Βία διακριτή, «διακριτική» και …αδιάκριτη (Πρελούντιο σε μια σελίδα)
Ζήτω η… «Εθνική Παράδοση»
Ακούγοντας τις δηλώσεις του Υπουργού «Προπαγάνδας, Βίας, Καταστολής κι Αυταρχισμού», κ. Δένδια για τα βασανιστήρια των 15 συλληφθέντων της αντιφασιστικής μοτοπορείας, δε μπορέσαμε παρά να θυμηθούμε τις αντίστοιχες δηλώσεις του πολιτικού του καθοδηγητή Σ. Παττακού, που επί Χούντας είχε αναφέρει «Ή είμαστε βασανιστές ή είμαστε ηλίθιοι. Εμείς κύριοι, δεν είμαστε Βασανιστές». Στις υπόλοιπες δηλώσεις του, ο κ. Δένδιας, «πρόλαβε» την ιατροδικαστική έρευνα (που στην συνέχεια τον εξέθεσε ανεπανόρθωτα) κάλυψε τη δράση των κατασταλτικών μηχανισμών (εμφανώς παρακρατικών και μη) και απείλησε με μηνύσεις τους δημοσιογράφους, εντός και ..εκτός συνόρων. Ταυτόχρονα, ο βασικός μάρτυρας κατηγορίας των 15 προέκυψε χρυσαυγίτης, την ίδια στιγμή που ο Η. Παναγιώταρος (άλλος Χρυσαυγίτης) εξυμνούσε δημοσίως τις καλές σχέσεις της Χ.Α. με την αστυνομία (60% των μπάτσων ψηφίζουν Χ.Α.)… Αυτήν την φορά, δεν διατάχθηκε ούτε ΕΔΕ (έστω, για τα μάτια του κόσμου), και οι βασανιστές κυκλοφορούν ελεύθεροι να «προστατεύσουν τον πολίτη»! Όχι κ. Δένδια, είστε βασανιστές και φασίστες, δεν είστε μόνο ηλίθιοι, όπως «θέλετε να εμφανίζεστε»!
Η αστυνομία…
Έχουμε πολλάκις επιχειρηματολογήσει πως η αστυνομία αποτελεί τον ιδεολογικό και επιχειρησιακό σύμμαχο των νεοναζιστικών ομάδων της Χρυσής Αυγής. Από τα υψηλά κλιμάκια της φυσικής ηγεσίας της αστυνομίας έως τον «μπάτσο της γειτονιάς», η αστυνομία επισήμως στοχοποιεί πολίτες που εκφράζουν αριστερές, αντιεξουσιαστικές ή -απλά- ελευθεριακές και προοδευτικές απόψεις, διαχωρίζει τους πολίτες σε «εθνικόφρονες» και «μιάσματα», παρακολουθεί νόμιμες πολιτικές και κοινωνικές εκδηλώσεις, λαμβάνει μέρος σε εκδηλώσεις μίσους νεοναζιστικών ομάδων, εξαπολύει φασιστικές-ρατσιστικές επιθέσεις στους δρόμους και τις γειτονιές, συνδράμοντας και καλύπτοντας τις ακροδεξιές ομάδες, βασανίζει στα αστυνομικά τμήματα, καταπατά κάθε ανθρώπινο και συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα, ενώ -δε γεννά καμία αμφιβολία- πως αποτελεί τον πλέον φανατικό πολέμιο του εργατικού και φοιτητικού κινήματος μαζί με τις ακροδεξιές-νεοναζιστικές οργανώσεις. Έχει πλέον αναχθεί σε έναν ιδεολογικό μηχανισμό για λογαριασμό του κράτους που μπορεί (και νομιμοποιείται…) να θέτει διλλήματα για να τρομοκρατήσει και να αποπροσανατολίσει την κοινωνία: Ασφάλεια ή ελευθερία, αστυνόμευση ή αναρχία, εθνικισμός ή χάος, Καραμανλής ή τάνκς…; Βασανίζει και τρομοκρατεί τους αγωνιστές συλληφθέντες, βασανίζει και τρομοκρατεί την αγωνιζόμενη κοινωνία, βασανίζει και υπερθεματίζει στην αδιάκριτη-«διακριτική»[sic] βία των εργοδοτών. Η αστυνομία είναι η ασπίδα και το δόρυ ενός κράτους που μετατρέπεται ραγδαία σε φασιστικό καθεστώς, ως εκ τούτου: Η αστυνομία δολοφονεί!
