ΤΑΙΝΙΕΣ

Το γεγονός πως  σε ολόκληρη την Ευρώπη, αλλά και στη χώρα μας, αναβιώνει εφιαλτικά ο φασισμός και ο ναζισμός, ως αποτέλεσμα μιας μακρόχρονης διαδικασίας που υπερβαίνει κατά πολύ τα στενά χρονικά πλαίσια της οικονομικής κρίσης, δεν μας επιτρέπει κανέναν εφησυχασμό. Σε αυτό το πλαίσιο, o Oργανισμός Συλλογικής Διαχείρισης και Προστασίας των δικαιωμάτων των Παραγωγών Κινηματογραφικών Έργων ΕΡΜΕΙΑΣ ΣΥΝ.ΠΕ διοργανώνει Φεστιβάλ Αντιναζιστικού – Αντιφασιστικού Κινηματογράφου, αναδεικνύοντας προβληματισμούς και σκέψεις για ένα φαινόμενο που μας απασχολεί όλο και περισσότερο.

Έτσι, από τις 10 έως και τις 16 Δεκεμβρίου, η Αίθουσα Τέχνης Στούντιο θα προβάλλει με ελεύθερη είσοδο τις ταινίες «Τα παιδιά της Ρώμης, Ανοχύρωτης Πόλης», «Με τη λάμψη στα μάτια», «Η Σιωπή της Θάλασσας», «Η Προδοσία» «Το Μπλόκο», «Ρώμη, Ανοχύρωτη Πόλη» και ο «Γιος του Σαούλ», προσφέροντας όχι μόνο τροφή για σκέψη και προβληματισμό αλλά και δυνατότητα πρόσβασης σε σπάνιες, εκπληκτικές ταινίες που η καθεμία άφησε το δικό της στίγμα.

Το Φεστιβάλ ολοκληρώνεται τη Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου με την Ημερίδα «Μια προσέγγιση στον αντιναζιστικό, αντιφασιστικό κινηματογράφο» στο Αμφιθέατρο της Γενικής Γραμματείας Ενημέρωσης και Επικοινωνίας, κατά τη διάρκεια της οποίας, θα μιλήσουν οι πανεπιστημιακοί Γιώργος Ανδρίτσος, Λιζιάννα Δελβερούδη, Βαγγέλης Καραμανωλάκης και ο κριτικός κινηματογράφος Νίνος Μικελίδης, ενώ θα προβληθεί η ταινία του Τάκη Κανελλόπουλου «Ουρανός».

Οι εκδηλώσεις τελούν υπό την αιγίδα του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης και  πραγματοποιούνται με την υποστήριξη των Ε.Κ.Κ., Αθηνά ΟΣΔΔΘΟΕ, ΔΙΟΝΥΣΟΣ ΟΣΔ, ΗΡΙΔΑΝΟΣ ΟΣΔ.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΝΤΙΝΑΖΙΣΤΙΚΟΥ – ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου / 18.30
Τα Παιδιά της Ρώμης, Ανοχύρωτης Πόλης (FIGLI DI ROMA CITTÀ APERTA)
της Λάουρα Μουσκαρντίν / 53΄

Πλοκή
60 χρόνια μετά τα γυρίσματα της αριστουργηματικής ταινίας του Ρομπέρτο Ροσελίνι «Ρώμη, Ανοχύρωτη Πόλη» επιστρέφουμε στα μέρη που γυρίστηκε η ταινία και ταξιδεύουμε πίσω στο χρόνο και τις αναμνήσεις, με οδηγό τον  Βίτο Ανικιάρικο, που υποδυόταν στην ταινία τον γιο της Άννα Μανιάνι.

Στοιχεία Ντοκιμαντέρ
Ιδέα, Σενάριο, Σκηνοθεσία: Laura Muscardin /  Φωτογραφία : Maria Teresa Punzi
Μοντάζ: Roberto Martucci /Χρονολογία: 2005 / Διάρκεια : 53’ / Διανομή: Nuvola Film

Την Ταινία προλογίζει ο Παναγιώτης Σασλίδης, παραγωγός, πρόεδρος του ΕΡΜΕΙΑ.

Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου / 20.30
Με τη Λάμψη στα μάτια  του Πάνου Γλυκοφρύδη / 80’

Πλοκή
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, οι κατακτητές σκοπεύουν να εκτελέσουν τριάντα άντρες για
αντίποινα στο φόνο ενός στρατιώτη από τους αντάρτες. Ανάμεσα στους μελλοθάνατους βρίσκονται και τρία αδέλφια. Οι χωριανοί ζητούν από τον Γερμανό αξιωματικό να χαρίσει τη ζωή σε ένα από τα τρία αδέλφια και εκείνος δέχεται, εφόσον ο πατέρας τους επιλέξει αυτόν που θα επιζήσει.

Στοιχεία Ταινίας
Σενάριο, Σκηνοθεσία: Πάνος Γλυκοφρύδης / Φωτογραφία : Συράκος Δανάλης
Μουσική Σύνθεση: Χρήστος Λεοντής /Χρονολογία: 2005 / Διάρκεια : 80’ / Παραγωγός: Γιώργος Στεργίου / Ηθοποιοί: Γιώργος Φούντας, Ανέστης Βλάχος, Γιάννης Φέρτης, Ξένια Καλογεροπούλου, Καίτη Παπανίκα, Θόδωρος Έξαρχος, Ζώρας Τσάπελης, Λαυρέντης Διανέλλος κα

Την Ταινία προλογίζει ο κριτικός κινηματογράφου Νίνος Μικελίδης.

Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου / 20.30

Η Σιωπή της Θάλασσας  (LE SILENCE DE LA MER)
του Ζαν Πιερ Μελβίλ / 88’

Πλοκή
Ο Ζαν-Πιερ Μελβίλ μεταφέρει την ομώνυμη νουβέλα του Βερκόρ: κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, σε ένα μικρό χωριό στα βουνά των κατεχόμενων γαλλικών Άλπεων, ένας ηλικιωμένος ζει μόνος με την ανιψιά του. Η Κομαντατούρ στέλνει έναν γερμανό αξιωματικό να μείνει στο σπίτι τους. Ευγενικός και διαποτισμένος από τη γαλλική κουλτούρα, επισκέπτεται σχεδόν κάθε βράδυ τους οικοδεσπότες, οι οποίοι όμως στέκονται αποφασιστικά βουβοί. Σιγά-σιγά γεννιέται ένα σιωπηλό πάθος ανάμεσα στην ανιψιά και τον αξιωματικό…

Στοιχεία Ταινίας
Προσαρμογή σεναρίου/ Σκηνοθεσία : Ζαν-Πιερ Μελβίλ / Χρονολογία: 1949 / Διάρκεια : 88’ / Ηθοποιοί: Χάουαρντ Βέρνον, Νικόλ Στεφάν, Μαξ Φρομ
Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?time_continue=4&v=xVsunKIunss

Την Ταινία προλογίζει η πανεπιστημιακός Λιζιάννα Δελβερούδη

Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου / 20.30
Η Προδοσία του Κώστα Μανουσάκη / 96’

Πλοκή
Ένας γερμανός αξιωματικός μένει στο σπίτι ενός Έλληνα καθηγητή και ερωτεύεται την ανιψιά του, η οποία στην πραγματικότητα είναι Εβραία που βρήκε καταφύγιο στο σπίτι του καθηγητή. Το ζευγάρι είναι έτοιμο να παντρευτεί, όταν ο Γερμανός μαθαίνει την καταγωγή της κοπέλας και την παραδίδει στην Γκεστάπο, ενώ ζητάει να μετατεθεί στο ανατολικό μέτωπο. Μετά την κατάρρευση του μετώπου, επιστρέφει στο Βερολίνο όπου μαθαίνει την τύχη των εβραίων αιχμαλώτων. Διαπιστώνοντας ότι η κοπέλα είναι νεκρή, βάζει τέλος και στη δική του ζωή.

Στοιχεία Ταινίας
Σενάριο: Κώστας Μανουσάκης – Αρης Αλεξάνδρου / Σκηνοθεσία : Κώστας Μανουσάκης
Φωτογραφία : Νίκος Γαρδέλης / Μουσική: Χρήστος Μουραμπάς / Παραγωγή: Κλέαρχος Κονιτσιώτης / Χρονολογία: 1964 / Διάρκεια : 96΄/ Ηθοποιοί: Πέτρος Φυσσούν, Ελλη Φωτίου, Μάνος Κατράκης, Δημήτρης Μυράτ, Ζωρζ Σαρρή, Ντόρα Βολανάκη

Την Ταινία προλογίζει η πανεπιστημιακός Λιζιάννα Δελβερούδη

Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου / 20.30
Το Μπλόκο του Άδωνι Κύρου / 90’

Πλοκή
Μια ταινία για την Εθνική Αντίσταση, που παρουσιάζει το θέμα-ταμπού των κουκουλοφόρων συνεργατών των Ναζί. Η υπόθεση της ταινίας, που εξιστορεί με δύναμη τα αληθινά γεγονότα του Μπλόκου της Κοκκινιάς και των γύρω περιοχών, υπό τους ήχους της μουσικής του Μίκη Θεοδωράκη, όταν τον Αύγουστο και το Σεπτέμβρη του 1944, οι αρχές κατοχής κάνανε τις τελευταίες προσπάθειες να ελέγξουν τις γειτονιές της Αθήνας και αυτές αντισταθήκανε με ότι διαθέτανε.

Στοιχεία Ταινίας
Σενάριο: Γεράσιμος Σταύρου / Σκηνοθεσία : Αδωνις Κύρου / Φωτογραφία : Γιώργος Πανουσόπουλος, Γρηγόρης Δανάλης / Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης / Παραγωγή: Πλούταρχος Σταυρόπουλος / Χρονολογία: 1965 / Διάρκεια : 90΄/ Ηθοποιοί: Μάνος Κατράκης, Κώστας Καζάκος, Γιάννης Φέρτης, Ζωρζ Σαρρή, Ξένια Καλογεροπούλου, Αλεξάνδρα Λαδικού

Την Ταινία προλογίζει ο κριτικός κινηματογράφου Γιάννης Ζουμπουλάκης

Σάββατο, 15  Δεκεμβρίου / 20.30

Ρώμη, Ανοχύρωτη Πόλη (ROMA CITTÀ APERTA)
του Ρομπέρτο Ροσελίνι / 103’

Πλοκή
Ρώμη 1944. Η πόλη είναι υπό γερμανική κατοχή και οι πολίτες της βιώνουν τη βάρβαρη συμπεριφορά των Γερμανών. Οι κατακτητές αναζητούν τον Τζόρτζιο Μανφρέντι, με την υποψία ότι είναι μέλος μιας ομάδας της Αντίστασης. Εκείνος ζητά βοήθεια από τον φίλο του Φραντσέσκο, που πρόκειται να παντρευτεί τη χήρα Πίνα. Η Πίνα κι ο ιερέας Δον Πιέτρο Πελεγκρίνι προσπαθούν να βοηθήσουν τον Τζόρτζιο να φύγει από την πόλη το συντομότερο δυνατόν με νέα ταυτότητα. Κάποιος, όμως, από το περιβάλλον του Τζόρτζιο δίνει πληροφορίες στους Γερμανούς βάζοντας σε κίνδυνο τις ζωές όλων.

Στοιχεία Ταινίας
Σενάριο: Φεντερίκο Φελίνι, Σέρτζιο Αμιντέι, Τζόρτζο Μπασάνι, Ρομπέρτο Ροσελίνι / Σκηνοθεσία : Ρομπέρτο Ροσελίνι / Χρονολογία: 1945 / Διάρκεια : 103΄/ Ηθοποιοί: Άννα Μανιάνι, Άλντο Φαμπρίτσι, Μαρτσέλο Παλιέρο

Την Ταινία προλογίζει ο κριτικός κινηματογράφου Δημήτρης Μπούρας

Κυριακή, 16  Δεκεμβρίου / 20.30
Ο γιος του Σαούλ (SAUL FIA) του Λάζλο Νέμεθ / 107’

Πλοκή
Άουσβιτς, Στρατόπεδο Αιχμαλώτων 1944. Ο κρατούμενος Σαούλ Όσλαντερ είναι εξαναγκασμένος να θάβει τα σώματα των συνανθρώπων του σε ένα από τα κρεματόρια. Μέχρι που κάποια στιγμή, έρχεται η ώρα να θάψει το πτώμα ενός παιδιού, που πιστεύει ότι είναι ο γιος του.

