ΕΡΕΥΝΕΣ

1Ψιλό γαζί μας δουλεύει η ελληνική άρχουσα τάξη και οι κυβερνήσεις της. Πρώτη στον κόσμο είναι όσον αφορά την ιδιοκτησία πλοίων με 100 δισεκατομμύρια δολάρια. Ακολουθούν Ιαπωνία, Κίνα, ΗΠΑ και άλλες παρακατιανές δυνάμεις. Αλλά τα λεφτά δεν φτάνουν για μισθούς και συντάξεις. Και ο άλλος που ζήλωσε τη δόξα του Γιωργάκη, σπιθαμή γης δεν χαρίζει λέει στην Τουρκία. Ε, βέβαια: τη φυλάει για τους Έλληνες εφοπλιστές και την υπόλοιπη ελληνική άρχουσα τάξη. Δεν θέλουν ξένους στη γιορτή τους…*

Στην ελληνική πρωτιά στην παγκόσμια ναυτιλία, στέκεται με δημοσίευμά της, η γερμανική «Die Welt», η οποία αναφέρει και την κινεζική προσπέραση στον στόλο πλοίων μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων.

Επικαλούμενη,πρόσφατα στοιχεία πλοίων της «Vesselsvalue», η εφημερίδα αναφέρει πως «η Ελλάδα, παρά την οικονομική κρίση, με στόλο αξίας 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων, είναι η υπ΄αριθμόν ένα χώρα στην παγκόσμια κατάταξη των εμπορικών στόλων – ακολουθούμενη από κοντά από την Ιαπωνία και την Κίνα. Στην κατάταξη ακολουθούν οι ΗΠΑ, η Σιγκαπούρη, η Νορβηγία και η Γερμανία. Ιδιαίτερα, τα ελληνικά πετρελαιοφόρα (35,7 δισ. δολάρια) συμβάλλουν στο αποτέλεσμα αυτό». 

1Μόνο δύο στους τρεις νέους στις ΗΠΑ είναι απολύτως βέβαιοι ότι η Γη είναι σφαιρική (και το 4% είναι σίγουροι ότι είναι επίπεδη – αν δεν κάνουν πλάκα!)

Μπορεί να βρίσκονται ανάμεσά μας και να μην είναι τόσο λίγοι τελικά. Μιλάμε για όσους είτε πιστεύουν ότι η Γη είναι επίπεδη, είτε «απλώς» δεν είναι βέβαιοι ότι είναι σφαιρική. Είναι μάλλον ανησυχητικό ότι μόνο δύο στους τρεις νέοι ηλικίας 18 έως 24 ετών στις ΗΠΑ (ποσοστό 66%) δηλώνουν απολύτως πεπεισμένοι ότι ο πλανήτης μας είναι σφαιρικός.

1Και αν δουλέψεις αρκετά σκληρά, μπορεί μια μέρα να είναι και το αφεντικό σου ένας από αυτούς

Σύμφωνα με έρευνα της Βουλής των Κοινοτήτων του Ηνωμένου Βασιλείου, το πλουσιότερο 1% του πληθυσμού, θα ελέγχει τα δύο τρίτα του παγκόσμιου πλούτου μέχρι το 2030.

 

Συγκεκριμένα, μέχρι το 2030, το 1% αναμένεται να ελέγχει το 64% του παγκόσμιου πλούτου, ενώ ακόμα και αν η συσσώρευση αυτή επιβραδυνθεί λόγω της οικονομικής κρίσης, πάλι θα ελέγχει περισσότερο από το μισό παγκόσμιο πλούτο. Από το 2008, από τη χρονιά δηλαδή που τα σημάδια της οικονομικής κρίσης έγιναν ορατά, ο πλούτος του 1% αυξάνεται με ρυθμό 6% κάθε χρόνο, ποσοστό που μέχρι το 2030 θα μεταφράζεται σε 305 τρισεκατομμύρια δολάρια, από τα 140 τρισεκατομμύρια δολάρια που ελέγχει σήμερα.

1Η μισθολογική ανισότητα των φύλων υπάρχει και στην Ελλάδα. Το μέσο ημερομίσθιο για τις γυναίκες ανέρχεται σε 39,49 ευρώ, ήτοι περίπου οκτώ ευρώ λιγότερα από τις αντίστοιχες αποδοχές των ανδρών συναδέλφων τους.

Μισθολογικές ανισότητες υπέρ των ανδρών και σε βάρος των γυναικών που εργάζονται τον ιδιωτικό τομέα καταδεικνύουν τα νεότερα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα ο Ενιαίος Φορέας Κοινωνικής Ασφάλισης.
Το μέσο ημερομίσθιο για τις γυναίκες ανέρχεται σε 39,49 ευρώ, ήτοι περίπου οκτώ ευρώ λιγότερα από τις αντίστοιχες αποδοχές των ανδρών συναδέλφων τους, που υπολογίζονται στα 47,40 ευρώ.

1Στην πρόσφατη ιστορία της Ελλάδας πάντα θυμάμαι ότι προκαλούσε σε πολλούς μεγάλη απορία η δήλωση των εκπροσώπων της Εκκλησίας ότι το 99% των Ελλήνων είναι ορθόδοξοι χριστιανοί.

Πάνω σε αυτόν τον ισχυρισμό βασίστηκαν μεγάλες πιέσεις από την Εκκλησία που ακόμα και σήμερα διαμορφώνουν την κοινωνία.

Για παράδειγμα, από τα βασικά αιτήματα μιας ουδετερόθρησκης κοινωνίας, μόνο αυτό της εξίσωσης του πολιτικού γάμου έχει ικανοποιηθεί από τη δεκαετία του ‘80.

Picture5

«Φθάσαμε στην Κω, μας βούλιαξαν τη βάρκα και βρεθήκαμε όλοι στη θάλασσα» θυμάται ο Ζαΐν, ο οποίος έκανε πάνω από 6.000 χιλιόμετρα όταν αναγκάστηκε να φύγει από το Πακιστάν – Ο αριθμός των ασυνόδευτων ανηλίκων αγγίζει τα 3.000

Λίγο πριν πεθάνει ο πατέρας του τού είπε πως η Ελλάδα είναι η χώρα στην οποία θα πρέπει να πάει όταν τα πράγματα αγριέψουν στο Πακιστάν. Εξι μήνες αργότερα, ο 14χρονος Ζαΐν αναγκάστηκε να φύγει από το σπίτι του και να διανύσει πάνω από 6.000 χιλιόμετρα μέχρι να φτάσει στην Κω.

