ΜΟΥΣΙΚΗ

«Ο πατέρας μου δεν εφηύρε το rock ‘n’ roll. Η μουσική υπήρχε ήδη – εκείνος ήταν η μαμή στη γέννησή της. Ωστόσο, βοήθησε στο μεγάλωμα του παιδιού και το υπερασπίστηκε. Υπήρξαν πολλοί άνθρωποι που ήθελαν την εξαφάνιση αυτής της μουσικής καθώς γινόταν ολοένα και πιο δημοφιλής. Την αποκαλούσαν μουσική της ζούγκλας. Πολλοί την έβλεπαν σαν απειλή για την Αμερική των λευκών. Ο πατέρας μου, παίζοντας αυτή τη μουσική, βοήθησε να σπάσουν τα φυλετικά εμπόδια που υπήρχαν για πάρα πολύ καιρό. Το κίνητρό του ωστόσο δεν ήταν ποτέ το κέρδος, αλλά η διάδοση του rock’n’roll για να φέρει κοντά διαφορετικές φυλετικές ταυτότητας για ένα και μόνο λόγο: για να απολαύσουν τη μουσική».

Lance Freed, γιός του DJ Alan Freed

Πριν από εξήντα πέντε χρόνια πραγματοποιήθηκε η πρώτη rock συναυλία στο Κλίβελαντ του Οχάιο, οργανωμένη από δυο ανθρώπους με πάθος για μια μουσική που γεφύρωνε το φυλετικό χάσμα σε μια Αμερική όπου το μίσος εναντίον των μαύρων περίσσευε. Η εκδήλωση έλαβε χώρα στο Cleveland Arena, ένα γήπεδο χωρητικότητας δέκα χιλιάδων ατόμων και εμπνευστές της ήταν δυο οραματιστές που τάραζαν τα ραδιοκύματα παρουσιάζοντας ένα νέο επαναστατικό ήχο φέρνοντας κοντά λευκούς και μαύρους νέους.

Ο ένας ήταν ο ραδιοφωνικός παραγωγός Alan Freed, ο άνθρωπος που θεωρείται ότι το 1951 επινόησε τον όρο rock ‘n’ roll (ένα παλιό υπονοούμενο των bluesmen για το σεξ), θέλοντας να περιγράψει το χορευτικό κομμάτι των rhythm ‘n’ blues δίσκων που έπαιζε στην εκπομπή του The Moondog House και η οποία μεταδιδόταν από τον ραδιοσταθμό WJW της πόλης. Ήξερε ότι στη συντριπτική του πλειοψηφία το κοινό του αποτελούσαν νεαροί Αφροαμερικανοί αλλά αυτό δεν τον ενδιέφερε. Ο δεύτερος ήταν ο Leo Mintz, ιδιοκτήτης του Records Rendezvous, ενός δισκάδικου στις παρυφές της μαύρης κοινότητας του Κλίβελαντ και ο άνθρωπος που είχε πείσει αρχικά τον Freed να προσθέσει το συγκεκριμένο είδος «φυλετικής μουσικής» στο ρεπερτόριό του (μέχρι τότε έπαιζε κλασική μουσική) και έγινε σπόνσορας της εκπομπής του. Πουλώντας δίσκους, είχε διαπιστώσει μια ολοένα και αυξανόμενη πελατεία λευκών νεαρών που εκδήλωναν έντονο ενδιαφέρον για τους μαύρους καλλιτέχνες. Όλα αυτά συνέβαιναν σχεδόν δώδεκα χρόνια πριν τη θέσπιση του νόμου για τα πολιτικά δικαιώματα και, όπως ήταν φυσικό, ο αρχηγός του FBI J Edgar Hoover είχε θέσει τον Freed υπό παρακολούθηση επειδή οι δίσκοι που έπαιζε αποτελούν απειλή για το λευκό κατεστημένο. Ήταν η εποχή του Κόκκινου Φόβου και η Αμερική έψαχνε πάντα για καινούργιους εχθρούς. Το rok ‘n’ roll ήταν ο σατανάς που έμπαινε στα σπίτια των φιλήσυχων πολιτών.