Στοιχεία Ταινίας
Σενάριο: Λάζλο Νέμες, Κλάρα Ρόγιερ / Σκηνοθεσία : Λάζλο Νέμες / Χρονολογία: 1945 / Φωτογραφία: Ματίας Ερντέλι / Μοντάζ: Ματιέ Ταπονιέ / Μουσική: Λάζλο Μέλις / Χρονολογία: 2015  Διάρκεια : 107΄/ Ηθοποιοί: Γκέζα Ρόχινγκ, Λεβέντε Μολνάρ, Ουρς Ρεχν
Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=LWVCuzZSa8c

Την Ταινία προλογίζει ο κριτικός κινηματογράφου Νίνος Μικελίδης

Δευτέρα, 17  Δεκεμβρίου / 11.00 -15.00

Ημερίδα – Συζήτηση
με θέμα Μια προσέγγιση στον αντιναζιστικό-αντιφασιστικό κινηματογράφο

Προβολή Ταινίας «Ο ΟΥΡΑΝΟΣ».

Μετά την προβολή, οι ομιλητές Γιώργος Ανδρίτσος (Πανεπιστημιακός), Λιζιάννα Δελβερούδη (Πανεπιστημιακός) και Νίνος Μικελίδης (κριτικός κινηματογράφου)
προσεγγίζουν το θέμα του Ναζισμού και Φασισμού με όρους κοινωνικούς, πολιτικούς, πολιτιστικούς και κινηματογραφικούς συνδέοντας τις ταινίες με το Σήμερα
και τη βαθύτατη κρίση που συνάδει με το Ναζισμό και Φασισμό.
Τη συζήτηση συντονίζει ο Βαγγέλης Καραμανωλάκης.

Ο Ουρανός του Τάκη Κανελλόπουλου / 90’

Πλοκή
Μία ταινία που βασίστηκε σε διηγήσεις ανθρώπων που έζησαν τον πόλεμο του ’40 και καταγράφει –όχι τον πόλεμο- αλλά τον άνθρωπο μέσα στον πόλεμο και τα τραύματα που τον ακολουθούν.

Στοιχεία Ταινίας
Σενάριο: Τάκης Κανελλόπουλος, Γιώργος Κιτσόπουλος / Σκηνοθεσία : Τάκης Κανελλόπουλος / Φωτογραφία: Γρηγόρης Δανάλης,  Giovanni Varriano / Μουσική: Αργύρης Κουνάδης / Χρονολογία: 1962 / Διάρκεια: 90’  / Ηθοποιοί: Αιμιλία Πίττα, Τάκης Εμμανουήλ, Νίκος Τσαχιρίδης, Φαίδων Γεωργίτσης, Ελένη Ζαφειρίου, Νίκη Τριανταφυλλίδη

Στοιχεία ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΝΤΙΝΑΖΙΣΤΙΚΟΥ-ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Ημερομηνίες: 10 – 17 Δεκεμβρίου
Ημέρες και Ώρες προβολών: Τα παιδιά της Ρώμης, Ανοχύρωτης Πόλης (Δευτ. 10/12 στις 18.30), Με τη Λάμψη στα μάτια (Τρ. 11/12 στις 20.30), Η Σιωπή της Θάλασσας (Τετ., 12/12 στις 20.30), Η Προδοσία (Πεμ., 13/12 στις 20.30), Το Μπλόκο (Παρ., 14/12 στις 20.30), Ρώμη, Ανοχύρωτη Πόλη (Σαβ., 15/12 στις 20.30), Ο γιος του Σαούλ (Κυρ. 16/12 στις 20.30)

Χώρος: Στούντιο, Σταυροπούλου 33, Πλατεία Αμερικής, Τηλ. 2108640054

Ημέρα και Ώρες Ημερίδας «Μια προσέγγιση στον αντιναζιστικό-αντιφασιστικό κινηματογράφο» : Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου, 10.00 -15.00
Προβολή στο πλαίσιο της Ημερίδας: Ουρανός, στις 11.00

Χώρος: Αμφιθέατρο της Γενικής Γραμματείας και Ενημέρωσης, Φραγκούδη 11 και Αλεξάνδρου Πάντου, Καλλιθέα.

Η Είσοδος σε όλες τις προβολές και την Ημερίδα είναι ΕΛΕΥΘΕΡΗ.

Πηγή:https://m.tvxs.gr

Δοκιμιογράφος του σινεμά και της λογοτεχνίας, ο Δήμος Θέος υπήρξε πατέρας του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου και μια εξέχουσα μορφή του πολιτικού σινεμά της δεκαετίας του ’60 και του ’70.

«Οταν οι καλλιτέχνες άρχισαμε να αρθρώνουμε πολιτικό λόγο το 1966, δεν ήμασταν καθόλου σίγουροι ότι ήμασταν ελεύθεροι να μιλάμε ανοιχτά, οπότε έκανα μια πολιτική ταινία μεταμφιεσμένη σε επιστημονική φαντασία. Δεν βλέπουμε που συμβαίνουν τα γεγονότα. Δεν ξέρουμε τη χώρα, ούτε την εποχή […] Ηθελα απλά να δείξω την αλήθεια, όπως κάνουν και οι άλλοι σκηνοθέτες. Για παράδειγμα η ταινία δείχνει έναν αστυνομικό να δέρνει κάποιον στη φυλακή. Πριν από εκείνη την περίοδο δεν επιτρεπόταν να δείξεις κάτι τέτοιο.»

Το παραπάνω απόσπασμα είναι από συνέντευξη του Δήμου Θέου στον Μελ Σούστερ που περιλαμβάνεται στο βιβλίο «The Contemporary Greek Cinema» (Metuchen, N.J. & London: The Scarecrow Press, 1979) και φυσικά ο σκηνοθέτης μιλάει για το «Κιέριον», την πιο διάσημη ταινία, αυτή που για πολλούς θεωρείται η αφετηρία του Νέου Ελληνικού Σινεμά και μαζί μια πολιτική πράξη τόσο δυνατή που φυσικά δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητη ούτε από τη λογοκρισία, ούτε από τους μελλοντικούς χρονογράφους του ελληνικού σινεμά.