Τον Μάρτιο του 2016, όταν τα σύνορα των Βαλκανίων είχαν πια κλείσει, ο ανήλικος από το Πακιστάν, έπειτα από παρότρυνση της μητέρας του, ξεκίνησε το ταξίδι για την Ελλάδα. Η κατάσταση στη χώρα του και μέσα στους κόλπους της ευρύτερης οικογένειάς του ήταν τεταμένη οπότε το ταξίδι - όσο επικίνδυνο κι αν αποδεικνυόταν - ήταν μονόδρομος για το μικρό αγόρι. Σε αντίθεση με άλλους ασυνόδευτους ανήλικους, που τελικός προορισμός τους ήταν κάποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα, το αγόρι ήθελε να έρθει και να μείνει στην Ελλάδα, να πάει σχολείο και να δουλέψει εδώ, όπως άλλωστε του είχε πει ο πατέρας του που είχε έρθει στη χώρα μας, πριν πεθάνει από καρκίνο.
Ολομόναχος χωρίς την προστασία ενηλίκου ξεκίνησε από το Πακιστάν για την Τουρκία. Το ταξίδι κόστισε στην οικογένεια του Ζαΐν 2.500 ευρώ. Γενικά δεν φοβήθηκε, λέει στα «ΝΕΑ», παρά μόνο όταν περπατώντας σε ένα επικίνδυνο και δύσβατο μονοπάτι βρέθηκε ξαφνικά σε γκρεμό. Ευτυχώς, τα κατάφερε. Εφτασε στα τουρκικά παράλια και πληρώνοντας άλλα 2.000 ευρώ «έκλεισε» θέση για το ταξίδι στην Ελλάδα. «Μέσα σε μία πλαστική βάρκα, πολύ μικρή, ήμασταν στριμωγμένοι 15 άνθρωποι. Κι ενώ φτάναμε στην ακτή, τη βούλιαξαν και βρεθήκαμε όλοι στη θάλασσα», θυμάται.
ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΚΡΑΤΗΣΗΣ. Στην Κω έμεινε λιγότερο από 12 μήνες σε έναν χώρο που με ένα χώρισμα από το υπόλοιπο κέντρο κράτησης προοριζόταν για τα ασυνόδευτα ανήλικα. Η χωρητικότητά του ήταν 50-52 ανήλικα και τους πρώτους έξι μήνες τα παιδιά, περιγράφει ο Ζαΐν, ήταν απλά κλεισμένα μέσα, «μόνο φαγητό και ύπνο». Μετά το εξάμηνο, οργανώσεις πραγματοποιούσαν κάποιες «εκδρομές» στην πόλη της Κω.  Η σειρά του για να μεταφερθεί σε κάποια δομή φιλοξενίας έφτασε ύστερα από 10 μήνες. Στις 9 Ιανουαρίου του 2017 μπήκε στη Δομή Φιλοξενίας των Γιατρών του Κόσμου, η οποία ξεκίνησε τη λειτουργία της τον Αύγουστο του 2016 και είναι μία από τις 48 δομές φιλοξενίας μακράς και βραχείας διαμονής συνολικής χωρητικότητας 1.118 θέσεων. Σήμερα στην Ελλάδα, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικής Αλληλεγγύης (ΕΚΚΑ), εκτιμάται πως ο αριθμός των ασυνόδευτων ανηλίκων αγγίζει τα 3.000 - πιο συγκεκριμένα, 2.940. Από αυτά το 96,6% είναι αγόρια και 3,4% κορίτσια, ένα 4,7% είναι παιδιά κάτω των 14 ετών.
ΣΤΟΝ ΞΕΝΩΝΑ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ. Οπως επισημαίνει στα «ΝΕΑ» ο υπεύθυνος της Δομής Φιλοξενίας Χρήστος Δημόπουλος, η οργάνωση αρχικά σε συνεργασία με άλλους ξενώνες παρακολουθούσε τα ασυνόδευτα ανήλικα ως εξωτερικά ιατρικά περιστατικά. «Οταν όμως οι ροές ήταν τέτοιες και ο αριθμός των παιδιών αυτών ολοένα και μεγάλωνε, ήταν επιτακτική η ανάγκη να δημιουργηθεί ο ξενώνας φιλοξενίας των Γιατρών του Κόσμου», εξηγεί. Η επιλογή των παιδιών γίνεται από το ΕΚΚΑ. «Συνήθως ένα δύσκολο ιατρικά παιδί θα το παραπέμψουν στο δικό μας ξενώνα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρόκειται για δομή μόνο με παιδιά που έχουν ιατρικά προβλήματα». Στη συγκεκριμένη δομή ο αριθμός των ατόμων που απασχολούνται φτάνει τους 26.
Συνολικά 32 ανήλικα αγόρια 12 έως 18 ετών μένουν στη δομή της οργάνωσης σε ένα πενταώροφο κτίριο στο κέντρο της Αθήνας. Τα 14 είναι πακιστανικής καταγωγής, τα υπόλοιπα είναι από το Αφγανιστάν, τη Συρία, το Ιράν, το Μπανγκλαντές, τη Νιγηρία και το Ιράκ. Η ισορροπία σε ό, τι αφορά στις χώρες καταγωγής αλλάζει κάθε τόσο καθώς εξαρτάται από την πορεία των αιτημάτων που έχουν κάνει για μετεγκατάσταση ή οικογενειακή επανένωση σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Παιδιά από τη Συρία έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες για θετική απάντησε σε τέτοιου είδους αιτήματα σε αντίθεση με παιδιά από το Πακιστάν ή τις αφρικανικές χώρες. Η κατανομή στη Δομή Φιλοξενίας των Γιατρών του Κόσμου αποτελεί μικρογραφία αυτής που καταγράφεται συνολικά για τα ασυνόδευτα ανήλικα. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, το 42,91% είναι από το Πακιστάν, το 24,52% από το Αφγανιστάν και από τη Συρία το 12,51%.
Οπως υπογραμμίζει ο Δημόπουλος, για τα ασυνόδευτα παιδιά δύο είναι τα προβλήματα από τα οποία θα πρέπει να προστατευθούν, η σεξουαλική εκμετάλλευση και ο κόσμος των ναρκωτικών.  Ο 16χρονος σήμερα Ζαΐν μένει με άλλα τρία παιδιά στο ίδιο δωμάτιο. Καθημερινά πηγαίνει στο Διαπολιτισμικό Σχολείο του Ελληνικού στην Α” τάξη του γυμνασίου. Αγαπημένα του μαθήματα είναι τα ελληνικά ενώ δυσκολεύεται αρκετά στη φυσική και στη γαλλική γλώσσα. Το μεγάλο του όνειρο, αν η αίτηση ασύλου του έχει αίσια κατάληξη, είναι ένα: να γίνει ηθοποιός.

