ΜΟΥΣΙΚΗ

«Ο πατέρας μου δεν εφηύρε το rock ‘n’ roll. Η μουσική υπήρχε ήδη – εκείνος ήταν η μαμή στη γέννησή της. Ωστόσο, βοήθησε στο μεγάλωμα του παιδιού και το υπερασπίστηκε. Υπήρξαν πολλοί άνθρωποι που ήθελαν την εξαφάνιση αυτής της μουσικής καθώς γινόταν ολοένα και πιο δημοφιλής. Την αποκαλούσαν μουσική της ζούγκλας. Πολλοί την έβλεπαν σαν απειλή για την Αμερική των λευκών. Ο πατέρας μου, παίζοντας αυτή τη μουσική, βοήθησε να σπάσουν τα φυλετικά εμπόδια που υπήρχαν για πάρα πολύ καιρό. Το κίνητρό του ωστόσο δεν ήταν ποτέ το κέρδος, αλλά η διάδοση του rock’n’roll για να φέρει κοντά διαφορετικές φυλετικές ταυτότητας για ένα και μόνο λόγο: για να απολαύσουν τη μουσική».

Lance Freed, γιός του DJ Alan Freed

Πριν από εξήντα πέντε χρόνια πραγματοποιήθηκε η πρώτη rock συναυλία στο Κλίβελαντ του Οχάιο, οργανωμένη από δυο ανθρώπους με πάθος για μια μουσική που γεφύρωνε το φυλετικό χάσμα σε μια Αμερική όπου το μίσος εναντίον των μαύρων περίσσευε. Η εκδήλωση έλαβε χώρα στο Cleveland Arena, ένα γήπεδο χωρητικότητας δέκα χιλιάδων ατόμων και εμπνευστές της ήταν δυο οραματιστές που τάραζαν τα ραδιοκύματα παρουσιάζοντας ένα νέο επαναστατικό ήχο φέρνοντας κοντά λευκούς και μαύρους νέους.

Ο ένας ήταν ο ραδιοφωνικός παραγωγός Alan Freed, ο άνθρωπος που θεωρείται ότι το 1951 επινόησε τον όρο rock ‘n’ roll (ένα παλιό υπονοούμενο των bluesmen για το σεξ), θέλοντας να περιγράψει το χορευτικό κομμάτι των rhythm ‘n’ blues δίσκων που έπαιζε στην εκπομπή του The Moondog House και η οποία μεταδιδόταν από τον ραδιοσταθμό WJW της πόλης. Ήξερε ότι στη συντριπτική του πλειοψηφία το κοινό του αποτελούσαν νεαροί Αφροαμερικανοί αλλά αυτό δεν τον ενδιέφερε. Ο δεύτερος ήταν ο Leo Mintz, ιδιοκτήτης του Records Rendezvous, ενός δισκάδικου στις παρυφές της μαύρης κοινότητας του Κλίβελαντ και ο άνθρωπος που είχε πείσει αρχικά τον Freed να προσθέσει το συγκεκριμένο είδος «φυλετικής μουσικής» στο ρεπερτόριό του (μέχρι τότε έπαιζε κλασική μουσική) και έγινε σπόνσορας της εκπομπής του. Πουλώντας δίσκους, είχε διαπιστώσει μια ολοένα και αυξανόμενη πελατεία λευκών νεαρών που εκδήλωναν έντονο ενδιαφέρον για τους μαύρους καλλιτέχνες. Όλα αυτά συνέβαιναν σχεδόν δώδεκα χρόνια πριν τη θέσπιση του νόμου για τα πολιτικά δικαιώματα και, όπως ήταν φυσικό, ο αρχηγός του FBI J Edgar Hoover είχε θέσει τον Freed υπό παρακολούθηση επειδή οι δίσκοι που έπαιζε αποτελούν απειλή για το λευκό κατεστημένο. Ήταν η εποχή του Κόκκινου Φόβου και η Αμερική έψαχνε πάντα για καινούργιους εχθρούς. Το rok ‘n’ roll ήταν ο σατανάς που έμπαινε στα σπίτια των φιλήσυχων πολιτών.