Η εκπομπή του Freed κέρδιζε συνεχώς νέο ακροατήριο και έτσι οι δυο άντρες αποφάσισαν να κάνουν κάτι που δεν είχε ξαναγίνει: να οργανώσουν μια χορευτική εκδήλωση με μερικούς καλλιτέχνες που παρουσιάζονταν από την εκπομπή του Freed. Σαν τίτλο σκέφτηκαν το Moondog Coronation Ball και σαν headliners κάλεσαν τον εξηντάχρονο σαξοφωνίστα Paul Williams με την μπάντα του, τους Hucklebuckers, και τους Tiny Grimes Rockin’ Highlanders (ένα συγκρότημα μαύρων μουσικών που φορούσαν σκωτσέζικα κιλτ), ενώ θα εμφανίζονταν και άλλοι καλλιτέχνες. Ήταν λοιπόν επόμενο ότι τα εισιτήρια που κόστιζαν ενάμιση δολάριο εξαντλήθηκαν εν ριπή οφθαλμού, σχεδόν αποκλειστικά από μέλη της μαύρης κοινότητας του Κλίβελαντ. Στις δυο μοναδικές φωτογραφίες που έχουν διασωθεί από την εκδήλωση δεν υπάρχει κανένας λευκός ανάμεσα στο ακροατήριο.

O Alan Freed

Την Παρασκευή 21 Μαρτίου 1952 όλα ήταν έτοιμα για το μεγάλο γεγονός που έμελλε να μείνει στην ιστορία ως το πρώτο rock ’n’ roll κονσέρτο. Παρά το τσουχτερό κρύο χιλιάδες νέες και νέοι άρχισαν να σχηματίζουν ουρά μπροστά από της πόρτες του Cleveland Arena που δεν άργησε να γεμίσει. Όταν ο Freed ανέβηκε στη σκηνή για να προλογίσει το γεγονός, ο κόσμος τον υποδέχτηκε με ένα αμόκ ενθουσιασμού, καθώς κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ο άνθρωπος που μέσω της εκπομπής του τους φιλοδωρούσε με τη δική τους μουσική στην πραγματικότητα ήταν λευκός.

Ωστόσο, ένα μικρό αλλά μοιραίο τυπογραφικό λάθος θα μετέτρεπε την «τρομερότερη χοροεσπερίδα», όπως την είχαν χαρακτηρίσει οι διοργανωτές, σε κανονική εξέγερση. Τη στιγμή που ο Mintz πληροφορήθηκε ότι όλα τα εισιτήρια είχαν εξαντληθεί, ζήτησε να τυπωθούν άλλες 9.950 με σκοπό τη διοργάνωση μιας δεύτερης εκδήλωσης λίγο μετά την πρώτη. Ο τυπογράφος όμως ξέχασε να προσθέσει ημερομηνία στα εισιτήρια της δεύτερης κι έτσι όλοι νόμισαν ότι επρόκειτο για μια και μοναδική εκδήλωση.

Συνολικά, μέσα και έξω από το γήπεδο είχαν συγκεντρωθεί περίπου είκοσι χιλιάδες άτομα αλλά όταν γέμισε ο χώρος και έκλεισαν οι πόρτες οι μισοί έμειναν έξω, παρόλο που είχαν εισιτήριο. Άρχισαν να ωρύονται «αφήστε μας να μπούμε», να κοπανάν τις πόρτες και να σπρώχνουν, προσπαθώντας να τις ανοίξουν. Τελικά, αφού έσπασαν τη τζαμαρία της εισόδου, εκατοντάδες άτομα ξεχύθηκαν στον ήδη κατάμεστο χώρο. Όταν έφτασε η αστυνομία ήδη επικρατούσε πανδαιμόνιο. Δόθηκε αμέσως εντολή στους μουσικούς να σταματήσουν, ενώ χρειάστηκε η παρέμβαση  της πυροσβεστικής που προσπάθησε να απομακρύνει το μαινόμενο πλήθος με τις μάνικες. Το πρώτο rock ‘n’ roll κονσέρτο τελείωσε πριν καν αρχίσει.

Το επόμενο πρωί ολόκληρος ο χώρος του Cleveland Arena ήταν σπαρμένος με μπουκάλια ουίσκι. Μιλώντας το επόμενο βράδυ στον WJW, ο Freed ζήτησε συγγνώμη από τους ακροατές του για τα γεγονότα την προηγούμενης βραδιάς. «Αν κάποιος μας είχε πει ότι είκοσι ή είκοσι πέντε χιλιάδες άνθρωποι θα προσπαθούσαν να εισβάλουν σε μια χοροεσπερίδα, θα γελούσαμε και θα τον λέγαμε τρελό».

