρξ και ο Φρήντριχ Ένγκελς είχαν τοποθετηθεί από τη σταλινική γραφειοκρατία σε ένα αναπαυτικό βάθρο, όπου λατρεύονταν σαν αλάνθαστοι θεοί. Αποκομμένοι από οτιδήποτε ανθρώπινο. Η ταινία του Ραούλ Πεκ, του σκηνοθέτη από την Αϊτή με την ξεκάθαρα πολιτική ματιά (Lumumba, I Am Not Your Negro), θα μπορούσε να σταθεί ως μια απόπειρα να τους βγάλει μέσα από τις σκονισμένες κορνίζες τους και να τους παρουσιάσει όπως πραγματικά ήταν. Άνθρωποι που είχαν δυο μάτια για να βλέπουν όλα τα φρικτά που συνέβαιναν γύρω τους και έταξαν τον εαυτό τους στον αγώνα να τα αλλάξουν. Άνθρωποι που μεθούσαν, γελούσαν, έπαιζαν σκάκι κι ερωτεύονταν. Άντρες που είχαν επιλέξει να συντροφεύουν δύο θαυμαστά δυνατές γυναίκες: μια αριστοκράτισσα από τη Γερμανία (Τζένη Μαρξ – την υποδύεται εκπληκτικά η Vicky Krieps σε έναν αβανταδόρικο ρόλο) που πρόδωσε την καταγωγή και την τάξη της κι έκανε δική της υπόθεση το όραμα του συντρόφου της, Μαρξ. Και μια Ιρλανδή εργάτρια, τη Μαίρη Μπερνς, που πήγαινε κόντρα σε κάθε κομφορμισμό της εποχής, αρνούμενη επίμονα να χρησιμοποιεί τα λεφτά του Ένγκελς ή να κάνει παιδιά μαζί του. Ο λόγος: Αυτή η επιπλέον δέσμευση πίστευε πως θα στεκόταν εμπόδιο στον αγώνα της για την αλλαγή του κόσμου.

Κινηματογραφούνται λαμπρές στιγμές έμπνευσης και δημιουργίας. Κινηματογραφούνται όμως και οι άλλες, οι πιο σκοτεινές στιγμές. Ο νεαρός Ένγκελς ταπεινώνεται από τον πατέρα του και φεύγει χτυπώντας την πόρτα πίσω του. Ο νεαρός Μαρξ δεν στέκεται πάντα το ίδιο δυνατός και ετοιμάζεται να εγκαταλείψει την προσπάθεια συγγραφής του Μανιφέστου. Πριν καν ξεκινήσει. «Η υλική ζωή είναι υλιστικά σκληρή» γράφει σε κάποιο σημείο ο Καρλ στην αλληλογραφία προς τον φίλο του. Δεν έχει πληρωθεί ακόμα για τα άρθρα που έστελνε στις εφημερίδες και δεν έχει μία δεκάρα στην τσέπη (έχει όμως μια ωραιότατη καινούρια ιδέα, την οποία θέλει να κάνει βιβλίο!).

Υπάρχουν πολλά ονόματα, ενδεχομένως άγνωστα στο μεγαλύτερο μέρος από το κινηματογραφικό κοινό, αναφορές σε φιλοσοφικές θεωρίες, βιβλία, ιδεολογικές αντιπαραθέσεις. Για κάποιους, αυτά είναι «φλυαρίες» και «στείρος ακαδημαϊσμός». Ναι, λοιπόν. Ήταν «φλύαρος» και «ακαδημαϊκός» ο τρόπος που ζούσε τη ζωή του ο Μαρξ. Οι μέρες του ήταν γεμάτες με συναντήσεις με πολιτικούς συντρόφους και αντιπάλους. Οι νύχτες του γεμάτες με διαβάσματα και γραψίματα. Και με το φόβητρο της απέλασης να παραμονεύει έξω από την πόρτα του φτωχικού δωματίου του. Ξανά και ξανά.