Πηγή:http://www.tanea.gr

Picture3Πίσω από τον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό

Συχνά οι Αμερικανοί και άλλοι σύμμαχοί τους στην Άπω Ανατολή κάνουν στρατιωτικά γυμνάσια στη Νότια Κορέα, μαζί με νοτιοκορεατικά στρατεύματα, για να προετοιμαστούν υποτίθεται ενάντια στην απειλή από τη Β. Κορέα. Παρ’ όλο το δεδομένο χαρακτήρα του καθεστώτος του Κιμ Γιονγκ Ουν από τη σκοπιά των εργατικών ελευθεριών και συμφερόντων, το μεγαλύτερο μέρος της Αριστεράς στην Ελλάδα μπορεί να διακρίνει τουλάχιστον τις εκατέρωθεν ευθύνες για τις κατά καιρούς πολεμικές κρίσεις που ξεσπάνε στην κορεατική χερσόνησο και να καταγγέλλει τέτοιου είδους γυμνάσια ως επιθετικές κινήσεις που οξύνουν την αντιπαράθεση και που αποτελούν προοίμια πολέμου. 

Δηλαδή, παρότι είναι αντιδημοκρατικό το βορειοκορεατικό καθεστώς και παρότι διαθέτει πια πυρηνικά όπλα, η Αριστερά και άλλες προοδευτικές δυνάμεις δεν τυφλώνονται και βλέπουν ποιος είναι επιτιθέμενος. Ωστόσο όταν μιλάμε για την «πατρίδα μας», επέρχεται ολική τύφλωση: Για το μεγαλύτερο μέρος της Αριστεράς, επιτιθέμενη θεωρείται μονίμως η Τουρκία, ενώ η Ελλάδα θεωρείται μονίμως αμυνόμενη και ευθυγραμμιζόμενη με το διεθνές δίκαιο. Ακόμη κι αν η Τουρκία δεν διαθέτει πυρηνικά όπως η Β. Κορέα, ακόμη κι αν με την Ελλάδα συμπράττει ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός και όχι μόνον. Η ίδια τύφλωση εμφανίζεται και σχετικά με τους δύο Έλληνες στρατιωτικούς: αν είχε συμβεί το ανάποδο, αν δύο Τούρκοι βαθμοφόροι είχαν συλληφθεί μέσα στο ελληνικό έδαφος, αυτό το τμήμα της Αριστεράς θα μιλούσε για τουρκική πρόκληση, για πρόβα τζενεράλε του «Σουλτάνου» για εισβολή, ακολουθώντας το εθνικιστικό παραλήρημα των υπολοίπων.

«Ηνίοχος»

Στα μέσα Μαρτίου διεξήχθη στην Ελλάδα μια θηριώδης αεροπορική άσκηση με την ονομασία «Ηνίοχος 2018», η οποία δεν είχε τίποτε να ζηλέψει από τις ασκήσεις που κάνουν οι Αμερικανοί στην Ν. Κορέα: Συμμετείχαν δυνάμεις από οκτώ χώρες (Ελλάδα, ΗΠΑ, Βρετανία, Ιταλία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Κύπρος και Ισραήλ) με πάνω από 70 μαχητικά αεροπλάνα και ελικόπτερα. Μάλιστα η Ελλάδα δέσμευσε όλο σχεδόν το Αιγαίο φτάνοντας ανοιχτά της Εφέσου και προκαλώντας αντιδράσεις στον τουρκικό Τύπο.

Πόσο αμυντική ήταν η άσκηση; Σύμφωνα με ανακοίνωση του ελληνικού υπουργείου Αμύνης τα αεροσκάφη προσομοίωσαν τις εξής αποστολές: Καταστολή του συστήματος αεράμυνας του αντιπάλου, προσβολή αεροδρομίου, προσβολή ειδικών στόχων /αεροπορική απομόνωση (γέφυρες, υποδομές, μέσα και προσωπικό), προσβολή στόχων επιφανείας, προστασία αεροσκαφών υποστήριξης, αποστολές έρευνας και διάσωσης μάχης.

Τα ελληνικά ΜΜΕ έγραψαν όλο περηφάνια πως «η Αθήνα με αυτό τον τρόπο ασκεί στρατιωτική διπλωματία υψηλού επιπέδου καθώς πέρα από το γεγονός πως συγκεντρώνει συμμαχικές χώρες στην περιοχή, για χάριν της άσκησης δεσμεύονται και διάφορες περιοχές σε όλο το εύρος του FIR Αθηνών. Η άσκηση ολοκληρώνεται στις 23 Μαρτίου και μέχρι τότε σε όλο το εύρος του Αιγαίου, και όχι μόνο, θα πετούν δεκάδες μαχητικά, κάτι που σίγουρα θα αποτρέψει έως ένα βαθμό την έντονη παρουσία της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας, σύμφωνα τουλάχιστον με υψηλόβαθμο στέλεχος της Πολεμικής Αεροπορίας, που μίλησε στο newsbeast.gr».

Όπως αναφέρει το ίδιο το Γενικό Επιτελείο «δεδομένου του υψηλού επιπέδου του προσωπικού της Πολεμικής Αεροπορίας και της ικανότητάς μας να διεξάγουμε ασκήσεις που συμπεριλαμβάνουν πληθώρα οπλικών συστημάτων στο πλαίσιο μιας από τις μεγαλύτερες περιοχές ασκήσεων στην Ευρώπη, η άσκηση “Ηνίοχος” φιλοδοξεί να γίνει η πιο ανταγωνιστική άσκηση στην Ευρώπη και στον μεσογειακό χώρο, και παρέχει στους συμμετέχοντες ένα υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης, καθώς επίσης και μια ξεχωριστή εμπειρία συμμετοχής» (sic).
Μάλιστα, λίγο πριν από τον «Ηνίοχο», διεξήχθη άλλη μεγάλη πολυεθνική άσκηση, στο Ιόνιο αυτή τη φορά με την επωνυμία «Αριάδνη 18» Πρόκειται για άσκηση, η οποία διοργανώνεται από το Πολεμικό Ναυτικό, σε ετήσια βάση, με τη συμμετοχή μονάδων από κράτη που είναι μέλη του ΝΑΤΟ αλλά και από κράτη που δεν ανήκουν στη Συμμαχία.

