Ο φιλελευθερισμός που υποστηρίζει τα αναφαίρετα ατομικά δικαιώματα, είναι δυνατόν να έχει οποιαδήποτε σχέση με τον απροκάλυπτο ολοκληρωτισμό? Δυστυχώς ναι. Όχι οι ιδέες βέβαια – αυτές δεν κυκλοφορούν αυθύπαρκτες παρά μόνο στο μυαλό του Πλάτωνα. Μιλάω για τους ανθρώπους, αυτά τα αξιοπερίεργα όντα που στο όνομα μιας Ιδέας μπορούν να κάνουν τα πάντα – ακόμη και πράγματα εντελώς αντίθετα με την Ιδέα που τους γοητεύει. Θα γίνω (πολύ) συγκεκριμένος, αφού πρώτα πω δυο λόγια για την άλλη Ιδέα: Τον Φασισμό.
Η λέξη φασισμός, χρησιμοποιείται μεταφορικά με πάρα πολλούς τρόπους. «Φασισμός» φώναζε και ο Λεβέντης όταν έκλειναν το κανάλι του. Φασιστική κρίθηκε από πολλούς η δημοσίευση των στοιχείων των οροθετικών ιερόδουλων (όχι όμως των οροθετικών «πελατών»), κατά παράβαση του ιατρικού απορρήτου για λόγους «δημόσιας ασφάλειας» (όχι πάντως από τον νομομαθή Βενιζέλο).
Παρόλο που οι λέξεις παίρνουν την σημασία τους από την χρήση και όχι από τα λεξικά (αυτά απλά καταγράφουν ότι έχει καθιερωθεί δια της χρήσης), είναι χρήσιμο να θυμηθούμε τον κυριολεκτικό ορισμό του φασισμού: Εθνικιστική συγκεντρωτική ιδεολογία που γεννήθηκε στην Ιταλία του Μουσολίνι περίπου το 1920. Οι φασίστες συνέχισαν να οργανώνονται σε κόμματα όπως η Ordine Nuovo, και η Forza Nuovo που δρα στην γειτονική χώρα μέχρι και σήμερα. Στην Ελλάδα υπήρξαν άνθρωποι που σχετίζονταν άμεσα με το συγκεκριμένο Ιταλικό φασιστικό κόμμα. Δεν προκαλεί έκπληξη πως ανάμεσά τους βρίσκονται ονόματα όπως ο Κώστας Πλεύρης του ΛΑΟΣ ή ο αρχηγός της Χρυσής Αυγής. Όλα αυτά είναι μάλλον αναμενόμενα – ποτέ δεν έκρυψαν το φασιστικό τους παρελθόν (και παρόν) οι συγκεκριμένοι – άσχετα με το αν πολλοί δημοσιογράφοι είναι κυριολεκτικά ανίκανοι να «αποκαλύψουν» τον ελέφαντα που κρύβεται πίσω από μια μαργαρίτα.
Αυτό που μου έκανε φοβερή εντύπωση ήταν η εξής δήλωση ανθρώπου που χαίρει εκτίμησης από «φιλελεύθερους»: «Οι Ιταλοί θα έκαναν αναίμακτη παρέλαση ως την Αθήνα αν ο δικτάτορας (ο Μεταξάς) δεν αντέκρουε με το υπερήφανο ΟΧΙ του τον ομοϊδεάτη του». Αναίμακτη σημαίνει χωρίς αίμα. Το κόκκινο υγρό που ονομάζεται αίμα κυκλοφορεί σε όλους τους ζωντανούς ανθρώπους χωρίς εξαίρεση – άσπρους, μαύρους, φασίστες, δημοκράτες, κομμουνιστές, αναρχικούς. Ο φασίστας Μουσολίνι κατά τη διάρκεια της παρέλασης του προς την Αθήνα (αν ο Μεταξάς έλεγε ναι), ασφαλώς και δε θα πείραζε τους ομοϊδεάτες ντόπιους φασίστες. Βέβαια θα έσφαζε πιθανότατα κανέναν κομμουνιστή. Αλλά αυτοί μάλλον δεν διαθέτουν αίμα -σύμφωνα με τα λεγόμενα όχι του Πλεύρη, αλλά του πρώην διευθυντή του «οικονομικού ταχυδρόμου» Γ. Μαρίνου. Στο άρθρο του, προκειμένου να επιτεθεί στους πολιτικούς του αντιπάλους από την αριστερά, δεν διστάζει να πει ακριβώς αυτή τη φράση – υιοθετώντας εμμέσως την φασιστική οπτική. Είναι ο ίδιος άνθρωπος που ονομάζει «διάσημο συγγραφέα» έναν προπαγανδιστή του Μουσολίνι που διορίστηκε με παρέμβαση του ίδιου του «Ντούτσε» (χωρίς βέβαια να πληρεί τα κριτήρια) στο πανεπιστήμιο της Μπολόνια.
