Γιατί δεν εμφανίζονται οι νεοναζί με σημαίες στις εργατικές διαδηλώσεις στο Σύνταγμα όπως εξαγγέλλουν επανειλημμένα; Τι συνέβη και εξαφανίστηκαν από τις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου; Γιατί δεν έκαναν τις επιδρομές που διαλαλούσαν στις «ανιστόρητες» σχολικές γιορτές του Πολυτεχνείου; Πού οφείλεται η δημοσκοπική καθήλωση της Χρυσής Αυγής τον Νοέμβριο σε σχέση με τα προηγούμενα ανοδικά ποσοστά; Οι απαντήσεις δεν μπορούν να αναζητηθούν στην αντιφασιστική δράση του υπερασπιστή των βασανιστών της ΕΛ.ΑΣ. κ. Δένδια, ή στις συζητήσεις στρογγυλής τραπέζης των αρχηγών της τρικομματικής κυβέρνησης περί νομιμότητας της Χρυσής Αυγής που προκαλεί ο κ. Βενιζέλος. Άλλωστε τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και οι ρατσιστικές «σκούπες» της αστυνομίας εξακολουθούν να αποτελούν επίσημο άλλοθι των φασιστικών πογκρόμ για την ανακατάληψη των πόλεων, στη γραμμή που εξήγγειλε και ο πρωθυπουργός Σαμαράς. Επιπλέον κανένας φασίστας δεν νομίζουμε να φοβήθηκε την σύλληψή του από τα όργανα της τάξης. Παρά την πληθώρα επώνυμων καταγγελιών, ούτε ένας Χρυσαυγίτης δεν έχει πάει φυλακή, ενώ τις βραδυνές ώρες τα τάγματα εφόδου δρουν με την κάλυψη της αστυνομίας, όπως π.χ. στην οδό Αγίου Μελετίου. Ακόμα κι’ όταν ομολογούν στυγνοί ρατσιστές, αφήνονται ελεύθεροι, όπως στην περίπτωση του φούρναρη της Σαλαμίνας. Όμως σε κάτι έχει σκαλώσει η Χρυσή Αυγή και δεν είναι άλλο από το οργανωμένο αντιφασιστικό κίνημα. Που τον τελευταίο καιρό μεγαλώνει και στερεί πολύτιμο ζωτικό χώρο από τους φασίστες…
Σε καθημερινή βάση γίνονται πολλαπλές αντιφασιστικές δράσεις σε κάθε πιθανή και απίθανη περιοχή. Αλλού τις καλούν απλοί πολίτες, αλλού αντιρατσιστικές οργανώσεις, αριστερές οργανώσεις, σωματεία, αντιεξουσιαστές, λαϊκές συνελεύσεις, αλλού συνδυασμοί των προηγούμενων. Μπορεί οι Χρυσαυγίτες να νοικιάζουν ιδιαιτέρως ακριβά γραφεία σε αρκετούς δήμους – σε πολλές περιπτώσεις με απειροελάχιστες τοπικές δυνάμεις – όμως η πλειοψηφία των προκλήσεων απαντιέται με μαζικές διαδηλώσεις. Πρόσφατα παραδείγματα είναι η Γλυφάδα, το Νέο Ηράκλειο Αττικής, η Καλλιθέα, τα Χανιά και το Ηράκλειο της Κρήτης. Στην πλατεία Κυψέλης, αντί για την εξαγγελθείσα πορεία φασιστών ως την πλατεία Αμερικής, έγινε αντιφασιστική διαδήλωση στην ίδια διαδρομή, ενώ οι ναζί εξαφανίστηκαν. Ομάδες της Κίνησης «Απελάστε το Ρατσισμό» ξεφυτρώνουν από το Χολαργό και τη Σαλαμίνα, ως το Αγρίνιο και τη Σύρο. Συγκεντρώσεις απάντησης στις φασιστικές προκλήσεις και στην αγαστή συνεργασία με τις δυνάμεις καταστολής συγκεντρώνουν πολλές χιλιάδες, όπως στις 24 Νοέμβρη στην Αθήνα ή στη συναυλία αλληλεγγύης στους 15 της μοτοπορείας στο