Η διάκριση των εξουσιών (νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική) που εισήγαγε ο Μοντεσκιέ τον 18ο αιώνα, αφορούσε στο διαχωρισμό των τριών βασικών πόλων του πολιτεύματος, με σκοπό την αντιμετώπιση της εγγενούς τάσης της εξουσίας προς την αυθαιρεσία. Σε συνθήκες ποικίλων κρίσεων, οι «εξουσίες» συρρικνώνονται εμφανώς σε μια, κάτι που δεν αποτελεί μια απλή στρέβλωση των κοινοβουλευτικών (αστικών) δημοκρατιών, αλλά αντανάκλαση της ταξικής πάλης. Διότι ακόμα και εκτός κρίσεων «μια ψευδαίσθηση πλανιέται στις αστικές δημοκρατίες, η ψευδαίσθηση της διάκρισης των εξουσιών». Κι «εγώ που τίποτα άλλο πιότερο δεν αγαπώ, όσο τη δυσαρέσκεια για ό,τι μπορεί ν’ αλλάξει, ούτε άλλο τίποτα πιότερο μισώ, όσο τη δυσαρέσκεια γι’ αυτό που αλλαγή δεν παίρνει (Μ. Μπρέχτ, 1931)», νομίζω πως η λύση είναι μια: η αταξική κοινωνία.
Το χρονικό: Το κλητήριο θέσπισμα της 8ης Σεπτεμβρίου 2011 της Εισαγγελίας Εφετών Αθηνών (Αριθμ. Β. Κλ. 134/12), ενημέρωνε τον Ηλία Κασιδιάρη του Παναγιώτη και της Βασιλικής, κάτοικο Πειραιά, πως οφείλει να εμφανιστεί αυτοπροσώπως ενώπιων του Β’ Μονομελούς Εφετείου της Αθήνας (για τα κακουργήματα), Κυρ. Λουκάρεως 14 και Αλεξάνδρας, κατά τη συνεδρίαση της 6ης Ιουνίου 2012, ημέρα Τετάρτη και ώρα 9:00 π.μ. για να δικαστεί ως υπαίτιος του ότι: «[…] εν γνώσει του και με πρόθεση να συμβάλλει στις κατωτέρω πράξεις, προέβη σε παροχή συνδρομής σε πέντε (5) αγνώστους ακόμη συναυτουργούς του, οι οποίοι κατηγορούνται ότι στους κατωτέρω τόπους και χρόνους με περισσότερες από μια πράξεις τέλεσαν με πρόθεση περισσότερα εγκλήματα που προβλέπονται και τιμωρούνται από το νόμο και ειδικότερα τα αδικήματα της ληστείας κατά συναυτουργία (σ.σ. δελτίο αστυνομικής ταυτότητας), εξύβρισης, απρόκλητης επικίνδυνης σωματικής βλάβης (ικανής να προκαλέσει κίνδυνο ζωής) στην οποία συμμετείχαν δύο ή περισσότεροι δράστες, παράνομης οπλοφορίας και οπλοχρησίας (σ.σ. ρόπαλα και τουλάχιστον ένα μαχαίρι)» εναντίον του Κων/νου Διαλυνά. «[…] Συγκεκριμένα, την 24.10.2007, περί ώρα 14:20, στο χώρο στάθμευσης της Πανεπιστημιούπολης Ζωγράφου (σ.σ. Τμήμα Φυσικής), οι πέντε (5) αγνώστων στοιχείων συναυτουργοί του […]» προέβησαν στα προαναφερθέντα αδι- κήματα. «[…] Αυτός δε (σ.σ. Η. Κασιδιάρης), παρείχε συνδρομή στους ανωτέρω πέντε άγνωστους συναυτουργούς του στις ανωτέρω πράξεις τους, αφού εν γνώσει του ότι είχαν πρόθεση να τελέσουν αυτές και έχοντας τη βούληση να συμβάλλει σε αυτές, αφενός τους παραχώρησε τη χρήση του με αριθμό κυκλοφορίας XXX-XXXX ΙΧΕ (XXXXXXXXX χρώματος ασημί), ιδιοκτησία της εταιρίας «XXXXXXXX», μισθωμένο στην εταιρία με την επωνυμία «Παπαδόπουλος Α.- Μπουρής Β. ΟΕ – AVESTA OE» της οποίας ήταν υπάλληλος (ιατρικός επισκέπτης) και του είχε παραχωρηθεί η αποκλειστική χρήση του εν λόγω οχήματος, προκειμένω να μεταβούν στο χώρο του αδικήματος, αφετέρου στη συνέχεια, κατά το χρόνο που τελούνταν οι ανωτέρω παράνομες πράξεις από τους συναυτουργούς του, βρέθηκε (σ.