Και δεν είναι μόνον οι ασκήσεις με συμμαχικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Στην Κύπρο μαζί με το ένα από τα δύο ερευνητικά σκάφη της ExxonMobil, το «Ocean Investigator», κατέπλευσε στο λιμάνι της Λεμεσού το αμερικανικό πολεμικό σούπερ πλοίο «Iwo Jima». Αυτό το πολεμικό πλοίο, είναι το μεγαλύτερο του είδους του στον κόσμο με δύναμη 2.500 πεζοναυτών και πληρώματος και ανήκει στον 6ο Στόλο των ΗΠΑ. Στις δυνατότητες του αεροπλανοφόρου περιλαμβάνονται αντιπλοϊκά και αντιπυραυλικά συστήματα, ελικόπτερα Cobra, μεταγωγικά και άλλα αεροσκάφη. Το «Iwo Jima» δεν ήταν το μόνο πλοίο του 6ου στόλου που κατέπλευσε στην Κύπρο. Οι διεθνείς στρατιωτικοί και διπλωματικοί παρατηρητές συσχέτισαν ευθέως την παρουσία μονάδων του 6ου στόλου στη θαλάσσια περιοχή με την ένταση που έχει δημιουργηθεί εξαιτίας της έναρξης των ερευνών για φυσικό αέριο και της τουρκικής προσπάθειας να τις σταματήσει αφού δεν αναγνωρίζει την κυπριακή ΑΟΖ. Οι ίδιοι αναλυτές τόνιζαν ότι η παρουσία των σκαφών του 6ου στόλου στοχεύει να λειτουργήσει ως «ασπίδα» στο γεωτρύπανο της ExxonMobil.

Υπερεκτίμηση;

Η ελληνική και η ελληνοκυπριακή πλευρά έχουν θεωρήσει –και εν πολλοίς έχουν δίκιο– ότι έχουν πάρει το πάνω χέρι στο διπλωματικό ανταγωνισμό με την Τουρκία. Μετά την ανατροπή των συμμαχιών στην περιοχή, η ελληνική πλευρά προσδέθηκε πολύ πιο γερά, απ’ ό,τι στο παρελθόν, με τον αμερικανικό παράγοντα και τους συμμάχους του (σιωνιστικό κράτος, αιγυπτιακή δικτατορία) και με το ΝΑΤΟ, θεωρώντας ότι έτσι απομονώνει την Τουρκία. Πράγματι οι συμμαχίες με τον ισχυρότερο ιμπεριαλισμό του πλανήτη και οι συμφωνίες με τις μεγάλες πετρελαϊκές εταιρίες έχουν στριμώξει τη σημερινή Τουρκία. Μάλιστα η ελληνική και ελληνοκυπριακή πλευρά σκέφθηκαν ότι είναι η ώρα να διεκδικήσουν περισσότερα: Μια ΑΟΖ που θα αφήνει μόνον ένα ποσοστό της τάξης του 5% στην Τουρκία όσον αφορά το Αιγαίο και την Α. Μεσόγειο, εξορύξεις υδρογονανθράκων και αγωγούς μεταφοράς που θα αφήνουν επίσης απέξω την Τουρκία κ.λπ. Στην Κύπρο, π.χ. η ελληνική πλευρά, υπό τη διπλωματική ηγεσία Κοτζιά, αισθάνθηκε τόσο δυνατή ώστε άρχισε να ζητά ανατροπή των αποτελεσμάτων της στρατιωτικής ήττας του 1974, αλλά και των παλιότερων συνθηκών, δηλ. να ζητά να καταργηθεί το καθεστώς των εγγυήσεων. Πιο πρόσφατα άρχισαν να εμφανίζονται άρθρα στην Ελλάδα που ζητούν να πάψει να αποδέχεται η ελληνική και η ελληνοκυπριακή πλευρά τη στρατηγική της διζωνικής ομοσπονδίας.

Και όλα αυτά με την επίκληση διεθνών συνθηκών τις οποίες, όμως, η ελληνική πλευρά παραβιάζει συστηματικά. Σε κάθε περίπτωση, ακόμη κι αν ήταν ανάποδα τα πληθυσμιακά δεδομένα, αν η Ελλάδα είχε 80 εκατομμύρια πληθυσμό και η Τουρκία 10 εκατομμύρια, και πάλι με την ακτογραμμή που έχει η Τουρκία είναι αδύνατον, ειρηνικά, να επιβληθεί το καθεστώς των ΑΟΖ που θέλει να κατοχυρώσει η Ελλάδα. Πόσο μάλλον αν λάβουμε υπόψη τα πληθυσμιακά δεδομένα.

Αντίδραση

Αλλά όταν στριμώξεις τον αντίπαλο στα σκοινιά, αυτός θα ψάξει άλλες λύσεις. Η συμμαχία με τη Ρωσία, ή για την ακρίβεια η λυκοσυμμαχία με τη Ρωσία, έδωσε τη δυνατότητα στην Τουρκία του Ερντογάν να σημειώσει σημαντικές στρατιωτικές επιτυχίες στη Συρία. Ταυτόχρονα της έδωσε τη δυνατότητα να αποκτήσει εκείνα τα πυραυλικά αντιαεροπορικά συστήματα (ρωσικά S-400) που της στερούσαν οι δυτικοί της «σύμμαχοι». Η ρήξη με τη Δύση οδήγησε επίσης την Τουρκία στην προσπάθεια οικοδόμησης εθνικής βιομηχανίας όπλων σε συνεργασία με κάποιες ευρωπαϊκές δυνάμεις (Ιταλία) και το Πακιστάν, πράγμα που, σύμφωνα με αναλυτές, θα της δώσει αυτονομία κατά 90% τα επόμενα χρόνια. Παρότι φαντάζει παράδοξο, μέχρι πριν από τέσσερα χρόνια η Ελλάδα και η Κύπρος βρίσκονταν πολύ πιο ψηλά από την Τουρκία όσον αφορά τη στρατιωτικοποίηση: Σύμφωνα με το International Center of Conversion, που εδρεύει στη Βόνη, το 2014 η Ελλάδα μαζί με την Κύπρο ήταν στην πρώτη δεκάδα του καταλόγου των χωρών με τη μεγαλύτερη στρατιωτικοποίηση (GMI) μαζί με το Ισραήλ, τη Ν. Κορέα, τη Ρωσία κ.ά. Ωστόσο αυτό προφανώς μπορεί να αλλάξει πλέον με την ξέφρενη πορεία στρατιωτικοποίησης που όπως φαίνεται ακολουθεί ο Ερντογάν.

Όμως το πρόβλημα απέναντι στο οποίο μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπη η ελληνική πλευρά δεν είναι τόσο η στρατιωτική ενδυνάμωση της Τουρκίας, καθότι η τελευταία έχει πολλά μέτωπα. Δυστυχώς το Αφρίν εκτός από τραγικό είναι και διδακτικό. Oι συμμαχίες με τους ιμπεριαλιστές πολύ σπάνια έχουν αίσιο τέλος, και πολύ πιο σπάνια απελευθερωτικό τέλος. 