Ήρωας δεν είναι αυτός που σκέφτεται ή λέει κάτι. Ήρωας και ηρωίδα είναι αυτός/ή που κάνει κάτι. Που δρα. Είναι αυτός και αυτή που οι πράξεις τους μιλούν πιο πολύ από τα λόγια τους. Τι συνοψίζει, λοιπόν, σε μια μικρή σκηνή ο σκηνοθέτης για να μας δώσει ένα πορτρέτο του ήρωά του; Έχοντας απελαθεί από το Παρίσι, Καρλ και Τζένη ζουν πάμφτωχοι, με τους δοσατζήδες να τους κυνηγούν για να εισπράξουν τα χρωστούμενα. Με τα χρήματα που τους στέλνει ο Ένγκελς για να μπορέσουν να κρατηθούν στη ζωή, ο Μαρξ επιστρέφει σπίτι με ένα τεράστιο καρβέλι ψωμί. Και ένα μπουκέτο λουλούδια για τη Τζένη. Πιθανότατα αυτή η σκηνή δε συνέβη ποτέ. Πιθανότατα είναι εύρημα του Πεκ. Αλλά είναι το εύρημα εκείνο που κάνει τον Μαρξ βαθιά ανθρώπινο, μακριά από τις θορυβώδεις συνελεύσεις και τις στιγμές συγγραφικού οίστρου. Μιλήστε μας λίγο ακόμα για ακαδημαϊσμό, κύριοι κριτικοί.

Αν ξεχωρίζει σε κάτι η ταινία αυτή, δεν είναι μόνο ότι έχει πολιτικό θέμα και στόχευση. Έχει και ξεκάθαρο σκηνοθετικό στίγμα. Κανείς και καμιά από τους κριτικούς δεν έκαναν τον κόπο να αναρωτηθούν σε πόσες «ακαδημαϊκές» ταινίες αυτού του είδους βλέπουν να παίρνει το λόγο ένας μαύρος αντιπρόσωπος (ο σκηνοθέτης είναι μαύρος). Ή εκεί που θα περίμενες να ακούσεις ένα βαρύγδουπο σχόλιο μεταξύ δύο αντρών την ώρα που κατεβαίνουν τα σκαλιά, αυτοί περιορίζονται σε ένα –μάλλον ασήμαντο- σχόλιο για το Πορτ Ο’ Πρενς (ο σκηνοθέτης κατάγεται από την Αϊτή). Όλο αυτό ας το ονομάσουμε κωδικά: «σκηνοθετική υπογραφή».   

 

Αντιπαράθεση δύο κόσμων

Το αλαζονικό αφεντικό Ένγκελς (ο πατέρας) από τη μια και οι εργάτριες στο κλωστήριο του Λονδίνου στήνουν από την αρχή το σκηνικό όπου οι δύο στρατοί έχουν παραταχθεί για μάχη. Και μέσα σ’ αυτό, το βλέμμα ενοχής του νεαρού Φρήντριχ Ένγκελς για τις συνθήκες εργασίας των γυναικών, τα πρόσωπα των ανήλικων κοριτσιών μπροστά στις μηχανές, το μοναχικό ξέσπασμα μιας νεαρής Ιρλανδής εργάτριας, η βουβαμάρα και τα κατεβασμένα κεφάλια που το ακολουθούν. Η συνειδητοποίηση ότι δεν αρκεί μια κίνηση ατομικού θάρρους και προσωπικού ηρωισμού.

Η σκηνή της συνάντησης των αντιπροσώπων της Λίγκας των Δίκαιων από όλο τον κόσμο στέκεται σαν η επιτομή της διάλυσης των αυταπατών για τους εργαζόμενους. Από τη μια, οι φωνές για επικράτηση των αιτημάτων των καταπιεσμένων «με την αδελφοσύνη, την καλοσύνη, την αγαθότητα». Κι από την άλλη, ένας χειμαρρώδης Ένγκελς, που όταν καταφέρνει –μέσα σε σκληρές αντιπαραθέσεις- να πάρει τον λόγο, θα τον συμπυκνώσει στο μεστό: «αγώνας ή αφανισμός». Τα δάκρυα των εργαζομένων δεν αρκούν, γιατί δεν πρόκειται να τους εξασφαλίσουν την εξουσία. Είναι μια κοινή παραδοχή αυτό. Τα δάκρυα δεν σε πηγαίνουν και πολύ μακριά. Από την πλευρά της, η αστική τάξη δεν πρόκειται να χύσει ούτε μισό από δαύτα για τα δεινά αυτών που καταπιέζει.

