ΜΟΥΣΙΚΗ

«Ο πατέρας μου δεν εφηύρε το rock ‘n’ roll. Η μουσική υπήρχε ήδη – εκείνος ήταν η μαμή στη γέννησή της. Ωστόσο, βοήθησε στο μεγάλωμα του παιδιού και το υπερασπίστηκε. Υπήρξαν πολλοί άνθρωποι που ήθελαν την εξαφάνιση αυτής της μουσικής καθώς γινόταν ολοένα και πιο δημοφιλής. Την αποκαλούσαν μουσική της ζούγκλας. Πολλοί την έβλεπαν σαν απειλή για την Αμερική των λευκών. Ο πατέρας μου, παίζοντας αυτή τη μουσική, βοήθησε να σπάσουν τα φυλετικά εμπόδια που υπήρχαν για πάρα πολύ καιρό. Το κίνητρό του ωστόσο δεν ήταν ποτέ το κέρδος, αλλά η διάδοση του rock’n’roll για να φέρει κοντά διαφορετικές φυλετικές ταυτότητας για ένα και μόνο λόγο: για να απολαύσουν τη μουσική».

Lance Freed, γιός του DJ Alan Freed

Πριν από εξήντα πέντε χρόνια πραγματοποιήθηκε η πρώτη rock συναυλία στο Κλίβελαντ του Οχάιο, οργανωμένη από δυο ανθρώπους με πάθος για μια μουσική που γεφύρωνε το φυλετικό χάσμα σε μια Αμερική όπου το μίσος εναντίον των μαύρων περίσσευε. Η εκδήλωση έλαβε χώρα στο Cleveland Arena, ένα γήπεδο χωρητικότητας δέκα χιλιάδων ατόμων και εμπνευστές της ήταν δυο οραματιστές που τάραζαν τα ραδιοκύματα παρουσιάζοντας ένα νέο επαναστατικό ήχο φέρνοντας κοντά λευκούς και μαύρους νέους.

Ο ένας ήταν ο ραδιοφωνικός παραγωγός Alan Freed, ο άνθρωπος που θεωρείται ότι το 1951 επινόησε τον όρο rock ‘n’ roll (ένα παλιό υπονοούμενο των bluesmen για το σεξ), θέλοντας να περιγράψει το χορευτικό κομμάτι των rhythm ‘n’ blues δίσκων που έπαιζε στην εκπομπή του The Moondog House και η οποία μεταδιδόταν από τον ραδιοσταθμό WJW της πόλης. Ήξερε ότι στη συντριπτική του πλειοψηφία το κοινό του αποτελούσαν νεαροί Αφροαμερικανοί αλλά αυτό δεν τον ενδιέφερε. Ο δεύτερος ήταν ο Leo Mintz, ιδιοκτήτης του Records Rendezvous, ενός δισκάδικου στις παρυφές της μαύρης κοινότητας του Κλίβελαντ και ο άνθρωπος που είχε πείσει αρχικά τον Freed να προσθέσει το συγκεκριμένο είδος «φυλετικής μουσικής» στο ρεπερτόριό του (μέχρι τότε έπαιζε κλασική μουσική) και έγινε σπόνσορας της εκπομπής του. Πουλώντας δίσκους, είχε διαπιστώσει μια ολοένα και αυξανόμενη πελατεία λευκών νεαρών που εκδήλωναν έντονο ενδιαφέρον για τους μαύρους καλλιτέχνες. Όλα αυτά συνέβαιναν σχεδόν δώδεκα χρόνια πριν τη θέσπιση του νόμου για τα πολιτικά δικαιώματα και, όπως ήταν φυσικό, ο αρχηγός του FBI J Edgar Hoover είχε θέσει τον Freed υπό παρακολούθηση επειδή οι δίσκοι που έπαιζε αποτελούν απειλή για το λευκό κατεστημένο. Ήταν η εποχή του Κόκκινου Φόβου και η Αμερική έψαχνε πάντα για καινούργιους εχθρούς. Το rok ‘n’ roll ήταν ο σατανάς που έμπαινε στα σπίτια των φιλήσυχων πολιτών.