Αν η ελληνική πλευρά δεν μπορεί να το δει αυτό στην περίπτωση των Κούρδων, θα ήταν πολύ χρήσιμο να ανατρέξει περίπου 100 χρόνια πριν, όταν και πάλι ο ελληνικός καπιταλισμός αισθάνθηκε δυνατός και σε συμμαχία με όλους τους μεγάλους ιμπεριαλισμούς της εποχής εισέβαλε στην Τουρκία. Όταν οι ιμπεριαλισμοί αυτοί πείστηκαν ότι δεν κινδυνεύει πλέον το στάτους κβο από το καθεστώς των νεότουρκων, άλλαξαν στάση, αλλά αυτό, εκτός από τους Τούρκους, το πλήρωσαν τελικά και οι ελληνικοί πληθυσμοί. Ποτάμια αίματος και μαζικοί εκτοπισμοί εκατέρωθεν ήταν ο τραγικός απολογισμός. Έτσι και σήμερα: η Τουρκία του Ερντογάν μπορεί να βρίσκεται σε ρήξη με τις ΗΠΑ, αλλά αυτό μπορεί να αλλάξει. Είτε γιατί θα ανατραπεί πια ο Ερντογάν είτε γιατί θα έχει πείσει τις ΗΠΑ ότι αποτελεί αξιόπιστο μαντρόσκυλο του ιμπεριαλισμού στην περιοχή.

Η συμμαχία με τον ιμπεριαλισμό μπορεί να προσπορίσει –και προσπορίζει– οφέλη για την ελληνική άρχουσα τάξη. Η Ελλάδα διεκδικεί σημαντική θέση στην ενεργειακή σκακιέρα και υποστηρίζει έργα αγωγών δισεκατομμυρίων ευρώ. Ανάμεσά τους ο EastMed (Ισραήλ-Κύπρος-Ελλάδα-Ιταλία), ο IGB (ελληνοβουλγαρικός) και ο Νότιος Ευρωπαϊκός Αγωγός. Αν συνυπολογιστούν κι άλλα έργα, όπως ο TAP, ο πλωτός σταθμός αεριοποίησης υγροποιημένου φυσικού αερίου στην Αλεξανδρούπολη και ο τερματικός σταθμός (LNG) του ΔΕΣΦΑ στη Ρεβυθούσα, είναι επενδύσεις που ξεπερνούν τα 9 -10 δισ. ευρώ. Ωστόσο από αυτά ο ελληνικός λαός δεν έχει να κερδίσει απολύτως τίποτε. Οι μισθοί πείνας, οι μεσαιωνικές εργασιακές σχέσεις και ο κίνδυνος απώλειας της πρώτης κατοικίας δεν πρόκειται να ελαφρύνουν από όλα αυτά τα σχέδια, ακόμη κι αν υλοποιηθούν πλήρως. Ίσα ίσα οι εργαζόμενοι και τα άλλα φτωχά στρώματα θα χρειαστεί, εκτός από το ύστατο οικονομικά υστέρημα, να συνεισφέρουν και σε αίμα για αυτές τις εξορμήσεις των Ελλήνων καπιταλιστών και του κράτους τους.

*Αναδημοσίευση από την Εργατική Αριστερά

Πηγή:https://rproject.gr

Picture2

Η Αμέλια Έρχαρτ πέρασε στην ιστορία ως μία πρωτοπόρος της αεροπορίας και της γυναικείας χειραφέτησης. Είναι η πρώτη γυναίκα που διέσχισε πετώντας τον Ατλαντικό Ωκεανό, ενώ επιχείρησε να επαναλάβει το θρίαμβό της κάνοντας το γύρο του κόσμου με αεροπλάνο. Οπότε και εξαφανίστηκε πάνω από τον κεντρικό Ειρηνικό Ωκεανό. Ερευνητές υποστηρίζουν ύστερα από 80 χρόνια ότι επιτέλους βρέθηκαν τα οστά της.

Το ημερολόγιο έγραφε 2 Ιουλίου 1937 όταν η Έρχαρντ εξαφανίστηκε κοντά στη νήσο Χάουλαντ, αφήνοντας με κομμένη την ανάσα εκατομμύρια ανθρώπους που παρακολουθούσαν την υλοποίηση ενός ακόμη άθλου από την πρωτοπόρο πιλότο. Ο θάνατός της δηλώθηκε στις 5 Ιανουαρίου 1939, ωστόσο στα χρόνια που μεσολάβησαν η σορός της δεν βρέθηκε ποτέ, ούτε δόθηκαν απαντήσεις για το τραγικό τέλος της.

Η ιστορία της Έρχαρντ έκτοτε γοητεύει το συλλογικό υποσυνείδητο και η εξαφάνισή της συνοδεύεται από δεκάδες θεωρίες, με την επικρατέστερη να υποστηρίζει ότι την κρατούσαν όμηρο στην Ιαπωνία.

Ωστόσο, η σύγχρονη τεχνολογία φαίνεται να δίνει απάντηση και σε αυτό το αναπάντητο «μυστήριο» της ιστορίας. Σύμφωνα με νέα επιστημονική μελέτη, οστά που είχαν ανακαλυφθεί το 1940 στη νήσο Νικουμαρόρο, γνωστή και ως νήσο Γκάρντνερ, 1.200 μίλια από τις νήσους Μάρσαλ, ανήκουν στην ατρόμητη πιλότο και όχι σε άνδρα όπως είχε αρχικά εκτιμηθεί.

Σύμφωνα με την ιατροδικαστική εξέταση του 1941, που πραγματοποίησε ο δρ Ντέιβιντ Χούντλες από τα νησιά Φίτζι, οι αναλογίες των οστών οδηγούσαν με βεβαιότητα στο συμπέρασμα ότι επρόκειτο για άνδρα.

Η ανατροπή ήρθε εν έτει 2018, με τον επίτιμο καθηγητή Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμο του Τενεσί, Ρίτσαρντ Γιαντς, να υποστηρίζει ότι με τα σημερινά τεχνολογικά μέσα τα αποτελέσματα είναι διαφορετικά. Σε μελέτη του που δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση Forensic Anthropology, υποστηρίζει ότι οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν το 1941 για τον προσδιορισμό του φύλου ήταν ανεπαρκείς.

Αν και τα 13 οστά που βρέθηκαν τότε έχουν χαθεί εδώ και χρόνια, ο δρ Γιαντς μελέτησε φωτογραφίες της πιλότου, εξέτασε τις διαστάσεις των ρούχων της και συνέκρινε τις μετρήσεις του Χούντλες με δεδομένα από άλλους 2.276 ανθρώπους για να καταλήξει στο συμπέρασμά του. «Η Έρχαρτ μοιάζει περισσότερο στα οστά του Νικουμαρόρο από το 99% των άλλων ατόμων σε ένα μεγάλο δείγμα αναφοράς. Αυτό υποστηρίζει βάσιμα το συμπέρασμα ότι τα οστά του Νικουμαρόρο ανήκαν στην Αμέλια Έρχαρτ».

Ένα ακόμη σημαντικό στοιχείο: Στην πρώτη μελέτη αναφερόταν ότι τα οστά που βρέθηκαν ανήκαν σε ενήλικα άνδρα ύψους 1,69 μ. Ωστόσο, ο συγκυβερνήτης της Έρχαρτ, Φρεντ Νούναν, είχε ύψος 1,90 μ. Αντίθετα, η ίδια είχε ύψος 1,70, σύμφωνα με την άδεια οδηγήσεώς της.