Δεν είναι δα και κανένα «άκρο» ο Γ. Μαρίνος – πρώην ευρωβουλευτής της ΝΔ, επίτιμος διδάκτωρ του ΑΠΘ. Ένα άλλο παράδειγμα είναι η αυτοαποκαλούμενη 
«κοινωνική φιλελεύθερη» Ν. Μπακογιάννη, που υποτίθεται πως δεν ανήκει στα «άκρα», παρ’όλο που υποστήριζε ανοιχτά την «ανάγκη οπλοφορίας» της δημοτικής αστυνομίας (!) προετοιμάζοντας τον επόμενο Κορκονέα. Δεν ανήκουν στην «πατριωτική δεξιά» – προσδιορίζονται ως»κεντρώοι φιλελεύθεροι». Θα μπορούσαν (χωρίς να απομακρυνθούν περισσότερο από την αλήθεια), να αυτοπροσδιορίζονται και ως Θιβετιανοί Βουδιστές Μοναχοί – όμως υποψιάζομαι πως οι Βουδιστές (σε αντίθεση με τους «φιλελεύθερους») θα αντιδρούσαν.
Η τακτική «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος» είναι ανήθικη – αλλά ιδιαίτερα προσφιλής στους επαγγελματίες πολιτικούς. Η σιωπή πολλών αυτοαποκαλούμενων «φιλελεύθερων» μπροστά στην άνοδο των νεοναζί και ειδικότερα όσον αφορά τις στενές σχέσεις τους με την αστυνομία είναι χαρακτηριστική. Έπρεπε να υπάρξουν συνεχόμενα δημοσιεύματα από τα πολλά ΜΜΕ εκτός Ελλάδας, ώστε να το θεωρήσουν άξιο αναφοράς. Απορροφημένοι στην σύγκρουσή τους με όποιον δεν γοητεύεται από την νέα μεγάλη Ιδέα των Ιδιωτικοποιήσεων ως Πανάκεια, ξεχνούν να κοιτάξουν δίπλα τους, να δουν ποιος κάθεται στο ίδιο τραπέζι μαζί τους. Φιλελευθερισμός ως μια άδεια λέξη. Δεν είναι η πρώτη φορά – ούτε και η τελευταία που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Κομμουνιστές στήριζαν καθεστώτα όπου απαγορευόταν το δικαίωμα του εργάτη στην απεργία και τον συνδικαλισμό – μάλιστα τα αποκαλούσαν «κομμουνιστικά» κι έσπευδαν να βάλουν σε παρένθεση την έλλειψη ελευθερίας ως «πρακτική ανάγκη». Κάποιοι μάλιστα μεταπήδησαν στην μεγάλη Ιδέα του Φιλελευθερισμού αμέσως μετά την πτώση της ΕΣΣΔ – πάλι κρατώντας τις αγαπημένες τους παρενθέσεις της κυνικής, «πρακτικής ανάγκης».