Ο νόμος…
Από την άλλη, οι νόμοι που πλέον εφαρμόζει το αυταρχικό κράτος, παρέχουν δικτατορικές ιδιότητες στους δικαστές και εισαγγελείς, που μόνο μέσω της αστυνομίας μπορούν να υλοποιηθούν. Εργάτες, άνεργοι, απεργοί, φοιτητές, όλο το φάσμα της δοκιμαζόμενης και αγωνιζόμενης κοινωνικής και πολιτικής αριστεράς (και όχι μόνο), δικάζεται καθημερινά με απίστευτες και παράλογες κατηγορίες, βασισμένες στις «αξιόπιστες μαρτυρίες» κάποιου μπάτσου-χρυσαυγίτη. Η δικαιοσύνη εμφανίζει οξυμένα αντανακλαστικά στην ανεύρεση και σύλληψη ενός (ανώνυμου) blogger που έθιξε τάχα το «θρησκευτικό αίσθημα του Κράτους»… την ίδια στιγμή που το επώνυμο tweet ενός χρυσαυγήτη όπου ομολογούσε την εμπλοκή του στην υπόθεση δολοφονίας ενός Ιρακινού μετανάστη στο κέντρο της Αθήνας (12.08.2012) δεν φαίνεται να στοιχειοθετεί κατηγορίες εγκλήματος κατά ζωής… Όποτε κι αν προσαχθεί στο δικαστήριο κάποιος εγκληματίας μπάτσος ή Χ.Α., (περιέργως…) τυγχάνει της καλύτερης δυνατής μεταχείρισης, της ευνοϊκότερης ερμηνείας του αστικού νόμου τόσο κατά την προανακριτική διαδικασία και τη μετέπειτα απόδοση κατηγοριών, όσο και στις εφαρμοζόμενες ποινές. Η δικαστική έδρα ανέχεται και υποθάλπει την τρομοκράτηση και τους προπηλακισμούς πολιτών που βρίσκονται μέσα στις αίθουσες των δικαστηρίων, οι οποίες είναι ασφυκτικά γεμάτες από μέλη της Ασφάλειας, της Αστυνομίας, αλλά και μέλη συγγενών τους ακροδεξιών οργανώσεων, κάθε φορά που κάποιος νεοναζί τυγχάνει να δικάζεται για το έγκλημα που διέπραξε. Ο αστικός νόμος είναι διαμορφωμένος (ακριβώς) στα μέτρα των «από πάνω», τους έκανε πάντοτε μακάριους (όπως και η πίστη, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα) και τώρα τους μετατρέπει σε μακαριότατους… και -ειδικά- εμείς, έχουμε «πληρώσει ακριβά» τους «μακαριότατους» στην πρόσφατη ιστορία μας. Ο αστικός νόμος, ήταν (και είναι ακόμα), το βασικό εργαλείο του εγκληματία, ως εκ τούτου: Ο αστικός νόμος δολοφονεί!
Τα ΜΜΕ…
Τα αστικά ΜΜΕ, στο σύνολό τους, έχουν κληθεί να κρατήσουν ψηλά την σημαία της ακροδεξιάς ατζέντας της σημερινής Κυβέρνησης, που περιλαμβάνει την κατασυκοφάντηση του εργατικού και φοιτητικού κινήματος, την αναβίωση της «τρομοκρατικής απειλής», «της θεωρίας των άκρων», την ξενοφοβία, το ρατσισμό, το φασισμό κ.α., σε μια προσπάθεια νομιμοποίησης της επαίσχυντης δράσης των νεοναζιστικών ομάδων και των συνεργατών τους, αλλά και την εξυπηρέτηση της αστικής τάξης προκειμένω της διατήρησης της κυριαρχίας της. Οποιαδήποτε πολιτική/κοινωνική ενέργεια έχει αντικαθεστωτικό, αντικυβερνητικό και ταξικό περιεχόμενο λογίζεται και διαφημίζεται ως βία του «εσωτερικού εχθρού», ενώ οι ένοπλες δολοφονικές δράσεις των νεοναζί, με την κάλυψη και συνδρομή της Αστυνομίας αλλά και οι σχεδόν αθωωτικές αποφάσεις των δικαστηρίων είτε αποσιωπώνται, είτε περνούν στα ψιλά γράμματα της ειδησεογραφικής επικαιρότητας, είτε δικαιολογούνται με τη γενική και ανήθικη επιχειρηματολογία της «δικαιολογημένης αγανάκτησης». Τα αστικά ΜΜΕ κρύβουν τους εγκληματίες και κατασκευάζουν φανταστικούς εχθρούς (διότι αγωνίζονται, διότι γράφουν και μιλούν με συνθηματική γλώσσα, καθώς η δική σας, μόνο για γλείψιμο κάνει, όπως λέει και η Κ. Γώγου), ως εκ τούτου: Τα αστικά ΜΜΕ δολοφονούν!
Συμπέρασμα… Το Κράτος, είναι έτσι κι αλλιώς βία, αλλά για το συγκεκριμένο το κράτος, που πασχίζει να περάσει και να υποστηρίξει αντικοινωνικά/αντιλαϊκά μέτρα κοινωνικής ισοπέδωσης, κατ’ εντολή της τρόικα, της ντόπιας και ξένης κυρίαρχης τάξης κ.α., η κλιμάκωση της βίας και η ποιοτική διαφορά αυτής από το πρόσφατο παρελθόν, αποτελεί μια στρατηγική επιλογή. Η κλιμακούμενη αντίδραση «από τα κάτω» (η δική μας αντίδραση) δεν είναι απλά αντανακλαστική, αλλά συνειδητοποιημένη, ταξική και επιβεβλημένη, γι αυτό και συναντάει την κλιμακούμενη κρατική καταστολή, τον αυταρχισμό και την αστυνομοκρατία. Λόγω της ημέρας… ξύπνησαν οι σκλάβοι, Αντωνάκη, και το «χειρότερο»: αποκτούν ταξική συνείδηση…
Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε πως αν ο χαλκός ξυπνήσει σάλπιγγα, δεν είναι καθόλου δικό του σφάλμα… μάλιστα, δεν είναι καν «σφάλμα». Σύντροφοι, οφείλουμε να σαλπίσουμε -επιτέλους- άφοβα, τον κοινό μας αγώνα, τον αγώνα της κοινωνίας για το τέλος του καπιταλισμού. Δεν παίρνει άλλη αναβολή διότι, όπως έλεγε και ο Όργουελ, «σημασία δεν έχει να παραμένεις ζωντανός, αλλά άνθρωπος», και μέσα στον καπιταλισμό δεν παραμένεις ούτε «ζωντανός» ούτε «άνθρωπος».
Κώστας Διαλυνάς
