ΤΑΙΝΙΕΣ

Η πιο μαύρη σελίδα της γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα έγινε ταινία – Στηρίζεται στη συγκλονιστική αφήγηση της Ευσταθίας Τζούδα-Μητσώνια που έζησε τον εφιάλτη από κοντά, ενώ πρωταγωνιστεί ένας θρύλος του διεθνούς σινεμά


Αρχικό post από @Yorgis Toufexis

«In the fade» του Φατιχ Ακιν
«Green book» του Πίτερ Φάρελι
«BlacKkKlansman» του Σπάικ Λι
«Η ζωή είναι ωραία» του Μπενίνι
«Γη και ελευθερία» του Λόουτς
«Ο πιανίστας» του Πολάνσκι
American History X (Μαθήματα Αμερικάνικης ιστορίας) του Tony Kaye
«Ο δικτάτορας» του Τσάπλιν
«Πραγματικός Φασισμός» του Μιχάηλ Ρομ
«Ο Αγνοούμενος» του Κώστα Γαβρά
«Μόνος Εναντίον Όλων» του Νόε
«Die Welle» (Το κύμα) του Ντένις Γκάνσελ
«Το πείραμα» του Όλιβερ Χέρσμπιγκελ
«Η Λευκή Κορδέλα» του Μίκαελ Χάνεκε
«Το αγόρι με την ριγέ πιτζάμα» ή αλλιώς «Το αγόρι πίσω από το συρματόπλεγμα» του Mark Herman
«Ο γιος του Σαούλ»
«Η λίστα του Σίντλερ»
«Οι ζωές των άλλων» του Ντόνερσμαρκ
«1984» του Μάικλ Ρέντφορντ
«Der Hauptmann» (2017) του Robert Schwentke
«Μάθε παιδί μου γράμματα» του Θόδωρου Μαραγκού
«Το μεγάλο κανόνι» σε σενάριο-παραγωγή Θανάση Βέγγου
«Downfall» του Hirschbiegel
«La Haine» (Το μίσος) του Ματιε Κασσοβιτς
«Come and see» (Έλα να δεις) του Έλεμ Κλίμοφ
«Η Κλέφτρα των Βιβλίων» του Μπράιαν Πέρσιβαλ
«Cross of Iron» του Σαμ Πέκινπα
«Mudbound: Δάκρυα στον Μισισιπή» του Ντι Ρις
«1900» του Μπερτολούτσι
Η μόνη μου ένσταση είναι ότι το Ελα να δεις είναι σκληρή ταινία, ακόμα και για ενήλικες. ‘Ετσι και αλλιώς οι περισσότερες από τις ταινίες είναι σκληρές και είναι προτιμότερο να τις παρακολουθήσουν παιδιά άνω των 16. Προσθέτω επίσης από Γαβρά το εξαιρετικό Αμήν.

Πηγή: enallaktikos.gr

Του ΑΓΓΕΛΟΥ ΜΕΝΔΡΙΝΟΥ

Για 55 χρόνια ένα φιλμ – ντοκουμέντο διάρκειας έντεκα λεπτών εθεωρείτο χαμένο. Το σωστό είναι ότι ήταν κρυμμένο. Κι όμως, σε αυτό ήταν αποτυπωμένη μια σημαντική στιγμή της ελληνικής ιστορίας: Η απελευθέρωση της Αθήνας από τους Γερμανούς.

Ο Φιλιποίμην Φίνος, ο ιδρυτής της Finos Film, με την κάμερα στο χέρι εκείνο το πρωινό της 12ης Οκτωβρίου 1944 κατέγραφε μοναδικές στιγμές. Όχι, μόνο, τη χαρά του πλήθους, αλλά και τον τελευταίο Γερμανό που κατέβασε την σβάστκα από την Ακρόπολη! Ήθελε να ετοιμάσει ένα «ζουρνάλ» όπως λεγόντουσαν, τότε, τα «Επίκαιρα» που έδειχναν οι κινηματογράφοι στο διάλειμμα των ταινιών.

Ετοίμασε το φιλμάκι με σπικάζ και έξοχη, δική του, σκηνοθεσία και σκόπευε να το προωθήσει στους κινηματογράφους. Δεν πρόλαβε. Μεσολάβησαν τα Δεκεμβριανά κι η ταινία του κρίθηκε αντεθνική.

Λογικό.