Ο φιλελευθερισμός που υποστηρίζει τα αναφαίρετα ατομικά δικαιώματα, είναι δυνατόν να έχει οποιαδήποτε σχέση με τον απροκάλυπτο ολοκληρωτισμό? Δυστυχώς ναι. Όχι οι ιδέες βέβαια – αυτές δεν κυκλοφορούν αυθύπαρκτες παρά μόνο στο μυαλό του Πλάτωνα. Μιλάω για τους ανθρώπους, αυτά τα αξιοπερίεργα όντα που στο όνομα μιας Ιδέας μπορούν να κάνουν τα πάντα – ακόμη και πράγματα εντελώς αντίθετα με την Ιδέα που τους γοητεύει. Θα γίνω (πολύ) συγκεκριμένος, αφού πρώτα πω δυο λόγια για την άλλη Ιδέα: Τον Φασισμό.
Η λέξη φασισμός, χρησιμοποιείται μεταφορικά με πάρα πολλούς τρόπους. «Φασισμός» φώναζε και ο Λεβέντης όταν έκλειναν το κανάλι του. Φασιστική κρίθηκε από πολλούς η δημοσίευση των στοιχείων των οροθετικών ιερόδουλων (όχι όμως των οροθετικών «πελατών»), κατά παράβαση του ιατρικού απορρήτου για λόγους «δημόσιας ασφάλειας» (όχι πάντως από τον νομομαθή Βενιζέλο).
Ο αρχηγός της ΧΑ σε εκδήλωση της Forza Nuovo
Κάτω αριστερά ο αρχηγός της οργάνωσης. Η αφίσα γράφει
«Η Ιταλία χρειάζεται παιδιά, όχι ομοφυλόφιλους»
Παρόλο που οι λέξεις παίρνουν την σημασία τους από την χρήση και όχι από τα λεξικά (αυτά απλά καταγράφουν ότι έχει καθιερωθεί δια της χρήσης), είναι χρήσιμο να θυμηθούμε τον κυριολεκτικό ορισμό του φασισμού: Εθνικιστική συγκεντρωτική ιδεολογία που γεννήθηκε στην Ιταλία του Μουσολίνι περίπου το 1920. Οι φασίστες συνέχισαν να οργανώνονται σε κόμματα όπως η Ordine Nuovo, και η Forza Nuovo που δρα στην γειτονική χώρα μέχρι και σήμερα. Στην Ελλάδα υπήρξαν άνθρωποι που σχετίζονταν άμεσα με το συγκεκριμένο Ιταλικό φασιστικό κόμμα. Δεν προκαλεί έκπληξη πως ανάμεσά τους βρίσκονται ονόματα όπως ο Κώστας Πλεύρης του ΛΑΟΣ ή ο αρχηγός της Χρυσής Αυγής. Όλα αυτά είναι μάλλον αναμενόμενα – ποτέ δεν έκρυψαν το φασιστικό τους παρελθόν (και παρόν) οι συγκεκριμένοι – άσχετα με το αν πολλοί δημοσιογράφοι είναι κυριολεκτικά ανίκανοι να «αποκαλύψουν» τον ελέφαντα που κρύβεται πίσω από μια μαργαρίτα.
Ο «φιλελεύθερος» Γ. Μαρίνος
Αυτό που μου έκανε φοβερή εντύπωση ήταν η εξής δήλωση ανθρώπου που χαίρει εκτίμησης από «φιλελεύθερους»: «Οι Ιταλοί θα έκαναν αναίμακτη παρέλαση ως την Αθήνα αν ο δικτάτορας (ο Μεταξάς) δεν αντέκρουε με το υπερήφανο ΟΧΙ του τον ομοϊδεάτη του». Αναίμακτη σημαίνει χωρίς αίμα. Το κόκκινο υγρό που ονομάζεται αίμα κυκλοφορεί σε όλους τους ζωντανούς ανθρώπους χωρίς εξαίρεση – άσπρους, μαύρους, φασίστες, δημοκράτες, κομμουνιστές, αναρχικούς. Ο φασίστας Μουσολίνι κατά τη διάρκεια της παρέλασης του προς την Αθήνα (αν ο Μεταξάς έλεγε ναι), ασφαλώς και δε θα πείραζε τους ομοϊδεάτες ντόπιους φασίστες. Βέβαια θα έσφαζε πιθανότατα κανέναν κομμουνιστή. Αλλά αυτοί μάλλον δεν διαθέτουν αίμα -σύμφωνα με τα λεγόμενα όχι του Πλεύρη, αλλά του πρώην διευθυντή του «οικονομικού ταχυδρόμου» Γ. Μαρίνου. Στο άρθρο του, προκειμένου να επιτεθεί στους πολιτικούς του αντιπάλους από την αριστερά, δεν διστάζει να πει ακριβώς αυτή τη φράση – υιοθετώντας εμμέσως την φασιστική οπτική. Είναι ο ίδιος άνθρωπος που ονομάζει «διάσημο συγγραφέα» έναν προπαγανδιστή του Μουσολίνι που διορίστηκε με παρέμβαση του ίδιου του «Ντούτσε» (χωρίς βέβαια να πληρεί τα κριτήρια) στο πανεπιστήμιο της Μπολόνια.