O Leo Mintz (δεξιά) στο δισκάδικό του

Ο Freed μόλις και μετά βίας γλίτωσε από την κατηγορία του κακουργήματος, αν και τα δημοσιεύματα του τύπου για τη «χοροεσπερίδα» που είχε οργανώσει τον έφεραν στο προσκήνιο της δημοσιότητας. Ωστόσο, η πτώση του θα ήταν το ίδιο απότομη όσο η άνοδός του. Το 1954 έφυγε εν δόξη από το Κλίβελαντ για τη Νέα Υόρκη και το 1957 η τηλεοπτική εκπομπή του πρωτοπόρου DJ στο κανάλι ABC ματαιώθηκε όταν ένας μαύρος χορευτής χόρεψε στη σκηνή με μια λευκή κοπέλα, ξεσηκώνοντας τη μήνη των μετόχων από το Νότο. Η καριέρα του Freed τελείωσε οριστικά όταν κατηγορήθηκε ότι δωροδοκήθηκε από μάνατζερ για να παίζει δίσκους των καλλιτεχνών τους (κάτι που συνέβαινε και συμβαίνει ευρέως) και το 1962 καταδικάστηκε. Πέθανε από επιπλοκές στο συκώτι εξαιτίας χρόνιου αλκοολισμού τρία χρόνια αργότερα σε ηλικία 43 ετών.

Ο Mintz συνέχισε με το δισκάδικό του, δημιούργησε μια αλυσίδα με άλλα πέντε και τα διατήρησε μέχρι το θάνατό του το 1976.

Το Moondog Coronation Ball μπορεί να ατύχησε αλλά έβαλε τα θεμέλια για όλες τις rock συναυλίες που ακολούθησαν. Το Cleveland Arena κατεδαφίστηκε το 1977 και στη θέση του σήμερα υπάρχουν γραφεία του Αμερικανικού Ερυθρού Σταυρού.

Cleveland Arena

 

Από ραδιοφωνική εκπομπή του Alan Freed

 

 


image

Γιάννης Καστάναρας

Ο Γιάννης Καστάναρας είναι καθ’ έξιν και κατ΄ επάγγελμα slacker, συνεκδότης και executive producer (ο,τι κι αν σημαίνει αυτό το πράγμα) του φανζίν Merlin’s Music Box.

Πηγή: http://merlins.gr

Έφυγε από τη ζωή η Σωτηρία Λεονάρδου, μια ξεχωριστή τραγουδίστρια και ηθοποιός.

Η Σωτηρία Λεονάρδου, μεταξύ άλλων, είχε συμμετάσχει σε δουλειές του Νικόλα Άσιμου (Παράνομες κασέτες, Το φανάρι του Διογένη).

Πολλοί τη θυμόμαστε από τη συμμετοχή της στην ταινία «Ρεμπέτικο» του Κώστα Φέρρη. Είχε βραβευθεί το 1984 με το βραβείο Α’ Γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1984 για το «Ρεμπέτικο».

Η Σωτηρία Λεονάρδου είχε κυκλοφορήσει τα άλμπουμ «Δεν έχω χρόνο μάτια μου», «Γυναίκες» και «MIS».  Είχε συνεργαστεί ερμηνευτικά με τους Σταύρο Ξαρχάκο, Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, Πυξ Λαξ κ.α και είχε συμμετάσχει σε πολλές συναυλίες της Λαϊκής Ορχήστρας Μίκης Θεοδωράκης.

Μπαίνει στη δισκογραφία με το τραγούδι «Μια αγάπη για το καλοκαίρι». Ο Μιχάλης Βιολάρης, η Πόπη Αστεριάδη, η Αρλέτα, η Καίτη Χωματά, η Αλέκα Μαβίλη, ήταν οι φωνές που χρησιμοποίησε για να βγει ο νέος ήχος που ήθελε και να ξεκινήσει ένα ολόκληρο ρεύμα που πρώτος ο ίδιος αποκάλεσε και πρότεινε στον Πατσιφά να το πουν «Νέο Κύμα», μετάφραση από το γαλλικό Nouvelle Vague.

