Για τους έφηβους του 1995 και τους νεότερους εκείνης της εποχής αποτέλεσε πρότυπο και ταυτόχρονα έναυσμα για το κυνήγι του δικού τους προσωπικού μύθου και της εκπλήρωσης του δικού τους ονείρου στα μπασκετικά παρκέ. Μιλάμε για τον center των 2.17 Ευθύμη Ρεντζιά, το ταλέντο του οποίου τού χάρισε από νωρίς ένα χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Εφήβων, αρκετά Κύπελλα με τους συλλόγους που συμμετείχε, αλλά και 35 συμμετοχές στο NBA. Από τον Π.Α.Ο.Κ. ταξίδεψε και έπαιξε στην Μπαρτσελόνα, στο NBA, στην τουρκική Ούλκερ, στη Σιένα και στην Βαλαδολίδ. Σήμερα, ως περιφερειακός σύμβουλος, αγωνίζεται για τα θέματα Αθλητισμού με τα χρώματα της Περιφέρειας Θεσσαλίας. Σ’ ένα σύντομο time out γράφει στο thinkdrops για τη σημερινή νεολαία και τη σχέση της με το φαινόμενο του ρατσισμού.
“Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια έχει παρατηρηθεί στη χώρα μας μια έξαρση του ρατσισμού. Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες ρατσιστικών περιστατικών, πολλά εκ των οποίων έχουν τη μορφή βίαιων και εγκληματικών ενεργειών, με τραγικές συνέπειες όχι μόνο για τα θύματα που τα υφίστανται, αλλά και για ολόκληρη την κοινωνία. Η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ο κοινωνικός αποκλεισμός, η περιθωριοποίηση ατόμων ή ομάδων, ο φανατισμός, η μισαλλοδοξία και η βία, όλα συνέπειες της ρατσιστικής ιδεολογίας και πρακτικής, διαλύουν την κοινωνική συνοχή και υπονομεύουν την κοινωνική ειρήνη.
Τα αίτια έξαρσης του ρατσισμού στη χώρα μας, όπως η έλλειψη μόρφωσης, καλλιέργειας και παιδείας, οι προκαταλήψεις, η άγνοια, η έλλειψη ανεκτικότητας στη διαφορετικότητα, αλλά και η οικονομική και κοινωνική κρίση και ανέχεια που οδηγούν πολλούς να ενστερνίζονται ακραίες απόψεις και να καταφεύγουν σε ακραίες ενέργειες ως μορφή αντίδρασης, πρέπει να προβληματίσουν όλους μας, ως μέλη μιας δημοκρατικής και ευνομούμενης κοινωνίας.
Ιδιαίτερα η εισχώρηση της ρατσιστικής ιδεολογίας σε σχολεία και οι ρατσιστικές συμπεριφορές από παιδιά και νέους, τις πιο πολλές φορές εις βάρος συνομηλίκων τους είναι κάτι που πρέπει να αφυπνίσει όλους μας (εκπαιδευτικούς, γονείς, φορείς, οργανώσεις, πολιτεία, εκκλησία, ενεργούς πολίτες) για να εμποδίσουμε την εμπέδωση και επέκταση τους, στη σημερινή και τις μελλοντικές γενιές.
Παράλληλα, θα πρέπει να αποτρέψουμε να γίνουν τα γήπεδα, στα οποία κατεξοχήν συχνάζουν νέοι, χώροι εκκόλαψης ρατσιστικών συμπεριφορών και τυφλής ρατσιστικής βίας. Ο κόσμος του αθλητισμού (Αθλητικά σωματεία, αθλητές, προπονητές και οι υγιώς σκεπτόμενοι φίλαθλοι) πρέπει όχι μόνο να απομονώνει και να καταδικάζει τέτοια φαινόμενα αλλά και να αποτελεί μπροστάρης και παράδειγμα προς μίμηση για όλους. Οι αρχές και οι αξίες του αθλητισμού και η συνύπαρξη, η συνεργασία και ο υγιής ανταγωνισμός μεταξύ αθλητών με διαφορετική καταγωγή, κουλτούρα και τρόπο ζωής, μπορούν να λειτουργήσουν παιδαγωγικά για τα παιδιά και τους νέους. Πιστεύω ότι είναι ένας ακόμα πολύ σημαντικός λόγος για να στρέψουμε όλοι τα παιδιά μας στον αθλητισμό. Οι αθλητικοί χώροι μπορούν να αποτελέσουν το καλύτερο αντίδοτο στην υιοθέτηση από τα παιδιά της χώρας μας, οποιουδήποτε τύπου ρατσιστικών ιδεών και συμπεριφορών.
Το θετικό είναι ότι μέσα σε αυτό το κλίμα που διαμορφώνεται, έχει αρχίσει, όλο και πιο συχνά τον τελευταίο καιρό, να εκδηλώνεται μια αντίδραση από την κοινωνία, με μια σειρά από αντιρατσιστικές δράσεις, με καταγγελτικό αλλά και αποτρεπτικό χαρακτήρα, που οργανώνονται σε κάθε χώρο και σε κάθε γωνιά της χώρας, με τη συμμετοχή και πολλών παιδιών και νέων, οι οποίες στέλνουν το μήνυμα, ότι σε μια χώρα που θέλει να σέβεται τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα όλων, δεν είναι και ούτε μπορεί να γίνεi αποδεκτή κανενός είδους διάκριση. Είναι σημαντικό αυτές οι δράσεις να συνεχιστούν και να υπάρξει ακόμα μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση των πολιτών πάνω σ’αυτό το ζήτημα. Η συμμετοχή της κοινωνίας σ’αυτόν τον αγώνα θα πρέπει να είναι καθολική.
Κλείνοντας, θα ήθελα να τονίσω ότι θα πρέπει να υπάρχει από όλους μας μηδενική ανοχή σε κάθε είδους διάδοση ρατσιστικών ιδεών και επίδειξης ρατσιστικών συμπεριφορών με οποιοδήποτε υπόβαθρο (Φυλετικό, εθνοτικό, θρησκευτικό, κλπ), και ιδιαίτερα όταν στοχεύουν στη νεολαία που είναι πιο ευάλωτη και επιρρεπής σε κάθε είδους επιρροή. Ως κοινωνία θα πρέπει να αποτελέσουμε ασπίδα προστασίας για τα παιδιά μας, στοχεύοντας στην ενημέρωση, τη μόρφωση και την αγωγή τους, διαμορφώνοντας σκεπτόμενους με κριτική σκέψη πολίτες. Η παιδεία είναι ο χειρότερος εχθρός του ρατσισμού.“
πηγή: thinkdrops.gr
