ΕΡΕΥΝΕΣ

Ο πλήρης τίτλος αυτού του πολύ αξιόλογου βιβλίου που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Άπαρσις, είναι Οι Ρομά από την Πόλη στην Ελλάδα / Ε ΡΟΜΑ ΑΝΤΑΡ ΣΤΑΜΠΟΛΙ ΑΝΤΟ ΓΙΟΥΝΑΝΟΣ. Συγγραφείς του είναι δύο Έλληνες Ρομά, ο Νίκος Μπατζαλής και ο Κωνσταντίνος Χηνάς, απόγονοι τσιγγάνων που έφυγαν από την Κωνσταντινούπολη πριν έναν αιώνα περίπου — και οι δύο άνθρωποι της βιοπάλης. Το βιβλίο τους είναι προϊόν εκτεταμένης έρευνας και περιλαμβάνει και αδημοσίευτο φωτογραφικό υλικό από τους προγόνους τους στην Κωνσταντινούπολη μέχρι σήμερα.

Χαρά και ανακούφιση προκάλεσε στην πλειονότητα των Ελλήνων η καταδίκη της Χρυσής Αυγής ως εγκληματικής οργάνωσης, σύμφωνα με την έρευνα της aboutpeople για το 20/20. Τι πιστεύουν για τις ποινές.

Έρευνα που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Journal of Child and Family Studies διαπίστωσε ότι οι γονικές συμπεριφορές απέναντι στους ΛΟΑΤΚΙ+ νέους επιδεινώθηκαν σταθερά για σχεδόν δύο δεκαετίες, αποτέλεσμα που “εξέπληξε” τους κορυφαίους ερευνητές της έκθεσης, λαμβάνοντας υπόψη τη συνολική αύξηση της αποδοχής προς τα queer άτομα τα τελευταία χρόνια.

Ένα από τα πλέον άγνωστα σημεία του μικρασιατικού δράματος υπήρξε η απαγόρευση εξόδου των ελληνικών και των υπόλοιπων χριστιανικών πληθυσμών από την κυβέρνηση Γούναρη – Πρωτοπαπαδάκη.

Αλβανοί αλλάζουν ονόματα και θρήσκευμα για να επιβιώσουν στην Ελλάδα

Συγκροτούν σε ποσοστό 51% τον μεγαλύτερο μεταναστευτικό πληθυσμό της χώρας. Στην Ελλάδα μεγαλώνει πλέον η τρίτη γενιά Αλβανών. Σε αντίθεση με τη γενικευμένη αντίληψη ότι οι Αλβανοί, περίπου 500.000 σε όλη την επικράτεια, έχουν ενσωματωθεί αρμονικά στην ελληνική κοινωνία, η οποία υποτίθεται πως έχει γίνει πιο δεκτική απέναντί τους, πολλοί ακόμα δεν νιώθουν καμία αποδοχή, συχνά έρχονται αντιμέτωποι με θεσμικό ρατσισμό, υφίστανται ακόμα άρνηση βασικών δικαιωμάτων τους και αρκετοί σκέφτονται να επιστρέψουν στην πατρίδα τους ή σε τρίτη χώρα, αν δεν το έχουν ήδη πράξει μέσα στη δεκαετία της κρίσης.

Ακόμη και για τους αναγνωρισμένους πρόσφυγες στην Ελλάδα οι δυσκολίες δεν τελειώνουν. Πολλοί αντιμετωπίζουν την απειλή της φτώχειας και της έλλειψης στέγης, χωρίς ένα δίχτυ κοινωνικής προστασίας.

Η Αμάλ κουρνιάζει σε μια γωνιά της Θεσσαλονίκης. «Αμάλ» είναι η αραβική λέξη για την «ελπίδα». Ωστόσο η Αμάλ από τη Συρία, στα 62 της χρόνια, δεν τρέφει πλέον πολλές ελπίδες. «Φοβάται την αστυνομία», λέει ο 30χρονος Πάουλ Έσερ, κοινωνικός λειτουργός από τη Γερμανία, ο οποίος παλαιότερα συνεργαζόταν με τη Μη Κυβερνητική Οργάνωση ΝΑΟΜΙ στη Θεσσαλονίκη και σήμερα προσπαθεί να βοηθήσει την Αμάλ, σε εθελοντική βάση, από κοινού με την επικεφαλής της ΝΑΟΜΙ Δωροθέα Βακάλη. Δεν είναι σπάνιες οι περιπτώσεις που η Αμάλ μπορεί να καταρρεύσει από έναν δυνατό θόρυβο, από ανδρικές φωνές ή από την αίσθηση ότι αυτοκίνητα περνούν σε απόσταση αναπνοής. Εκείνες τις στιγμές είναι σαν να επιστρέφει στον πόλεμο που έζησε στην ιδιαίτερη πατρίδα της, στην πόλη Αλ Χασακά της Συρίας. Εκεί έχασε τον άνδρα της και τους τέσσερις γιους της. Εκεί υπέστη βιασμούς και βασανισμούς από τους στρατιώτες του Ισλαμικού Κράτους. Η ίδια είναι χριστιανή και βαθιά θρησκευόμενη. Από το 2018 έχει αναγνωριστεί ως πολιτικός πρόσφυγας στην Ελλάδα.

«Δεν γνωρίζει πια πώς έφτασε εδώ…», λέει ο Νιχάντ Ιμπραχήμ, Παλαιστίνιος που ζει στη Θεσσαλονίκη από τη δεκαετία του ’80 και εργάζεται ως ψυχολόγος και ψυχοθεραπευτής. Όπως ο Πάουλ Έσερ και η Δωροθέα Βακάλη, έτσι κι εκείνος φροντίζει την Αμάλ σε εθελοντική βάση. Όπως εξηγεί, η γυναίκα έχει υποστεί σοβαρά ψυχολογικά τραύματα από όλα όσα έχει βιώσει. Γι αυτό, η καθημερινότητά της είναι δύσκολη: «Έχει χάσει την επαφή με την πραγματικότητα και κάθε τόσο μεταφέρεται στο παρελθόν, το οποίο έχει απωθήσει. Τότε μπορεί να καταρρεύσει στον δρόμο, κάποια φορά είχε πέσει θύμα κλοπής σε μία τέτοια περίσταση». Από τη συμπεριφορά της φαίνεται ότι κατάγεται από πλούσια οικογένεια. Ο Νιχάντ Ιμπραχήμ λέει ότι έχει συναντήσει στη Θεσσαλονίκη γειτόνισσες της Αμάλ, οι οποίες κατάγονται από την ίδια πόλη στη Συρία και από αυτές γνωρίζει ότι η οικογένειά της είχε ιδιαίτερη επιρροή. Η ίδια η Αμάλ ελάχιστα θυμάται από όλα αυτά. Πάνω απ΄όλα χρειάζεται σταθερότητα, ώστε να ξεχάσει τα τραύματά της και να αποκαταστήσει τη μνήμη της. Αλλά αυτό ακριβώς δεν μπορεί να της προσφέρει η Ελλάδα.