σ. Η. Κασιδιάρης) στο Ν. Φάληρο Αττικής (Νοσοκομείο METRO- POLITAN) ισχυριζόμενος ότι είχε μεταβεί εκεί με το προαναφερόμενο όχημα […]». (σ.σ. η υπογράμμιση και η έμφαση δική μας.) Ύστερα από μια σειρά αλλεπάλληλων αναβολών και διακοπών των συνεδριάσεων, η δίκη πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη, 7 Μαρτίου 2013 και ώρα 9:00 π.μ., στην αίθουσα 100Γ, στον 4ο όροφο του Μονομελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών (Κυρ. Λουκάρεως 14 και Αλεξάνδρας), υπό την προεδρία του κ. Γ. Τσιμπέρη και Εισαγγελέα τον κ. Ε. Πρασσά. Ο Εισαγγελέας της έδρας πρότεινε την «αθώωση του κατηγορούμενου Η. Κασιδιάρη» με το σκεπτικό πως ο κατηγορούμε- νος (σ.σ. παντελώς άγνωστος στο πανελλήνιο την εποχή του επίδικου συμβάντος) «ήταν στοχοποιημένος από το Indymedia». Ο κ. Πρόεδρος δεν υιοθέτησε το σκεπτικό του κ. Εισαγγελέα, αλλά αποφάσισε την «Αθώωση του κατηγορούμενου, λόγω αμφιβολιών για την ενοχή του», με το σκεπτικό πως «όλοι κάνουμε λάθη» αναφερόμενος στην (υποτιθέμενη) «αδυναμία της (σ.σ. αυτόπτη) μάρτυρος κατηγορίας να πείσει το δικαστήριο πως σημείωσε με ακρίβεια τον αριθμό κυκλοφορίας του αυτοκινήτου το οποίο χρησιμοποίησαν οι δράστες ως μέσο μετάβασης στον επίδικο τόπο (και κατά τον επίδικο χρόνο) αλλά και ως μέσο διαφυγής ύστερα από το επίδικο συμβάν». Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, η τελική απόφαση της συνεδρίασης του δικαστηρίου δεν έχει ακόμα καθαρογραφεί και δημοσιευθεί. Συνεπώς, οι ακριβείς διατυπώσεις της απόφασης ενδέχεται να διαφέρουν από τις προαναφερθείσες.
Από το «ειδικό» στο «γενικό»… Εξειδικεύοντας την τοποθέτησή μου στα γεγονότα της 7ης Μαρτίου 2013, χωρίς όμως βλάβη της γενικότητας ως προς τη συμπεριφορά του δικαστικού συστήματος στο πλαίσιο του αστικού νόμου, οφείλω να παρατηρήσω πως η σύνθεση της έδρας του δικαστηρίου «αγαπούσε τον Διαλεκτικό Υλισμό». Λο- γικό, θα σκεφθεί κανείς, καθώς η νομική είναι «επιστήμη». Πράγματι, μόνο που η έδρα -ας μου επιτραπεί η έκφραση- είχε μια παρεξηγημένη αντίληψη, τόσο για την «διαλεκτική», όσο και για την «υλιστική» της προσέγγιση αναφορικά με την απονομή της δικαιοσύνης. Η «διαλεκτική» του δικαστηρίου εκφυλίστηκε στην έννοια της «διαλογής» (μια αργκό που ταιριάζει γάντι στις αντιλήψεις του αστικού συστήματος… όπως λέμε «ψακτική» για το ψάξιμο), ενώ ο «υλισμός» του, στα «υλικά κίνητρα της εν λόγω διαλογής». Έτσι, από το «καλάθι των εμπορευμάτων» του δικαστηρίου επελέγησαν μαρτυρίες, μάρτυρες, συνθήκες, ακόμα και το παρακολουθόν κοινό, με γνώμονα την «ανταλλακτική τους αξία», αλλά και την «αξία χρήσης τους». Όλοι κρίθηκαν ως προς την αξιοπιστία τους με βάση τα υλικά κίνητρα που το δικαστήριο είχε (εξ’ αρχής) θέσει ως θέσφατο για την έκβαση της υπόθεσης. Και όταν λέω «υλικά κίνητρα» δεν αναφέρομαι σε χρηματισμό της έδρας, ανεξάρτητα από το γεγονός πως η έδρα απολαμβάνει τις μηνιαίες αποδοχές για την καθημερινή της εργασία στο δύσκολο έργο της «απονομής της δικαιοσύνης»… στο όνομα του λαού… στην αστική δημοκρατία… σε περίοδο κρίσης. Υπομονή, θα εξηγήσω.