Πως να δείξεις αντάρτες του ΕΛΑΣ να αποθεώνονται από το πλήθος;

Πως να δείξεις την Καισαριανή που οι συνεργάτες των Γερμανών σκότωσαν αθώους πολίτες, ανάμεσά τους και τον πατέρα του Φίνου;

Ε, όλα αυτά ήταν εξόχως αντεθνικά!

Το 1999 ο Ροβήρος Μανθούλης ανακάλυψε το φιλμ, το ενέταξε σε μια σειρά ντοκιμαντέρ για τον εμφύλιο που κι αυτή… καταχωνιάστηκε στις αποθήκες της ΕΡΤ.

Ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός φωτογραφίζεται με Εύζωνα της, τοτε, Ανακτορικής Φρουράς

 

Πλάνα από το φιλμάκι του Φίνου λεηλατήθηκαν από άλλους κινηματογραφιστές που αφαιρούσαν τα… αντεθνικά πλάνα κι έδειχναν αυτά που ξέρουμε. Τα «ιλιουστρασιόν». Τον Γεώργιο Παπανδρέου στην έπαρση της ελληνικής σημαίας και κάποιες κοπέλες του Λυκείου Ελληνίδων, να χαμογελούν στον κινηματογραφικό φακό.

Αξίζει να αφιερώσετε έντεκα λεπτά για να το δείτε. Όχι ως φόρο τιμής σε έναν άνθρωπο που με κίνδυνο της ζωής του, πριν καν φύγουν οι Γερμανοί γύριζε με μια κάμερα στην πόλη, αλλά και για να διαπιστώσετε ότι η εικόνα, η πραγματική εικόνα, ενοχλεί.

Λίγες μέρες αργότερα, με την άφιξη των Άγγλων στην Αθήνα ήρθαν και συμπατριώτες τους κινηματογραφιστές, έστειλαν στην πατρίδα τους και σε όλο τον κόσμο εικόνες από την ελεύθερη Αθήνα. Κι αυτοί ατύχησαν στην Ελλάδα. Έδειξαν τους στρατιώτες τους, αλλά δεν μπορούσαν να κρύψουν τους αντάρτες, τα συνθήματα του ΕΑΜ στους τοίχους, τα πλακάτ του κόσμου και τα περιβόητα χωνιά. Κι αυτές οι εικόνες δεν προβλήθηκαν ποτέ εδώ. Μαζί τους και φωτογράφοι που διέσωσαν έγχρωμες εικόνες από τις μέρες εκείνες.

Τις κοσμοϊστορικές στιγμές δεν τις κατέγραψε καμία επίσημη εφημερίδα. Από τις 15 Σεπτεμβρίου οι αναγνώστες είχαν δύο επιλογές. Το πρωί να διαβάσουν τον «Ημερήσιο Τύπο» και το μεσημέρι τα «Βραδυνά Νέα». Οι εφημερίδες που κυκλοφορούσαν, όχι μόνο για λόγους οικονομίας, αλλά και πρακτικούς, δημιούργησαν δύο φύλλα που αντιπροσώπευαν όλες τις νόμιμες εφημερίδες. Έτσι ίσως οι αναγνώστες… ξεχνούσαν τη δράση τους στην Κατοχή. Κι αυτές όμως σταμάτησαν στις 28 Σεπτεμβρίου.

Τα Βραδυνά Νέα, όπως λέει και ο τίτλος τους, ήταν η κοινή έκδοση των απογευματινών εφημερίδων Αθηναϊκά Νέα και Βραδυνή.

 

Ο Ηνωμένος Τύπος ήταν κοινή έκδοση της Ακρόπολης, της Καθημερινής, της Πρωίας και του Ελεύθερου Βήματος

 

Τι διάβαζαν οι Αθηναίοι; Τον παράνομο Τύπο! Εφημερίδες που τυπώνονταν μυστικά και κυκλοφορούσαν από χέρι σε χέρι. Συντάκτες τους και πολλοί επαγγελματίες δημοσιογράφοι. Κάλυπταν όλο το πολιτικό φάσμα. Από τις βασιλικές έως τις αριστερές.

Ο Ριζοσπάστης, η Ελεύθερη Ελλάδα του ΚΚΕ, η Μάχη του Ηλία Τσιριμώκου, η Ανεξαρτησία, η παράνομη έκδοση της νόμιμης Βραδυνής, η Ελευθερία του Κόκκα που συνέχισε την εκδοσή της και μετά την απελευθέρωση και πολλές άλλες.

Στα χρόνια που ακολούθησαν οι παράνομοι της Κατοχής εξακολουθούσαν να είναι παράνομοι. Το χειρότερο όμως είναι ότι οι κουκουλοφόροι συνεργάτες των Γερμανών πέταξαν την κουκούλα και… ντύθηκαν εθνικόφρονες.