Κιέριον 607Κιέριον

Γεννημένος στα Αγραφα της Καρδίτσας, ο Δήμος Θέος που σπούδασε στη Σχολή Σταυράκου, έκανε την πρώτη του ταινία μαζί με τον Φώτο Λαμπρινό («Εκατό Ωρες του Μάη») και τελειοποίησε το δοκιμιακό του στιλ – ανάμεσα στην τεκμηρίωση και τη μυθοπλασία – και στις τέσσερις συνολικά ταινίες που έκανε μέχρι και το 1996, υπήρξε εμβληματική φιγούρα των δεκαετιών του ’60, του ’70 και του ’80 και πρωτεργάτης της ποιητικής που θα άλλαζε συλλήβδην το ελληνικό σινεμά όπως το γνωρίζαμε μέχρι τότε.

Με μόλις πέντε ταινίες στο ενεργητικό του, υπήρξε παραγωγικότατος συγγραφέας και αρθογράφος, μια ιδιότυπη περίπτωση στην ελληνική τέχνη και μαζί μια περίπτωση δημιουργού που αξίζει να επιστρέφεις προκειμένου να ερευνήσεις σε βάθος μια πλευρά του ελληνικού σινεμά που δεν είχε συνέχεια, αλλά ούτε και την αναγνώριση που της άξιζε. Αν και το «Κιέριον» ήταν η πρώτη ελληνική ταινία που βραβεύθηκε ποτέ (με ειδικη μνεία) στο Φεστιβάλ Βενετίας, το 1968, έξι χρόνια πριν προβληθεί ολοκληρωμένη στην Ελλάδα.

Δήμος ΘέοςΑπό αριστερά προς τα δεξιά: Νίκος Παναγιωτόπουλος, Γιώργος Πανουσόπουλος, Δήμος Θέος

Ο Δήμος Θέος πέθανε στις 28 Οκτωβρίου του 2018 σε ηλικία 83 ετών. Το πιο προσωπικό βιογραφικό του αναφέρει πως παλιότερα είχε ενταχθεί πολιτικά στην ΕΔΑ, ήταν γραμματέας της Ενωσης Τεχνικών Ελληνικού Κινηματογράφου, δίδαξε κινηματογράφο στη σχολή της Ευγενίας Χατζίκου και πως από το 1978 και για μια δεκαετία βιοποριζόταν και ως παλαιοβιβλιοπώλης στο Μοναστηράκι, στο βιβλιοπωλείο «Ο δικός σας Τιπούκειτος»


Οι ταινίες του Δήμου Θέου

Εκατό Ωρες του Μάη 607

Εκατό Ωρες του Μάη (1963)

Η ταινία – δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ των Φώτου Λαμπρινού και Δήμου Θέου αναφέρεται στη δολοφονία του βουλευτή της ΕΔΑ Γρηγόρη Λαμπράκη στη Θεσσαλονίκη, τον Μάη του 1963. Αποκαλύπτει τη σύνθεση των μηχανισμών του παρακράτους της εποχής, φωτίζει την ιεραρχία των παρακρατικών οργανώσεων, στην κορυφή της οποίας βρίσκονται επίσημα όργανα του κράτους και κυβερνητικά στελέχη. Ο Δήμος Θέος γράφει για την ταινία: «Μέσα στην αλαμπουρνέζικη κοινωνία, όπως εκείνη στις δεκαετίες 1950-1970, περίοδος κατά την οποία ο χαζοχαρούμενος κινηματογράφος της Φίνος Φιλμ βρισκόταν στο ζενίθ του, το φιλμ «Εκατό Ωρες του Μάη» συνιστά μια εξέγερση. Ερχόταν να θέσει τα δάχτυλα επί των τύπων των ήλων. Φυσικά η ταινία απαγορεύτηκε. Χρειάστηκε να περάσουν κάπου δεκαπέντε χρόνια για να μπορέσει, μετά την Μεταπολίτευση να προβληθεί στην Ελλάδα».

Κιέριον 607

Κιέριον (1967/1974)

Η ταινία αναφέρεται στη γνωστή «υπόθεση Πολκ», τη σχετική με τη δολοφονία του αμερικανού δημοσιογράφου Τζωρτζ Πολκ ο οποίος είχε έρθει στην Ελλάδα για να πάρει συνέντευξη από τον Μάρκο Βαφειάδη και κατά μυστηριώδη τρόπο βρέθηκε δολοφονημένος. Στην ταινία, ένας αριστερός δημοσιογράφος, ο Αίμος Βαγενάς, συλλαμβάνεται με την κατηγορία της συμμετοχής στη δολοφονία του αμερικανού δημοσιογράφου. Η ενοχή του δεν αποδεικνύεται και αφήνεται προσωρινά ελεύθερος. Με τη δημοσιογραφική του ιδιότητα αρχίζει να ερευνά την υπόθεση για την οποία κατηγορήθηκε, ενώ η αστυνομία κατασκευάζει έναν άλλο δολοφόνο, τον εβραίο φοιτητή Ζαδίκ ο οποίος ακολούθως αυτοκτονεί στο κρατητήριο. Ο Βαγενάς προσπαθεί να πείσει κάποιους από τους μάρτυρες να καταθέσουν στον ανακριτή, αλλά η βασική μάρτυρας βρίσκεται επίσης δολοφονημένη, ενώ τα ερωτήματα γύρω από το έγκλημα μένουν αναπάντητα.