Δεν είναι δα και κανένα «άκρο» ο Γ. Μαρίνος – πρώην ευρωβουλευτής της ΝΔ, επίτιμος διδάκτωρ του ΑΠΘ. Ένα άλλο παράδειγμα είναι η αυτοαποκαλούμενη «κοινωνική φιλελεύθερη» Ν. Μπακογιάννη, που υποτίθεται πως δεν ανήκει στα «άκρα», παρ’όλο που υποστήριζε ανοιχτά την «ανάγκη οπλοφορίας» της δημοτικής αστυνομίας (!) προετοιμάζοντας τον επόμενο Κορκονέα. Δεν ανήκουν στην «πατριωτική δεξιά» – προσδιορίζονται ως»κεντρώοι φιλελεύθεροι». Θα μπορούσαν (χωρίς να απομακρυνθούν περισσότερο από την αλήθεια), να αυτοπροσδιορίζονται και ως Θιβετιανοί Βουδιστές Μοναχοί – όμως υποψιάζομαι πως οι Βουδιστές (σε αντίθεση με τους «φιλελεύθερους») θα αντιδρούσαν.
Η τακτική «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος» είναι ανήθικη – αλλά ιδιαίτερα προσφιλής στους επαγγελματίες πολιτικούς. Η σιωπή πολλών αυτοαποκαλούμενων «φιλελεύθερων» μπροστά στην άνοδο των νεοναζί και ειδικότερα όσον αφορά τις στενές σχέσεις τους με την αστυνομία είναι χαρακτηριστική. Έπρεπε να υπάρξουν συνεχόμενα δημοσιεύματα από τα πολλά ΜΜΕ εκτός Ελλάδας, ώστε να το θεωρήσουν άξιο αναφοράς. Απορροφημένοι στην σύγκρουσή τους με όποιον δεν γοητεύεται από την νέα μεγάλη Ιδέα των Ιδιωτικοποιήσεων ως Πανάκεια, ξεχνούν να κοιτάξουν δίπλα τους, να δουν ποιος κάθεται στο ίδιο τραπέζι μαζί τους. Φιλελευθερισμός ως μια άδεια λέξη. Δεν είναι η πρώτη φορά – ούτε και η τελευταία που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Κομμουνιστές στήριζαν καθεστώτα όπου απαγορευόταν το δικαίωμα του εργάτη στην απεργία και τον συνδικαλισμό – μάλιστα τα αποκαλούσαν «κομμουνιστικά» κι έσπευδαν να βάλουν σε παρένθεση την έλλειψη ελευθερίας ως «πρακτική ανάγκη». Κάποιοι μάλιστα μεταπήδησαν στην μεγάλη Ιδέα του Φιλελευθερισμού αμέσως μετά την πτώση της ΕΣΣΔ – πάλι κρατώντας τις αγαπημένες τους παρενθέσεις της κυνικής, «πρακτικής ανάγκης».
Πηγη:http://robopsychologist.blogspot.gr/2012/10/blog-post.html
