Ο Μarc Mazower υποστήριξε ότι η Χρυσή Αυγή είναι ένα φαινόμενο χωρίς ιστορική προέλευση, πρωτογενές για την ελληνική κοινωνία. Το κοντινότερο ιστορικό ανάλογο της είναι η άνοδος του εθνικοσοσιαλισμού στη Γερμανία τη δεκαετία του ’30. Τα δύο αυτά κινήματα έχουν ένα μεγάλο αριθμό κοινών χαρακτηριστικών, όπως η εμμονή στη φυλετική καθαρότητα και η έκφραση του λαού μέσω ενός «ηγέτη». Και τα δύο κινήματα δίνουν έμφαση στο βιολογικό ρατσισμό -το «αίμα»- που εκφράζεται με βίαιες τακτικές.
Η πολιτική τάξη στην χώρα μας, εξακολουθεί να υποτιμά την απειλή της «Χρυσής Αυγής» για την κοινοβουλευτική δημοκρατία, ενώ δεν έχει παραδεχθεί την ενοχή της, ούτε έχει αποδεχθεί, ακόμα, να μοιραστεί ένα συμβολικό μερίδιο του βάρους που ο πληθυσμός αναγκάζεται να επωμιστεί ως αποτέλεσμα των δυσμενών συμφωνιών, με πρόσχημα τη διάσωση της χώρας, που είναι αποτέλεσμα της κακοδιαχείρισης των παραδοσιακών κομμάτων της εξουσίας.
Οι Έλληνες, κατά τον Mazawoer, δεν πρέπει να γυρίσουν την πλάτη τους στην δημοκρατική κληρονομιά της Μεταπολίτευσης, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί να πάρει τα ηνία ενός κοινοβουλευτικού συστήματος με φθαρμένους θεσμούς και να το βελτιώσει, κάτι που δεν το έχει καταφέρει έως τώρα.
Ο Mazower επέκρινε την ελληνική αριστερά, την οποία βλέπει να είναι προσκολλημένη στο επαναστατικό της παρελθόν, εν αντιθέσει με την δεξιά η οποία προσπαθεί να σβήσει το παρελθόν της. Από την άλλη, επέστησε την προσοχή στο ότι δεν πρέπει να εξισώνεται η επικινδυνότητα της βίας της άκρας δεξιάς με αυτή της άκρας αριστεράς. Θεώρησε ότι όλες οι μορφές ανομίας δεν φέρουν τον ίδιο κίνδυνο. Οι καταλήψεις κτιρίων και οι διακοπές πανεπιστημιακών μαθημάτων δεν βάζουν την ελληνική δημοκρατία σε πραγματικό κίνδυνο. Η κυβέρνηση, σήμερα, δήλωσε, πρέπει να μην αναλώνεται με τις καταλήψεις των αναρχικών, που δεν είναι επικίνδυνες για την δημοκρατία και να στραφεί προς την μεγάλη απειλή που είναι η «Χρυσή Αυγή».
Τέλος, πολύ σημαντική επισήμανσή του ήταν αυτή για τη σχέση φασισμού και κομμουνισμού. Δήλωσε ότι οι ιστορικές προσπάθειες για να παρουσιαστεί μια «θεμελιώδης συγγένεια» μεταξύ φασισμού και κομμουνισμού, με το σκεπτικό ότι και οι δύο χαρακτηρίζονται από ολοκληρωτισμό είναι εσφαλμένες, και χρησιμοποιούνται από συντηρητικούς πολιτικούς στην Ελλάδα θέλοντας να στριμώξουν πολιτικά τους αντιπάλους τους.
Θανάσης Παπαστάθης