Διαδικασία 607

Διαδικασία (1976)

1400 π.Χ. και σ’ ένα νησί του Αιγαίου, ο γάμος της Αντιγόνης, κόρης της αποθανούσης βασίλισσας με τον αδελφό της Πολυνείκη αναβάλλεται, ενώ ο Κρέοντας διορίζεται αρχηγός του στρατού. Ο Πολυνείκης επιχειρεί να αρπάξει την εξουσία, αλλά το εγχείρημά του αποτυγχάνει κι έτσι αναγκάζεται να καταφύγει στην Καρία της Μικράς Ασίας, απ’ όπου μετ’ ολίγον επιστρέφει επικεφαλής στρατού και πολιορκεί το νησί. Ιερείς και άρχοντες πιέζουν την Αντιγόνη να παντρευτεί, αλλά εκείνη ανακηρύσσει βασιλιά τον ετεροθαλή αδελφό της Ετεοκλή. Ο αρχιερέας Κινύρας πείθει τα δύο αντιμαχόμενα μέρη να λύσουν τις διαφορές τους με μια μονομαχία μεταξύ Πολυνείκη και Ετεοκλή. Όταν οι μονομάχοι αλληλοσκοτώνονται, ο Κρέοντας απαγορεύει την ταφή του Πολυνείκη, όμως η Αντιγόνη παρακούει την εντολή του και συλλαμβάνεται. Ο Κινύρας δεν κατορθώνει να τη σώσει κι η Αντιγόνη πυρπολείται δημοσίως από τον ίδιο τον Κρέοντα. Η άφιξη της κρητικής αντιπροσωπείας και η είδηση ότι πραγματοποιήθηκε ειρήνη με τις Μυκήνες αφήνει τον Κρέοντα έκθετο και μετέωρο. Το Ιερατείο έχει νικήσει κι ο Κινύρας θέτει πλέον σε εφαρμογή ένα σχέδιο κοινωνικών μεταρρυθμίσεων.

Καπετάν Μειντάνος

Καπετάν Μεϊντάνος: Η Εικόνα ενος Μύθικού Οπλαρχηγού (1987)

Ενας πρώην διπλωμάτης αναζητεί υλικό για το βιβλίο του με θέμα τη ζωή ενός θρυλικού προσώπου, του καπετάν Μεϊτάνου, που έζησε τον 17ο αιώνα. Αρχικά ήταν κλέφτης, στη συνέχεια αρματωλός και μετά πάλι κλέφτης, ώσπου κατέληξε στην κρεμάλα των Οθωμανών. Η προσωπικότητα του καπετάν Μεϊτάνου, οι δραστηριότητές του και η ζωή του δίνονται μέσα από αφηγήσεις μοναχών που έζησαν πολλά χρόνια μετά το θάνατό του, μεταφέροντας την ιστορία του. Αναμοχλεύσεις της μνήμης, ψήγματα ιστορίας αλλά και μυστήρια, όπως αυτό μιας ιερής εικόνας, ζωγραφισμένης το 1715 από έναν αγιογράφο γνωστό με το όνομα Βάιος, η οποία και αποτελεί βασικό συστατικό στοιχείο του θέματος και της ιστορίας, αλλά που επίσης είναι αδύνατο να φωτισθεί επαρκώς.

Ελεάτης Ξένος

Ελεάτης Ξένος (1996)

H ιστορία έχει πλοκή αστυνομικής ταινίας. Όμως στο εσωτερικό της αναπτύσσεται το θέμα της αγάπης, έτσι όπως αυτή εκφράζεται στο μύθο του Ορφέα και της Ευρυδίκης. Η Hanna Bluemart, φιλόλογος, 24 χρονών, φτάνει στην Αθήνα με σκοπό να γνωρίσει τον πατέρα της, και πληροφορείται ότι αυτός που θα μπορούσε (σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις) να ήταν ο πατέρας της, έχει πεθάνει πριν τέσσερις μέρες – και μάλιστα, κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες. Η Hanna αρχίζει να ερευνά τις αιτίες αυτού του θανάτου, και μέσα από αντιφατικές πληροφορίες σχηματίζει σιγά σιγά το πορτρέτο του πατέρα της. Η «περιέργεια» της να μάθει την αλήθεια ως προς τις συνθήκες του θανάτου του ανθρώπου που θα μπορούσε να είναι ο πατέρας της, είναι τόσο ισχυρή, ώστε παρασέρνει και την ίδια ως το θάνατο! Όμως, ο θάνατός της θα εμπνεύσει στο νεαρό μουσικό Θωμά, που την αγάπησε, τη μουσική σύνθεση ενός ύμνου.


Δήμος Θέος

Το πλήρες βιογραφικό του Δήμου Θέου που ακολουθεί υπογράφει ο Στράτος Κερσανίδης, όπως δημοσιεύτηκε σε έκδοση για τον σκηνοθέτη από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και τις εκδόσεις Αιγόκερως το 2006:

Ο Δήμος Θέος γεννήθηκε στα Άγραφα Καρδίτσας, το 1935. Σπούδασε κινηματογράφο στη Σχολή Σταυράκου και ξεκίνησε την καριέρα του ως βοηθός σκηνοθέτη και διευθυντής παραγωγής, ενώ ασχολήθηκε και με το θέατρο.

Το 1963 σκηνοθέτησε – από κοινού με τον Φώτο Λαμπρινό – τη μικρού μήκους ταινία Εκατό ώρες του Μάη. Στην ταινία παρουσιάζονται τα γεγονότα της δολοφονίας του ανεξάρτητου βουλευτή της Αριστεράς, Γρηγόρη Λαμπράκη, αλλά κυρίως, μέσω αυτών, αποκαλύπτεται όλη η λειτουργία του παρακράτους η οποία οδήγησε σε αυτή τη δολοφονία.

Το 1967, πριν από το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου, ο Δήμος Θέος σκηνοθετεί μια από τις σημαντικές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, το Κιέριον. Πρόκειται για μια εντελώς πρωτοποριακή ματιά επάνω στην ιστορία αλλά και επάνω στο θέμα που απασχολεί τον σκηνοθέτη σε ολόκληρο το μετέπειτα έργο του: την ενότητα του χρόνου, η οποία επιτυγχάνεται με την προσφυγή στο παρελθόν, σε μια προσπάθεια ένταξής του σε ένα ευρύτερο κοινωνικό όλον. Η ταινία αρχίζει με ένα απόσπασμα από τα Γεωγραφικά του Στράβωνα, ενώ στη συνέχεια μας εισάγει στην ιστορία της, που αποτελεί μια σαφή αναφορά στη δολοφονία του αμερικανού δημοσιογράφου Τζορτζ Πολκ, το 1948. Τοποθετώντας τη δράση σε σύγχρονο χρόνο, επιχειρεί μια σύνδεση του χρόνου, θέλοντας να δείξει αυτό που προαναφέρθηκε, δηλαδή τη διαχρονικότητα, την ενότητα του κοινωνικού χωροχρόνου.