Οι δυσκολίες στην αποδοχή της αίτησης ασύλου

Από το 2017 τη φροντίδα της Αμάλ έχει αναλάβει η διεθνής ΜΚΟ Intersos στα πλαίσια του προγράμματος στέγασης ΕΣΤΙΑ. Πρόκειται για ευρωπαϊκό πρόγραμμα, το οποίο χρηματοδοτεί την ανεύρεση κατοικίας και την κοινωνική προστασία για τους αιτούντες άσυλο, ενώ τους βοηθά να αποκτήσουν πρόσβαση στο σύστημα υγείας και στην εκπαίδευση. Αλλά αυτό δεν είναι πάντα εύκολο, ιδιαίτερα σε περιπτώσεις όπως η δική της, επισημαίνει ο Γιώργος Γιοβανούδης, συντονιστής του παραρτήματος Ελλάδας της Intersos. Όπως λέει, η Αμάλ έχει αλλάξει πέντε σπίτια μέσα σε δύο χρόνια, καθώς κάποιοι ιδιοκτήτες της έκαναν έξωση, σε κάποιες περιπτώσεις δεν λειτούργησε η συμβίωση με άλλους πρόσφυγες, ενώ ορισμένες κατοικίες αποδείχθηκε ότι δεν μπορούσαν να εξυπηρετήσουν ένα άτομο με ειδικές ανάγκες.

Ο Γιώργος Γιοβανούδης λέει ότι πολλοί αντιμετωπίζουν ψυχικά προβλήματα ή θέματα υγείας. Συνολικά η οργάνωσή του μεριμνά για 1.683 ανθρώπους, εκ των οποίων οι 500 στη Θεσσαλονίκη, όπου όμως είναι διαθέσιμοι μόνο έξι κοινωνικοί λειτουργοί και ένας ψυχολόγος. Πρόσθετα προβλήματα προκαλεί στην ΜΚΟ και στους προστατευόμενούς της ένας κανονισμός της ελληνικής κυβέρνησης, που προβλέπει ότι όσοι λαμβάνουν άσυλο θα πρέπει να εγκαταλείψουν το πρόγραμμα και την κατοικία που αυτό τους διασφαλίζει. Στα τέλη Ιουλίου τερματίζεται το συμβόλαιο της Αμάλ για το σπίτι της, καθώς και η μηνιαία οικονομική στήριξη των 150 ευρώ που λαμβάνει σήμερα. Κανονικά θα είχε αφήσει το σπίτι από τα τέλη Ιουνίου, αλλά η ΜΚΟ κατάφερε να εξασφαλίσει μία παράταση στο αρμόδιο υπουργείο. Όπως λέει ο Γιώργος Γιοβανούδης, δεν είναι κάτι καινούριο το ότι πρέπει να αποχωρήσουν από το πρόγραμμα όσοι λαμβάνουν άσυλο, αλλά αυτό που έχει αλλάξει τον τελευταίο καιρό είναι η πίεση που ασκείται: «Παλαιότερα προβλεπόταν μία προθεσμία καταγγελίας έξι μηνών για να αποχωρήσουν από το πρόγραμμα, αλλά τώρα αυτή η προθεσμία έχει μειωθεί στον ένα μήνα. Αυτό προκαλεί τρομακτικές δυσκολίες, ιδιαίτερα σε εποχές πανδημίας». Σύμφωνα με την Ύπατη Αρμοστεία των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες (UNHCR), η οποία συντονίζει το πρόγραμμα ΕΣΤΙΑ, μέχρι τις 22 Ιουνίου είχαν δηλωθεί στο πρόγραμμα 22.586 άνθρωποι, από τους οποίους οι 6.432 είχαν ήδη αναγνωριστεί ως πρόσφυγες. Όλα αυτά σημαίνουν πολλή δουλειά για τον Γιώργο Γιοβανούδη και την Intersos. Προσπαθούν να βοηθήσουν τους αναγνωρισμένους πρόσφυγες σε αυτή τη δύσκολη κατάσταση, αλλά όπως λέει ο ίδιος, δεν είναι εύκολο γιατί είναι πολλοί αυτοί που έχουν ανάγκη: «Θα έχουμε κύμα εξώσεων. Οι άνθρωποι αυτοί, που χρειάζονται προστασία, δεν έχουν τον απαραίτητο χρόνο για να κατανοήσουν τι συμβαίνει και τι πρέπει να κάνουν…»

Μία υπόθεση πάνω από τις δυνάμεις της Ελλάδας

Αναγνωρισμένοι πρόσφυγες δυσκολεύονται να ενταχθούν στην αγορά εργασίας Αναγνωρισμένοι πρόσφυγες δυσκολεύονται να ενταχθούν στην αγορά εργασίας

Η θετική απάντηση στην αίτηση ασύλου μπορεί να προκαλέσει και προβλήματα, ιδιαίτερα για όσους έχουν μεγάλη ανάγκη προστασίας. Θεωρητικά, για τους αναγνωρισμένους πρόσφυγες υπάρχει το πρόγραμμα στέγασης ΗΛΙΟΣ, το οποίο προβλέπει και την παροχή βοήθειας για την εκμάθηση ελληνικών, καθώς και για την ένταξη στην αγορά εργασίας. Ωστόσο είναι τεράστια η ζήτηση, ενώ συνεχώς μειώνεται η διάθεση των ιδιοκτητών να παραχωρήσουν τα σπίτια τους στους πρόσφυγες. Πολλοί κινδυνεύουν πλέον να μείνουν στον δρόμο. Ακόμη μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος για ανθρώπους με σοβαρά προβλήματα υγείας, όπως η Αμάλ. Αλλά τα προβλήματα δεν τελειώνουν εδώ, λέει ο Γιώργος Γιοβανούδης: «Υπάρχουν πολλές γυναίκες που μένουν μόνες τους ή με ανήλικα παιδιά. Που θα βρουν δουλειά; Κι αν βρουν, θα αφήσουν τα παιδιά μόνα τους; Γιατί τότε θα παραβίαζαν την υποχρέωση επιμέλειας των παιδιών, μόνο και μόνο γιατί θα πήγαιναν να εργαστούν, για να επιβιώσουν». Γι αυτές τις περιπτώσεις, επισημαίνει ο Γιώργος Γιοβανούδης, θα πρέπει να υπάρξει ένα δίκτυ προστασίας, το οποίο όμως δεν προβλέπεται στο ελληνικό νομικό πλαίσιο.

Η Βιβή Πασχαλίδου, δικηγόρος στο Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες (GRC) επισημαίνει ότι οι αναγνωρισμένοι πρόσφυγες έχουν σχεδόν τα ίδια δικαιώματα με τους Έλληνες πολίτες, αλλά μόνον θεωρητικά. Και αυτό γιατί, όπως επισημαίνει, το ελληνικό κράτος έχει αμελήσει να οργανώσει εγκαίρως προγράμματα ενσωμάτωσης των προσφύγων στην ελληνική κοινωνία, δεν υπάρχουν παρά ελάχιστα προγράμματα για την εκμάθηση ελληνικών και χωρίς γνώση της ελληνικής γλώσσας είναι σχεδόν αδύνατο γι αυτούς τους ανθρώπους να βρουν κατοικία ή δουλειά: «Υπάρχει μία οικονομική υποστήριξη, είναι η ίδια που προβλέπεται και για τους Έλληνες πολίτες, αλλά είναι μάλλον συμβολική και δεν λύνει το πρόβλημα στη ρίζα του. Δεν βοηθάει ουσιαστικά έναν οικογενειάρχη με τρία και τέσσερα παιδιά. Δεν φτάνει ούτε για τα βασικά αγαθά, δεν φτάνει ούτε για τους Έλληνες».