«Όλοι οι άνθρωποι είμαστε αδέρφια», έγραφε το πανό του Συνδέσμου των Δίκαιων. Αλήθεια, τώρα; Τι κοινό μπορεί να έχει μια εργάτρια που χάνει τα δάχτυλά της σε μια υφαντουργία με αυτόν που βγάζει κέρδος από τα κομμένα της δάχτυλα; Τι κοινό μπορούν να έχουν οι εργαζόμενοι που -χωμένοι μέσα στα εργοστάσια- έχουν ξεχάσει πώς είναι το φως του ήλιου; Τι κοινό μπορούν να έχουν με τα παιδιά των γαντοφορεμένων αστών τα πιτσιρίκια των ανθρώπων της εργατικής τάξης που -μόλις αρχίζουν να περπατούν- τριγυρνούν στους δρόμους, νηστικά και βρώμικα, ζητιανεύοντας λίγες πενταροδεκάρες;

Η σκηνή μέσα από την οποία ο Σύνδεσμος των Δικαίων μετονομάζεται σε Κομμουνιστική Λίγκα και οδηγούμαστε από το «Όλοι οι άνθρωποι είμαστε αδέρφια» στο «Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε» γραμμένο πάνω στην κόκκινη σημαία, είναι κάτι παραπάνω από μια εμπνευσμένη ομιλία του Ένγκελς. Είναι η εκδίκηση της πραγματικής ζωής. Είναι η εκδίκηση που παίρνει η αθλιότητα της πραγματικής ζωής απέναντι στις ονειροφαντασίες όσων επέμεναν στην αποκήρυξη «της βίας και του αίματος» και στη μεταφυσική επικράτηση «του καλού» στον κόσμο. Σε έναν κόσμο βαθύτατα και ανειρήνευτα χωρισμένο σε τάξεις. Πρέπει να είσαι από πέτρα για να μη νιώσεις εκείνη τη στιγμή τον λαιμό σου γεμάτο κόμπους, κόμπους, κόμπους. Ή να είσαι ταγμένος στο άλλο στρατόπεδο. Αν δεν ανατριχιάζεις με το «νίκη ή αφανισμός», δεν σου φταίει ο ακαδημαϊσμός.

Πόσος ακαδημαϊσμός χωράει, άλλωστε, σε μια ταινία που κλείνει με τους ήχους του «Like Rolling Stone» και τη φωνή του Μπομπ Ντίλαν; Φόρος τιμής στον Μαρξ, σε έναν άνθρωπο που περιπλανιόταν σ’ όλο τον κόσμο «with no direction home» και μόνη του πατρίδα ήταν τα βιβλία, τα χαρτιά και οι σκέψεις του. Μια «πέτρα που κύλησε» από τα μέσα της δεκαετίας του 1840 και παρέσυρε στο πέρασμά της όλο τον τότε γνωστό κόσμο. Μέχρι σήμερα.  

Εξαιρετική μουσική επιλογή για κλείσιμο, κύριε Πεκ.

Πηγή:https://rproject.gr

Picture3

Σύμφωνα με στοιχεία της οργάνωσης Save the Children, η ανθρωπιστική κρίση στην Υεμένη έχει αποκτήσει τρομακτικές διαστάσεις, καθώς εκτιμάται 130 παιδιά χάνουν τη ζωή τους κάθε μέρα από την πείνα και τις αρρώστιες. Μέχρι το τέλος του 2017 περίπου 400.000 παιδιά αναμένεται να χρειαστούν άμεση ιατρική περίθαλψη, ενώ η ζωή 150.000 παιδιών βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο λόγω του υποσιτισμού.

Όπως αναφέρουν τα στοιχεία της οργάνωσης «Save the Children», 130 παιδιά χάνουν καθημερινά τη ζωή τους λόγω του υποσιτισμού και των ασθενειών. Υπάρχει άμεσος κίνδυνος για τη ζωή 150.000 παιδιών λόγω του υποσιτισμού, ενώ εκτιμάται πως μέχρι το τέλος του 2017 περίπου 400.000 παιδιά θα χρειαστούν ιατρική περίθαλψη για να μην αντιμετωπίσουν ζήτημα επιβίωσης.