Σε ένα πρώτο επίπεδο, η ταινία είναι ένας συγκερασμός δημοσιογραφικής έρευνας και αστυνομικής ταινίας, το πρώτο ελληνικό φιλμ νουάρ, όπως έχει επανειλημμένα ειπωθεί. Επιπλέον, αποτελεί την πρώτη ανοιχτά πολιτική ταινία στην Ελλάδα, αλλά και την πρώτη συλλογική δουλειά αυτού που μετέπειτα ονομάστηκε Νέος Ελληνικός Κινηματογράφος, σε αντιπαράθεση με τον μέχρι εκείνη τη στιγμή δεσπόζοντα εμπορικό κινηματογράφο. Έτσι, πέρα από τη συμμετοχή του Κώστα Σφήκα στο σενάριο (μαζί με τον Θέο), του Γιώργου Πανουσόπουλου στη διεύθυνση φωτογραφίας και του Βαγγέλη Σερντάρη στο μοντάζ, εμφανίζονται σε μικρούς ρόλους πολλοί, γνωστοί στη συνέχεια σκηνοθέτες, όπως ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, ο Σταύρος Τορνές, ο Κυριάκος Κατζουράκης, ο Κώστας Σφήκας, ο Κώστας Φέρρης, η Τώνια Μαρκετάκη, ο Γιώργος Κατακουζηνός. Το Κιέριον δεν προβλήθηκε στην Ελλάδα παρά μόνο μετά την πτώση της δικτατορίας, καθώς ήταν απαγορευμένο από τη λογοκρισία. Αφού το είδαν σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, ήρθε η ώρα να το δουν και οι έλληνες θεατές, το 1974, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, όπου και βραβεύτηκε.

Οι δύο αυτές πρώτες ταινίες, δηλαδή οι Εκατό ώρες του Μάη και το Κιέριον, μπορούν να ειδωθούν ως μία ενότητα αφού, πέρα από τη θεματική συγγένειά τους (λειτουργία του παρακράτους, κατευθυνόμενη δικαιοσύνη), ενοποιούνται και «από την ποιητική και τη φόρμα της ‘γραφής’ τους» (περ. Μονόκερως, ό.π.)· και, ακόμη, «οριοθετούν κυριολεκτικά τη στιγμή και τις συνθήκες μέσα στις οποίες γεννιέται ο αποκαλούμενος Νέος Ελληνικός Κινηματογράφος» (ό.π.).

Με τη Διαδικασία, το 1974, ο Θέος επιχειρεί μια νέα προσέγγιση του μύθου της Αντιγόνης. Η αρχαιοελληνική τραγωδία χρησιμοποιείται με τρόπο που να αναδεικνύεται η διαχρονικότητα των κοινωνικών δομών, μέσω της ανασύνθεσης των δομών του παρελθόντος και της αντιστοίχισής τους με τις σύγχρονες δομές. Έτσι, βλέπουμε την Αντιγόνη να αντιπροσωπεύει τις παραδοσιακές αξίες, σε αντίθεση με τον Κρέοντα, ο οποίος είναι φορέας της νέας δύναμης, της ανερχόμενης εξουσίας. Ως εκ τούτου, η διάσταση του μύθου αποκτά μια διαχρονικότητα και μπορεί να ειδωθεί και μέσα από τη σύγχρονη εποχή. Όλα αυτά, βέβαια, όσο απείχαν από τη συνηθισμένη αναπαράσταση της αρχαιοελληνικής τραγωδίας, άλλο τόσο απείχαν και από το συμβατικό σινεμά, με αποτέλεσμα η κριτική της εποχής να υποδεχτεί τουλάχιστον με αμηχανία την άκρως ενδιαφέρουσα και πρωτοποριακή ανάγνωση του μύθου, όπως την πρότεινε ο Δήμος Θέος.

Έπρεπε να περάσουν περίπου δεκατέσσερα χρόνια μέχρι να γυρίσει ο Δήμος Θέος την επόμενη ταινία του. Η χρονιά ήταν το 1988 και η ταινία ο Καπετάν Μεϊντάνος (Η εικόνα ενός μυθικού οπλαρχηγού). Εδώ, μέσα από μια διαυγή/καθαρή ελληνικότητα, μακριά από κάθε είδους πατριδοκαπηλίες και σοβινισμούς, ο σκηνοθέτης κάνει μια σύνθεση του παρόντος, της ιστορίας και του μύθου. Η αναζήτηση της απάντησης στην ερώτηση «τι είναι πραγματικό» κυριαρχεί σε ολόκληρη την ταινία. Όλα ξεκινούν όταν ένας διπλωμάτης (παρόν) μελετά μια αγιογραφία, η οποία σχετίζεται με τη δράση του Καπετάν Μεϊντάνου, ενός οπλαρχηγού που έδρασε τον 17ο αιώνα. Παράλληλα, παρακολουθούμε την ιστορία της κατασκευής της εικόνας (μύθος), αλλά και τις αφηγήσεις κάποιων μοναχών (ιστορία) για την εικόνα και τον εικονογράφο της. Η έννοια του Τόπου – εν προκειμένω του ελληνικού – που συναντάμε τόσο στο Κιέριον όσο και στη Διαδικασία, είναι κυρίαρχη και εδώ.