Η αμερικανίδα πιλότος θεωρείται πλέον μία από τις σημαντικότερες γυναίκες του 20 αιώνα. Είναι η πρώτη γυναίκα που τιμήθηκε με παράσημο επειδή διέσχισε τον Ατλαντικό, έσπασε κάθε πιθανό ρεκόρ ως πιλότος, έγραψε βιβλία που γνώρισαν τεράστια επιτυχία και ίδρυσε μία οργάνωση που βοήθησε άλλες γυναίκες πιλότους να κυνηγήσουν το όνειρό τους.

Η ιστορία της δεν σταμάτησε ποτέ να προκαλεί θαυμασμό και να εξάπτει τη φαντασία. Το 2009, έγινε ταινία με πρωταγωνιστές τη Χίλαρι Σουάνκ και τον Ρίτσαρντ Γκιρ.

Πηγή:http://tvxs.gr

Picture1

Γνωρίζουμε όλοι και όλες ότι ένα χειραφετητικό πρόταγμα απελευθέρωσης πρέπει να περιλαμβάνει και άλλες πτυχές πέραν της άοκνης προσπάθειας για εξάλειψη του οικονομικού καταναγκασμού που βιώνει ο άνθρωπος στο υπάρχον κοινωνικοοικονομικό σύστημα.

 

Είναι γεγονός όμως ότι τα περισσότερα κοινωνικά και πολιτικά υποκείμενα που αποτελούν τους φορείς ενός απελευθερωτικού προτάγματος (όπως πχ η Αριστερά) είτε –στην καλύτερη περίπτωση–δεν έχουν δώσει τη δέουσα έμφαση σε τομείς του ανθρώπινου βίου όπου εξίσου απαιτείται μια ελευθεριακή ριζοσπαστική παρέμβαση είτε πολύ συχνά ρέπουν προς την άμεση ή έμμεση στήριξη πουριτανικών μοντέλων διαβίωσης. Μια τέτοια περίπτωση είναι η μη αμφισβήτηση της μονοσυντροφικότητας.

Στα πλαίσια αυτά παραθέτουμε μια επεξεργασία εννοιών καθώς και απαντήσεις σε προβληματισμούς όπως αυτοί διατυπώνονται από διαδικτυακό άρθρο- κείμενο του Λύο Καλοβυρνά, που έχει ασχοληθεί επισταμένως με το θέμα.

Νάσος Θεοδωρίδης, μέλος της ΛΑΕ

Η πολυσυντροφικότητα στις ερωτικές σχέσεις

Άρθρο του Λύο Καλοβυρνά

Μπορώ να είμαι σε σχέση με πολλούς ανθρώπους ταυτόχρονα;

Καταρχάς, το σημαντικό είναι να καθορίσουμε το νόημα της έννοιας «σχέση». Η συντροφική σχέση, όπως τη γνωρίζουμε από τις ταινίες, τα μυθιστορήματα και τα τραγούδια είναι μια ανθρώπινη κατασκευή, χρονικά και γεωγραφικά καθορισμένη. Δεν ήταν πάντα και παντού η ίδια, ούτε και είναι στην εποχή μας.

Για πάρα πολλούς αιώνες και σε πάρα πολλές κουλτούρες, ο γάμος δεν σήμαινε επ’ ουδενί συντροφική σχέση, δηλαδή μια σχέση στην οποία οι σύντροφοι μοιράζονται συναισθήματα, εκμυστηρεύονται τα σώψυχά τους και επικοινωνούν – το αντίθετο μάλιστα. Η συναισθηματική οικειότητα, δηλαδή το πόσο κοντά συναισθηματικά είμαστε σαν σύντροφοι, είναι μια νεότερη πολιτισμική προσθήκη και μάλιστα κυρίως, αν όχι αποκλειστικά, στις δυτικές κοινωνίες.

Αυτή η έννοια της συντροφικής σχέσης, δηλαδή δυο αδερφές ψυχές, πλασμένες η μία για την άλλη, που επικοινωνούν για όλα, μοιράζονται τα πάντα και έχουν μάτια μόνο ο ένας για τον άλλον είναι ένα κατασκεύασμα που ξεκίνησε με τον ρομαντισμό τον 18ο αιώνα και εμπεδώθηκε στον 20ο.

Ανέκαθεν υπήρχαν και άλλα είδη σχέσεων, από την αρχαία Αθήνα, όπου οι άντρες παντρεύονταν γυναίκες αλλά εξυμνούσαν τον έρωτα μόνο με άντρες, μέχρι την πολυγυνία ή πολυανδρία άλλων πολιτισμών.

Στις μέρες μας, το κίνημα της πολυσυντροφικότητας προσφέρει ένα διαφορετικό μοντέλο ερωτικών σχέσεων. Η πολυσυντροφικότητα έχει πολλούς ορισμούς και μορφές, αλλά τα βασικά χαρακτηριστικά της μπορούν να συνοψιστούν ως εξής:

Πρόκειται για συντροφικές σχέσεις σταθερές, μακροπρόθεσμες, υπεύθυνες, συναινετικές, με συναισθηματικό δέσιμο, με περισσότερους από έναν/μία συντρόφους, οι οποίες υπάρχουν με–κατά το δυνατόν– αλληλοσεβασμό των εμπλεκόμενων μερών.

Στις πολυσυντροφικές σχέσεις βασικό στοιχείο είναι η αγάπη και το νοιάξιμο που αισθάνονται οι διάφοροι σύντροφοι μεταξύ τους, ανεξάρτητα από τις σεξουαλικές σχέσεις τους. Δηλαδή, μπορεί οι πολυσυντροφικοί σύντροφοι να είναι είτε μονογαμικοί είτε πολυγαμικοί, αρκεί να υπάρχει ειλικρίνεια, αλληλοσεβασμός και συναίνεση.

Ένα βασικό κίνητρο για όλα αυτά είναι το γεγονός ότι θέλει κάποιος να ζήσει ξανά όλη την όμορφη διαδικασία της σταδιακής γνωριμίας με τον άλλον άνθρωπο κλπ, το ερωτικό σκίρτημα και όλα τα συναφή.Διότι αν το νιώσει μια φορά στη ζωή του, και δεδομένου ότι η φάση αυτή εξασθενεί με την πάροδο των χρόνων (και απλώς μετατρέπεται σε αγάπη, που όμως είναι κάτι εντελώς διαφορετικό), τότε σημαίνει ότι αν παραμείνει μονογαμικός είναι καταδικασμένος να μην ξαναζήσει τη σαγήνη της χρονικής φάσης της αλληλογνωριμίας κλπ.