Σπόρτινγκ. Αντιφασιστικές πρωτοβουλίες εκπαιδευτικών συγκροτήθηκαν στη Μυτιλήνη, σε περιοχές της Αθήνας, στου Ζωγράφου και στο Ρέθυμνο, ενώ αντιφασιστική μαθητική συναυλία οργανώθηκε από τοπικές ΕΛΜΕ στη Θεσσαλονίκη. Σύλλογοι Γονέων ενώνουν τις δυνάμεις τους με μαθητές και καθηγητές σε αντιφασιστικές εκδηλώσεις στο Χολαργό. Σε χώρους δουλειάς, σωματεία εργαζομένων δείχνουν την πόρτα στα δουλεμπορικά γραφεία ευρέσεως εργασίας της Χρυσής Αυγής, που συνεργάζονται με τα αφεντικά για εκμίσθωση εργαζόμενων-σκλάβων με 14 Ευρώ (πάντα υπερήφανης ελληνικής καταγωγής). Γιατροί και εργαζόμενοι στα νοσοκομεία αποτρέπουν αιμοδοσίες «μόνο για έλληνες» σε πολλές περιοχές. Και ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό. Πρόκειται για ένα αντιφασιστικό ρεύμα που φουντώνει διαρκώς. Και – διόλου τυχαία – έχει στην καρδιά του τις κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις του κινήματος αντίστασης στα μέτρα εξαθλίωσης και τα μνημόνια.
Η ακόμα μεγαλύτερη διεύρυνση και τα πρώτα βήματα στοιχειώδους συντονισμού του αντιφασιστικού κινήματος είναι απαραίτητα επόμενα βήματα. Γιατί την ώρα που οι συνεργάτες της τρικομματικής συγκυβέρνησης καταρρέουν πολιτικά, δεν έχουν άλλο τρόπο να εφαρμόσουν τα μέτρα εξαθλίωσης που ψήφισαν στη Βουλή από την τρομοκράτηση του κόσμου με εμβάθυνση της «αυταρχικής δημοκρατίας». Σ’ αυτά τα σχέδια δεν συμπεριλαμβάνονται μόνο οι αύρες, τα δακρυγόνα, οι προληπτικές συλλήψεις, η κακοποίηση και η διαπόμπευση διαδηλωτών. Εντάσσονται και τα φασιστικά τάγματα εφόδου, ικανά για τις πιο βρώμικες δουλειές, που όσο καταρρέει η πολιτική ανοχή των «από κάτω» στα μνημόνια, τόσο αποκτούν μεγαλύτερη χρησιμότητα για τους «από πάνω». Στόχος το εργατικό κίνημα, οι κοινωνικές αντιστάσεις και η αριστερά. Γι’ αυτό, παρά τις μεγάλες κουβέντες περί ίδρυσης «αντιρατσιστικού σώματος» της ΕΛ.ΑΣ., επιστρατεύεται η «θεωρία των άκρων» για την εξίσωση του κινήματος με τους Χρυσαυγίτες στον κοινό παρονομαστή του «εξτρεμισμού». Από τη δικιά μας μεριά, δεν υπάρχει άλλη απάντηση από την ένταση του κοινού αγώνα ενάντια στα μνημόνια και τους νεοναζί. Γιατί το ένα θρέφει το άλλο, ενώ και τα δυο μαζί βλάπτουν σοβαρά τη ζωή των ανθρώπων: Ντόπιων και μεταναστών, εργαζόμενων και ανέργων, ανδρών και γυναικών, ομοφυλόφιλών και ετεροφυλόφιλων, νέων και συνταξιούχων. Την ώρα της μεγαλύτερης καπιταλιστικής κρίσης από τη δεκαετία του ’30, δεν υπάρχει άλλη επιλογή από τη συντονισμένη δράση απέναντι στο σύστημα και τους φασίστες συνοδοιπόρους του για την αποδυνάμωσή τους, μέχρι την τελική νίκη. Μ’ αυτό το διακύβευμα, άτομα και συλλογικότητες τις επόμενες εβδομάδες και μήνες θα κληθούμε να δώσουμε κρίσιμες εξετάσεις.