Υπενθυμίζεται ότι την περασμένη εβδομάδα, ο συνασπισμός που στηρίζεται από τη Σαουδική Αραβία, απέκλεισε όλες τις προσβάσεις από αέρος, ξηράς και θαλάσσης μετά την αναχαίτιση πυραύλου που εκτοξεύθηκε πάνω από το αεροδρόμιο του Ριάντ, λέγοντας ότι έπρεπε να ανακόψει τη ροή όπλων από την Τεχεράνη προς τους αντάρτες Χούτι, που πολεμούν εναντίον του στον πόλεμο της Υεμένης.

Όπως αναφέρει η οργάνωση, αν δεν σταματήσει άμεσα ο αποκλεισμός θα υπάρξουν καταστροφικές συνέπειες, καθώς τα αποθέματα τροφίμων και φαρμάκων στη χώρα θα διαρκέσουν για 8 – 12 εβδομάδες ακόμα.

Ο αναπληρωτής γενικός γραμματέας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) αρμόδιος για τις ανθρωπιστικές υποθέσεις, Μαρκ Λόουκοκ, προειδοποίησε προ ημερών πως αν ο συνασπισμός υπό την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας δεν άρει αμέσως τον πλήρη αποκλεισμό που στην Υεμένη, θα ξεσπάσει ο μεγαλύτερος λιμός που έχει δει η ανθρωπότητα εδώ και δεκαετίες, ενώ η αναπληρώτρια διευθύντρια του Παγκόσμιου Επισιτιστικού Προγράμματος του ΟΗΕ, Ελίζαμπεθ Ράσμουσεν, είχε προειδοποιήσει πως υπάρχει πολύ σοβαρός κίνδυνος για τους κατοίκους της Υεμένης. «Η Υεμένη βρίσκεται στα πρόθυρα λιμού, η χολέρα επιδεινώνει τη δραματική διατροφική κρίση και τα τρόφιμα χρησιμοποιούνται σαν όπλο πολέμου».

Ο εκ των εκπροσώπων της οργάνωσης Save the Children, Τάμερ Κιρόλος, προειδοποιεί ότι η κατάσταση είναι δραματική και θα γίνει ακόμα χειρότερη αν δεν σταματήσει ο αποκλεισμός που έχει επιβληθεί στην Υεμένη.

«Οι θάνατοι των παιδιών αυτών έχουν προβλεφθεί. Έχουμε αποστείλει φορτηγά γεμάτα τρόφιμα και φάρμακα, αλλά το προσωπικό μας δεν μπορεί να βρεθεί σε περιφέρειες που έχουν άμεση ανάγκη λόγω του αποκλεισμού. Αν δεν υπάρξει άρση του αποκλεισμού άμεσα το μέλλον μοιάζει ζοφερό και περισσότερα παιδιά θα πεθάνουν. Ήδη ο πόλεμος έχει προξενήσει τεράστιες ζημιές στη χώρα και έχει δημιουργήσει τη μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση στον πλανήτη. Είναι αδικαιολόγητο το να τιμωρούνται τα παιδιά της χώρας μέσω του αποκλεισμού».

Πηγή:https://www.thepressproject.gr

Picture2

Βουλευτής της τοπικής Βουλής των Αντιπροσώπων του Οχάιο με το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, γνωστός για τις συντηρητικές και αντιομοφυλοφιλικές απόψεις του, παραιτήθηκε του αξιώματός του, όταν συνελήφθη στο γραφείο του να συνευρίσκεται με έναν άνδρα.

Ο Γουές Γκούντμαν είναι παντρεμένος, με τη σύζυγό του να είναι υποδιευθύντρια της καμπάνιας «Πορεία για τη Ζωή», που καλεί σε απαγόρευση των εκτρώσεων.

Ο συντηρητικός τοπικός βουλευτής προωθούσε σε όλη του την πολιτική πορεία «τις παραδοσιακές οικογενειακές αξίες».

Ο Γ. Γκούντμαν, όταν έγινε γνωστό το περιστατικό, είχε συνάντηση με τον πρόεδρο της Βουλής των Αντιπροσώπων του Οχάιο, επίσης Ρεπουμπλικανό Κλιφ Ρόζενμπεργκερ, μετά την οποία υπέβαλε και την παραίτησή του.