Η άνοιξη μου προσκόμισε το φρικαλέο γέλιο του ηλίθιου… Από νωρίς το πρωί της Πέμπτης (πριν τις 7:30 π.μ.), η αίθουσα του δικαστηρίου, οι διάδρομοι και οι χώροι αναμονής είχαν κατακλυστεί από νεοναζί της Χρυσής Αυγής (ακόμα και το parking του Εφετείου φιλοξενούσε τα οχή- ματά τους) με κράνη, κουκούλες, σιδερογροθιές και… παραφουσκωμένες τσέπες (από κάθε άποψη), δυνάμεις των ΜΑΤ, ασφαλίτες, άτομα της προσωπικής φρουράς των βου- λευτών της Χρυσής Αυγής κ.α..
Οι προπηλακισμοί, οι ύβρεις και οι απειλές κατά παντός, με την ανοχή του δικαστηρίου και τη συνδρομή της αστυνομίας «έδιναν κι έπαιρναν». Το Εφετείο βρέθηκε σε έναν πρωτοφανή αστυνομικό κλοιό που απαγόρευε σε οποιονδήποτε «μη έχοντα διατεταγμένη υπηρεσία» να βρεθεί μέσα στην αίθουσα. Ακόμα και οι μάρτυρες κατηγορίας κατάφεραν να εισέλθουν στο δικαστήριο ύστερα από δικηγορική παρέμβαση, μόλις λίγα λεπτά πριν τη δίκη. Ο κατηγορούμενος, Ηλίας Κασιδιάρης, κατέθεσε υπό την προστασία περίπου 100 χρυσαυγιτών που παρακολουθούσαν τη δίκη, ενώ 10 από εκείνους στεκόντουσαν «διακριτικά» πίσω του (για να αποτρέψουν κάποια ενδεχόμενη τρομοκρατική ενέργεια εναντίον του;). Ποιος έκανε κου- μάντο εκείνη την ημέρα στο δικαστήριο και πόσο φοβάται ο «κουμανταδόρος», άραγε;
Τι κάνει η μαμά σου; χαιρετισμούς… είπε μια συμμορία Χρυσαυγητών δικηγόρων στον Εισαγγελέα της έδρας (αξιότιμος κ. Πρασσάς) λίγα λεπτά πριν ξεκινήσει η ακρόαση των μαρτύρων. Ένας κακοπροαίρετος άνθρωπος θα σκεφτόταν πως ο κ. Εισαγγελέας διατηρούσε ιδιαίτερες σχέσεις με τους Χρυσαυγίτες που βρίσκονταν εκείνη την ημέρα στην αίθουσα του δικαστηρίου. Ένας φυσιολογικός άνθρωπος (όπως εμείς) θα σκεφτόταν πως η μαμά του κ. Εισαγγελέα διέτρεχε μεγάλο κίνδυνο… Ειλικρινά, αν η αθώωση του νεοναζί κατηγορούμενου βοήθησε ώστε να σωθεί έστω και μια ζωή (γενικά), τότε η απόφαση του δικαστηρίου ήταν αυτονόητη και την επικροτούμε. Συμπάσχουμε κι εμείς με «το θύμα» (πάλι γενικά, με το κάθε θύμα) και του στέλ- νουμε την αμέριστη συμπαράστασή μας. Αν η «εξουσία» εκείνη την ημέρα (ή/και γενικά [sic]) ήταν η «μαμά» του κ. Εισαγγελέα, οφείλουμε κι εμείς να στείλουμε «τα χαιρετίσματά μας στην εξουσία». Όμως, πόσες ζωές ακόμα θα κινδυνεύσουν ή/και θα χαθούν από τις περιφερόμενες ομάδες κρούσης των τραμπούκων νεοναζί, για να μπορούμε να εκφράζουμε τη συμπαράστασή μας στην εκάστοτε εξουσία που αναγκάζεται/θέλει/μπορεί κ.