Το κράτος και το δικαίωμα άρνησης στράτευσης : Η αθώωση του Νίκου Καρανίκα

Στις 8/3/13, το Στρατοδικείο Θεσσαλονίκης αθώωσε, για άλλη μια φορά, τον αντιρρησία συνείδησης Νίκο Καρανίκα. Ο Νίκος Καρανίκας συνελήφθη στις 20 Φεβρουαρίου για ανυποταξία, κατηγορία ήταν αστήρικτη. Αμέσως αντέδρασαν ο Σύλλογος Αντιρρησιών Συνείδησης και αλληλέγγυοι φορείς, οι οποίοι κινητοποιήθηκαν για την δίωξη που έγινε δεκατρία ολόκληρα χρόνια μετά από την προηγούμενη αθώωσή του.
Το παρόν στη δίκη έδωσαν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ Θεσσαλονίκης Γιάννα Γαϊτάνη, Τάσος Κουράκης και Δέσποινα Χαραλαμπίδου, ενώ ως εκπρόσωπος των Οικολόγων Πράσινων κατέθεσε ο πρώην ευρωβουλευτής Μιχάλης Τρεμόπουλος. Οι Συνήγοροι του συλληφθέντα Θωμάς Χαραλαμπίδης και Ζωή Κωνσταντοπούλου ανέδειξαν την έλλειψη αντικειμενικών στοιχείων για την σύλληψή του, την κοινωνική και κινηματική του δραστηριότητα, καθώς και το δικαίωμά του να αντιταχθεί στην ιδεολογία που εκφράζει ο στρατός. Οι μάρτυρες υπεράσπισης υποστήριξαν με θέρμη τις πτυχές που καθόρισαν την κρίση του δικαστηρίου, που τελικά έκρινε τον Νίκο Καρανίκα αθώο.
Η πρώτη του σύλληψη ήταν τον Αύγουστο του 1995. Τότε είχε αρχικά καταδικάστεί σε φυλάκιση τεσσάρων ετών αλλά, με τη βοήθεια και του μεγάλου κινήματος συμπαράστασης που αναπτύχθηκε, το Αναθεωρητικό Δικαστήριο το Δεκέμβρη του ίδιου έτους μείωσε την ποινή σε ένα χρόνο με τριετή αναστολή. Στη συνέχεια του επιδόθηκε φύλλο πορείας και, αφού δεν παρουσιάστηκε, η εναντίον του κατηγορία μετατράπηκε πλέον σε λιποταξία. Το 2000 απαλλάχθηκε από αυτή την κατηγορία από το στρατοδικείο Θεσσαλονίκης.
Η περίπτωση του Νίκου Καρανίκα δεν είναι η μοναδική περίπτωση αρνητή στράτευσης που το κράτος ‘ξαναθυμάται’ ξαφνικά. Μόνο τους τελευταίους μήνες έχουν συλληφθεί ο o Μπάμπης Ακριβόπουλος, ο Δημήτρης Σωτηρόπουλος, ο Μενέλαος Εξίογλου και άλλοι. Δεν είναι τυχαίο ότι σε συνθήκες βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης και υιοθέτησης ακραίας νεοφιλελεύθερης πολιτικής το κράτος επιτίθεται στους αντιρρησίες συνείδησης. Μόνο όπλο των από πάνω για διατήρηση της ηγεμονίας τους είναι η τόνωση του εθνικού φρονήματος, ο φόβος του εξωτερικού εχθρού, οι θυσίες για χάρη της πατρίδας. Όλα αυτά έρχονται σε αντίθεση με την άρνηση στράτευσης, ιδιαίτερα όταν αυτή γίνεται από ταξική και ιδεολογική πλευρά, και όχι για θρησκευτικούς λόγους. Θα πρέπει να είμαστε σε επαγρύπνηση γιατί τέτοια φαινόμενα θα ενταθούν και είναι βέβαιο ότι θα επιχειρηθεί περαιτέρω περιστολή των δικαιωμάτων των αρνητών στράτευσης.
Θανάσης Παπαστάθης