Ο Ελεάτης Ξένος, που γυρίστηκε το 1995, είναι η τέταρτη και τελευταία ταινία του Θέου. Αν θέλουμε να αναφερθούμε σε ένα κοινό στοιχείο με τις προηγούμενες, αυτό είναι εκείνο της αναζήτησης, κάτι που υπάρχει τόσο στο Κιέριον όσο και στον Καπετάν-Μεϊντάνο. Η δράση εκτυλίσσεται στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν η νεαρή Γερμανίδα Χάνα έρχεται στην Ελλάδα ακολουθώντας μια αρχαιολογική αποστολή που έχει προορισμό την Κρήτη. Με την ευκαιρία αυτή, η Χάνα αποφασίζει να αναζητήσει το παρελθόν της, αφού η ίδια υπήρξε καρπός της σχέσης της – νεκρής πια – μητέρας της με έναν Έλληνα, όταν εκείνη είχε επισκεφτεί σε νεαρή ηλικία την Ελλάδα. Διαβάζοντας το ημερολόγιο της μητέρας της, η Χάνα ανακαλύπτει ότι σχετιζόταν με έναν έλληνα ποιητή, τον Αρέθα Πωγωνάτο (ο οποίος χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο Ελεάτης Ξένος). Αναζητώντας, λοιπόν, τον πιθανό πατέρα της, ταξιδεύει στον ελληνικό Τόπο, για να μάθει τελικά ότι εκείνος δολοφονήθηκε από τους συγγενείς του λόγω της μεγάλης του περιουσίας. Στο τέλος, και η ίδια η Χάνα θα πέσει θύμα δολοφονίας, από τον ίδιο κύκλο ανθρώπων, οι οποίοι φοβούνται πως ήρθε για να διεκδικήσει την περιουσία της. Η ματιά του Θέου επάνω στη σύγχρονη Ελλάδα, με εφόδιο την αρχαιότητα, επανατοποθετεί το ζήτημα της ενότητας του κοινωνικού χωροχρόνου.

Εκτός από τις ταινίες μεγάλου μήκους, το 1983 ο Δήμος Θέος γύρισε και μια μεσαίου μήκους ταινία, το Υπερρεαλιστικό χάπενινγκ, ένα ντοκιμαντέρ για τους έλληνες υπερρεαλιστές. Έχει, επίσης, σκηνοθετήσει για την τηλεόραση τη σειρά Ελληνισμός και Δύση (11 επεισόδια), διάφορα επεισόδια για την εκπομπή «Παρασκήνιο», κ.ά..

Αρκετά πλούσιο είναι και το συγγραφικό του έργο, το οποίο αλληλοσυμπληρώνεται με το κινηματογραφικό. Αξίζει εν συντομία να αναφέρουμε ορισμένους τίτλους βιβλίων όπως Φορμαλισμός: γλώσσα, λογοτεχνία, κινηματογράφος (Αιγόκερως, 1981), Εικόνες – Ο δογματικός ιστός και η ευχαριστηριακή φυσιογνωμία της αγιογραφίας (Αιγόκερως, 1985), Το αισθητικό και το ιερό: από τον Αλμπέρτι στον Λέσσινγκ (Αιγόκερως, 1988), Μανιάκ Μπέης (Οδυσσέας, 1994). Εξίσου σημαντική, όμως, είναι και η αρθρογραφία του σε διάφορα περιοδικά. Τα κείμενά του χαρακτηρίζονται από μια βαθιά γνώση του αντικειμένου, που αφενός βοηθά τον αναγνώστη να προσεγγίσει το θέμα, αφετέρου λειτουργεί ως ερέθισμα ώστε να αναζητήσει, μόνος του πλέον, να μάθει ακόμη περισσότερα.

Χαρακτηριστικά μπορούμε να αναφέρουμε το κείμενο που δημοσίευσε ο Θέος στο περιοδικό Σύγχρονος Κινηματογράφος (τεύχος 24-25, 1980), με τίτλο «Ο μετακινηματογράφος του Werner Nekes», με αφορμή ένα αφιέρωμα που είχε γίνει στο Ινστιτούτο Goethe για αυτόν τον, άγνωστο στην Ελλάδα, πρωτοπόρο κινηματογραφιστή. Όταν ο συγγραφέας γράφει ότι «ο όρος μετακινηματογράφος χαρακτηρίζει τον κινηματογράφο εκείνο που έχει σαν θέμα – κατά κύριο λόγο – τον ίδιο τον εαυτό του, δηλαδή τα φιλμικά υλικά και τις δομές του», δεν είναι δυνατόν να μη σου προκαλέσει την επιθυμία, όχι μόνον να διαβάσεις παρακάτω, αλλά και (τελειώνοντας το κείμενο και έχοντας πολλές απορίες) να αναζητήσεις τρόπους για να μάθεις περισσότερα για τον Nekes και να δεις τις ταινίες του. Αντίστοιχα, στο περιοδικό Μονόκερως (τεύχος 14, 2003), ο Δήμος Θέος «θυμάται» τον φίλο του Σταύρο Τορνέ. Σε τούτες τις «Ενθυμήσεις», ο Θέος μιλάει έξω από τα δόντια, με την τόλμη και την καθαρότητα που πάντα τον χαρακτήριζαν, για τον ιδεολόγο αγωνιστή, τον συναισθηματικό φίλο, τον «σταλινικό» που κατέληξε ελευθεριακός, τον ασυμβίβαστο καλλιτέχνη που η εξουσία τον εκδικήθηκε, αλλά που «το έργο του θα είναι πάντα εδώ· θα υπάρχει για να θυμίζει στους επιγόνους το πέρασμα του Σταύρου Τορνέ από τη χώρα των Λαιστρυγόνων». Αδύνατον, μετά την ανάγνωση, να μην αναζητήσεις να μάθεις περισσότερα για τον Τορνέ και τις ταινίες του. Το εν λόγω κείμενο του Θέου, μεταφρασμένο στα ιταλικά, δημοσιεύτηκε στον κατάλογο που κυκλοφόρησε το Φεστιβάλ του Τορίνου με αφορμή ένα αφιέρωμα στον Τορνέ. Στο τεύχος 200 (Αύγουστος 1973) του γερμανικού περιοδικού Filmkritik, ο Δήμος Θέος δημοσίευσε, επίσης, το εκτενές κείμενο «Film in Griechenland», όπου αναφέρεται στους σταθμούς – κατά την άποψή του – του ελληνικού κινηματογράφου. Ένα πάρα πολύ σπουδαίο κείμενο είναι, ακόμη, «Ο Γερμανικός κινηματογράφος της περιόδου 1913-1933», το οποίο αποτελεί μέρος διαλέξεων που είχε δώσει στο πολιτιστικό κέντρο «Η Διαθήκη του Ορφέα», την περίοδο 1990-1991. Τέλος, εάν ανατρέξει κανείς στα πρακτικά του Β΄ Συμποσίου Ποίησης που πραγματοποιήθηκε το 1982 στην Πάτρα, αξίζει να σταθεί στην εισήγηση του Θέου με τίτλο «Ποιητική επιστήμη και ποίηση», στην οποία ο Δήμος Θέος καταλήγει: «Γι’ αυτό η φυσιογνωμία της ποίησης θα μας θυμίζει πάντα εκείνον τον αραβικό Φοίνικα του Ηροδότου, που όλοι γνώριζαν την ύπαρξή του αλλά κανείς δεν ήταν σε θέση να τον δείξει».