Η δικηγόρος Βιβή Πασχαλίδου λέει ότι περιμένει ξεκάθαρα λόγια από τις Βρυξέλλες Η δικηγόρος Βιβή Πασχαλίδου λέει ότι περιμένει ξεκάθαρα λόγια από τις Βρυξέλλες

Εδώ η πραγματικότητα συγκρούεται με την εθνική νομοθεσία, αλλά και με το ευρωπαϊκό δίκαιο. Κάθε τόσο εκφράζεται κριτική για την προσφυγική πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση της Αθήνας.  Ωστόσο οι Βρυξέλλες αποφεύγουν, δημοσίως τουλάχιστον, να απευθύνουν νουθεσίες. «Η Ελλάδα κινείται ανάλογα με τις αντιδράσεις των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων. Πρόσφατα ο Έλληνας υπουργός Μετανάστευσης πήρε συγχαρητήρια από τις Βρυξέλλες για την καλή δουλειά που κάνει το ελληνικό κράτος», λέει η δικηγόρος Βιβή Πασχαλίδου, επικρίνοντας την Μονίκ Παριάτ, γενική διευθύντρια Μετανάστευσης και Εσωτερικών Υποθέσεων της Κομισιόν.

Στην Ελλάδα συνήθως η οικογένεια αναπληρώνει την έλλειψη κοινωνικής προστασίας. Μόνο που οι πρόσφυγες δεν διαθέτουν παρόμοια στήριξη. Για την Αμάλ η μόνη στήριξη προέρχεται από τους τρεις εθελοντές που τη φροντίζουν. Τα φάρμακά της πληρώνονται από τη Μη Κυβερνητική Οργάνωση ΝΑΟΜΙ. Γιατί η Ελλάδα δεν έχει εξασφαλίσει ιατρική περίθαλψη για τους πρόσφυγες, παρά τα 2,57 δισεκατομμύρια ευρώ που έχει εκταμιεύσει η ΕΕ από το 2015; Αυτό που θα επιθυμούσαν οι τρεις άνθρωποι που βοηθούν την Αμάλ, είναι να έρθει αυτή η γυναίκα στη Γερμανία, που διαθέτει τις απαραίτητες υποδομές. Να βρει την ηρεμία της και να πενθήσει τον άνδρα της και τους τέσσερις γιους της.

Φλόριαν Σμιτς

Επιμέλεια: Γιάννης Παπαδημητρίου

Πηγή:https://www.dw.com

Ένα συγκλονιστικό οδοιπορικό στον καταυλισμό προσφύγων της Μόρια πραγματοποίησε ο Μπερνάρ Ανρί Λεβί, ένας από τους διασημότερους διανοούμενους της Ευρώπης.

Ο ίδιος μίλησε με πρόσφυγες, καταγράφοντας τον καθημερινό εφιάλτη τον οποίο βιώνουν. Ο Γάλλος φιλόσοφος καταγράφει όσα συγκλονιστικά είδε σε άρθρο με τίτλο «Λέσβος, η ντροπή της Ευρώπης» στο Paris Match, κάνοντας παράλληλα έκκληση στις πολιτικές ηγεσίες στην Ελλάδα και τις άλλες χώρες της ΕΕ προκειμένου να μπει ένα τέλος σ’ αυτό το απίστευτο δράμα. Θυμίζουμε ότι στη Μόρια βρέθηκε στο τέλος Μαΐου (σχετική ανάρτηση lesvosnews.net  εδώ)

Αναλυτικά, το άρθρο του Μπερνάρ Ανρί Λεβί:

«Δεν μου έδωσαν σεντόνια. Γέννησα έτσι, χωρίς τίποτα, στη σκηνή μου, πάνω στο πλαστικό, αιμορραγώντας…». Με ποιους τα έχει; Με την ελληνική διοίκηση, που έχει οχυρωθεί πίσω από την περιφραγμένη περίμετρο; Με τις ΜΚΟ που βρίσκονται στην πιο άγρια ζώνη του στρατοπέδου, εκείνη που ξεχειλίζει και ανηφορίζει πάνω στους λόφους με τα ελαιόδεντρα, σέρνοντας μαζί της όλη τη δυστυχία του κόσμου; Με τους ακτιβιστές που αντιμετωπίζουν τους νεοφασίστες και που δεν ξέρουν από πού να αρχίσουν; Με τους Αφγανούς γείτονες, που δεν απάντησαν στις εκκλήσεις της για βοήθεια επειδή είναι Σουδανή;

Γεγονός είναι ότι η Φατίμα είναι μόνη της σήμερα στο καταφύγιο με το λευκό, αδιάβροχο πλαστικό. Το έξι μηνών μωράκι της κρέμεται στην πλάτη της, τυλιγμένο σε ένα T-shirt που γράφει «Καλωσήρθατε στη Λέσβο». Τα μεγαλύτερα αδέλφια του, οκτώ και δύο χρόνων, μοιάζουν να φοβούνται περισσότερο από το μωρό την παρουσία του φωτογράφου και του μεταφραστή. Σε φτωχά αραβικά, γεμάτα σιωπές και διακοπές, η Φατίμα αφηγείται την τρομερή της Εξοδο. Το στρατόπεδο στο Γκαζιαντέπ, κοντά στα σύνορα της Τουρκίας με τη Συρία… Τον άνδρα της που στάλθηκε πίσω στην Τουρκία, τρεις μέρες μετά την άφιξή τους στο νησί, με Zodiac που πληρώθηκε για δεύτερη φορά… Το μωρό που δεν έχει ακόμη καταγραφεί ως Ελληνας πολίτης, επομένως νομικά δεν υπάρχει… Η ίδια έγινε δεκτή κατ’ εξαίρεση, καθώς ήταν έγκυος.

Είναι τέλη Μαΐου και κάνει κρύο στο νησί. Η βροχή πέφτει κατά ριπάς και περνάει μέσα από τα ατελώς ενωμένα κομμάτια της σκηνής. Μια αποφορά υγρασίας, απλυσιάς και λυμάτων αναμειγνύεται με τη μυρωδιά από τα λαχανικά που βράζουν δίπλα στην είσοδο. Ο πρωτότοκος γιος σηκώνεται για να μετακινήσει την κατσαρόλα. Ενας αρουραίος περνάει ανάμεσα στα πόδια του, αλλά εκείνος δεν δίνει σημασία. Βρισκόμαστε στη Λέσβο, στο στρατόπεδο της Μόριας, σ’ ένα από τα πιο όμορφα νησιά της Ελλάδας, φορτωμένο με μύθους και Ιστορία. Σήμερα, εδώ ακριβώς βρίσκεται η ευρωπαϊκή πρωτεύουσα της οδύνης.

Σε προηγούμενη επίσκεψή μου, μου είχε κάνει εντύπωση μια έκθεση των Γιατρών Χωρίς Σύνορα που ανέφερε ότι μία από τις ιδιαιτερότητες της Μόριας ήταν οι αυτοκτονίες παιδιών. Να ένα από αυτά. Είναι 12 χρόνων. Βρισκόμαστε στις παρυφές του στρατοπέδου, σ’ αυτή την άγρια ζώνη που τη λένε «ζούγκλα». Εδώ κατέληξαν ορισμένοι από τους Σύρους πρόσφυγες με τους οποίους ο Ερντογάν απειλούσε, τον περασμένο Μάρτιο, να κατακλύσει την Ευρώπη. Σε όλη τη διάρκεια της συνέντευξης, με εξαίρεση κάποιες στιγμές που στρέφεται προς τον θείο του, ο μικρός έχει τα μάτια του καρφωμένα στο έδαφος. Δάσκαλος στο Ιντλίμπ της Συρίας, ο θείος είναι ο άνθρωπος που του έσωσε τη ζωή κι εκείνος που μας αφηγείται την ιστορία του.