Μα λένε ότι αν αγαπάς έναν άνθρωπο, δεν πρέπει τάχα να χρειάζεσαι κανέναν άλλον!

Ως άποψη είναι πολύ κοινή και μοιάζει σχεδόν αυτονόητη, αλλά στην πράξη δεν ισχύει όπως έχει αποδειχθεί βιωματικά στην ιστορία της ανθρωπότητας που π.χ. βρίθει παράλληλων κρυφών σχέσεων. Πολλοί πιστεύουν ότι αν αγαπάς ερωτικά έναν άνθρωπο, δεν σου περισσεύει αγάπη για άλλους, αφού του δίνεσαι «ολοκληρωτικά», με «όλη σου την καρδιά». Αν αγαπάς πολλούς ταυτόχρονα, εξ ορισμού τους αγαπάς λιγότερο, γιατί η αγάπη σου διαιρείται και δεν είναι τόσο βαθιά ή δυνατή.

Αυτή η άποψη βασίζεται σ’ ένα «μοντέλο ένδειας», δηλαδή ότι το δυναμικό αγάπης μέσα μας είναι πεπερασμένο, δηλαδή έχουμε περιορισμένη αγάπη να δώσουμε. Αν τη δώσουμε όλη σ’ έναν άνθρωπο, δεν περισσεύει για κανέναν άλλον. Οπότε αν ερωτευτούμε έναν άλλον άνθρωπο, αμέσως η αγάπη που νιώθουμε για τον νυν μας εξαϋλώνεται και πάει στον καινούργιο.

Η κοινωνία μας θεωρεί απολύτως αποδεκτό να έχουμε πάνω από έναν στενό φίλο, χωρίς αυτό να θεωρείται πρόβλημα, πόσο μάλλον απιστία. Με αυτή την έννοια, όλοι και όλες ασκούμε την «πολυφιλία», δηλαδή έχουμε μερικούς ανθρώπους τους οποίους αποκαλούμε φίλους και με τους οποίους μας ενώνουν δεσμοί νοιαξίματος, αγάπης και αλληλοφροντίδας, χωρίς να χρειάζεται να επιλέξουμε μόνον έναν, τον αληθινό. Δηλαδή, έχουμε δικαίωμα να αγαπάμε πάνω από έναν φίλο, σε αντίθεση με τον έρωτα, όπου κοινωνικά στη δική μας κουλτούρα επιτρέπεται να αγαπάμε μόνο έναν άνθρωπο.

Ξέρουμε όμως ότι μπορούμε να αγαπάμε ταυτόχρονα πολλούς ανθρώπους: τους φίλους μας, τους συγγενείς μας, τον/τη σύντροφό μας. Μήπως είναι εφικτό να αγαπάμε ταυτόχρονα πάνω από έναν συντρόφους;

Η αγάπη δεν είναι σαν τα λεφτά, που αν τα ξοδέψεις όλα σε κάτι, δεν σου μένουν χρήματα για να αγοράσεις κάτι άλλο. Το περιεχόμενο της καρδιάς μας δεν είναι σαν το περιεχόμενο του πορτοφολιού μας.

Από την άλλη πλευρά, στην πράξη έχουμε x ώρες που μπορούμε να διαθέσουμε σε φίλους, συντρόφους, οικογένεια, δουλειά, ύπνο, φαγητό κτλ.

Με απλά λόγια, ο αριθμός των ανθρώπων που μπορούμε να αγαπάμε εξαρτάται από το πόσο χρόνο και ενέργεια έχουμε να διαθέσουμε σε κάθε άνθρωπο. Αυτός είναι ο λόγος που δεν μπορούμε να έχουμε ούτε είκοσι κολλητούς φίλους ούτε και είκοσι συντρόφους.

Μια πολυσυντροφική σχεση δεν αφαιρεί, αλλά προσαυξάνει.Αυτό σημαίνει ότι δεν κόβουμε μερίδιο αγάπης από τον έναν σύντροφο υπέρ του άλλου, αλλά προσθέτουμε «εις ολόκληρον», όπως θα έλεγε κανείς και στη νομική διάλεκτο.

Αυτό μπορεί να επιφέρει μεγάλη ολοκλήρωση. Και έτσι το όφελος είναι μεγάλο και αμοιβαίο.

Μια φιλοσοφία φιλίας

Η πολυσυντροφικότητα βασίζεται στην αρχή ότι οι καλές φιλίες απαιτούν εξίσου πολλή τρυφερότητα, ενδιαφέρον, σεβασμό, προσοχή, συναισθηματικό δέσιμο και νοιάξιμο όσο και οι ερωτικές σχέσεις. Πολυσυντροφικές σχέσεις είναι όλα τα παραπάνω με προσθήκη τη σεξουαλική παράμετρο (αν και όχι απαραίτητα).

Η πολυσυντροφικότητα δεν έχει καμία σχέση με τις επίσης θεμιτές σχέσεις στιςοποίες ένα ζευγάρι συναινεί να κάνει σεξ και με άλλους (είτε παρέα είτε χώρια), αλλά απαγορεύει τη συναισθηματική εμπλοκή με τρίτους. Στις πολυσυντροφικές σχέσεις, αντιθέτως, οι σύντροφοι έχουν ταυτόχρονα ερωτική σχέση με πάνω από έναν ανθρώπους, ανεξάρτητα από το αν κάνουν σεξ τελικά με όλους.

Με άλλα λόγια, η πολυσυντροφικότητα δεν το ίδιο με τις ανοιχτές σχέσεις, ούτε αφορά το σεξ. Η πολυσυντροφικότητα αφορά τους συναισθηματικούς, κοινωνικούς, οικογενειακούς και σεξουαλικούς δεσμούς όλων των συντρόφων, όχι μόνο το σεξ.

Η πολυσυντροφικότητα μπορεί να πάρει διάφορες μορφές:

Σε άλλες κοινωνίες, ακόμα και στις μέρες μας, υπάρχουν μοντέλα σχέσεων με πάνω από έναν συντρόφους. Η ιδέα ότι μόνο ένας μεγάλος, αληθινός, γραφτός έρωτας μας αντιστοιχεί όχι μόνο είναι μια κατασκευή του ρομαντικού κινήματος, αλλά είναι και επικίνδυνη. Τι θα συμβεί αν αυτός ο έρωτας πεθάνει; Δεν μας μένει άλλος; Τον ξοδέψαμε;

Ωστόσο, για να πετύχει μια πολυσυντροφική σχέση (όπως και μια δυαδική σχέση), πρέπει να υπάρχουν ξεκάθαροι κανόνες, που να γίνονται σεβαστοί από όλους τους εμπλεκόμενους. Πολυσυντροφικότητα δεν σημαίνει ξέφραγο αμπέλι – το αντίθετο μάλιστα. Βασικές αρχές της πολυσυντροφικότητας είναι ο αλληλοσεβασμός, η ειλικρίνεια και η συμπόνια.