Η εκπομπή του Freed κέρδιζε συνεχώς νέο ακροατήριο και έτσι οι δυο άντρες αποφάσισαν να κάνουν κάτι που δεν είχε ξαναγίνει: να οργανώσουν μια χορευτική εκδήλωση με μερικούς καλλιτέχνες που παρουσιάζονταν από την εκπομπή του Freed. Σαν τίτλο σκέφτηκαν το Moondog Coronation Ball και σαν headliners κάλεσαν τον εξηντάχρονο σαξοφωνίστα Paul Williams με την μπάντα του, τους Hucklebuckers, και τους Tiny Grimes Rockin’ Highlanders (ένα συγκρότημα μαύρων μουσικών που φορούσαν σκωτσέζικα κιλτ), ενώ θα εμφανίζονταν και άλλοι καλλιτέχνες. Ήταν λοιπόν επόμενο ότι τα εισιτήρια που κόστιζαν ενάμιση δολάριο εξαντλήθηκαν εν ριπή οφθαλμού, σχεδόν αποκλειστικά από μέλη της μαύρης κοινότητας του Κλίβελαντ. Στις δυο μοναδικές φωτογραφίες που έχουν διασωθεί από την εκδήλωση δεν υπάρχει κανένας λευκός ανάμεσα στο ακροατήριο.

O Alan Freed

Την Παρασκευή 21 Μαρτίου 1952 όλα ήταν έτοιμα για το μεγάλο γεγονός που έμελλε να μείνει στην ιστορία ως το πρώτο rock ’n’ roll κονσέρτο. Παρά το τσουχτερό κρύο χιλιάδες νέες και νέοι άρχισαν να σχηματίζουν ουρά μπροστά από της πόρτες του Cleveland Arena που δεν άργησε να γεμίσει. Όταν ο Freed ανέβηκε στη σκηνή για να προλογίσει το γεγονός, ο κόσμος τον υποδέχτηκε με ένα αμόκ ενθουσιασμού, καθώς κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ο άνθρωπος που μέσω της εκπομπής του τους φιλοδωρούσε με τη δική τους μουσική στην πραγματικότητα ήταν λευκός.

Ωστόσο, ένα μικρό αλλά μοιραίο τυπογραφικό λάθος θα μετέτρεπε την «τρομερότερη χοροεσπερίδα», όπως την είχαν χαρακτηρίσει οι διοργανωτές, σε κανονική εξέγερση. Τη στιγμή που ο Mintz πληροφορήθηκε ότι όλα τα εισιτήρια είχαν εξαντληθεί, ζήτησε να τυπωθούν άλλες 9.950 με σκοπό τη διοργάνωση μιας δεύτερης εκδήλωσης λίγο μετά την πρώτη. Ο τυπογράφος όμως ξέχασε να προσθέσει ημερομηνία στα εισιτήρια της δεύτερης κι έτσι όλοι νόμισαν ότι επρόκειτο για μια και μοναδική εκδήλωση.

Συνολικά, μέσα και έξω από το γήπεδο είχαν συγκεντρωθεί περίπου είκοσι χιλιάδες άτομα αλλά όταν γέμισε ο χώρος και έκλεισαν οι πόρτες οι μισοί έμειναν έξω, παρόλο που είχαν εισιτήριο. Άρχισαν να ωρύονται «αφήστε μας να μπούμε», να κοπανάν τις πόρτες και να σπρώχνουν, προσπαθώντας να τις ανοίξουν. Τελικά, αφού έσπασαν τη τζαμαρία της εισόδου, εκατοντάδες άτομα ξεχύθηκαν στον ήδη κατάμεστο χώρο. Όταν έφτασε η αστυνομία ήδη επικρατούσε πανδαιμόνιο. Δόθηκε αμέσως εντολή στους μουσικούς να σταματήσουν, ενώ χρειάστηκε η παρέμβαση  της πυροσβεστικής που προσπάθησε να απομακρύνει το μαινόμενο πλήθος με τις μάνικες. Το πρώτο rock ‘n’ roll κονσέρτο τελείωσε πριν καν αρχίσει.

Το επόμενο πρωί ολόκληρος ο χώρος του Cleveland Arena ήταν σπαρμένος με μπουκάλια ουίσκι. Μιλώντας το επόμενο βράδυ στον WJW, ο Freed ζήτησε συγγνώμη από τους ακροατές του για τα γεγονότα την προηγούμενης βραδιάς. «Αν κάποιος μας είχε πει ότι είκοσι ή είκοσι πέντε χιλιάδες άνθρωποι θα προσπαθούσαν να εισβάλουν σε μια χοροεσπερίδα, θα γελούσαμε και θα τον λέγαμε τρελό».