Μετά το Νέο Κύμα, ακολουθούν οι σημαντικοί δίσκοι του όπως οι τρεις «Ανθολογίες», το «Εκείνο το καλοκαίρι» (Α΄ Βραβείο Μουσικής Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 1971) και η «Οδός Αριστοτέλους». Εκείνη την εποχή αρχίζει να μεταστρέφει τη μουσική του και την οδηγεί προς τα λαϊκά, μ’ έναν όμως εντελώς δικό του φιλτραρισμένο ήχο, απεξαρτημένο από τους βαρείς «δρόμους» της Ανατολής. Έπαιξε ρόλο βέβαια και ο Τάκης Λαμπρόπουλος, ο έτερος πυλώνας του ελληνικού τραγουδιού, με τον οποίο υπέγραψε συμβόλαιο για την Columbia.
Έχει μελοποιήσει στίχους των Λευτέρη Παπαδόπουλου, Γιώργου Παπαστεφάνου, αλλά και ποιήματα των Βασίλη Ρώτα, Γεωργίου Βιζυηνού, Μυρτιώτισσας, Νίκου Καββαδδία, Μίλτου Σαχτούρη κ.ά.

Είναι γνωστό ότι οι Ναζί μισούν… Όπως ήταν φυσικό, το μίσος στρεφόταν και κατά της μουσικής (εκτός των εμβατηρίων και των ελαφρών, ακίνδυνων σουξέ), πόσον μάλλον κατά της jazz που, σύμφωνα με τη γενικότερη ιδεολογία και τις απόψεις τόσο της ναζιστικής ηγεσίας όσο και των κατά τόπους γκαουλάιτερ (κυβερνήτες), ήταν υποδεέστερη, ήταν η μουσική των «νέγρων υπανθρώπων».

Τις προηγούμενες μέρες στην Χιλή, ο τρομοκρατημένος από το ξέσπασμα της λαϊκής οργής πρόεδρος Σεμπάστιαν Πινιέρα, επέβαλλε μέτρα εκτάκτου ανάγκης σε μεγάλο μέρος της χώρας.

«Η δημοκρατία δεν έχει μόνο δικαίωμα, έχει υποχρέωση να αμυνθεί, χρησιμοποιώντας όλα τα όργανα που διαθέτει (…) για να αγωνιστεί εναντίον όσων προσπαθούν να την καταστρέψουν», είχε δηλώσει.

Έντονα πολιτικά μηνύματα είχε η τελευταία συναυλία των Villagers of Ioannina City στο Θέατρο Βράχων.
Ήδη σε ανακοίνωση πριν τη συναυλία, η διοργάνωση είχε ενημερώσει τον κόσμο ότι, αφενός κατά τη διάρκεια της συναυλίας θα γινόταν χρήση έντονων οπτικών εφέ (strong visuals) και γι’ αυτό εφιστούσαν την προσοχή των ατόμων με ευαισθησίες στα μάτια, ενώ αφετέρου προειδοποιούσαν ότι το επίπεδο της έντασης του ήχου θα ήταν πολύ υψηλό. Όμως η στιγμή της βραδιάς ήταν τα μηνύματα που εμφανίστηκαν πάνω στη σκηνή όταν ακούστηκε ένα από τα πλέον δημοφιλή τραγούδια του συγκροτήματος, το «Καρακόλια».
Πάνω στη σκηνή εμφανίστηκαν πολιτικά μηνύματα. Για τον Αλέξη Γρηγορόπουλο, «Ναι, αλλά τί γύρευε στα Εξάρχεια ο δεκαπεντάχρονος», για τον Παύλο Φύσσα «Τον σκότωσαν για το ποδόσφαιρο» , τον Ζακ Κωστόπουλο «Τοξικομανής κρατώντας μαχαίρι επιχείρησε να ληστέψει κοσμηματοπωλείο και τραυματίστηκε θανάσιμα από σπασμένα γυαλιά», μηνύματα που αναφέρονταν στις πρόσφατες αστυνομικές επιχειρήσεις εκκένωσης καταλήψεων στο κέντρο της Αθήνας «Αστυνομική επιχείρηση για εκκένωση υπό κατάληψη κτιρίων με 260 αλλοδαπούς», και το προσφυγικό. Τελευταίο μήνυμα που εμφανίστηκε στη σκηνή ήταν το «…ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΣΑΣ».
Πηγή: www.lifo.gr

Ο Ζακ το «πρεζάκι» που ναι εν τέλει καθαρός
Τον δικάσανε μια μέρα να πεθαίνει διαρκώς

Χτες ο Αποστόλης Μπαρμπαγιάννης, ο Τσολιάς της Ελληνοφρένειας, ανέβασε στο διαδίκτυο την μπαλάντα για τον Ζακ. Το ίδιο βράδυ το τραγούδησε στο Φεστιβάλ της ΚΝΕ, στη σκηνή των φοιτητών και των νέων εργαζομένων, όπου έγινε το αδιαχώρητο.

