Για να είμαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρα μου ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ την γλώσσα μου, γαιτί νομίζω πως θα’ ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο, με έναν ψίθυρο, με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα μου λέει: ΜΙΛΑ!…
38