O Leo Mintz (δεξιά) στο δισκάδικό του

Ο Freed μόλις και μετά βίας γλίτωσε από την κατηγορία του κακουργήματος, αν και τα δημοσιεύματα του τύπου για τη «χοροεσπερίδα» που είχε οργανώσει τον έφεραν στο προσκήνιο της δημοσιότητας. Ωστόσο, η πτώση του θα ήταν το ίδιο απότομη όσο η άνοδός του. Το 1954 έφυγε εν δόξη από το Κλίβελαντ για τη Νέα Υόρκη και το 1957 η τηλεοπτική εκπομπή του πρωτοπόρου DJ στο κανάλι ABC ματαιώθηκε όταν ένας μαύρος χορευτής χόρεψε στη σκηνή με μια λευκή κοπέλα, ξεσηκώνοντας τη μήνη των μετόχων από το Νότο. Η καριέρα του Freed τελείωσε οριστικά όταν κατηγορήθηκε ότι δωροδοκήθηκε από μάνατζερ για να παίζει δίσκους των καλλιτεχνών τους (κάτι που συνέβαινε και συμβαίνει ευρέως) και το 1962 καταδικάστηκε. Πέθανε από επιπλοκές στο συκώτι εξαιτίας χρόνιου αλκοολισμού τρία χρόνια αργότερα σε ηλικία 43 ετών.

Ο Mintz συνέχισε με το δισκάδικό του, δημιούργησε μια αλυσίδα με άλλα πέντε και τα διατήρησε μέχρι το θάνατό του το 1976.

Το Moondog Coronation Ball μπορεί να ατύχησε αλλά έβαλε τα θεμέλια για όλες τις rock συναυλίες που ακολούθησαν. Το Cleveland Arena κατεδαφίστηκε το 1977 και στη θέση του σήμερα υπάρχουν γραφεία του Αμερικανικού Ερυθρού Σταυρού.

Cleveland Arena

 

Από ραδιοφωνική εκπομπή του Alan Freed

 

 


image

Γιάννης Καστάναρας

Ο Γιάννης Καστάναρας είναι καθ’ έξιν και κατ΄ επάγγελμα slacker, συνεκδότης και executive producer (ο,τι κι αν σημαίνει αυτό το πράγμα) του φανζίν Merlin’s Music Box.

Πηγή: http://merlins.gr

Έφυγε από τη ζωή σήμερα η Helin Bolek, μέλος του τουρκικού συγκροτήματος Grup Yorum, που βρίσκονταν σε απεργία πείνας επί 288 ημέρες.

Η Bolek, μαζί με το έτερο μέλος του συγκροτήματος Ibrahim Gokcek, είχαν ξεκινήσει απεργία πείνας διαμαρτυρόμενοι ενάντια στις διώξεις των τουρκικών αρχών, τις απαγωγές και φυλακίσεις συνεργατών τους και μελών του Grup Yorum.

Στις 11 Μάρτη, δυνάμεις της αστυνομίας είχαν εισβάλλει στο σπίτι των Gokcek και Bolek στην Κωνσταντινούπολη και τους συνέλαβαν προκειμένου να τους μεταφέρουν στο νοσοκομείο για να υποβληθούν σε αναγκαστική βίαιη σίτιση.

Μια …άλλη, διαφορετική συναυλία έστησαν χθες βράδυ ο Στάθης Δρογώσης κι ο Μανώλης Φάμελλος. Σπιτική, γεμάτη αλήθεια, ζεστασιά και χιούμορ. Δεδομένων των περιορισμών λόγω της έξαρσης του κορονοϊού συνδέσαμε το λάπτοπ στην τηλεόραση, χαμηλώσαμε τα φώτα και αφεθήκαμε πατώντας το play.

Η Μαρία Φαραντούρη έχει στις αποσκευές της μια αδιαμφισβήτητη διεθνή καλλιτεχνική πορεία, με επιτυχίες που την κατατάσσουν ως μία από τις σπουδαιότερες ερμηνεύτριες που έχει γνωρίσει ποτέ η Ελλάδα. Η φωνή της έχει καταφέρει να παραμείνει αναλλοίωτη στον χρόνο, με την ίδια να διατηρεί την ίδια εκφραστικότητα που είχε στα νεανικά της χρόνια. Την έχουν αποκαλέσει «Μαρία Κάλλας του λαού» (The Daily Telegraph), «Joan Baez της Μεσογείου» (Le Monde), ενώ o Gurdian είχε αναφέρει πως η φωνή της αποτελεί «Δώρο των Θεών του Ολύμπου».