Μπορείτε να το ακούσετε στη συνέχεια.

Στίχοι

Η μπαλάντα για τον Ζακ

[Θα σας πω μια ιστορία για τον Ζακ. Που δεν είχε φάει αρκετές κλωτσιές
απ’ τη ζωή και χρειαζόταν μερικές ακόμα για να αποκαμωθεί.
Για τον Ζακ που πριν προλάβουν να τον θάψουν στο χώμα, φρόντισαν να τον θάψουν στις
συνειδήσεις, κολλώντας του την ταμπέλα του πρεζάκια και της αδερφής.]

Ο Ζακ που ήταν Zackie κι ήταν κι οροθετικός
Πήγε ξάφνου μια μέρα και του απείλησε το βιος
Δίχως όπλο δίχως σώμα, θολωμένα τα μυαλά
Κι έτσι θα χανε ο αφέντης όλα του τα ιερά

Ο Ζακ που ήταν Zackie κι ήταν κι οροθετικός
Κι όταν φύσαγε αέρας σωριαζόταν πίσω μπρος
Σε ένα ούριο αεράκι, για τη δίψα του γραφιά
Έπεσε στο δρόμο πάνω στα ακράτητα σκυλιά

Και το πόδι του εμπόρου, που αγαπούσε την κλωτσιά
Έριξε τον Ζακ στον δρόμο και του έμαθε καλά
Πως η μπότα του αφέντη και το στίγμα που χε ο Ζακ
Θα του βγάλουνε με μίσος, στο τσιμέντο τα μυαλά

Κι είπε στη νοικοκυρά του, αφού σκούπισε καλά
Λερωμένος με λαγνεία, και αίμα μέχρι τα μαλλιά
Πλύνε μου τα αίματά του, μη σου φάω τα σωθικά!
Τώρα ξέρω πως σκοτώνουν, έχω βλέμμα του φονιά

Ο Ζακ το «πρεζάκι» που ναι εν τέλει καθαρός
Τον δικάσανε μια μέρα να πεθαίνει διαρκώς
κι όποιος είπε πως δεν είδε και του κράτους την κλωτσιά
θα ‘ρθει η μέρα που θα ρίξουν τα παιδιά του στα σκυλιά

Ο Ζακ το «πρεζάκι» που ναι εν τέλει καθαρός
Τον δικάσανε μια μέρα να πεθαίνει διαρκώς

Αποστόλης Μπαρμπαγιάννης
Η μπαλάντα για τον Ζακ
Στίχοι: Αποστόλης Μπαρμπαγιάννης
Μουσική: Βαγγέλης Τούντας – Αποστόλης Μπαρμπαγιάννης

Ενορχήστρωση: Βαγγέλης Τούντας

Έπαιξαν οι μουσικοί:
Τύμπανα: Στέφανος Δημητρίου
Μπάσο: Νίκος Τσιμπινός
Ηλ. Κιθάρες: Δημήτρης Στασινός
Πλήκτρα-Programming: Βαγγέλης Τούντας

Vocals: Μυρτώ Βασιλείου

Οι Ηχογραφήσεις έγιναν στο Voices Lab Studio από τον Βαγγέλη Τούντα, και στο Subway Recording Studios από τον Γιάννη Παξεβάνη.

Μίξη – Mastering: Γιάννης Παξεβάνης Pytzamax
Studio Release Date: 19 Σεπτεμβρίου 2019

Πρωταγωνιστεί: Μιχάλης Σαράντης
Σκηνοθεσία: Κώστας Γρηγοράκης
Σενάριο: Αποστόλης Μπαρμπαγιάννης
Φωτογραφία: Γιώργος Μιχελής
Μοντάζ: Γιάννης Μυλωνάς
MUA: Κορίννα Τακαρώνη / COREINNA
Διεύθυνση Παραγωγής: Χρήστος Καρτέρης

Το γύρισμα έγινε στον Τεχνοχώρο Cartel
Το γύρισμα για τον Γύρο του Θανάτου έγινε τον Αύγουστο του 2012 στην Guca της Σερβίας.

