Πρέπει να πεθάνουμε για να αποκτήσουμε χαρτιά ;
Ήταν το σύνθημα του αγώνα 120 περίπου μεταναστών οι οποίοι με όπλο την ίδια τους αποφάσισαν να διεκδικήσουν το αυτονόητο. Το δικαίωμα σε μια ανθρώπινη ζωή.
Ως απάντηση στον αγώνα τους, η γαλλική κυβέρνηση αποφάσισε να δείξει το πιο σκληρό της πρόσωπο απέναντι σε γυναίκες και άνδρες των οποίων το μόνο έγκλημα ήταν να ζητήσουν να τους να συμπεριφερθούν με αξιοπρέπεια.
Το κυβερνών κόμμα (Parti Socialiste – σοσιαλιστικό κόμμα ) του Φρανσουά Ολάντ με υπουργό εσωτερικών τον Μάνουελ Βαλλς, μετανάστης και ο ίδιος καθώς πολιτογραφήθηκε γάλλος πολίτης το 1982, πρέπει να αλλάξει ριζικά την πολιτική του όσον αφορά το θέμα των μεταναστών. Συνένοχος στο μεταναστευτικό ζήτημα είναι και η Ευρωπαϊκή ένωση ή αλλιώς Ευρώπη-φρούριο. H συμμετοχή των κρατών-μελών σε συμμαχίες όπως το ΝΑΤΟ, που στο όνομα της ειρήνης αναγκάζουν εκατομμύρια ανθρώπους στην προσφυγιά.
Παρά της συμμέτοχη της Γαλλίας στους λόγους μετανάστευσης τους, οι μετανάστες χωρίς χαρτιά δεν έχουν την δυνατότητα να ζήσουν και να εργαστούν στην Γάλλια, καθώς το Γαλλικό κράτος δεν τους δίνει καμία απολύτως νομική αξίωση. Η νέα κυβέρνηση, που θεωρητικά πλέον είναι « σοσιαλιστική », συνεχίζει να ακολουθεί την ίδια μεταναστευτική πολιτική, γκρεμίζοντας τις όποιες ελπίδες έτρεφαν για καλύτερη μεταχείριση από το γαλλικό κράτος.
Έτσι στις 2 Νοεμβρίου στην πόλη της Λιλ, περίπου 120 από τους μετανάστες χωρίς χαρτιά που κατοικούν στην περιοχή, αποφάσισαν να ξεκινήσουν απεργία πείνας για να εκδηλώσουν την οργή τους και να αποκτήσουν επιτέλους νομικά έγγραφα. Έτσι αποφάσισαν να στεγάσουν τον αγώνα τους σε μια εκκλησία μιας συνοικίας της Λιλ.
Από την πλευρά της η κυβέρνηση απαντά με καταστολή και περιφρόνηση.
Στις 4 Δεκεμβρίου, η αστυνομία τους εκβάλλει βιαίως από την εκκλησία στην όποια στέγαζαν τον αγώνα τους. Εν συνεχεία σε οποιαδήποτε προσπάθεια τους να βρουν χώρο να εγκατασταθούν για να συνεχίσουν να αγωνίζονται, η κυβέρνηση συνέχισε να τους κυνηγά διώχνοντας τους ακόμα και από νοσοκομεία.
Την Κυριακή 30 Δεκεμβρίου, παρά τις διαδηλώσεις και κινήσεις αλληλεγγύης από διάφορες οργανώσεις και πολίτες, και χωρίς να λάβει επίσης υπόψη την κρισιμότητα της κατάστασης τους, καθώς βρίσκονταν στην 59η μέρα της απεργίας, ο υπουργός εξωτερικών διατάσει την
απέλαση 2 απεργών στην Αλγερία (χώρα προέλευσης τους), για παραδειγματισμό, η όποια και εκτελείται. Ο ένας από τους 2 εισέρχεται σε νοσοκομείο της Αλγερίας αμέσως μετά την άφιξη του.
(Οι σχέσεις των δυο χωρών είναι ιδιαίτερες εξαιτίας του γεγονότος ότι η Αλγερία αποτελούσε αποικία της Γαλλίας.)
Τελικά στις 13 Ιανουαρίου οι μετανάστες αποφάσισαν να λήξουν την απεργία πείνας καταφέρνοντας να εξαναγκάσουν την κυβέρνηση να έρθει σε συμβιβασμό μαζί τους η οποία κρατούσε από την αρχή αδιάλλακτη στάση.
Επιστροφή των 2 απεργών πείνας που απελάθηκαν
Ίσα δικαιώματα για όλους
Νομικά έγγραφα για όλους
του Zakoz Lebow