Ένα ακόμη επεισόδιο στην ιστορία διώξεων του αριστερού μουσικού συγκροτήματος Grup Yorum από τις τουρκικές αρχές έλαβε χώρα χθες στην Κωνσταντινούπολη. Πιο συγκεκριμένα, δυνάμεις της αστυνομίας εισέβαλαν τα ξημερώματα της Τετάρτης στο σπίτι των μελών του συγκροτήματος Ibrahim Gokcek και Helin Bolek – οι οποίοι βρίσκονται σε απεργία πείνας για πάνω από 260 μέρες – και τους συνέλαβαν.

Όπως ανέφερε η Επιτροπή Αλληλεγγύης για τους πολιτικούς κρατούμενους στην Τουρκία και το Κουρδιστάν, η αστυνομία μετέφερε στο νοσοκομείο τους απεργούς πείνας προκειμένου να υποβληθούν σε αναγκαστική βίαιη σίτιση. Η αναγκαστική σίτιση είναι βασανιστήριο καθώς μπορεί να τους αφήσει ανάπηρους, τόσο σωματικά όσο και εγκεφαλικά, ή να τους ωθήσει ακόμα και στο θάνατο, δεδομένου πως η κατάσταση της υγείας τους βρίσκεται σε πολύ κρίσιμο στάδιο, αφού διανύουν την 268η μέρα απεργίας.

Με αφορμή τα τραγικά γεγονότα στη Λέσβο και τον Έβρο, το tvxs.gr  ζήτησε από καλλιτέχνες και συγγραφείς το δικό τους σχόλιο. Σήμερα δημοσιεύουμε το σχόλιο του Γιάννη Αγγελάκα.

«Νιώθω ξεθεωμένος και ανήμπορος να γράψω κάτι γι’ αυτή την ανελέητη κτηνωδία που ζούμε όλο και πιο έντονα κάθε μέρα, εδώ και χρόνια. Θα προσπαθήσω άλλη μια αν και δεν ξέρω πια αν έχει νόημα να λέμε και να ξαναλέμε μεταξύ μας πόσο άθλια, πόσο χυδαία και πόσο εύκολα η μετανεοελληνική μας κοινωνία αποφασίζει να πάει κατά διαόλου. Οι λίγοι που μας ακούνε το ξέρουν ήδη.

Μη ξεχνάμε όμως, εκεί έξω υπάρχει πολύς, πάρα πολύς κόσμος τρομαγμένος, χτυπημένος, ηττημένος, ταπεινωμένος, απελπισμένος, χωρίς μέλλον, άρρωστος, ανασφαλής, υποχείριο της σκοτεινής τηλεόρασης και ακόμα πιο σκοτεινών ιδεοληψιών, αποκομμένος από την αληθινή παιδεία, την πνευματικότητα, την αγάπη, τη λογική και την ορθή πληροφορία κι έτσι όλη αυτήν την τεράστια αρνητική του δύναμη την στρέφει εναντίον του, εναντίον της ψυχής του και εναντίον της ανθρώπινης υπόστασής του. Παλεύει να σταθεί όρθιος, κλαδεύοντας τα ίδια του τα πόδια.

Ντρέπομαι που δεν καταφέραμε  να σταματήσουμε μια τέτοια κατρακύλα όλοι εμείς που αυτοπροσδιοριζόμαστε ως ευαίσθητοι, εμπνευσμένοι, καλλιτέχνες, διανοούμενοι κ.λπ. Το χειρότερο όμως και το πιο βαρύ είναι πως οφείλω να ντρέπομαι και για όλους αυτούς τους πολλούς, πολλούς, πάρα πολλούς κι ακόμα περισσότερους που έχουν σταματήσει να ντρέπονται εδώ και χρόνια (εξαιρούνται αυτοί που γεννήθηκαν ξεδιάντροποι και μ’ αυτό τους το ταλέντο μεγαλουργούν ως πολιτικοί)».

Mια ξεχωριστή μουσική αφήγηση για τους μετακινούμενους πληθυσμούς επιχειρούν οι Koza Mostra μέσω του νέου τους τραγουδιού «Requiem», με τη συμμετοχή του Pedro Erazo των Gogol Bordello και ενώνοντας τη φωνή και τις δυνάμεις τους με τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα. Η επίσημη παρουσίαση του τραγουδιού που αναφέρεται στη ζωή ενός παιδιού-πρόσφυγα και η πρωτότυπη συνεργασία με την οργάνωση ανακοινώθηκε σήμερα, Παρασκευή 31 Ιανουαρίου 2020, στο πλαίσιο Συνέντευξης Τύπου που δόθηκε στον πολυχώρο Πολιτισμού και Αθλητισμού “WE”, στη Θεσσαλονίκη με τη συμμετοχή εκπροσώπων του συγκροτήματος και των Γιατρών Χωρίς Σύνορα.