Δήμος Θέος

Δείτε εδώ ένα απόσπασμα από το «Κιέριον»

Πηγή:http://flix.gr/news

Ένα οδοιπορικό στο νησί της Λέσβου, την πρώτη εβδομάδα του Ιανουαρίου 2016, στους επίσημους και ανεπίσημους χώρους υποδοχής και διαμονής προσφύγων. Μας περιγράφουν την εμπειρία τους πρόσφυγες, κάτοικοι του νησιού και μέλη αυτοοργανωμένων ομάδων αλληλεγγύης και ΜΚΟ.

A journey in the island of Lesvos, in the official hotspots, as well as in unofficial refugee camps, during the first week of January 2016. Refugees, local residents, members of NGOs and independent groups share their experiences. Direction: Paola Revenioti Script: Paola Revenioti, Alexandros Synodinos, Elpiniki Voutsa Cinematography: Alexandros Synodinos, Elpiniki Voutsa Editing: Alexandros Synodinos, Elpiniki Voutsa, Yorgos Gkonos Sound: Alexandros Synodinos, Yorgos Gkonos Music: Manos Chrissovergis, 2nd Primary School of Krokos, Kozani (Teacher in Charge: Vassilis Petridis) Production: Paola Team Documentaries Producer/Producers: Eliza Triantafyllou –

1Το κτίριο των 24 ορόφων που κατέρρευσε φλεγόμενο στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας, αφήνοντας νεκρούς και τουλάχιστον 49 αγνοούμενους, ανέδειξε με τον πιο τραγικό τρόπο το πρόβλημα στέγης της πόλης.

Το Σάο Πάολο των περισσότερων από 11 εκατομμυρίων κατοίκων είναι η μεγαλύτερη και πιο πυκνοκατοικημένη πόλη στο νότιο ημισφαίριο. Εάν συμπεριληφθούν δε και οι παρακείμενες μητροπολιτικές πόλεις, όπως η Μπαϊσάδα Σαντίστα, το Σάο Ζοζέ ντος Κάμπος, το Καμπίνας και άλλες- στην ευρύτερη περιοχή της ομώνυμης πολιτείας του Σάο Πάολο ο πληθυσμός φθάνει τα 29 εκατομμύρια κατοίκους, περισσότερους από οποιαδήποτε άλλη μητροπολιτική περιοχή στον κόσμο. Επίσης, είναι η πλουσιότερη πόλη της Βραζιλίας.

Screen Shot 2018-05-02 at 10.40.06 PMΟι τρόφιμοι του Οίκου Τυφλών εξεγείρονται και καταλαμβάνουν το οίκημα του ιδρύματος στην Καλλιθέα.
Η προχωρημένη συνειδητοποίηση, η χειραφέτηση, αποτυπώνεται στα αιτήματα των καταληψιών. Υπερβαίνουν τα αναμενόμενα περί βελτίωσης των συνθηκών λειτουργίας του Οίκου Τυφλών και αναβάθμισης των παρεχομένων υπηρεσιών. Αγγίζοντας τη ρίζα του προβλήματος ρητά μιλούν για παραχώρηση του Ιδρύματος και ολόκληρης της περιουσίας του από την Εκκλησία στο δημόσιο.

1Αν δεν έχετε χρόνο να διαβάσετε τα βιβλία του Stephen Hawking αυτό το σύντομο βίντεο των 2,5 λεπτών, εξηγεί γιατί οι μαύρες τρύπες είναι καταδικασμένες να συρρικνωθούν μέχρι εξαφανίσεως και μετά να εκραγούν εκλύοντας την ενέργεια ενός εκατομμυρίου πυρηνικών βομβών. Ξετυλίγει επίσης την θεωρία του μπιγκ μπανγκ και της αρχής του σύμπαντος.

Μετάφραση: Παπαθεοδώρου Φωτεινή

Πηγή: https://www.theguardian.com

Screen Shot 2018-03-05 at 11.08.53 PMΈνα οδοιπορικό στους καταυλισμούς των τσιγγάνων στην Νέα Ζωη στον Ασπρόπυργο, στον Δενδροπόταμο, στην Χαλάστρα και στους Σοφάδες στην Καρδίτσα. Οι νομάδες και τα σίδερα. Τι έγιναν τα δάνεια; Τα παιδιά και τα σχολεία που τους δηλώνουν «ανεπιθύμητους». Οι παραδόσεις τους τα έθιμα και οι διώξεις .Ο μύθος των βασιλιάδων και οι λαϊκές αγορές.Αγία Βαρβάρα η ελιτ;Ένα ντοκιμαντέρ σε σενάριο και σκηνοθεσία του Γιώργου Κουβαρά.

Screen Shot 2018-02-20 at 6.40.37 PM«Δεν είμαι χαζός, είμαι δυσλεκτικός»: αυτή είναι η κραυγή αγωνίας ενός παιδιού που έχει δυσλεξία και αδυνατεί να παρακολουθήσει το μάθημα.

Στη συνέχεια του βίντεο βλέπουμε ένα δυσλεκτικό παιδί να «πέφτει» σε έναν κόσμο που αποτελείται εξ’ ολοκλήρου από βιβλία. Μόνο του στο περιβάλλον αυτό, αναγκάζεται να αναρριχηθεί σε ένα βουνό, που αντιπροσωπεύει το εκπαιδευτικό σύστημα. Εκεί, παρακολουθούμε τις δυσκολίες, τα άγχη και την αγωνία του παιδιού για να μπορέσει να τα καταφέρει.

Τελικά, θα διαπιστώσει ότι δεν είναι μόνο του! Υπάρχουν κι άλλα παιδιά που περνούν το ίδιο, αν και δεν πρέπει να ξεχνάμε πως κάθε περίπτωση είναι μοναδική!