Ο 33χρονος πολιτικός θεωρείτο «η συνείδηση του συντηρητικού κινήματος» στο Οχάιο και είχε διατελέσει βοηθός του Ρεπουμπλικανού βουλευτή, στην ομοσπονδιακή Βουλή των ΗΠΑ, Τζιμ Τζόρνταν.

Πηγή:http://www.presspublica.gr

Picture1

Η εξέταση των προστατευόμενων μαρτύρων δημιουργεί ρήγματα στην υπεράσπιση της Χρυσής Αυγής.

Έτσι, στην χτεσινή 200ή δικάσιμο, ο Γ. Μιχαλόλιας παραιτήθηκε της υπεράσπισης του ανεξάρτητου βουλευτή (πρώην ΧΑ) Νίκου Μίχου, αν και εξακολουθεί να είναι συνήγορος του επίσης ανεξάρτητου βουλευτή (πρώην ΧΑ) Δημήτρη Κουκούτση.

Ο εναπομείνας δικηγόρος του Μίχου Γιάννης Ζωγράφος έλαβε το λόγο και προέβη στην ακόλουθη δήλωση:

“Με απόφαση του εντολέα μου δεν συμμετέχω στην εξέταση των μαρτύρων. Οσες κρίσεις ή πολιτικά σχόλια του εντολέα μου βλέπουν το φως της δημοσιότητας και αφορούν στην εξέλιξη της δίκης δεν τυγχάνουν στην προηγούμενη γνώση μου και δεν επηρεάζουν την εξέλιξη της υπερασπιστικής γραμμής.”

Θυμίζουμε ότι σε δηλώσεις του ο Νίκος Μίχος επιτέθηκε με οξύτητα στην πρόεδρο του δικαστηρίου Μαρία Λεπενιώτη, λέγοντας πως θα έπρεπε να “ντρέπεται”.

Σε μια παράλληλη εξέλιξη, η Ελένη Ζαρούλια, με γραπτή δήλωσή της, έπαυσε από τα υπερασπιστικά του καθήκοντα τον Άγγελο Αγγελέτο και εξουσιοδότησε ως συνήγορό της τον Τάκη Μιχαλόλια, αδελφό του Νίκου Μιχαλολιάκου. Ο Άγγελος Αγγελέτος, δικηγόρος της Ελένης Ζαρούλια από το 2014, είχε δηλώσει χτες ότι διαφωνεί από θέση αρχής με την υποβολή ερωτήσεων στους προστατευόμενους μάρτυρες, διαφοροποιούμενος έτσι από την υπόλοιπη υπεράσπιση και συντασσόμενος με τη δήλωση Ζωγράφου-Μίχου..

Πηγή:https://jailgoldendawn.com

Screen Shot 2017-11-17 at 8.47.22 PMΠριν 44 χρόνια, τέτοια μέρα, ξεψύχησε στα χέρια μου μια κοπέλα. Ακόμα έχω το αίμα της στην καρδιά μου. Εγώ μίλησα. Πέστε τώρα τα ηρωϊκά και τα επαναστατικά σας. Εξαργυρώστε.

Την λέγανε Εγκελεντ Τόριλ. Νορβηγίδα. Το όνομά της το έμαθα όταν απολύθηκα, γιατί τότε ήμουνα φαντάρος. Είχα άδεια από την μονάδα μου και η καλυτερη ιδέα που είχα τότε, ήταν να είμαι στο Πολυτεχνείο. Την πυροβόλησαν μπροστά στα σκαλιά του Αρχαιολογικού Μουσείου κι όχι στην πλατεία Αιγύπτου όπως γράφεται. Εκεί είχαμε μαζευτεί πολλοί μετά τα δακρυγόνα και τις πρώτες σφαίρες. Σηκώθηκε από τα σκαλιά, μπροστά μου και η σφαίρα την βρήκε κάτω ακριβώς από την αριστερή πλευρά του λαιμού και βγήκε από την πλάτη. Την κουβαλήσαμε στα χέρια μέχρι το Ακροπόλ Παλλάς.