Ολα ξεκίνησαν από τον τρόμο μπροστά σ’ αυτή τη νέα ζωή χωρίς μέλλον. Τι κάνουμε εδώ, αναρωτιόταν το παιδί; Γιατί δεν μπορούμε να πάμε στη θάλασσα, που βρίσκεται τόσο κοντά μας; Γιατί ενώ ακόμη και στην πατρίδα, όπου μας βομβάρδιζαν, με πήγαινες σχολείο, εδώ καθόμαστε άπραγοι για μέρες, ατενίζοντας τις τουρκικές ακτές; Θα είμαστε άραγε για πάντα αιχμάλωτοι; Κι ύστερα, σιγά σιγά, το παιδί σταμάτησε να μιλάει. Σταμάτησε να παίζει. Περνούσε τις μέρες του στο κρεβάτι ή στην ξεχαρβαλωμένη πολυθρόνα όπου κάθομαι κι εγώ τώρα. Τέρμα το ποδόσφαιρο. Καμία όρεξη για φαγητό, αϋπνίες… Κι ένα πρωί, την ώρα που ο θείος βρισκόταν στην ουρά για το ψωμί της ημέρας, ένας γείτονας είδε να τρέχει αίμα στο αυλάκι της απορροής. Ετρεξε. Το παιδί είχε ανταλλάξει ένα κουτί μπισκότων ανθρωπιστικής βοήθειας που μάζευε επί μία εβδομάδα με ξυραφάκια. Εκοψε τον καρπό του. Εχω δει πολλά στρατόπεδα προσφύγων στη ζωή μου. Σπάνια όμως συνάντησα τόση θλίψη όσο εδώ.

Η έλλειψη νερού

Στη Μόρια, η μεγάλη τραγωδία είναι το νερό. Το νησί, ας το ξαναπούμε, είναι υπέροχο. Καταπράσινο. Ευλογημένο από τους θεούς και από τις βροχές. Αλλά σ’ αυτές εδώ τις καταραμένες εκτάσεις, δεν υπάρχει τρεχούμενο νερό. Ούτε πηγάδια. Ούτε δεξαμενές, απ’ ό,τι είδα. Μόνο κάτι λίγα ντους. Κάποιες παροχές νερού, λιγότερες από είκοσι, όπου οι άνθρωποι κάνουν ουρές όλη την ημέρα για να γεμίσουν από ένα πλαστικό μπουκάλι ο καθένας. Ενα μπουκάλι ανά κάθε άτομο ανά εικοσιτετράωρο, μου λέει ένας εκπρόσωπος της αφγανικής κοινότητας. Ναι, όσο απίστευτο κι αν φαίνεται, καθένας από αυτούς τις 19.000 πρόσφυγες δεν έχει παρά μόνο ένα λίτρο νερού κάθε μέρα για να πιει, να πλυθεί, να ξυριστεί και να μαγειρέψει. Κάποιες μέρες, όταν κόβεται το τρεχούμενο νερό, δεν έχουν ούτε αυτό το ένα λίτρο και πρέπει να κάνουν οικονομία μέχρι την επόμενη. Κάθε σταγόνα είναι πολύτιμη.

Θέλω να το ξανακούσω για να το πιστέψω. Μου το επιβεβαιώνει ο αρχηγός μιας οικογένειας Χαζάρων, ο οποίος έχει πιάσει τη διπλανή σκηνή με τη γυναίκα του και τα δύο παιδιά τους, και μου δείχνει, σαν αποδεικτικά στοιχεία, τέσσερις αλφαδιασμένες μπουκάλες με νερό. Είναι μεσημέρι και οι μπουκάλες είναι ήδη μισοάδειες. Πηγαίνω στην πιο κοντινή παροχή νερού για να δω με τα μάτια μου. Βρίσκεται σε ένα ξέφωτο, στα ερείπια καλυβιών που έχουν γκρεμιστεί. Καμιά πενηνταριά γυναίκες βρίσκονται εκεί, κάνοντας ουρά. Κάθε μια κρατάει από ένα πλαστικό μπουκάλι. Κάποιες φορές δύο ή τρία μπουκάλια, εφόσον μπορεί να αποδείξει ότι αντιστοιχούν σε οικογένεια. «Φαίνεται ότι σας εκπλήσσει», μου λέει, σε τέλεια γαλλικά, μια νεαρή από την Αλγερία, που περιμένει τα χαρτιά της εδώ και δεκατρείς μήνες. «Αλλά ναι, είμαι κι εγώ φιλόσοφος. Θαυμάζω τον Καμύ και τον Καμέλ Νταούντ. Κι έχω μια αποκάλυψη για εσάς: πέρα από το νερό, μας λείπει και το σαπούνι».

Οι μισητές κόκκινες, οι μαύρες και οι μαγικές μπλε σφραγίδες

Αλλά το χειρότερο, το πιο φρικτό, είναι οι τουαλέτες. Τι να περιμένουμε όταν ένα παλιό στρατόπεδο με πρόβλεψη για 800 φαντάρους κατέληξε να φιλοξενεί 3.000 πρόσφυγες, οι οποίοι έχουν γίνει σήμερα κοντά 20.000; Υπάρχει η τρύπα της οικογένειας, πίσω από τη σκηνή, όταν το έδαφος προσφέρεται και ο υπόλοιπος κόσμος είναι μακριά. Υπάρχουν οι σκηνές, όπου μπαίνουν ένας ένας και στέκονται πάνω από μια τρυπημένη σανίδα, κάτω από την οποία βρίσκεται μια τάφρος, χωρίς σύστημα αποχέτευσης. Κι ύστερα, υπάρχουν οι δημόσιες τουαλέτες, ας πούμε οι «επίσημες», φτιαγμένες είτε από την ελληνική διοίκηση είτε από ΜΚΟ, και οι οποίες προκαλούν την αγανάκτηση αυτών των ανθρώπων που στερούνται ακόμη κι εδώ την πιο στοιχειώδη ιδιωτικότητα.
Η έντονη αποφορά με κυνηγάει μέχρι τη διπλανή αλάνα, όπου για να ξεχαστώ λίγο κλωτσάω μία μπάλα με κάποια από τα παιδιά του καταυλισμού. Την ίδια ώρα, ουρές σχηματίζονται πιο πέρα. Ουρές κι άλλες ουρές, λες και οι κάτοικοι της Μόριας δεν έχουν τίποτα καλύτερο να κάνουν από το να  στέκονται παρατεταγμένοι σε ουρά. Υπάρχουν κάποιοι που δυσανασχετούν, σπρώχνουν και ζητούν να τελειώνει η διαδικασία. Υπάρχουν άλλοι που βρίσκονται εκεί προληπτικά, χωρίς να χρειάζονται κάτι επειγόντως, αλλά γιατί μέσα στην αβάσταχτη ανία, ο μόνος τρόπος να περάσει ο χρόνος είναι να στέκεται κανείς στην ουρά για όλα και για τίποτα, όλη τη μέρα. Είναι να τρελαίνεται κανείς. Εξευτελισμός. Βασανιστήριο. Την ώρα που η υπόλοιπη Ευρώπη ασχολείται με υγειονομικά θέματα, η Μόρια έχει γίνει τόπος μόλυνσης, διαφθοράς και δυσοσμίας. «Anus mundi».