α. να τους αθωώνει (στο όνομα της κοινωνίας, για το καλό της); Και τέλος πάντων, αφού «βρήκαμε τη μαμά», ποια είναι η «μαμή της εξουσίας» σύντροφοι;
Το ψαράκι της γυάλας… Για τη μαμά του κ. Δικαστή (αξιότιμος κ. Τσιμπέρης) δεν έγινε λόγος από τους παριστάμενους νεοναζί. Ήταν φανερό πως ο κ. Δικαστής είχε έρθει – προς τιμήν του- αποφασισμένος να κάνει σωστά τη δουλειά που του έχει ανατεθεί από το Αστικό Κράτος. Άλλωστε, μια υπόθεση κακουργηματικού χαρακτήρα, με κατηγορούμενο έναν οξύθυμο (με δική του ομολογία) νεοναζί, που δικάζεται από ένα μονομελές δικαστήριο, συνιστά μια -πραγματικά- δύσκολη δουλειά. Ειδικά, όταν στην αίθουσα παρίστανται τρεις μάρτυρες κατηγορίας, πέντε δικηγόροι, μερικοί δημοσιογράφοι και τα «101 σκυλιά της εγκληματι- κότητας» (και άλλα 150 έξω απ την αίθουσα). Φανταστείτε ποια θα ήταν η αντίδραση του «κοινού» αν η απόφαση ήταν διαφορετική. Οι μετανάστες, οι πρόσφυγες, οι αγωνιστές της αριστεράς, του αναρχικού και αντιεξουσιαστικού χώρου, οι πολίτες που εκφράζουν απλά δημοκρατικές απόψεις κ.α. συνήθως αντιμετωπίζουν τη βία μικρότερων ομάδων κρούσης από εκείνη που θα είχε να αντιμετωπίσει ο κ. Δικαστής εκείνη την ημέρα. Συμπάσχουμε και με «αυτό το θύμα». Ρωτάω όμως, πάλι: πόσες ζωές ακόμα;
God save the Queen… Όλα τα παραπάνω όμως, θα ήταν «ένα πουκάμισο αδειανό», μια νεφέλη, αν εκείνη την ημέρα ψηφιζόταν στη Βουλή κάποιος νόμος/τροπολογία κ.α. για χάρισμα χρεών και φοροαπαλλαγές στο εφοπλιστικό ή/και επιχειρηματικό κεφάλαιο, για επενδύσεις των καπιταλιστών εις βάρος των εργαζομένων, για περαιτέρω εξαθλίωση του κόσμου της εργασίας, κάποιος ρατσιστικός ή/και φασιστικός νόμος κ.α. Διότι οι κυριότεροι υποστηρικτές τέτοιων νόμων/πρακτικών βρίσκονταν εκείνη την ημέρα είτε κατηγορούμενοι, είτε σε διατεταγμένη υπηρε- σία, εκτός Βουλής, στο δικαστήριο. Επομένως, στο ερώτημα σχετικά με το είδος της «λόγω αμφιβολιών» απόφασης για την αθώωση του κατηγορούμενου, η απάντηση είναι απλή.