Ευχαριστούμε τους: Νίκο Καραγέωργο Λυδία Μιχαήλ Ανδρέα Τσαντάκη

Όλοι οι συντελεστές συνεργάστηκαν αφιλοκερδώς, αφιερώνοντας τον χρόνο και την αξία της δουλειάς τους στη μνήμη του Ζακ Κωστόπουλου, καταδικάζοντας κάθε μορφή κοινωνικού ρατσισμού, ομοφοβίας και εν τέλει φασισμού. Α.Μ.

 

Πηγή:http://www.katiousa.gr

Το βιογραφικό του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα

Ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας γεννήθηκε στο Βόλο και σε ηλικία 6 ετών αρχίζει μαθήματα πιάνου για ένα μόλις χρόνο. Σε ηλικία 9 ετών αγοράζει τον πρώτο του δίσκο, το Help των Beattles. Σε τρία χρόνια ανακαλύπτει το Revolver, και πάλι των Beattles. Η πρώτη δουλειά που κάνει είναι στην αποθήκη της δισκογραφικής εταιρείας Μίνως Μάτσας και Υιός, αλλά η ασυνέπεια στο ωράριο της εταιρείας είναι η αιτία που τον διώχνουν (συμπτωματικά τα προσωπικά του albums κυκλοφορούν από την MINOS-EMI). Το σχολείο το έχει σταματήσει προ πολλού, γιατί δεν τα πήγαινε καλά στα μαθήματα, αλλά και γιατί είχε τσακωθεί μ’ ένα καθηγητή του, με αποτέλεσμα να αποβληθεί από όλα τα γυμνάσια! Ακολουθούν δεκάδες δουλειές, όπως μπάρμαν, παρκαδόρος, σερβιτόρος σε καφετέρια και πολλές άλλες. Στο στρατό υπηρετεί 14 μήνες σαν προστάτης (και άλλους 5-6 μήνες φυλακή !!!).

Το 1991, ο Βρετανός τραγουδιστής, τραγουδοποιός και πρώτη φωνή των Queen, Φρέντι Μέρκιουρι, πέθανε σε ηλικία 45 χρόνων, εξαιτίας περιπλοκών στην υγεία του που οφείλονταν στο AIDS. Χθες Πέμπτη, για να σηματοδοτηθεί η ημέρα που θα γιόρταζε ο Φρέντι τα 73α γενέθλιά του, δόθηκε στη δημοσιότητα βίντεο κινούμενων σχεδίων, στο οποίο δύο λευκοκύτταρα ερωτεύονται το ένα το άλλο.

Με στόχο να γίνει συνείδηση σε όσο το δυνατόν περισσότερους ο συνεχιζόμενος, παγκοσμίως, αγώνας κατά του AIDS, το τεσσάρων λεπτών βίντεο που έδωσε στη δημοσιότητα η Universal Music Group συνοδεύει την επιτυχία, του 1985, του Φρέντι «Love Me Like There’s No Tomorrow». Η ιστορία των δύο λευκοκυττάρων, το ένα από τα οποία έχει προσβληθεί από τον ιό, αναδεικνύει τη δύναμη του έρωτα που υπερνικά τον φόβο και την άγνοια.

Ο παγκοσμίου φήμης μπασίστας, τραγουδιστής και τραγουδοποιός Ρότζερ Γουότερς θα ερμηνεύσει το εμβληματικό τραγούδι των Pink Floyd, «Wish You Were Here», στο Λονδίνο σήμερα, Δευτέρα 2 Σεπτεμβρίου, εις ένδειξη αλληλεγγύης προς τον Τζούλιαν Ασάνζ.

Η ερμηνεία θα λάβει χώρα στις έξι το απόγευμα μπροστά από το γραφείο της Βρετανής υπουργού Εσωτερικών Πρίτι Πατέλ στην οδό Μάρσαμ, στην καρδιά του Λονδίνου, σε μία εκδήλωση με αιτήματα υπέρ της ελευθερίας του λόγου και κατά της έκδοσης του Ασάνζ στις ΗΠΑ.

Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ/ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

1000 φοιτητές, μέλη πολιτικών και κοινωνικών οργανώσεων και πολύς αλληλέγγυος κόσμος διαδηλώσαμε σήμερα το απόγευμα για να εκφράσουμε τη δυσαρέσκεια μας για όλα όσα...