Η εκπομπή του Freed κέρδιζε συνεχώς νέο ακροατήριο και έτσι οι δυο άντρες αποφάσισαν να κάνουν κάτι που δεν είχε ξαναγίνει: να οργανώσουν μια χορευτική εκδήλωση με μερικούς καλλιτέχνες που παρουσιάζονταν από την εκπομπή του Freed. Σαν τίτλο σκέφτηκαν το Moondog Coronation Ball και σαν headliners κάλεσαν τον εξηντάχρονο σαξοφωνίστα Paul Williams με την μπάντα του, τους Hucklebuckers, και τους Tiny Grimes Rockin’ Highlanders (ένα συγκρότημα μαύρων μουσικών που φορούσαν σκωτσέζικα κιλτ), ενώ θα εμφανίζονταν και άλλοι καλλιτέχνες. Ήταν λοιπόν επόμενο ότι τα εισιτήρια που κόστιζαν ενάμιση δολάριο εξαντλήθηκαν εν ριπή οφθαλμού, σχεδόν αποκλειστικά από μέλη της μαύρης κοινότητας του Κλίβελαντ. Στις δυο μοναδικές φωτογραφίες που έχουν διασωθεί από την εκδήλωση δεν υπάρχει κανένας λευκός ανάμεσα στο ακροατήριο.

O Alan Freed

Την Παρασκευή 21 Μαρτίου 1952 όλα ήταν έτοιμα για το μεγάλο γεγονός που έμελλε να μείνει στην ιστορία ως το πρώτο rock ’n’ roll κονσέρτο. Παρά το τσουχτερό κρύο χιλιάδες νέες και νέοι άρχισαν να σχηματίζουν ουρά μπροστά από της πόρτες του Cleveland Arena που δεν άργησε να γεμίσει. Όταν ο Freed ανέβηκε στη σκηνή για να προλογίσει το γεγονός, ο κόσμος τον υποδέχτηκε με ένα αμόκ ενθουσιασμού, καθώς κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ο άνθρωπος που μέσω της εκπομπής του τους φιλοδωρούσε με τη δική τους μουσική στην πραγματικότητα ήταν λευκός.

Ωστόσο, ένα μικρό αλλά μοιραίο τυπογραφικό λάθος θα μετέτρεπε την «τρομερότερη χοροεσπερίδα», όπως την είχαν χαρακτηρίσει οι διοργανωτές, σε κανονική εξέγερση. Τη στιγμή που ο Mintz πληροφορήθηκε ότι όλα τα εισιτήρια είχαν εξαντληθεί, ζήτησε να τυπωθούν άλλες 9.950 με σκοπό τη διοργάνωση μιας δεύτερης εκδήλωσης λίγο μετά την πρώτη. Ο τυπογράφος όμως ξέχασε να προσθέσει ημερομηνία στα εισιτήρια της δεύτερης κι έτσι όλοι νόμισαν ότι επρόκειτο για μια και μοναδική εκδήλωση.

Συνολικά, μέσα και έξω από το γήπεδο είχαν συγκεντρωθεί περίπου είκοσι χιλιάδες άτομα αλλά όταν γέμισε ο χώρος και έκλεισαν οι πόρτες οι μισοί έμειναν έξω, παρόλο που είχαν εισιτήριο. Άρχισαν να ωρύονται «αφήστε μας να μπούμε», να κοπανάν τις πόρτες και να σπρώχνουν, προσπαθώντας να τις ανοίξουν. Τελικά, αφού έσπασαν τη τζαμαρία της εισόδου, εκατοντάδες άτομα ξεχύθηκαν στον ήδη κατάμεστο χώρο. Όταν έφτασε η αστυνομία ήδη επικρατούσε πανδαιμόνιο. Δόθηκε αμέσως εντολή στους μουσικούς να σταματήσουν, ενώ χρειάστηκε η παρέμβαση  της πυροσβεστικής που προσπάθησε να απομακρύνει το μαινόμενο πλήθος με τις μάνικες. Το πρώτο rock ‘n’ roll κονσέρτο τελείωσε πριν καν αρχίσει.

Το επόμενο πρωί ολόκληρος ο χώρος του Cleveland Arena ήταν σπαρμένος με μπουκάλια ουίσκι. Μιλώντας το επόμενο βράδυ στον WJW, ο Freed ζήτησε συγγνώμη από τους ακροατές του για τα γεγονότα την προηγούμενης βραδιάς. «Αν κάποιος μας είχε πει ότι είκοσι ή είκοσι πέντε χιλιάδες άνθρωποι θα προσπαθούσαν να εισβάλουν σε μια χοροεσπερίδα, θα γελούσαμε και θα τον λέγαμε τρελό».