Γιατί να μη σου αρκεί μόνο ένας/μία σύντροφος;

Αντιστρέφοντας την ερώτηση: αν είχες ένα παιδί και αποφάσιζες ότι θέλεις και δεύτερο, θα μπορούσε το πρώτο σου παιδί να γυρίσει και να σε ρωτήσει: «Γιατί κάνεις δεύτερο παιδί, δεν σου αρκώ εγώ;» Η ερώτηση λοιπόν είναι από μόνη της προβληματική, γιατί δεν έχει να κάνει με το τι μας «αρκεί».

Ας ξεκαθαρίσουμε λοιπόν ότι η πλειονότητα των ανθρώπων δεν δημιουργεί μονογαμική, στενή σχέση μ’ ένα μόνο άτομο. Δημιουργεί μονογαμική, στενή σχέση μ’ ένα μόνο άτομο τη φορά, τουλάχιστον στη θεωρία, γιατί στην πράξη ξέρουμε ότι η συντριπτική πλειοψηφία και των αντρών και των γυναικών κάνουν σεξ εκτός σχέσης.

Δηλαδή όλοι μας είμαστε ή πολυσυντροφικοί ;

Όχι. Ορισμένοι άνθρωποι πράγματι προτιμούν τη μονογαμία και φαίνεται να ζουν καλά σε μονογαμικές σχέσεις – πράγμα καταπληκτικό. Όμως μοιάζει να είναι η εξαίρεση και όχι ο κανόνας. Πολλοί πολυσυντροφικοί άνθρωποι είναι επίσης μονογαμικοί, με την έννοια ότι δεν κάνουν σεξ εκτός της τριαδικής, τετραδικής κτλ σχέσης τους. Με άλλα λόγια, η πολυσυντροφικότητα δεν είναι ταυτόσημη έννοια με την πολυγαμία. Η πολυσυντροφική σχέση προσφέρει τη δυνατότητα να συνδεθείς ερωτικά στενά με πάνω από έναν άνθρωπο, με ό,τι φέρνει αυτό στη ζωή σου: περισσότερες προοπτικές, περισσότερες οπτικές γωνίες, περισσότερη στήριξη σε όλα τα επίπεδα. Φυσικά, μαζί με τα θετικά, πολλαπλασιάζονται και τα αρνητικά.

Και με το σεξ τι γίνεται;

Πολυσυντροφικότητα δεν σημαίνει όργια και παρτούζες. Δεν σημαίνει καν αμφιφυλοφιλία. Βασικά, η πολυσυντροφικότητα δεν αφορά το σεξ. Μπορεί σε μια τριαδική σχέση (V) ο ένας σύντροφος να κάνει σεξ μόνο με τον έναν και όχι με τον άλλον και κανείς από τους τρεις να μην κάνει σεξ με άλλους (μονογαμική πολυσυντροφικότητα). Πολυσυντροφικότητα, ωστόσο, σημαίνει ξεκάθαρους κανόνες ως προς το τι γίνεται με το σεξ.

Λειτουργεί αυτό το πράγμα στην πράξη;

Πράγματι, οι ερωτικές και συντροφικές μας σχέσεις μας δοκιμάζουν (και συχνά μας φτάνουν στα όριά μας) επειδή πολλές φορές εγκλωβιζόμαστε σε συντροφικές σχέσεις όπου ασφυκτιούμε, οι οποίες δεν μας επιτρέπουν να ξεδιπλώσουμε όλο το δυναμικό μας. Είναι σαν να συναινούμε λίγο πολύ αυτόματα να μπούμε σε ένα ίδρυμα με τους κανόνες του οποίου δεν συμφωνούμε εκατό τοις εκατό, αλλά πιστεύουμε ότι πρέπει να ισχύουν γιατί έτσι μάθαμε.

Φυσικά και οι πολυσυντροφικές σχέσεις αντιμετωπίζουν τις ίδιες προκλήσεις που ισχύουν σε μια δυαδική σχέση − και μάλιστα επί δύο ή τρία. Όσα περισσότερα άτομα εμπλέκονται, τόσο πιο πολύπλοκα μπορεί να γίνουν τα πράγματα, αν δεν υπάρχει ένα ξεκάθαρο πλαίσιο, προσυμφωνημένοι κανόνες και αλληλοσεβασμός.Γενικά, οι ερωτικές σχέσεις τείνουν ναεντείνουν τις ανασφάλειές μας: με αγαπάει αρκετά; Με αγαπάει όσο κι εγώ; Είναι δυνατή η σχέση μας; Μπορώ να βασιστώ πάνω του/της κοκ.

Αναμφίβολα, οι πολυσυντροφικές σχέσεις είναι πολύ δύσκολες και απαιτούν υψηλό βαθμό επένδυσης και ενασχόλησης με τη σχέση. Αξίζουν όμως τον ισότιμο σεβασμό ακόμη και εκείνων που δεν επιθυμούν την προσχώρηση σε ένα τέτοιο μοντέλο.

Πηγή:https://rproject.gr

1Κατά τα άλλα δεν χωράνε άλλοι μετανάστες και πρόσφυγες…

Η Ελλάδα έχει σήμερα έναν από τους πιο γερασμένους πληθυσμούς στην Ευρωζώνη, τάση που αναμένεται να συνεχισθεί και τις επόμενες δεκαετίες, σύμφωνα με στοιχεία άρθρου που δημοσιεύεται στο οικονομικό δελτίο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ).

Το άρθρο των Carolin Nerlich και Joachim Schroth, με τίτλο «Η οικονομική επίπτωση από τη γήρανση του πληθυσμού και συνταξιοδοτικές μεταρρυθμίσεις», εξετάζει τις μακροοικονομικές και δημοσιονομικές συνέπειες από τη γήρανση του πληθυσμού στην Ευρωζώνη και εξετάζει πώς οι συνταξιοδοτικές μεταρρυθμίσεις μπορεί να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση των προβλημάτων αυτών.

Σύμφωνα με τις τελευταίες προβλέψεις της Eurostat, η γήρανση του πληθυσμού αναμένεται να συνεχισθεί και να ενταθεί τις επόμενες δεκαετίες στην Ευρωζώνη. «Αυτή η συνεχιζόμενη διαδικασία, που προκύπτει από τις αυξήσεις του προσδόκιμου ζωής και τα χαμηλά ποσοστά γεννήσεων, αναμένεται ευρέως να οδηγήσει σε μία μείωση της προσφοράς εργασίας και απώλεια παραγωγικότητας, καθώς και σε αλλαγές στη συμπεριφορά, και είναι πιθανόν να έχει δυσμενές αποτέλεσμα στον δυνητικό ρυθμό ανάπτυξης», αναφέρει το άρθρο.