Κάποιοι από αυτούς που πλούτισαν από τις λεηλασίες και τους εκβιασμούς έγιναν επιχειρηματίες μεγάλοι και τρανοί. Το νέο κράτος, το μεταπολεμικό τους περιέβαλλε με αγάπη και δάνεια…


 

Πηγή: newscenter.gr

Όταν το 1967, ένας καθηγητής κοινωνιολογίας στο Πάλο Άλτο της Καλιφόρνια, προσπάθησε να διδάξει στους μαθητές του τα γεγονότα που οδήγησαν στο Ολοκαύτωμα, διαπίστωσε ότι πολλοί από αυτούς δεν μπορούσαν να δώσουν μία πειστική απάντηση στο ερώτημα πώς οι Γερμανοί πολίτες έγιναν τόσο εύκολα συνένοχοι με το καθεστώς Χίτλερ.

Ο Ron Jones ήταν τότε ένας 25χρονος, χαρισματικός και αγαπητός καθηγητής, που σκέφτηκε ότι ο καλύτερος τρόπος για να διδάξει στους μαθητές του το πόσο εύκολα οι άνθρωποι μπορούν να επηρεαστούν από απολυταρχικούς ηγέτες ή να παρασυρθούν από μία ιδεολογία, ήταν να τους το δείξει να συμβαίνει.

Τατιάνα Καποδίστρια

Ένα ολοκαίνουριο αμερικανικό ντοκιμαντέρ με συμμετοχή των τριών ζωντανών μελών του συγκροτήματος, και δυο αθηναϊκές συναυλίες με πειραγμένες εκδοχές της μουσικής τους.


Ηβραβευμένη ταινία της Μπετίνα Όμπερλι, η οποία αποτελεί σύμφωνα με κριτικούς μια σκωπτική αλλά και γεμάτη ενσυναίσθηση προσέγγιση του φαινομένου της μετανάστευσης, έρχεται στους κινηματογράφους από τις 29 Ιουλίου και σύντομα στην πλατφόρμα του Cinobo.


Εύα Παπαδοπούλου

Κινηματογραφικές αφηγήσεις από γυναίκες για γυναίκες περιλαμβάνει το πρότζεκτ της ομάδας, το οποίο μας γνώρισε και τη «Μικρή Μητέρα», που σε 5,5 λεπτά περιγράφει όλη την οδύσσεια της νεαρής προσφύγισσας.


«Οι εικόνες που αντικρίσαμε εξηγούν για ποιο λόγο οι αρχές δεν θέλουν να βιντεοσκοπείται το οτιδήποτε στη Σάμο. Μετά από πέντε ημέρες ένα πράγμα ήταν σαφές: Ήμασταν ανεπιθύμητοι σε οποιοδήποτε σημείο κοντά στον καταυλισμό» σημειώνει η κινηματογραφική ομάδα του Al Jazeera, που αναδεικνύει τις ντροπιαστικές και απάνθρωπες συνθήκες στις οποίες διαβιούν οι πρόσφυγες που διαμένουν στο Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης της Σάμου με την ταινία μικρού μήκους «The Shameful Camp».


Η σχιζοφρένεια (ορθότερα σχιζοφρενία, – σύνθετη λέξη από τις αρχαίες ελληνικές λέξεις «σχίζειν» (= διαχωρισμός) και «φρένα» (= λογική, μυαλό) αποτελεί νευροψυχιατρική νόσο που ανήκει στην ομάδα των ψυχώσεων που παρατηρείται κυρίως σε εφήβους και νεαρούς ενήλικες. Τον όρο εισήγαγε ο Ελβετός ψυχίατρος Eugen Bleuler.


Γιώργος Ρούσσος

Το 2009, ο κορυφαίος Βρετανός σκηνοθέτης, Κεν Λόουτς, παρουσιάζει μία ανατρεπτική κωμωδία, με πρωταγωνιστή τον δημοφιλή Γάλλο διεθνή ποδοσφαιριστή, Ερίκ Καντονά. Ο «συνήθης ύποπτος» Πολ Λάβερτι, υπογράφει το σενάριο, ενώ ο ηθοποιός Στιβ Έβετς ενσαρκώνει τον Έρικ, έναν ταχυδρόμο παθιασμένο με το ποδόσφαιρο. Η ταινία είναι διαθέσιμη δωρεάν στην διαδικτυακή ταινιοθήκη του ERTFLIX.