Τα στοιχεία της Frontex που βλέπουν το φως της δημοσιότητας δεν αποτελούν απλώς μια καταγραφή στατιστικών μεγεθών, αλλά έναν κατάλογο μιας συνεχιζόμενης ανθρωπιστικής τραγωδίας. Όταν 1.300 άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους στη Μεσόγειο μέσα σε λίγους μήνες, δεν μιλάμε για «παράτυπες διελεύσεις», αλλά για το αποτέλεσμα μιας πολιτικής που μετατρέπει τα σύνορα της Ευρώπης σε πεδία θανάτου και στρατιωτικής επιτήρησης.

Η επίκληση της «ασφάλειας» και η ενίσχυση των δυνάμεων καταστολής με 3.800 αξιωματικούς, στο πλαίσιο του νέου Συμφώνου της ΕΕ για τη Μετανάστευση, δεν εξαλείφουν τις αιτίες της προσφυγιάς —τους πολέμους, την εξαθλίωση και την κλιματική καταστροφή—, αλλά απλώς σπρώχνουν τους ανθρώπους σε ακόμα πιο επικίνδυνες διαδρομές. Η προσπάθεια της Frontex να αποσυνδέσει τις ροές από την ουσιαστική ανάγκη για προστασία, βαφτίζοντας τον απελπισμένο άνθρωπο ως «ανιχνεύσιμη μονάδα», είναι το πρόβλημα και όχι η λύση. Απαιτούμε ανοιχτά σύνορα, ασφαλείς διόδους για όλους τους πρόσφυγες και τέλος στην πολιτική της «Ευρώπης-φρούριο».

Καθώς πολλαπλασιάζονται σε όλο τον κόσμο τα περιστατικά εταιρειών από το Ισραήλ που παρεμβαίνουν, με το αζημίωτο, σε εκλογικές αναμετρήσεις, παρουσιάζουμε τον απόλυτο οδηγό αγοράς για επίδοξους… δικτάτορες

από το λογαριασμό Labour Heartlands μέσω info-war.gr

* ΠΡΟΣΟΧΗ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΣΚΛΗΡΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ

Είναι μάλλον σημάδι των καιρών και της γενικότερης αδιαφορίας των ειδησεογραφικών μέσων το πόσο λίγη προσοχή έχει τραβήξει η έρευνα που ακολουθεί, παρόλο που βραβεύτηκε με το φετινό European Press Prize στις 3 Ιουνίου.

της Φωτεινής Λαμπρίδη

Ηεικόνα του Ισραήλ στη διεθνή κοινή γνώμη βρίσκεται στο χαμηλότερο σημείο των τελευταίων ετών, σύμφωνα με νέα έρευνα του Pew Research Center που πραγματοποιήθηκε σε 36 χώρες μεταξύ Φεβρουαρίου και Μαΐου 2026. Τα ευρήματα καταγράφουν μια ευρεία αρνητική στάση απέναντι στο ισραηλινό κράτος, αλλά και βαθιά δυσπιστία προς τον πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου, σε μια περίοδο που η Μέση Ανατολή εξακολουθεί να συγκλονίζεται από τις επιθέσεις του Ισραήλ και τις γεωπολιτικές εντάσεις.

Η κυρίαρχη αντίληψη για την κλασική αρχαιότητα, όπως αυτή διαμορφώθηκε στους σκοτεινούς αιώνες της ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας, επέβαλε την εικόνα μιας «λευκής», αποστειρωμένης και πολιτισμικά περίκλειστης Ελλάδας. Αυτή η κατασκευασμένη αφήγηση, που χρησιμοποιήθηκε ως ιδεολογικό θεμέλιο για τη νομιμοποίηση του δυτικού εθνοκεντρισμού και του ρατσισμού, έρχεται σήμερα αντιμέτωπη με τα ίδια τα αρχαιολογικά ευρήματα. Στο δοκίμιό της για το Aeon, η επίκουρη καθηγήτρια κλασικών σπουδών Sarah Derbew προχωρά σε μια ριζοσπαστική επανεξέταση της φυλετικής αναπαράστασης στην αρχαιότητα, χρησιμοποιώντας ως κεντρικό άξονα ένα εξαιρετικό εύρημα του 5ου αιώνα π.Χ.: ένα αμφιπρόσωπο αγγείο.

Η έκθεση της RSA και του Ιδρύματος PRO ASYL για το 2026 αναδεικνύει μια πολύ δύσκολη πραγματικότητα για τις αναγνωρισμένες/ους πρόσφυγες/ισσες που ζουν στην Ελλάδα ή επιστρέφονται σε αυτή.

«Υπήρξαν κάποιοι από τους συγγενείς σας – ο πατέρας σας, η γιαγιά σας ή ο προπάππους σας – μέλη του Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος, των ναζί;», είναι το ερώτημα που θέτει η εφημερίδα Die Zeit.

του Θάνου Αδαμίδη*

O ελληνικός δημόσιος διάλογος για τη μετανάστευση έχει, διαχρονικά, επικεντρωθεί στην κοινωνική ένταξη: στην εκπαίδευση, στην εργασία, στη γλώσσα και στις πολιτισμικές πρακτικές. Αντιθέτως, η σχέση των μεταναστών με το κράτος, δηλαδή η εμπειρία της δημόσιας διοίκησης, της γραφειοκρατίας και των θεσμών, έχει παραμείνει στο περιθώριο της ανάλυσης.