O Leo Mintz (δεξιά) στο δισκάδικό του

Ο Freed μόλις και μετά βίας γλίτωσε από την κατηγορία του κακουργήματος, αν και τα δημοσιεύματα του τύπου για τη «χοροεσπερίδα» που είχε οργανώσει τον έφεραν στο προσκήνιο της δημοσιότητας. Ωστόσο, η πτώση του θα ήταν το ίδιο απότομη όσο η άνοδός του. Το 1954 έφυγε εν δόξη από το Κλίβελαντ για τη Νέα Υόρκη και το 1957 η τηλεοπτική εκπομπή του πρωτοπόρου DJ στο κανάλι ABC ματαιώθηκε όταν ένας μαύρος χορευτής χόρεψε στη σκηνή με μια λευκή κοπέλα, ξεσηκώνοντας τη μήνη των μετόχων από το Νότο. Η καριέρα του Freed τελείωσε οριστικά όταν κατηγορήθηκε ότι δωροδοκήθηκε από μάνατζερ για να παίζει δίσκους των καλλιτεχνών τους (κάτι που συνέβαινε και συμβαίνει ευρέως) και το 1962 καταδικάστηκε. Πέθανε από επιπλοκές στο συκώτι εξαιτίας χρόνιου αλκοολισμού τρία χρόνια αργότερα σε ηλικία 43 ετών.

Ο Mintz συνέχισε με το δισκάδικό του, δημιούργησε μια αλυσίδα με άλλα πέντε και τα διατήρησε μέχρι το θάνατό του το 1976.

Το Moondog Coronation Ball μπορεί να ατύχησε αλλά έβαλε τα θεμέλια για όλες τις rock συναυλίες που ακολούθησαν. Το Cleveland Arena κατεδαφίστηκε το 1977 και στη θέση του σήμερα υπάρχουν γραφεία του Αμερικανικού Ερυθρού Σταυρού.

Cleveland Arena

 

Από ραδιοφωνική εκπομπή του Alan Freed

 

 


image

Γιάννης Καστάναρας

Ο Γιάννης Καστάναρας είναι καθ’ έξιν και κατ΄ επάγγελμα slacker, συνεκδότης και executive producer (ο,τι κι αν σημαίνει αυτό το πράγμα) του φανζίν Merlin’s Music Box.

Πηγή: http://merlins.gr

Συνέντευξη του Φοίβου Δεληβοριά στην Εφημερίδα των Συντακτών

Ο Φοίβος Δεληβοριάς έχει κάτι που δεν βλέπεις, εύκολα, σε άλλους καλλιτέχνες: κάθε χρόνο παρουσιάζει στις εμφανίσεις του και διαφορετικού τύπου πρόγραμμα. «Ο,τι κάνω ακολουθεί την καρδιά μου. Και η καρδιά μου αγαπάει συνέχεια, δεν λιμνάζει, δεν βαριέται» μας λέει ο ίδιος. Ολα τα Σάββατα του Φεβρουαρίου λοιπόν θα παίζει στο Κύτταρο.

Από την Ταράτσα κατευθείαν στο Κύτταρο. «Στην Ταράτσα ήμουν ένα εγγονάκι του Αττίκ. Στο Κύτταρο ένα ανιψάκι του Θείου Νώντα», εξηγεί. «Κι όμως αυτοί οι δύο εαυτοί είναι το ίδιο άτομο. Ο Φοίβος που εξομολογείται, προσπαθεί να αναστήσει ένα παλιό κοινό φρόνημα, σε μια πόλη όπου οι δολοφονίες γίνονται στα πεζοδρόμια, οι δολοφόνοι προστατεύονται και στα μπαράκια το βράδυ όλοι λένε μεταξύ τους ψέματα».

Δεν αποδέχεται την προσφορά για κηδεία δημοσία δαπάνη η οικογένεια του Θάνου Μικρούτσικου, όπως γνωστοποιεί επιστολή της προς την υπουργό Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη.

«Σε μια χώρα που οι δημιουργοί δεν έχουν την δυνατότητα διαχείρισης των πνευματικών τους δικαιωμάτων γιατί να κηδεύονται εκπρόσωποί τους δημοσία δαπάνη;», διερωτώνται στην επιστολή και αναφέρουν: «Συντασσόμαστε δίπλα στους υπόλοιπους δημιουργούς και στο δίκαιο αίτημά μας να δοθεί άμεσα άδεια στην ΕΔΕΜ και δεν αποδεχόμαστε την προσφορά για κηδεία δημοσία δαπάνη».