 

Το μόνο θαύμα σε αυτό το κλίμα είναι ότι δεν σημειώνονται περισσότερες δολοφονίες και βίαιες πράξεις. Τα βράδια, αφού η αστυνομία αποσυρθεί στους στρατώνες της, πολλά ακούγονται για συγκρούσεις μεταξύ Σουδανών και Σύρων, Αφγανών και Ιρακινών, Αφγανών με Αφγανούς και όλων αυτών εναντίον μιας χούφτας Κονγκολέζων –κάποιοι μουσουλμάνοι, άλλοι χριστιανοί– που θεωρούνται από όλους οι κολασμένοι των κολασμένων. Αλλοι μιλάνε για έναν έφηβο, ο οποίος δέχθηκε μαχαιριές από κάποιον που ήθελε να κλέψει τη σχολική του σάκα, αν και δεν κατάφερα να επιβεβαιώσω το περιστατικό. Κάποιοι διηγούνται την ιστορία ενός Αφγανού Παστούν, ο οποίος παρενόχλησε μία γυναίκα από την κοιλάδα Παντσίρ, εν μέσω Ραμαζανιού. Μου περιγράφουν την καταδίωξη του δράστη, τη μαχαιριά που του κατάφεραν στο πόδι, τη γάγγραινα, το κώμα. Λίγες ημέρες αργότερα, τον θάνατό του, χωρίς ιατρική φροντίδα, αφού το στρατόπεδο είχε τεθεί σε καραντίνα λόγω COVID-19. Μετά τη διακομιδή του, το νοσοκομείο της Μυτιλήνης αρκέστηκε να διαπιστώσει τον θάνατό του.

Το εκπληκτικό, όμως, είναι ότι η ζούγκλα αυτή δεν είναι εντελώς ζούγκλα. Δεν πρόκειται για εμπόλεμη ζώνη, όπου όλοι μάχονται εναντίον όλων, παρά τον φόβο και το αίσθημα ότι έχουν εγκαταλειφθεί από τους θεούς, τους Ελληνες και τον κόσμο όλο, παρά τα θλιβερά γκράφιτι, που λένε «Δεν είμαστε ζώα» και «Ευρώπη, γιατί μας ξέχασες;». Μεταξύ των ανθρώπων αυτών, που η μοίρα έριξε σε αυτό το νησί, η ανθρωπιά αρνείται επίμονα να σβήσει και οι κινήσεις αλληλεγγύης αποδεικνύουν ότι η ζωή συνεχίζεται.

Βρισκόμαστε στο κεντρικό τμήμα του στρατοπέδου, με τις μόνιμες κατασκευές, όπου οι υπάλληλοι των υπηρεσιών μετανάστευσης έχουν τα γραφεία τους και όπου εδρεύουν αυτοί που διαχειρίζονται τον τραγέλαφο. Σκληραγωγημένοι απέναντι στην ανθρώπινη δυστυχία, αποφασίζουν για τη διαβάθμιση των δυστυχισμένων. Στον πάτο της κλίμακας, η επίφοβη κόκκινη σφραγίδα, που σημαίνει την επ’ αόριστον αναμονή στη Μόρια. Στην κορυφή, οι σπάνιες και μαγικές μπλε σφραγίδες, που επιτρέπουν τη μετακίνηση προς την ενδοχώρα και ανάμεσα στις δύο, η μαύρη σφραγίδα των ανηλίκων ή των ανίατων αρρώστων, που ονομάζονται «Ευάλωτοι» και ίσως κάποια μέρα –χάρη στη μεσολάβηση αδρά αμειβόμενων και άριστα δικτυωμένων τοπικών δικηγόρων– αποκτήσουν το δικαίωμα εξόδου από το Καθαρτήριο, περνώντας από το κόκκινο στο μπλε.

Οι ακρότητες των «υπερασπιστών»

Ηθελα να βρω και τους φασίστες. Οπως όλοι οι αναγνώστες του Paris-Match, είχα δει τις εικόνες ντόπιων που απωθούσαν με τα καμάκια τις λέμβους που έφθαναν από την Τουρκία και ήθελα να ξέρω τι μπορεί να σκέφτεται κάποιος που κάνει κάτι τέτοιο. Δεν χρειάστηκε να ψάξω πολύ. Τη συνάντηση την οργάνωσε ο περιφερειάρχης Βορείου Αιγαίου Κωσταντίνος Μουτζούρης στην αίθουσα με τα μπρούτζινα όπου, υποθέτω, συνεδριάζει το περιφερειακό συμβούλιο. Να τοι, λοιπόν, καθισμένοι φρόνιμα ο ένας δίπλα στον άλλο, καθένας μπροστά στο μικρόφωνό του, καμιά εικοσαριά επιφανείς, κάποιοι ψαράδες, άλλοι έμποροι ή καθηγητές, που δεν έχουν άλλο πράγμα στο μυαλό τους παρά μόνο τους μετανάστες. Και αρχίζουν. Για τον εξισλαμισμό του νησιού. Για εκκλησίες που βεβηλώθηκαν. Για διείσδυση του Ισλαμικού Κράτους. Για συνωμοσία του Τζορτζ Σόρος. Για τις κόρες και τις συντρόφους τους που δεν μπορούν πια να βγουν τα βράδια γιατί ορδές ξένων θέλουν να τις βιάσουν. Και, τέλος, το κλου. Ο συνταξιούχος ξενοδοχοϋπάλληλος Κώστας Αλβανόπουλος διηγείται, σαν να επρόκειτο για ηρωική ενέργεια, πως είδε μια βάρκα να περιμαζεύει ναυαγούς και πως όταν διαπίστωσε ότι δεν είχε ελληνική σημαία, ότι ο καπετάνιος ήταν Γερμανός και ότι η ακτοφυλακή δεν έκανε τίποτα για να σταματήσει την αποβίβαση των «εισβολέων», «έγινε έξαλλος» και πήρε τα πράγματα στα χέρια του, απωθώντας τη λέμβο. Είναι υπερήφανος για ό,τι έκανε; Βεβαίως. Παρότι υπήρχε ο κίνδυνος να πνίξει παιδιά; Φυσικά. Περιλαμβάνεται στον κατάλογο των αυτοαποκαλούμενων υπερασπιστών του νησιού, που διώκονται επειδή έθεσαν σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές; Ναι. Αλλά αφού πρόκειται για την καθαρότητα της ελληνικής φυλής, αξίζει να πάει κανείς στο δικαστήριο. Ναυτία.