Ήταν μια πέραν πάσης αμφιβολίας πολιτική απόφαση, ενώ το δικαστικό σύστημα με την αστυνομία και (πλέον) τους νεοναζί της Χρυσής Αυγής, αποτελούν τα ιδεολογικά και εκτελεστικά όργανα ενός Κράτους που αποκτά ραγδαία το πρόσωπο του κατασταλτικού μηχανισμού και μόνο. Ο κατηγορούμενος και η συμμορία του είναι ακόμα χρήσιμοι (και ίσως αποδειχθούν ακόμα χρησιμότεροι στο μέλλον) για την εξυπηρέτηση των σκοπών της ταξικής πάλης προς όφελος των καπιταλιστών. Η «λόγω αμφιβολιών αθώωση» και οι συνθήκες της δίκης ήταν ένα αναμφίβολο μήνυμα απέναντι σε όσους αγωνίζονται ενάντια στον καπιταλισμό και τους στόχους της ντόπιας και ξένης τρόικας, απέναντι σε όσους αγωνίζονται για τις δημοκρατικές ελευθερίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ένα μήνυμα απέναντι σε ολόκληρο το φάσμα της αγωνιζόμενης και δοκιμαζόμενης κοινωνικής και πολιτικής αριστεράς, για τη λυσσαλέα επίθεση που της έχουν εξαπολύσει και την ακόμα σφοδρότερη επίθεση που της επιφυλάσσουν για το κοντινό μέλλον (βλ. απαγωγές στις Σκουριές, επιτάξεις εργαζομένων, δικαστικές αποφάσεις για «παράνομες απεργίες» κ.α.).
Ο φασισμός δεν ηττάται στα δικαστήρια… Όμως, το πεδίο της ταξικής πάλης είναι ευρύ και δεν θα αφήσουμε να το «καθαρίσουν» και πολύ περισσότερο να το «καθορίσουν» οι Χρυσαυγήτες μαζί με τις αστικές κυβερνήσεις, τους καπιταλιστές, την αστυνομία και τα δικαστήρια. Μήνυμα ελήφθη, αξιολογήθηκε και κρίθηκε ένοχο (χωρίς αμφιβολίες), με την ποινή του δια (κοινωνικού) βίου αποκλεισμό. Έτσι, δεκάδες σύντροφοι και συντρόφισσες της κοινωνικής και πολιτικής αριστεράς, μερικοί αναρχικοί και δημοκρατικοί πολίτες, παρά τις πραγματικά αντίξοες συνθήκες, βρέθηκαν στο Εφετείο, στην πρώτη γραμμή της μάχης, όπως άλλωστε πράττουν με συνέπεια σε κάθε φάση της κοινωνικοπολιτικής τους δραστηριότητας. Διότι η μάχη ενάντια στον φασισμό, ενάντια στον καπιταλισμό κ.α. περιλαμβάνει συμμετοχή, συνέπεια και συνέχεια και δεν πραγματοποιείται με ανακοινώσεις, ευχολόγια και τη σιωπηρή και ανέξοδη γενικολογία της «απειλής της δράσης». Το κίνημα δεν κάμπτεται, δεν απειλεί και δεν τρυπώνει στα πεδία των μαχών από την «κλειδαρότρυπα». Αντίθετα, δρα και δημιουργεί τον δικό του ζωτικό χώρο. Ο φασισμός -πράγματι- δεν ηττάται στα δικαστήρια… απ’ έξω όμως;
Υ.Γ. Κι ενώ το αντιφασιστικό κίνημα ήταν πάντα εκεί απ’ έξω, κάποιοι επέλεξαν την ΑΚινησία και τη θαλπωρή του ύπνου, άλλοι την ΚΕ(ΕΡ)ΦΑτη αποστασιοποίηση από τους «ρεφορμιστές» (κάνοντας ΑΝΤΑΡΣ(Υ)Α στο αντιφασιστικό κίνημα της Αθήνας;)… ενώ μερικοί συνεχίζουν να επιλέγουν (ΣΥΝ το χρόνο) την εκλογική ανέλιξη στο πλαίσιο του νόμου, ακροβατώντας ανάμεσα στη Σκύλα της επανάστασης και τη Χάρυβδη της παλινόρθωσης. Στο μεταξύ, αρκετοί από εκείνους που εκδίδουν φλογερές ανακοινώσεις στις οποίες «δεν ψάχνουν πια τους φασίστες», αλλά διατείνονται πως «τους ξέρουν και τους κυνηγάνε», φαίνεται πως κυνηγούν την πλουμιστή ουρά τους… και ΚεΚΕδίζουν στην ιδέα πως ίσως κληθούν να αντιμετωπίσουν το φασισμό επί της ουσίας… Δεν κάνουμε δουλειά έτσι, σύντροφοι.
Υ.Γ.2. Αναθεματισμένο CAPS LOCK, θα με βάλεις σε μπελάδες…
Διαλυνάς Κώστας