Mε υψηλούς τόνους καταφέρεται κατά της κυβέρνησης ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου μέσω ανοιχτής επιστολής του, που αναρτήθηκε στην σελίδα του Άσμα 450+, με επίκεντρο την πολιτική της στο θέμα των Πνευματικών Δικαιωμάτων των δημιουργών, κάνοντας λόγο για «τρικλοποδιές»

Επισημαίνει μάλιστα ότι ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης αποδεικνύεται ανακόλουθος προς την προεκλογική του δέσμευση να στηρίξει την δημιουργία της αυτοδιαχειριζόμενης Ένωσης Δικαιούχων Έργων Μουσικής.

«Μού λείπεις εσύ, ναι μού λείπεις εσύ και μοιάζω να είμαι σαν χαμένο νησί…»: Mε αυτούς τους στίχους και μ’ ένα βίντεο που την απεικονίζει να ερμηνεύει το συγκεκριμένο τραγούδι, συνοδευόμενη από τον Θάνο Μικρούτσικο στο πιάνο, θέλησε να εκφράσει τη θλίψη της για τον χαμό του σπουδαίου συνθέτη η Χάρις Αλεξίου.

Πρόκειται για ένα βίντεο που χρονολογείται από το 1986 και το οποίο η αγαπημένη ερμηνεύτρια δημοσίευσε στον προσωπικό της λογαριασμό στο facebook, προκαλώντας συγκίνηση.

του Μάριου Αυγουστάτου

«Suddenly, you were gone, from all the lives you left your mark upon»: Ήταν οι πρώτοι στίχοι που μου ήρθαν στο μυαλό αφότου έμαθα για το θάνατο τού Neil Peart. Στίχοι από το «Afterimage» που είχε γράψει για το θάνατο του φίλου του -και ηχολήπτη σε πολλές ηχογραφήσεις- Robbie Whelan για το άλμπουμ των Rush «Grace Under Pressure» (1984). Προσωπικά με αυτό το δίσκο γνώρισα τους Rush και με οδήγησε στα διαμάντια που ήδη είχαν κυκλοφορήσει, αλλά και ότι επακολούθησε.

Σκοπός της συναυλίας είναι η δημιουργία κοινωνικού ιατρείου με διάφορες ειδικότητες από τις “συλλογικές δράσεις κοινωνικής αλληλεγγύης για το 18 Άνω” για όλες τις ευάλωτες ομάδες.

Αδέλφια η φωνή σας, δύναμή μας, κόντρα στην κανονικότητα που προστάζει η εποχή. Μια μεγάλη ομάδα ανώνυμων αντισωμάτων που με τις ταπεινές μας δυνάμεις και κυρίως με την αγάπη μας αποδεικνύουμε ότι μπορεί να υπάρξει μια άλλη ηθική ενότητας και αλληλεγγύης σ’ ένα ταξίδι με πυξίδα το έμφυτο ένστικτο δίχως χάρτη και αγκυλώσεις.

Η πρώτη συνέντευξη καλλιτέχνη για το 2020 είναι αυτή με τον λαϊκό τραγουδιστή Γιώργο Μαργαρίτη. Μία φιλική κουβέντα που διαβάζεται απολαυστικά σαν μία αναδρομή στη ζωή του ερμηνευτή που ήρθε από τα Τρίκαλα στην Αθήνα σε εφηβική ηλικία, έχοντας τα εύσημα του Τσιτσάνη, για να γράψει τη δική του ιστορία! 

Επιστολή κατά της εισαγγελικής πρότασης για την Χρυσή Αυγή υπογράφουν 336 ράπερ της ελληνικής σκηνής, εκφράζοντας την οργή τους για ασκώντας κριτική στην εισαγγελέα Αδαμαντία Οικονόμου.

«Για μας είναι σαφές, ότι πολιτικοί παράγοντες καθορίζουν άμεσα το δικαστικό σύστημα και τις αποφάσεις του. Αυτοί που σκότωσαν τον αδερφό μας, δε θα βρουν ποτέ ξανά χώρο να αναπνεύσουν στους δρόμους, στις πλατείες, στις γειτονιές μας!» αναφέρουν στο κείμενο που δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα Ραπ Συσπείρωση για τον Παύλο, και υπογραμμίζουν «για το δίκιο, για την ελευθερία, για τον Παύλο!».