Πώς αντιδρά κανείς σε τέτοιο όνειδος; Δυστυχώς, δεν αντιδρά. Απλά περιμένει να μιλήσει η Δικαιοσύνη. Προσπαθούμε να κρατήσουμε μέσα μας, για να μην απελπιστούμε τελείως, κάποιες ωραίες εικόνες. Το πρόσωπο της συμβολαιογράφου Γεωργίας Ρασβίτσου, που με συνόδευσε στο ρεπορτάζ. Με τη σιλουέτα σιλφίδας βγαλμένης από μυθιστόρημα του Λόγγου, του αρχαίου Λέσβιου βάρδου, είναι μια από τις τελευταίες που διασώζουν το πνεύμα αδελφοσύνης και φιλοξενίας με το οποίο έγιναν δεκτοί οι πρώτοι πρόσφυγες στη Σκάλα Συκαμνιάς πριν από πέντε χρόνια, δηλαδή πριν από έναν αιώνα, σαν χιλιάδες Ευρώπες στην πλάτη φτερωτών ταύρων. Κρατάω τη χάρη του Ιησουίτη αδελφού Μορίς Ζουαγιέ, που δεν πτοήθηκε από την εγκληματική πυρκαγιά που τον Μάρτιο έκανε στάχτη σχολείο προσφύγων σε απόσταση τριών χιλιομέτρων από τη Μόρια και έφτιαξε, με τα ίδια του τα χέρια, ένα καινούργιο σχολείο σε ένα από τα πιο άθλια σημεία του καταυλισμού, σε μια πλαγιά από παλέτες και συμπιεσμένα μπάζα. Το καινούργιο σχολείο είναι έτοιμο να ανοίξει και οι τάξεις, διάσπαρτες σε τρία επίπεδα, θα είναι οι τρεις ενάρετοι κύκλοι της κολάσεως. Και τέλος, καθώς έπεφτε η νύχτα και ο καταυλισμός ετοιμαζόταν να κλείσει και να αναδιπλωθεί στις ανοιχτές πληγές και στους κινδύνους του, δεν θα ξεχάσω την ποιητική εμφάνιση του Κόκο Γούμπα και των τριών μεταναστών με τις υπέροχες φωνές, που έμοιαζαν με τον Φέλα, τον Αλφα Μπλόντι και τον Μπομπ Μάρλεϊ. Τους βρήκαμε ανάμεσα στους πλανόδιους πωλητές που είχαν αραδιάσει στην άσφαλτο φρυγανιές, αναψυκτικά και τσιγάρα, τα οποία πωλούνταν ένα ένα. Ηταν εκεί για τα παιδιά που κάθονταν σε κύκλο γύρω τους; Εδιναν συναυλία στο κοινό του καταυλισμού; Ή αποχαιρετούσαν τους καλοπροαίρετους επισκέπτες από τη Γαλλία τραγουδώντας, με χαμόγελο και δάκρυα στα μάτια, «μην κλαίτε, μην κλαίτε»;

Η απομονωμένη συνοικία των γυναικών

Ο διευθυντής του στρατοπέδου πάει να μας δείξει, πίσω από τις αποθήκες, αυτό που ονομάζει τη συνοικία των γυναικών. Πρόκειται για έναν ημιυπαίθριο διάδρομο, προστατευμένο από μεταλλικό πλέγμα, που οδηγεί σε μικρούς κοιτώνες. Ξαφνικά, πλήθος οργισμένων γυναικών ξεπροβάλλει, με υψωμένες γροθιές, κραυγάζοντας. Οι περισσότερες από αυτές είναι Αφρικανές και φορούν ρούχα γυμναστικής. «Είναι εδώ για σας, αλλά δεν θέλουν να φωτογραφηθούν», τραυλίζει ο διευθυντής, που έχει πανιάσει. Τίποτα από όσα λέει δεν ισχύει. Μας κάνουν νόημα να πλησιάσουμε και σαν εντυπωσιακές Ερινύες ή κάποιες θεότητες της καταιγίδας από τον Ομηρο και τον Ησίοδο, αρχίζουν να ουρλιάζουν: «Moria no good! Moria no good!». Πανικός. Επέμβαση των υπαλλήλων του στρατοπέδου, που προσπαθούν να απομακρύνουν τις γυναίκες. Αφιξη διμοιρίας των ΜΑΤ, την οποία πείθουμε να αποχωρήσει μαζί μας. Ποιες είναι αυτές οι γυναίκες; Γιατί αυτός ο απομονωμένος χώρος; Είναι άραγε «ανύπαντρες», που χρήζουν «προστασίας»; Δεν ξέρω. Απομακρύνομαι απογοητευμένος.

Εφερα μαζί μου μάσκες από το Παρίσι και τετράδια, καθώς και κουτιά παρακεταμόλη. Ισως το έκανα από κομφορμισμό, για να ικανοποιήσω την ανάγκη μου για υποταγή στους υγειονομικούς κανόνες και από πεποίθηση ότι η COVID-19 λαμβάνει στη Μόρια διαστάσεις Αποκάλυψης. Οι ολοκαίνουργιες όμορφες μπλε μάσκες μου έγιναν αμέσως θέμα συζήτησης στο νησί.

Ομάδες παιδιών παρατηρούν από την προηγούμενη μέρα την κόκκινη βαλίτσα που παραδώσαμε στα μέλη των ΜΚΟ. Μόλις πηγαίνουμε να την πάρουμε για να ανέβουμε μέχρι το ξέφωτο, δύο Σύροι μέλη της αντικαθεστωτικής οργάνωσης Λευκά Κράνη που στρατολογήθηκαν για να επιτελέσουν καθήκοντα εποπτείας, μας ζητούν να μοιράσουμε εκεί την «πραμάτεια». Πρώτα τα τετράδια, που παραλαμβάνονται από τους πρόσφυγες σε καθεστώς σχετικής ηρεμίας και μετά το φάρμακα. Την ώρα, όμως, που το πλήθος βλέπει τον «θησαυρό» με τις αστραφτερές μάσκες, ο χαμός αρχίζει. Σπρώξιμο, τρέλα. Η αναταραχή απειλεί να καταλήξει σε γροθιές. «Οχι όλοι μαζί. Ενας  ένας. Μία μάσκα σε κάθε παιδί, μία μόνο. Δεν θα φτάσουν για όλους», φωνάζει ο ένας Σύρος.

Το μόνο που καταφέρνει είναι να αυξήσει την αναταραχή. Η ώρα είναι κατάλληλη για την επικράτηση του πιο δυνατού, όποιου σπρώχνει πιο αποτελεσματικά και πηδάει πιο ψηλά. Βρίσκομαι στη μέση του πλήθους και κοντεύω κι εγώ να πέσω κάτω. Σηκώνω το πακέτο πάνω από το κεφάλι μου και τους φωνάζω να ηρεμήσουν. Δεν πρόκειται για μοιρασιά, αλλά για γιορτή. Καλύτερα από γιορτή, πρόκειται για «χάπενινγκ».

Αφού παραδώσω και την τελευταία μάσκα σε ένα παιδί, ο Σύρος μου λέει ότι στη Μόρια έχει δει όλες τις ασθένειες του κόσμου. Διάρροιες, διφθερίτιδα, σπάνιες και άγνωστες αρρώστιες. Αλλά, έτσι είναι… Ελάχιστα έως καθόλου κρούσματα κορωνοϊού. Πρέπει να γελάσουμε ή να κλάψουμε; Προτιμώ να παρακολουθήσω τα παιδιά, που σπεύδουν να φορέσουν τις καινούργιες μάσκες, λες και ήταν μάσκες του καρναβαλιού».

Πηγή:https://www.lesvosnews.net

Από διαμαρτυρία στη Μινεάπολη στις 28 Μαΐου

της Λ.Κυριακίδη

Την ώρα που η εξέγερση στις ΗΠΑ μπαίνει στην τρίτη εβδομάδα, αυξάνεται η ανησυχία ότι τακτικές της αστυνομίας θα μπορούσαν να προκαλέσουν επιδείνωση της πανδημίας του νέου κοροονοϊού, η οποία έχει ήδη άνισο αντίκτυπο μεταξύ Αφροαμερικανών και λευκών.

Σχεδόν 1.300 γιατροί, νοσοκόμοι και εμπειρογνώμονες της δημόσιας υγείας προειδοποιούν ότι η χρήση δακρυγόνων και σπρέι πιπεριού θα επιταχύνει την εξάπλωση του Covid-19, καθώς οι μαζικές διαδηλώσεις κατά της αστυνομικής βαρβαρότητας και του ρατσισμού συνεχίζουν αμείωτες, μετά τη δολοφονία του Τζοτζ Φλόιντ.