Το ακούσαμε ξαφνικά στο Κύτταρο και όλα άλλαξαν μεμιάς μέσα στο χώρο, ανάμεσα στο κοινό…

Του Δημήτρη Κανελλόπουλου

Δεν θα σας πω τόσο για τη συναυλία – παράσταση του Φοίβου Δεληβοριά στο sold out -πιο sold out δεν γίνεται- Κύτταρο. Τα γνωστά: σχεδόν τρεις ώρες πρόγραμμα, λατρεία, δικά του τραγούδια αλλά και διασκευές, κοριτσόκοσμος βασικά στο κοινό, νέες ηλικίες, συνωστισμός και στο πατάρι ακόμα, οι γνωστές γιορτές που στήνει ο Φοίβος. Παίζει και τα καινούργια του τραγούδια ενώ δεν ξεχνάει και τον Θάνο Μικρούτσικο. Ενώ, χθες, έβγαλε και τους Χατζηφραγκέτα που βρέθηκαν ως φαν στο μαγαζί κι εγένετο πανικός.

Του Κώστα Αναγνώστου

Μουσικό Φεστιβάλ Χίου

Η ιστορία του τρομπετίστα Milad Khawam από τη Δαμασκό της Συρίας.

Ο Milad σπούδασε Κλασική και Αραβική μουσική στη Δαμασκό. Πριν 4 χρόνια αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πατρίδα του κυνηγώντας το όνειρο του για μια νέα ζωή. Πέρασε ως πρόσφυγας από την Τουρκία στη Χίο και στη συνέχεια πήγε στη Γερμανία συνεχίζοντας τις σπουδές του στη μουσική.

Τέσσερα χρόνια μετά επέστρεψε στη Χίο πραγματοποιώντας την ευχή του, να γυρίσει στο νησί που βρέθηκε ως πρόσφυγας, καταξιωμένος πλέον ως μουσικός και να πραγματοποιήσει μία συναυλία παίζοντας τη μουσική του και διδάσκοντας νέα παιδιά.

Συνέντευξη του Φοίβου Δεληβοριά στην Εφημερίδα των Συντακτών

Ο Φοίβος Δεληβοριάς έχει κάτι που δεν βλέπεις, εύκολα, σε άλλους καλλιτέχνες: κάθε χρόνο παρουσιάζει στις εμφανίσεις του και διαφορετικού τύπου πρόγραμμα. «Ο,τι κάνω ακολουθεί την καρδιά μου. Και η καρδιά μου αγαπάει συνέχεια, δεν λιμνάζει, δεν βαριέται» μας λέει ο ίδιος. Ολα τα Σάββατα του Φεβρουαρίου λοιπόν θα παίζει στο Κύτταρο.

Από την Ταράτσα κατευθείαν στο Κύτταρο. «Στην Ταράτσα ήμουν ένα εγγονάκι του Αττίκ. Στο Κύτταρο ένα ανιψάκι του Θείου Νώντα», εξηγεί. «Κι όμως αυτοί οι δύο εαυτοί είναι το ίδιο άτομο. Ο Φοίβος που εξομολογείται, προσπαθεί να αναστήσει ένα παλιό κοινό φρόνημα, σε μια πόλη όπου οι δολοφονίες γίνονται στα πεζοδρόμια, οι δολοφόνοι προστατεύονται και στα μπαράκια το βράδυ όλοι λένε μεταξύ τους ψέματα».

Δεν αποδέχεται την προσφορά για κηδεία δημοσία δαπάνη η οικογένεια του Θάνου Μικρούτσικου, όπως γνωστοποιεί επιστολή της προς την υπουργό Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη.

«Σε μια χώρα που οι δημιουργοί δεν έχουν την δυνατότητα διαχείρισης των πνευματικών τους δικαιωμάτων γιατί να κηδεύονται εκπρόσωποί τους δημοσία δαπάνη;», διερωτώνται στην επιστολή και αναφέρουν: «Συντασσόμαστε δίπλα στους υπόλοιπους δημιουργούς και στο δίκαιο αίτημά μας να δοθεί άμεσα άδεια στην ΕΔΕΜ και δεν αποδεχόμαστε την προσφορά για κηδεία δημοσία δαπάνη».