Με αναφορά που έστειλαν μέσα στην εβδομάδα στις αρμόδιες αρχές ζητούν να σταματήσουν οι αστυνομικοί τη ρίψη χημικών, στην οποία προχώρησαν επανειλημμένα το τελευταίο διάστημα προκειμένου να διαλύσουν τα πλήθη των διαδηλωτών στη Μινεάπολη, τη Νέα Υόρκη, τη Φιλαδέλφεια και πολλές άλλες αμερικανικές πόλεις.

Σε ανοιχτή επιστολή οι υπογράφοντες τονίζουν πως το πρώτο μέλημα οφείλει να είναι η σταθερή στήριξη όσων προσπαθούν ναννα ξεριζώσουν τον ρατσισμό από τους θεσμούς και προτείνουν συγκεκριμένες οδηγίες για τη στήριξη της δημόσιας υγείας, επειδή ο Covid-19 εξαπλώνεται μέσω σταγονιδίων σάλιου ή βλέννας.

Τα δακρυγόνα και το σπρέι πιπεριού εκτός από βήχα, φέρνουν επίσης δάκρυα, παραγωγή σάλιου και εκροή βλέννας, επισημαίνει ο καθηγητής Πίτερ Τσιν-Χονγκ, που συμμετείχε στην σύνταξη της αναφοράς.

Εκτός από τον κίνδυνο πολλαπλασιασμού του ιού λόγω των παραπάνω παραγόντων ο γιατρός προσθέτει πως τα χημικά μπορεί να ερεθίσουν τη μύτη, το στόμα και τους πνεύμονες, προκαλώντας φλεγμονή, η οποία ενδέχεται να αποδυναμώσει την ικανότητα του ανθρώπινου οργανισμού να αντιστέκεται στη μόλυνση.

Διαδηλωτές ρίχνουν γάλα στα μάτια μιας γυναίκας στις 25 Μαΐου / Αp photo

Οι ειδικοί προειδοποιούν ότι η μεγάλη και βαθιά ανησυχητική χρήση χημικών εναντίον πολιτών σε όλη τη χώρα φαίνεται να είναι άνευ προηγουμένου, αλλά επισημαίνουν την ανάγκη να μην διαλύονται οι «διαμαρτυρίες υπό το πρόσχημα της διατήρησης της δημόσιας υγείας».

Στην Ουάσιγκτον, οι αρχές παραδέχτηκαν πως εξαπέλυσαν «μπάλες πιπεριού» κατά ειρηνικών διαδηλωτών, ώστε να «ανοίξουν» το δρόμο για τον Ντόναλντ Τραμπ, ώστε να ποζάρει για φωτογραφίες μπροστά από μια εκκλησία, δίπλα στον Λευκό Οίκο.

Δημοσιογράφοι ανακάλυψαν ένα χρησιμοποιημένο άδειο κάνιστρο με ελαιορητίνης (OC), που προκαλεί αναπνευστικά προβλήματα. Σε πολλά άλλα περιστατικά ανά την χώρα, αστυνομικοί χρησιμοποίησαν oρθοχλωροβενζαμαλονονιτρίλη (CS).

Σύμφωνα με τον καθηγητή αναισθησιολογίας, Έρικ Τζορντ, οι ουσίες OC και CS και οι «μπάλες πιπεριού», που δεν προορίζονται για θανατηφόρα πυρομαχικά, έχουν σχεδιαστεί για να χρησιμοποιούνται με φειδώ, σε ανοιχτούς ανοιχτούς χώρους, και «μόνο αν οι διαδηλωτές έχουν έναν τρόπο να φύγουν». «Εκθέτουν τους ανθρώπους σε πολύ υψηλότερα επίπεδα αυτών των χημικών ουσιών από το προβλεπόμενο και δεν είναι σαφές ποιες είναι οι συνέπειες στην υγεία», υπογραμμίζει ο ίδιος.

Δύο κοπέλες δεν μπορούν να αναπνεύσουν σε πορεία στις 30 Μαΐου / Ap photo

Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης της Αραβικής Άνοιξης το 2010, οι διαδηλωτές ανέφεραν τραυματισμούς στους πνεύμονες, αφού εκτέθηκαν σε υψηλές ποσότητες δακρυγόνων. Μικρές μελέτες στη Χιλή και το Μπαχρέιν συνέδεσαν την έκθεση σε χημικά με αποβολές εμβρύων. Επίσης, έρευνα του 2014 διαπίστωσε ότι οι στρατιωτικοί που είχαν εκτεθεί στην CS είχαν υψηλότερο κίνδυνο να προσβληθούν από αναπνευστικές ασθένειες, όπως η γρίπη και η πνευμονία.

«Ο ψεκασμός με δακρυγόνα είναι σαν κάποιος να καπνίζει στους πνεύμονές σου. Είναι όπως οποιαδήποτε άλλη ρύπανση, που μπορεί να αυξήσει τους κινδύνους των αναπνευστικών ασθενειών», δηλώνει ο Τζον ΧονγκσΧονγκ Guardian.

Στην ανοιχτή επιστολή τους οι ειδικοί προτρέπουν την αστυνομία να αποφεύγει τη σύλληψη και την κράτηση διαδηλωτών σε περιορισμένους χώρους, όπως φυλακές και αστυνομικά φορτηγά, όπου ο κίνδυνος μετάδοσης του ιού είναι υψηλότερος.

Καπνός από δακρυγόνα στη Μινεάπολη στις 31 Μαΐου / Ap photo

Ο Τσιν-Χονγκ σημειώνει πως ο ίδιος και οι συνάδελφοί του γνωρίζουν καλά ότι θύματα του νέου κορονοϊού πέφτουν δυσανάλογα οι μη λευκοί. «Οι ίδιες κοινότητες που διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο να πεθάνουν από τον ιό διατρέχουν επίσης μεγαλύτερο κίνδυνο να πεθάνουν στα χέρια αστυνομικών». «Ο ρατσισμός είναι μια μολυσματική ασθένεια. Ο ρατσισμός είναι απειλή για τη δημόσια υγεία », λέει.

Ειδικοί δημόσιας υγείας και υπερασπιστές των πολιτικών δικαιωμάτων έχουν ταχθεί εδώ και πολύ καιρό κατά της χρήσης δακρυγόνων, που μπορούν να αποβούν θανατηφόρα, ειδικά για τους ηλικιωμένους και τα άτομα με υποκείμενα νοσήματα, όπως το άσθμα. Άλλωστε, διάφορες διεθνείς συνθήκες και η Σύμβαση της Γενεύης έχουν απαγορεύσει τη χρήση τους σε διεθνείς πολεμικές επιχειρήσεις.

Αξιωματούχοι σε ορισμένες πόλεις των ΗΠΑ συμφώνησαν να περιορίσουν τη χρήση. Την Παρασκευή, ο δήμαρχος του Σιάτλ ανακοίνωσε μορατόριουμ 30 ημερών σχετικά με τη ρίψη δακρυγόνων κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων. Ο κυβερνήτης της Καλιφόρνιας, Γκάβιν Νιούσομ, ζήτησε νέα πρότυπα σε επίπεδο πολιτείας για τον έλεγχο του πλήθους από τις δυνάμεις επιβολής του νόμου. Τέλος, ομοσπονδιακός δικαστής στο Ντένβερ εξέδωσε εντολή για τον περιορισμό της χρήσης χημικών από την αστυνομία σε βάρος ειρηνικών διαδηλωτών.

Κατά τη διάρκεια κινητοποίησης στη Μινεάπολη στις 31 Μαΐου / Ap photoΠηγή:https://www.efsyn.gr

Με μια απίστευτης αλαζονείας και απύθμενου πολιτικού θράσους απόφασή της, η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη διόρισε στην θέση του προϊσταμένου διεύθυνσης της νεοσύστατης Μονάδας Εσωτερικού Ελέγχου του υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού ένα πρόσωπο που κατηγορείται για πέντε κακουργηματικές πράξεις.

Συγκεκριμένα, με υπουργική απόφαση της 29ης Μαΐου 2020, η Λίνα Μενδώνη διορίζει προϊστάμενο στην νευραλγική και ευαίσθητη αυτή θέση τον Κωνσταντίνο Κίσσα, ένα από τα 17 στο σύνολό τους πρόσωπα σε βάρος των οποίων η Εισαγγελία Εγκλημάτων Διαφθοράς έχει ασκήσει ποινικές διώξεις σε βαθμό κακουργήματος για πέντε αδικήματα: της πλαστογραφίας, της ηθικής αυτουργίας σε πλαστογραφία, της απιστίας, της νομιμοποίησης εσόδων από εγκληματικές δραστηριότητες (ξέπλυμα μαύρου χρήματος) και της εγκληματικής οργάνωσης.

Πρόκειται για μία από τις πολλές δικαστικές εκκρεμότητες γύρω από την πολύκροτη υπόθεση του “αμαρτωλού” Ταμείου Αλληλοβοήθειας Υπαλλήλων του Υπουργείου Πολιτισμού. Οι συγκεκριμένοι κατηγορούμενοι, στους οποίους συμπεριλαμβάνεται και ο νεοδιορισθείς πλέον προϊστάμενος της Μονάδας Εσωτερικού Ελέγχου του Υπουργείου Πολιτισμού, φέρονται να ενέχονται σε υπόθεση με πλαστογραφημένες αιτήσεις για δάνεια και οικονομικά βοηθήματα, χωρίς σχετικές αιτήσεις των δικαιούχων, με αποτέλεσμα, κατά το κατηγορητήριο, τα χρήματα να τα καρπώνονται οι ποινικά ελεγχόμενοι.

Αξίζει να σημειωθεί, πως τέσσερεις μόνο ημέρες πριν από τον επίμαχο διορισμό, η Λίνα Μενδώνη είχε υποχρεωθεί να απαντήσει στη Βουλή σε ερώτηση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Χριστόφορου Βερναρδάκη γιατί δεν έχει ακόμη προχωρήσει, ως πειθαρχικώς προϊσταμένη τους, στην άσκηση πειθαρχικών διώξεων κατά των 17 υπαλλήλων, όπως επιτάσσει το άρθρο 114 παρ. 6 του Δημοσιοϋπαλληλικού Κώδικα.

Η υπεκφυγή της υπουργού, όχι απλώς στη απάντηση της προς τον ερωτώντα βουλευτή αλλά και ως προς την ουσία της μη άσκησης των πειθαρχικών της καθηκόντων, με πρόσχημα την μη ολοκλήρωση της ανακριτικής διαδικασίας για την υπόθεση, λαμβάνει πλέον άλλες διαστάσεις. Διότι, γίνεται φανερό πως όταν έδινε την απάντησή της η Λίνα Μενδώνη είχε είδε δρομολογήσει τον διορισμό του ενός από τους κατηγορουμένους στην θέση του προϊσταμένου διεύθυνσης της νεοσύστατης Μονάδας Εσωτερικού Ελέγχου του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού.

Ακόμη και αν δεχτεί κανείς την επιχειρηματολογία της υπουργού για την μη παραπομπή στο Πειθαρχικό Συμβούλιο, ακόμη και προσμετρώντας κανείς πως προφανώς ισχύει και για το εν λόγω πρόσωπο, όπως και για κάθε κατηγορούμενο, το τεκμήριο της αθωότητας, είναι δυνατόν να μην γίνεται αντιληπτό ότι πολιτικά είναι ανεπίτρεπτος ένας τέτοιος διορισμός; Ποιο είναι το μήνυμα που στέλνει εντός και εκτός υπουργείου Πολιτισμού η Λίνα Μενδώνη με την ενέργειά της αυτή;

Μάλιστα, λίγες ημέρες νωρίτερα, με άλλη της αιφνιδιαστική απόφαση, που συζητήθηκε λόγω της απομάκρυνσης από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο του μοναδικού εναπομείναντος μέλους που είχε καταψηφίσει την απόφαση απόσπασης των αρχαιοτήτων στο σταθμό Βενιζέλου της Θεσσαλονίκης, η Λίνα Μενδώνη διόρισε τον Κωνσταντίνο Κίσσα και μέλος του ανώτερου συμβουλευτικού οργάνου του υπουργείου Πολιτισμού!

Είναι απορίας άξιον αν αυτές οι κινήσεις της κ. Μενδώνη είναι σε γνώση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, που το τελευταίο διάστημα δείχνει να έχει επιστρατευτεί και ο ίδιος στην εντατική επικοινωνιακή προσπάθεια ανασυγκρότησης της δημόσιας εικόνας της υπουργού του, συνοδεύοντας της τόσο στην επίσκεψη στο εργοτάξιο της Εθνικής Πινακοθήκης, όσο και στην πρώτη μετά την καραντίνα πρόβα του Εθνικού Θεάτρου.

Όπως είναι άξιον απορίας και το αν ο συγκεκριμένος διορισμός τελεί σε γνώση του διοικητή της Εθνικής Αρχής Διαφάνειας, Άγγελου Μπίνη, στον οποίο δεν κοινοποιείται το έγγραφο διορισμού, αλλά με τον οποίο η υπουργός Πολιτισμού συνυπέγραψε μόλις στις 21 Μαΐου 2020 την υπ. αριθμ. ΥΠΠΟΑ/ΓΡΥΠ/237518/6051 απόφαση σύστασης της Μονάδας Εσωτερικού Ελέγχου του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού (ΦΕΚ 2024/Β΄/26.05.2020).

Ας σημειωθεί εδώ πως το πρώτο δελτίο τύπου που εξέδωσε η Εθνική Αρχή Διαφάνειας υπό την διοίκηση του Άγγελου Μπίνη, τον Οκτώβριο του 2019, αφορούσε ακριβώς την υπόθεση των διώξεων για την υπόθεση του Ταμείου Αλληλοβοήθειας των Υπαλλήλων του Υπουργείου Πολιτισμού. “Η Εθνική Αρχή Διαφάνειας”, σημειωνόταν εκεί, “διασφαλίζει τη θεσμική συνέχεια της διοίκησης και ενισχύει τη δημόσια λογοδοσία ενδυναμώνοντας τον ελεγκτικό μηχανισμό με διευρυμένο πλαίσιο αρμοδιοτήτων και καινοτόμες μεθοδολογίες ελέγχων και ερευνών”, ενώ τα δημοσιεύματα της περιόδου έκαναν λόγο για συμβολική κίνηση “επικύρωσης” των διώξεων και κατάρριψης του ισχυρισμού περί “πολιτικών σκοπιμοτήτων”, ισχυρισμό που επαναλαμβάνουν έως σήμερα όχι μόνο τα εμπλεκόμενα στελέχη της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργαζομένων στο Υπουργείο Πολιτισμού, αλλά και η ίδια η Λίνα Μενδώνη.

Πηγή:https://kosmodromio.gr